مأیوسکنندهترین نکتهی کتاب مؤخرهاش بود که شامل چند توصیهی غیرفنی میشد درباره چاپ کتاب و رفتار ناشرها و هر چند که این نکات بدیهیاند اما بازخواندنشان انگیزه و امیدهای آدمی را در معرض خطر قرار میدهد.
حسین سناپور این کتاب را در چند فصل و به شکل کاملاً مختصری نوشته و در بسیاری موارد با این توجیه که بستگی به داستان و طرح و خلاصهای که نوشتهاید دارد... از وارد شدن به جزئیات خودداری کرده. فشردگی کتاب هم نکته مثبت است و هم منفی. به این جهت که خیلی زود خواندنش تمام میشود و آدم میرود سر وقت کار اصلی که همان نوشتن است و از طرف دیگر نمیشود به عنوان یک کتاب آموزشی جامع و مفید بهش نگاه کرد. همانطور که خود سناپور هم نوشته این کتاب در واقع تجربهی خود اوست و چندان متکی به منابع دیگری نیست که بشود ردیابیشان کرد و این آموزشها را از طریق آن کتابها ادامه داد. مختصر است و مستقل.