Συμπόσιον

by Nikos Kazantzakis, Νίκος Καζαντζάκης

Στο γνωστό από την αρχαιότητα "Συμπόσιον", θέμα και αντικείμενο είναι ο έρως. Στο "Συμπόσιον" του Καζαντζάκη, βασικό θέμα είναι το θείον, η θε(ι)ότης. Η έκδοση του "Συμποσίου" τον Απρίλιο του 2009 πραγματοποιήθηκε σύμφωνα με το μόνο γνωστό ως υπάρχον χειρόγραφο του έργου, που φυλάσσεται στο Ιστορικό Μουσείο Κρήτης στο Ηράκλειο. Είναι η πρώτη φορά που βιβλίο του Νίκου Καζαντζάκη εκδίδεται μαζί με το χειρόγραφό του. Στην έκδοση 2009 περιλαμβάνονται, επίσης, δύο Επίμετρα και εικόνες των "συμποσιαστών" και όχι μόνον. Στο πρώτο Επίμετρο ο αναγνώστης θα βρει επιστολή τού Καζαντζάκη σχετική με το "Συμπόσιον", προς τον φίλο του Εμμανουήλ Παπαστεφάνου, ενώ στο δεύτερο υπάρχουν σχόλια και πληροφορίες για το έργο από τον Ομότιμο Καθηγητή Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων Βασίλειο Α. Κύρκο, τον Καθηγητή Γλωσσολογίας στη Φιλοσοφική Σχολή τού Πανεπιστημίου Αθηνών Χριστόφορο Χαραλαμπάκη, και τον Εκδότη των έργων τού Νίκου και της Ελένης Καζαντζάκη και Επιμελητή τού βιβλίου Δρα Πάτροκλο Σταύρου. Διατηρείται και το Σημείωμα του Επιμελητή τής πρώτης έκδοσης (1971) Εμμανουήλ Χ. Κάσδαγλη.

"Δεν μπορεί κάποιος να κατανοήσει τον Καζαντζάκη χωρίς να διαβάσει αυτό το έργο, που συγκεφαλαιώνει όλο το μεδούλι τής σκέψης του με βαθειές πλατωνικές αναφορές."

(Από την ισπανική έκδοση Nikos Kazantzakis, "Simposio o el banquete", Ediciones Felmar, Coleccion "La fontana literaria", numero 63, Madrid 1978)

Genres: Philosophy, Fiction, Short Stories, Literature, Historical Fiction

242 pages, Hardcover

First published January 1, 1971

About the author

(Greek: Νίκος Καζαντζάκης)
Nikos Kazantzakis was a Greek writer, journalist, politician, poet and philosopher. Widely considered a giant of modern Greek literature, he was nominated for the Nobel Prize in Literature in nine different years, and remains the most translated Greek author worldwide.

Reviews

[s.penkevich [hiatus-will return-miss you all] · Rating 3 out of 5]

There is a moment in Nikos Kazantzakis’s Symposium where he talks about a time when there wasn’t enough labor to go around where the concept of being someone who just thought about things and talked about them, someone who tried to understand existence and teach it, was something you could do and be considered valid as a member of society. The time of the philosopher. Sounds great, really. A time to try and contemplate existence and not be shamed for not providing labor that makes some shitty rich dude richer. Alas. Anyways, this kind of slapped. A bunch of bros that once had wild aspirations meet up years later not having changed the world with their art or their might like they thought they would and…well, talk about being fuckin’ failures. They try to not get defensive (but they do) and they try to not be critical (oh they sure do) and talk about sucking at shit. As someone that sucks at shit, this hit home nicely.

[Kyriakos Sorokkou]

Πρότζεκτ Νίκος Καζαντζάκης

1) Όφις και κρίνο (1906)
2) Σπασμένες Ψυχές (1908)
3) Ο Φρ. Νίτσε εν τη Φιλοσοφία του Δικαίου και της Πολιτείας (1909)

4) Συμπόσιον
Διαβάζοντας τον περασμένο Δεκέμβριο την διατριβή του Καζαντζάκη πάνω στον Νίτσε και στη φιλοσοφία του περί Δίκαιο και Πολιτεία κατάλαβα ότι έχω πολλά να μάθω περί φιλοσοφίας γενικά, αν και προσωπικά δεν καίγομαι και τόσο.

Αυτός είναι κι ο λόγος που έκανα την ανάγνωση του Συμποσίου και της Ασκητικής μέσα στο ίδιο σαββατοκύριακο. Για να ξεμπερδεύω μια ώρα αρχύτερα με τα φιλοσοφικά βιβλία του Καζαντζάκη και να μου μείνουν τα μυθιστορήματα, τα ταξιδιωτικά και τα θεατρικά του Καζαντζάκη. Η μυθοπλασία του με άλλα λόγια.


Να λέμε και την αλήθεια το Συμπόσιο ήταν πιο βατό από την Διατριβή η οποία ήταν γραμμένη στην καθαρεύουσα. 
Και παρόλο που το διάβασα γρήγορα, μέσα σ' ένα εικοσιτετράωρο δεν κατάλαβα περί τίνος πρόκειται.

Πολλά αυτά που θέλει να πει ο Καζαντζάκης.
Και ένα μεγάλο μέρος του βιβλίου είναι αποφθεγματικής φύσεως, αλλά θέλει και δεύτερη και τρίτη ανάγνωση κάτι που δεν σκοπεύω να κάνω, στο εγγύς μέλλον τουλάχιστον.

Και φυσικά είναι μια καζαντζακική συνέχεια του Συμπόσιου του Πλάτωνα το αντικείμενο του οποίου ήταν ο έρωτας, ενώ του Καζαντζάκη (κλασικά) το θείον. Βιβλίο που πάλι δεν διάβασα.
Τα 'παμε αυτά. Από φιλοσοφία κάνω άγρια μεσάνυχτα.

Σίγουρα θα ξεχάσω τα μισά απ' όσα διάβασα όταν μπει ο Φεβρουάριος, αλλά κάτι θα έχει μπει στο υποσυνείδητό μου και θα βγει προς τα έξω όταν έρθει ο καιρός του.

Για παράδειγμα όταν θα διαβάζω την Αναφορά στον Γκρέκο, που όπως είπε κι ο Παντελής Πρεβελάκης «θα μπορούσες να το πεις [Το Συμπόσιον] κεφάλαιον, αν όχι πυρήνα της Αναφοράς στον Γκρέκο»

[Roula · Rating 4 out of 5]

Ο Αρπαγος,ο Πέτρος ,ο Κοσμάς και ο Μύρος είναι τέσσερις φίλοι που σμίγουν ύστερα από χρόνια σε μια συνάντηση που οργάνωσε ο πρώτος και αφού αρχικά περνούν όμορφα και ξέγνοιαστα την ώρα τους σε διάφορες δραστηριότητες,μετά έρχεται η ώρα του Συμποσίου ,όπου οι τέσσερις τους κάθονται στο τραπέζι για να συζητήσουν και κυρίως να εξετάσουν κατά πόσο κράτησαν την υπόσχεση που έδωσαν "να χαλάσουν και να ξαναπλασουν τον κόσμο ". Να συζητήσουν για τον Θεό και τη θεογονία του καθενός .
Διαβάζεις λοιπόν αυτό το συγκλονιστικό κείμενο και φτάνεις στο τέλος που έχει κάποιες σημειώσεις -στην έκδοση που το έχω εγώ - και είναι τόσο διαφωτιστικές και σε κάνουν να δεις το βιβλίο με άλλο μάτι ,οπότε λογικά τι κάνεις? Το κλείνεις και πας πάλι από την αρχή ...είχα πάρα πολύ καιρό να το κάνω αυτό και πλέον η οπτική μου στην ανάγνωση είναι τέτοια που νομίζω δε θα το έκανα για άλλον συγγραφέα . Αλλά ο Καζαντζάκης είναι για μένα αυτό που περιέγραψα πιο πάνω ..η θεογονία μου και αυτός με τον οποίο θα ήθελα να κάτσω σε ένα τραπέζι και να τον ακούω (και να του κάνω ίσως και μια δυο ερωτήσεις) .
Η σύλληψη του σε αυτό το έργο μου φαίνεται ιδιοφυής ,το πώς ο Αρπαγος που είναι επί της ουσίας ο Καζαντζάκης ,ο ίδιος ,συνδιαλέγεται με τον Πέτρο -που είναι ο Σικελιανός ,φίλος του Καζαντζάκη επί 40 έτη και εκπροσωπεί τον καλλιτέχνη/ποιητή ,τον Κοσμά -που είναι ο τύπος ανθρώπου που πράττει απλά χωρίς σκέψη και τον Μύρο -αυτο που κυνήγησε το απόλυτο και παρουσιάζει τα δικά του πιστεύω που είναι η αιώνια μάχη μεταξύ του μυαλού και τής καρδιάς .το πώς ο άνθρωπος θα φτάσει στο θεό . Είναι σαν μια άλλη (κάπως ένα σκαλί πιο κάτω ,ομολογουμένως) Ασκητική ,μια ακόμη έκδηλη απόδειξη του πόσο φωτισμένος και μπροστά από την εποχή του ήταν ο Καζαντζάκης .
Δεν ήταν για 5 το συγκεκριμένο,αλλά είναι πολύ κοντά σε αυτό και φυσικά Καζαντζάκης και μετά το χάος ,μια κατηγορία μόνος του και τα σχετικά ..
🌟🌟🌟🌟/5 αστέρια




"Μα θέλω από περηφάνια ,όχι από ελπίδα ,ίσια να στήσω το κορμί μου να το τρώει και να το λιώνει η ιερή σπίθα του κεφαλιού . Αδιακοπος αγώνας χρειάζεται πάντα ,βουή και πράξη ,για να μην ακούμε τη φωνή που κλαιει μέσα στα φύλλα της καρδιάς μας ,ήσυχα,σαν τη μονότονη ,σιγαλινη βροχή .όλα μάταια ,και μόνο η πράξη ,σαν το κρασί,μας ξεγελάει και μας σηκώνει λίγο ."

[Kokkinos · Rating 3 out of 5]

"Ξέρω πως η ζωή 'ναι μια σπίθα που λάμπει μια στιγμή ανάμεσα σε δυό ατέλειωτες νύχτες... Σκοπός δεν υπάρχει, η ελπίδα ξευτελίζει τον άνθρωπο, και μόνο ο μαστός της απελπισίας μας βυζαίνει της αντρείας το γάλα. Λιμάνι ζητάς, Άρπαγε; Ντροπή σου! Το λιμάνι μόνο οι πεθαμένοι το βρήκαν. Εμείς ζούμε κι αρμενίζομε στη μαύρη θάλασσα, με ανοιχτές τις μαΐστρες, τους φλόκους και τα λατίνια, και τραβούμε ανοιχτά κατά το θάνατο."
This is a book small in size, but grand in conception. The first part is a discussion among old friends and the second one is a monologue. Both of them are filled with memorable quotes and profound philosophical and religious ideas, although I have to say that I found the first part significantly stronger than the second. You can read this book multiple times and each time discover something new. If you are interested in the common themes that concern the other works of this writer, here you can find his reflections on these subjects in their purest form. Overall, 3/5.

[Margarita Ri · Rating 4 out of 5]

I am in love with the first half of the book! The deep meanings, choice of words, and the intensified sense that its reading leaves you with... The second half, which is more or less a monologue, it is less powerful for me...at least at the moment. Overall, this is a must read book- I'm in awe of Kazantzakis' beliefs, written in the beginning of the previous century; yet, so refreshing and ahead of our time still!

[The Best of the Greeks · Rating 5 out of 5]

60 páginas de Alcibiades simping over Sócrates JAJAJJAJA oro puro ME ENAMORÉ

[Pierre · Rating 4 out of 5]

¡Extasiado! Es la única palabra que pasó por mi mente cuando quise definirme después de terminar de leer el libro. La última parte (la sección 3) creo que debe leerse en voz alta... Se deben hacer las pausas adecuadas dictadas por las comas, los puntos y comas... Se debe alzar la voz con los signos de admiración y es porque esta última sección (la parte 3) es una confesión, la confesión de un éxtasis, de una conversión narrada en primera persona. A veces se vuelve complicada la lectura porque no esta escrita pulcramente sino con prisa, con la prisa de querer contar rápidamente lo de por si inefable e indescriptible.

[Eleni Triantafillaki · Rating 3 out of 5]

... μετά από όλα τα υπόλοιπα βιβλία του Καζαντζάκη που έχω διαβάσει το αδίκησα λίγο... Καλό είναι να ξεκινάς τον Καζαντζάκη με αυτό 😊

[Catherine · Rating 3 out of 5]

Σε μια σύγχρονη αναλογία του Πλατωνικού Συμποσίου ο Καζαντζάκης και οι φίλοι του συζυτούν θέματα που ταλανίζουν διαχρονικά την ανθρώπινη ύπαρξη

[Ioanna · Rating 4 out of 5]

"Σήκω! Το Θεό ζητάς; Να τον! Είναι η Πράξη, η γιομάτη σφάλματα, ψαχουλέματα, επιμονή κι αγώνα".

[Dora · Rating 4 out of 5]

90 σελίδες ένας πόνος, μια αναζήτηση, ένας σπαραγμος. Ήρθε άραγε η λύτρωση?

[Searchingthemeaningoflife Greece · Rating 5 out of 5]

[...]Ἐσὺ μόνο δὲ βολευὅσουν εὔκολα· οἱ συμβιβασμοὶ δὲν ταίριαζαν στὴν ἀψηλή σου φύση, κι είπες μιὰ μέρα, περιφρονώντας τὸ χαμογέλιο τῶν φρόνιμων: Ἐγὼ θὰ σώσω τὴν Ἑλλάδα.[...]
[...] «Ἐγὼ θὰ σώσω τὴν Ἑλλάδα», στοχαζόσουν, θὰ πεῖ «Ἐγὼ θὰ σώσω τὴν ψυχή μου».[...]

[Ed · Rating 5 out of 5]

For one image: Humankind crawling upon the face of G-d, and shaping it. A symbiotic relationship. -- Or, none worth. So I say. So does he, I think.