Όλο σπίτι, κρεβάτι κι εκκλησία

by Franca Rame, Dario Fo, Αχιλλέας Καλαμάρας (translator)

«Το έργο Όλο σπίτι, κρεβάτι κι εκκλησία πραγματεύεται τη θέση της γυναίκας, τη σεξουαλική δουλεία της γυναίκας. Παίχτηκε για πρώτη φορά στο Μιλάνο, στην Παλατσίνα Λίμπερτι (Palazzina Liberty), το 1977, για να υποστηρίξει τον αγώνα του φεμινιστικού κινήματος. Στη συνέχεια το έργο παρουσιάστηκε σε ολόκληρη σχεδόν την Ιταλία: οι παραστάσεις οργανώνονταν από φεμινιστικές ομάδες και τα έσοδά τους χρησιμοποιούνταν για τις ανάγκες του κινήματος· σε κατειλημμένα εργοστάσια, για την επισκευή της στέγης του «Σπιτιού των γυναικών» της οδού ντελ Γκοβέρνο Βέκιο στη Ρώμη, για την ίδρυση συμβουλευτικών σταθμών κ.λπ. Την πήγαμε και στο εξωτερικό: στην Ευρώπη, στη Νότια και Βόρεια Αμερική. Για παράδειγμα, στη Φρανκφούρτη η παράσταση έγινε για να συγκεντρωθούν πόροι για την υπεράσπιση Ιταλών που κρατούνταν στη Γερμανία. Το κείμενο αυτό παρουσιάστηκε και συνεχίζει να παρουσιάζεται σε πάρα πολλές χώρες. Δυστυχώς, η θέση της γυναίκας είναι, λίγο-πολύ, ίδια παντού. Πόσες φορές επαναλήφθηκε η παράσταση; Περισσότερες από τρεις χιλιάδες».

από τον πρόλογο της Φράνκα Ράμε

Genres: Theatre, Plays

124 pages, Unknown Binding

First published January 1, 1978

About the author

Franca Rame (18 July 1929 – 29 May 2013) was an Italian theatre actress, playwright and political activist. She was married to Nobel laureate playwright Dario Fo and is the mother of writer Jacopo Fo. Fo dedicated his Nobel Prize to her.

Franca Rame was born in Parabiago, Lombardy, in 1929, into a family with a long theatre tradition. She made her theatrical debut in 1951. Shortly thereafter, she met Dario Fo, whom she married in 1954. Their son, Jacopo was born on 31 March 1955. In 1958, she co-founded the Dario Fo–Franca Rame Theatre Company in Milan, with Fo as the director and writer, and Rame the leading actress and administrator.

Rame continued working with Fo through many plays and several theatre companies, popular success and government censorship. She was active in Soccorso Rosso (Red Aid), writing letters and providing books for prisoners and assisting their families and lawyers. In the 1970s, Rame began writing plays (often stage monologues) of her own, such as Grasso è bello! and Tutta casa, letto e chiesa, which displayed a markedly feminist bent.

In March 1973, fascists who were reportedly commissioned by high-ranking officials in Milan's Carabinieri (Italian federal police) abducted Rame, held her at gunpoint and dumped her in a van. They raped her, beat her, burnt her with cigarettes, slashed her with razor blades and left her in a park. She returned to the stage after two months with new anti-fascist monologues.

Rame became a member of the PCI in 1967.She was a member of the Italian Senate representing the centre-left anti-political corruption Italy of Values (IDV – Italia dei Valori) party, abandoned in 2008 due to political choices of the government supported by the IDV party. From 2010 she was, also with her husband, an independent member of the Communist Refoundation Party (PRC – Partito della Rifondazione Comunista).

She died in 2013 at the age of 83.

Reviews

[Eliasdgian · Rating 4 out of 5]

Σε μια εποχή που το σύνθημα «δεν είμαι του πατρός μου, δεν είμαι του ανδρός μου, θέλω να είμαι ο εαυτός μου» ήταν κυρίαρχο κι εξέφραζε καλύτερα από οτιδήποτε άλλο την ανάγκη της σύγχρονης γυναίκας για αυτονομία και αυτοπροσδιορισμό, η Franca Rame, υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Dario Fo, ανέβασε μια παράσταση με πρωταγωνίστριες μόνο γυναίκες, που, με τους μονολόγους τους και το κωμικό, γκροτέσκο ύφος τους (ο πρώτος μονόλογος του βιβλίου με τίτλο «Μια γυναίκα μόνη» είναι αληθινά ξεκαρδιστικός), ύψωναν στεντόρεια φωνή αντίδρασης στην εκμετάλλευση (εργασιακή, κοινωνική, σεξουαλική) που βίωναν (και εξακολουθούν να βιώνουν) οι γυναίκες.

[Νικολέττα · Rating 4 out of 5]

Αυτοτελείς ιστορίες θεατρικών σκηνών με κεντρικό άξονα τη γυναικεία αυτονομία και το γυναικείο αυτοπροσδιορισμό.
Η πρωταγωνίστρια κάθε φορά έχει διαφορετικό ρόλο της συζύγου, της μητέρας, της εργαζόμενης κ.α. όπου κάθε φορά με καυστικό χιούμορ διηγείται μέσα από μονολόγους τη τραγελαφική καθημερινότητα που ζει ανάλογα τον ρόλο της ως μητέρα, σύζυγος κλπ.
Επίκαιρο όσο ποτέ.

[Elina · Rating 5 out of 5]

Ένας εξαιρετικός Ντάριο Φο! Πολύ ενδιαφέροντες θεατρικοί διάλογοι με θέμα της σχέση αντρών, γυναικών και αναπαραγωγής. Μάλλον δεν θα σταματήσει να είναι ποτέ επίκαιρος....

[Anna Maria · Rating 4 out of 5]

Εξαιρετικά ενδιαφέρων θεατρικός διάλογος-ή καλύτερα μονόλογος- από τους Dario Fo και Franca Rame.
Οι σκηνές είναι αυτοτελείς και έχουν στο επίκεντρο τους τη γυναίκα-μάνα, σύζυγο, εραστή και εργαζόμενη.
Πολλά και επίκαιρα τα θέματα που θίγονται: αναπαραγωγή, σεξουαλική επιθυμία και ικανοποίηση, η θέση της γυναίκας στην κοινωνία και οι αβάσταχτες προσδοκίες της τελευταίας για το γυναικείο φύλο.
Αν και γραμμένο με βάση την ιταλική κοινωνία και πραγματικότητα, θεωρώ ότι μπορεί να αγγίξει τις γυναίκες από όλο τον κόσμο.
Θα ήθελα πολύ να το δω στη σκηνή.

[Anastasia Skoulada · Rating 4 out of 5]

Αυτό που ξεχωρίζει είναι στη γραφή τους νομίζω είναι οτι δεν είναι διδακτική. Αντίθετα, παρουσιάζει καταστάσεις με τέτοιο ρεαλισμό και ειλικρίνεια, που η κριτική προκύπτει φυσικά. Πρόκειται για ένα έργο φεμινιστικό, όχι όμως με τη μορφή θεωρίας, αλλά ως βίωμα.

[Δέσποινα Τρούλου · Rating 5 out of 5]

To diavasa se 1 mera,apisteuti roi kai dunamikotita logou.thelw na dw tin parastasi twra