Οι γενιές της σιωπής

by Άντρη Πολυδώρου

Κανείς από τους αφανείς ήρωες αυτών των σελίδων δεν φαντάστηκε ποτέ πως θα γινόταν πρωταγωνιστής ενός βιβλίου.
Αν τους ρωτούσες, ίσως να μην είχαν τίποτα το συνταραχτικό να σου διηγηθούν. Η καθαρότητα του έρωτα ήταν κομμάτι της ζωής τους, οι νεράιδες και οι μάγοι, αληθινά βιώματα, οι βιασμοί και οι φόνοι, φοβερά ατομικά μυστικά.
Ψυχές ευλαβικές, και άλλες που στην πορεία έχασαν το νόημα, βγάζουν το θυμό της αδικίας σε ανυπεράσπιστες ψυχές, με βάναυσο τρόπο.

598 pages, Paperback

First published January 1, 2008

About the author

Η Άντρη Πολυδώρου γεννήθηκε στην Κύπρο, όπου τέλειωσε το Δημοτικό και το Γυμνάσιο σε σχολεία της Λευκωσίας.
Φοίτησε στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, στην Ιατρική Σχολή. Πήρε την ειδικότητα της Μαιευτικής Γυναικολογίας στην Αθήνα και εξασκεί την Ιατρική από δεκαετίας στην Κύπρο.
Είναι παντρεμένη και έχει δυο γιους.
Παρότι άρχισε να γράφει από νεαρή ηλικία, λόγω συγκυριών, το πρώτο της βιβλίο εκδόθηκε το 2001 στην Κύπρο.

Reviews

[Kyriakos Sorokkou]

Τα δύο τρίτα του Ιούλη αποφάσισα να είναι αφιερωμένα στην κυπριακή λογοτεχνία (μιας και είχαν μαζευτεί αρκετά)
Και έτσι αποφάσισα να ξεκινήσω με αυτό που ήταν και μεγαλύτερο και το βιβλίο που 'κυνηγούσα' εδώ και καιρό.

Οι Γενιές της Σιωπής είναι το πρώτο βιβλίο που έκδωσε αλλά το δεύτερο που διάβασα της συγκεκριμένης συγγραφέως.
Πέρσι Μάιο μήνα διάβασα την Μεσημβρινή Παράσταση
Και τα δύο έγιναν σίριαλ στην κυπριακή τηλεόραση.
Οι Γενιές της Σιωπής ήταν από τις πρώτες σειρές εποχής (μόδα που συνεχίζει μέχρι σήμερα) στην κυπριακή τηλεόραση.





Το πρώτο μισό του βιβλίου ήταν υπέροχο. Πάνω στα βουνά της Κύπρου στα πρώτα χρόνια του εικοστού αιώνα, η αφήγηση άφηνε στοιχεία μαγικού ρεαλισμού, μυστικές σπηλιές, θησαυροί, μάγοι και δεισιδαιμονίες, ένα κορίτσι με ικανότητες να συνομιλεί με ζώα.
Έβγαζε ένα αίσθημα μιας άλλης εποχής, χαμένης στο βάθος του παρελθόντος.





Δυστυχώς το δεύτερο μισό του βιβλίου με χάλασε. Εκεί που είχαμε να κάνουμε με φύση και μαγικό ρεαλισμό καταλήξαμε σε urbanίλα δεκαετίας του πενήντα-εξήντα και αίσθημα σαπουνόπερας εναλλασσόμενο με το κορίτσι της διπλανής πόρτας και μεξικάνικη τηλενουβέλα.

Η πρωταγωνίστρια του δεύτερου μισού, η Αναστασία είναι ανεξήγητα κακιά, ένα κράμα Σοράγιας Μοντενέγρο και Τζόφρυ Μπαράθεον.

Ανεξήγητα διότι ούτε η μάνα της η Άννα, ούτε η γιαγιά της η Αναστασία, ούτε η προγιαγιά της η Αννού ούτε και η προ-προγιαγιά της Αναστασού ήταν βίαιες γυναίκες.
Από πού κι ως πού, στα καλά καθούμενα να μεταμορφωθεί σε μια στυγνή εγκληματία, μια αδίστακτη δολοφόνο, μια κακοποιό παιδιού, της μοναχοκόρης της Κασσάνδρας (εδώ είναι που σπάει το γενεαλογικό μοτίβο Αναστασία - Άννα)

Είδα τον χαρακτήρα της σαν καρικατούρα. Στις πρώτες 100 σελίδες το ανεξήγητο μίσος της με εκνεύριζε, στις τελευταίες 100 σελίδες γελούσα. Φανταστείτε πόσο καρικατούρα ήταν.
Με άλλα λόγια το δεύτερο μισό ήταν καρικατούρα τα.

Επίσης απουσίαζε παντελώς το ιστορικό πλαίσιο από ένα βιβλίο που υποτίθεται ήταν ιστορικό.
Καμιά αναφορά στους δύο παγκόσμιους πολέμους, ή έστω στον απελευθερωτικό αγώνα της ΕΟΚΑ 1955-1959.

Έτσι αντί ένα τεσσάρι παίρνει (με μισή καρδιά, δυστυχώς) ένα τριάρι.
Βαθμολογία:6/10

[Vasilis · Rating 3 out of 5]

Αν και Ελλαδίτης δεν αντιμετώπισα καμία δυσκολία με το βιβλίο αυτό παρόλο που οι διάλογοί του είναι γραμμένοι στην κυπριακή διάλεκτο. Βοηθάει και το γεγονός ότι μιλάω ο ίδιος τη διάλεκτο του δικού μου τόπου. Το βιβλίο διαβάζεται πολύ εύκολα και απολαυστικά. Οι δε κυπριακοί διάλογοι είναι εξαιρετικοί και δίνουν μία μοναδική φρεσκάδα στο βιβλίο. Είμαι πραγματικά περήφανος κάθε φορά που συνειδητοποιώ το βάθος και την ποικιλομορφία της ελληνικής γλώσσας.
Βρήκα, όμως, και δυο βασικά παραπτώματα στο βιβλίο. Πρώτον, οι χαρακτήρες συχνά είναι υπερβολικά μονοκόμματοι. Λείπουν οι αποχρώσεις εκείνες που θα μπορούσαν να πάνε το βιβλίο παραπέρα και να το κάνουν αριστούργημα. Η εμμονή σε καλούς και κακούς ανθρώπους είναι αρκετά αφελής και συχνά δημιουργεί καρικατούρες (βλ. τον χαρακτήρα της Αναστασίας για παράδειγμα). Δεύτερον, ενώ η πλοκή στα δύο τρίτα του βιβλίου είναι καθηλωτική, το βιβλίο χάνει σε ρυθμό και εστίαση κατά τις τελευταίες 200 σελίδες. Το τέλος δε είναι ίσως υπερβολικά απότομο.
Όπως και νά 'χει, όμως, εθαραπάηκα που το διάβασα και θα πω και τσ' αδερφής μου να το διαβάσει και η ίδια. Είμαι σίουρος ότι θα αφήκει τα πάντα μπάντου μέχι να το τεγειώσει! ;)

[Christiana Hadji · Rating 4 out of 5]

Αν πρέπει να διαβάσεις ένα μόνο κυπριακό μυθιστόρημα, οι "Γενιές της Σιωπής" θα πρέπει να είναι οπωσδήποτε μέσα στις επιλογές σου. Οι διάλογοι στην κυπριακή διάλεκτο προσθέτουν αυθεντικότητα, αλλά θα δυσκολέψουν τους Ελλαδίτες αναγνώστες.