Gunnar Staalesen is a Norwegian writer. Staalesen has a cand.philol degree from Universitetet i Bergen and he has worked at Den Nationale Scene, the main theater in Bergen.
Το γνώριμο πια ύφος του συγγραφέα,το γεμάτο χιούμορ και ευφυή κοινωνικό σχολιασμό,ήταν σαν επιστροφή στο σπίτι μετά από ένα μακρύ ταξίδι.Ίσως ο μόνος συγγραφέας που μπορεί να χρησιμοποιεί μια μεταφορά σε κάθε πρόταση και το αποτέλεσμα να είναι τόσο ικανοποιητικό και οικείο. 5⭐
3,5/5 Mijn eerste kennismaking was een aangename. Fijne humor ook. Qua schrijftstijl moest ik wel even wennen aan de vele verwijzingen: "ik voelde mij net een verzopen Pinkerton agent zonder rugdekking op weg door The Hole in the Wall" of " Hij leek meer op een versteend overblijfsel van het woodstock festival dan..." en soms wat wollig taalgebruik. Maar gaandeweg viel mij dat niet meer zo op.
Gunnar Staalesen, werd in 1947 geboren in Bergen, de tweede grootste stad van Noorwegen aan de westkust van dat land.Hij maakte zijn debuut als romanschrijver in 1969. In 1975 kwam zijn eerste detective roman, en in 1977 het eerste boek met Varg Veum als zijn held, De wolf in het schaap. Hij heeft een lange reeks detectiveromans geschreven, verschillende romans, waaronder een trilogie van Bergen in de twintigste eeuw, drie avonturenromans voor jongeren en diverse toneelstukken en bewerkingen. Bergen ligt aan de westkust van Noorwegen. Aan een andere westkust vinden we Los Angeles en San Francisco, de plaats van twee van de belangrijkste misdaadverhalenschrijvers in de geschiedenis van de literatuur, Raymond Chandler en Dashiell Hammett, twee misdaadverhalenschrijvers die hem enorm beïnvloed hebben. . Zijn held Varg Veum heeft als model de Amerikanen Philip Marlowe en Lew Archer, maar tegelijkertijd is hij Noors en behoort tot de sociaaldemocratie, van zijn kapsel tot zijn comfortabele schoenen. Zijn oorspronkelijke beroep is: maatschappelijk werker belast met de bescherming van kinderen. Hij is gescheiden, maar heeft geen gebrek aan geest, eenzaam, maar strijdlustig. En in de lade van zijn kantoor, linksonder, in zijn privé detectivebureau op een steenworp afstand van de haven van Bergen, ligt geen fles whisky, maar de Noorse alcohol die wordt gewonnen uit aardappelen, akevitt (Noorse vorm van Latijnse aqua vitae, met andere woorden, brandewijn.) Zijn naam Varg Veum, ontleend aan een oude Noordse uitdrukking betekent en impliceert dat hij geen vrede kan vinden, en dat is wat hij werkelijk is: een verboden, een verbannen in de grote stad, een eenzame wolf. Het woord "varg" betekent "wolf" in het Noors. De puzzels die hij oplost, en dit in dertien talen, zijn volgende: drugszaken, vluchtelingenkinderen in prostitutiekringen, neonazisme, racisme, ecologische misdaden, religieuze sekten en misdaad in de olie-industrie. Dus een grote verscheidenheid. Door de serie gewijd aan Varg Veum hoopte hij (zo zei hij in een interview) de nieuwe Noorse samenleving te laten zien in al haar complexiteit, van de jaren '70 (zeventig) tot vandaag. Hij richt zich op actuele thema's, hij beschrijft de ontwikkeling van de samenleving om zich heen, en om dat te doen, is de vorm die hij heeft gekozen de detective roman. Varg Veum is een typische loner die het liefst alleen werkt en geen hoge pet op heeft van de politie. Toch moet hij soms noodgedwongen met de jongens in het blauw omgaan. In de misdaadroman Zwarte schapen begeeft de morsige privédetective zich in de onderwereld. Zijn vriendin Karin heeft een donker familiegeheim. Zij heeft een aan heroïneverslaafde zusje dat in de prostitutie zit. Als Veum probeert om haar uit de klauwen van haar pooier te houden, barst de pleuris uit. De souteneur is niet blij dat zijn bron van inkomsten zomaar van hem wordt afgenomen. Varg Veum, die intussen ook werkt aan de opdracht om de verblijfsvergunning van een Zuid- Afrikaanse student te verlengen, komt tijdens zijn zoektocht naar de verdwenen vrouw voortdurend in contact met de zwarte schapen uit onze maatschappij. De kracht van deze serie is het titelpersonage en zijn kijk op de wereld. Veum is een cynische vent met een gezonde dosis humor. Ook zijn dwarse houding maakt hem apart. Baantjer en Derrick zijn een halve heilige in vergelijking met deze norse Noor. Juist dat rauwe randje maakt Veum zo’n aansprekend personage. Ook het feit dat onze antiheld geen vechtmachine is, maakt de boekenreeks interessant. Veum is een echt mens. Punt. Deze donkere thriller die zich in de krochten van de samenleving afspeelt werd in 2011 reeds verfilmd door Stephan Apelgren met een schitterende Trond Espen Seim in de hoofdrol . Boek en film zijn beiden best te genieten.
Ένα ακόμη αστυνομικό από τον βορρά; Όχι ακριβώς. Υπάρχει ο υπέροχος, μοναχικός Βαργκ Βέουμ και το γκρίζο Μπέργκεν τόσο όμορφα αποτυπωμένο ! Το λεπτό καυστικό χιούμορ του συγγραφέα, οι αναλυτικές περιγραφές ατμόσφαιρας και χαρακτήρων και η έλλεψη λεπτομερούς αποτύπωσης της βιας το καθιστούν ιδιαιτερο. Ευτυχώς βρήκα δύο ακόμη εξαντλημένα βιβλία του.
Ιδιαίτερη μνεία για τις αγαπημένες εκδόσεις Πόλις - ίσως το πιό καλαίσθητο βιβλίο που έχω πιάσει στα χέρια μου: το σαγρέ εξώφυλλο, τα παλ χρώματα, η ζωγραφιστή απεικόνιση του Μπέργκεν. Καταπληκτικό !
Veum i kjend stil, om enn kanskje enno litt meir einsam enn vanleg. Dei kjappe kommentarane og den indre monologen fekk meg til å fnyse nøgd fleire gongan. Staalesen få som vanleg sagt det. Formuleringa om at hjartet kan falle ned mellom beina på nokon kjem eg til å ta med meg.
Krimgåta er som vanleg elegant, med ein fin tvist på slutten. Eg aner at Staalesen og har hatt ein politisk agenda med denne boka, som eg slett ikkje er usamd med.
Στην αρχή ήταν αρκετά αργό. Είχα την αίσθηση ότι ούτε ο συγγραφέας ούτε ο ήρωας ενδιαφερονταν για την υπόθεση. Μετά άρχισε να έχει μια ένταση αλλά και πάλι κάτι δεν μου κολλούσε. Δεν το βρήκα καταθλιπτικό απλά αρκετά αδιάφορο.
В началото и в края беше интересна ама средата беше скучна. Доста зор видях да я прочета,но иначе не очаквах такъв край и нямах никакви подозрения за случващото се.
I really enjoyed the well-structured story that was built from page to page and uncovered with a plot twist in the end. I also enjoyed the writer's sarcastic sense of humor and the way he uses it to calmly describe even stressful situations. The background feeling of the book is not dark or stressful as it usually is in detective stories, it has a sense of vanity that characterizes the leading character (Veoum).
I found the writing style too literary for my taste, with long descriptions of the places and objects. I also sensed a political aspect in the writer's comments. I would recommend it to people that are interested in detective stories and politics.