แรกรสล้านรัก

by เนวิกา

เทียนอาสาฬ นักเขียนสาวกำลังตกที่นั่งลำบาก เพราะต้องช่วยงานร้านสังฆภัณฑ์จนเขียนนิยายไม่ออก

มิหนำซ้ำ พี่ชายตัวดียังหนีไปบวชเพราะอกหัก ภารกิจทวงคืนหลวงพี่จากพระพุทธศาสนาจึงถือกำเนิด เพื่อให้พี่กลับมาเฝ้าร้าน ส่วนเธอจะได้มีสมาธิเขียนนิยายเสียที

รณธีร์ หรือที่ใคร ๆ ต่างพากันเรียกว่าเชฟบร๊ะ(เจ้า) เชฟหนุ่มกล้ามใหญ่ที่ซมซานมาเช่าที่เปิดร้านรสแรก แต่ร้านใหม่ของเขากลับไม่มีลูกค้ามาเยือน

...แล้วไงใครแคร์ คนธรรมดาพวกนั้นน่ะ หูเบาไม่พอ ยังลิ้นไม่ถึงอีก ใครว่าลูกค้าคือพระเจ้า เขาต่างหากคือพระเจ้า!

เทียนอาสาฬยังคงตามหลวงพี่กลับมาไม่ได้ แถมผู้เช่ารายใหม่ที่เปิดร้านรสแรกก็ตกอยู่ในสถานการณ์ไม่ค่อยดีนัก
จากที่ต้องทำบาปอย่างการหาทางให้พระสึก หญิงสาวคิดว่าแต้มบุญที่ได้จากการช่วยเชฟให้อยู่รอด คงพอเอามาหักล้างกันได้บ้างแหละ

ปฏิบัติการทวงคืนหลวงพี่ และปฏิบัติการช่วยเชฟบร๊ะ จึงเริ่มต้น

และโดยไม่ทันรู้ตัว ร้านรสแรก...จึงเป็นบทแรกของความรักนับล้านระหว่างเธอกับเขา

560 pages, Paperback

Published October 12, 2023

About the author

การศึกษา
โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา
คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
The University of Edinburgh

Reviews

[Clairdenoon · Rating 4 out of 5]

"อาหารก็สามารถดับทุกข์ได้เหมือนกันนะ..."
(ชอบประโยคนี้..มันสั้น เรียบง่ายแต่ทรงพลังและปลดล็อกเรา^^)
#แรกรสล้านรัก
#เนวิกา
#วิชลิสต์งานหนังสือตุลา2023✔


ลิ้มลองแล้ว รับรู้"รส"อะไรได้บ้าง...ในแรกรสล้านรัก ของ เนวิกา
1.รสชาติของความสว่างไสวเจิดจ้าท้าทายวงการสงฆ์
--🕯เทียน-เทียนอาสาฬ(30)--
นักเขียนสาวสวยทายาทร้านรสพระธรรมสังฆภัณฑ์ เพื่อนสนิทพร่าง(ผูกพันอันพร่างพราว)ประสบปัญหา"ตัน"ออกงานไม่ทันงานหนังสือที่จะถึงนี้ เนื่องจากต้องมาช่วยเลี้ยงเต่าไปด้วยดูแลกิจการร้านสังฆภัณฑ์ของครอบครัวไปด้วย ประจำการเฝ้าร้านแทนพี่ชาย ธูป-ธูปฑีฆาที่ลางานไปบวชเพราะช้ำรัก💔
เทียนเขียนงานไม่ออก สมองไม่แล่น ...แต่แล้วบุญก็นำพา ให้ได้รู้จักกับคนที่มาเช่าตึกของครอบครัวทำร้านอาหาร "เชฟรณ(ฉายาในวงการ:เชฟบร๊ะ)ผู้ชายมั่นหน้าไร้ศาสนาทาสแมวเจ้าของร้าน"รสแรก"
การได้กินอาหารฝีมือเชฟบร๊ะทำให้เทียนมีความสุขอบอุ่นใจจนยิ้มออกมา และรอยยิ้มของเธอก็เป็นความสว่างไสวในใจของเชฟหนุ่มที่กำลังอึมครึม ทำให้เขากลับมามีแรงใจ มีไฟลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง🔥
ในขณะเดียวกัน เทียน ที่มีสกิลเผือกระดับสูงก็ได้ล่วงรู้ถึงความสัมพันธ์ระหว่างมาริสาคนรักเก่าของพี่ชาย กับผู้ชายคนใหม่นั้น...เป็นคนเดียวกันกับคนที่มีปัญหากับเชฟรณ ทำให้เชฟต้องลาออกจากร้านเก่าอย่างไม่เป็นธรรม ตัวแม่สายเผือกอย่างเทียนจึงทนอยู่เฉยไม่ได้ เพื่อปฏิบัติการทวงคืนหลวงพี่กลับมาเฝ้าร้านและทวงความยุติธรรมให้เชฟรณคนมั่น ดีลลับระหว่างเทียนกับเชฟรณและคณะ จึงเริ่มต้นขึ้น!!
---เทียนในความรู้สึกเราคือนางเอกที่สดใสเจิดจ้ามากกกทั้งเสื้อผ้ากิริยาวาจาคือสว่างไสวสมชื่อ และสกิลความเผือกเก่ง ใส่ใจเรื่องชาวบ้านเก่งของเทียนก็เป็นที่เลื่องลือมาตั้งแต่เล่มก่อนแล้วในฐานะบอสใหญ่แห่งองค์กรTBI ~เรียกได้ว่าความเผือกเก่งของเทียนนั้นเป็นตัวขับเคลื่อนเรื่องราว😆😆

๒.รสชาติแปลกๆที่ไม่คุ้นลิ้นในช่วงต้นๆแต่จะค่อยๆละมุนขึ้นเรื่อยๆ
...เชฟรณและอัครสาวกทั้ง๔ของเขาแปลก-แปลกมาก เป็นแปลกที่ไม่เลวร้ายนะแปลกในทางที่ทำให้ยิ้ม แปลกที่คนยูนีคทั้ง๕นี้มารวมตัวกันที่ร้านรสแรกและดูรักใคร่กลมเกลียวกันมากๆเหมือนครอบครัวที่พลัดพราก😆
(๑.)รณธีร์--เชฟบร๊ะ หนุ่มใหญ่กล้ามแน่นวัย๓๕
"ผมไม่ได้ต้องการจะเป็นเชฟกระทะทอง แต่เชฟกระทะทองต่างหากครับ ที่ต้องการเป็นผม"
...หลายประโยคของเชฟรณทำเราสตั๊นท์ในความมั่นไร้ซึ่งความถ่อมตัวใดๆ เราต้องตั้งสติอยู่สักพักว่า อืม พระเอกเป็นคนแบบนี้สินะ😆
อ่านไปสักพักก็จะรับรู้ได้ว่า ภายใต้ความมั่นนั้นไม่มีพิษมีภัย เขาแปลกแต่แปลกดีไม่ใช่แปลกร้าย เขาใจดี มีเมตตาต่อสรรพสัตว์ผู้ตกทุกข์ได้ยาก เขาเป็นทาสแมว เขาทำอาหารอร่อยจริงจัง โดยเฉพาะผัดกะเพรา เขาไม่ได้มั่นมาตั้งแต่กำเนิด แต่เขามีปมในชีวิต มีชาติกำเนิดที่ไม่ดีนักและมีเรื่องราวในอดีตที่หล่อหลอมให้เขาเติบโตเป็นเขาในทุกวันนี้...ที่นับถือตัวเองอย่างที่สุดและมีความใฝ่ฝันอยากทำอาหารดีๆให้คนกินได้อิ่มอร่อยสบายท้อง เพราะเขาเข้าใจดีเลยว่าความอดอยากหิวโหยมันทรมานมากแค่ไหน และความอิ่มอร่อยมันดีต่อใจมากมายเพียงใด
(๒.)พี่เสือ
หนุ่มร่างใหญ่หน้าโหด หัวใจพิซู เป็นBLINKที่เคยมีประวัติอาชญากร ด้วยรูปร่างหน้าตาและรอยสักหลังออกจากคุกจึงไม่มีใครกล้ารับเข้าทำงาน แต่โชคดีที่ได้เชฟรณช่วยไว้ ให้มาcookเป็นมือหั่นในครัว🗡 และนั้นคือจุดเริ่มต้นความรักความผูกพันมุ้งมิ้งของทั้งคู่555
(๓.)บ่าวพอล
ผู้บ่าวพอลหนุ่มหล่อสายฝ.ลูกครึ่งอังกฤษนครศรีฯพูดไทยคำใต้คำเป็นตัวละครที่บ้าบอและมีเซอร์ไพรส์ที่ต้องร้องว้าววววBP!!!
(๔)เจ๊ส้ม
ผู้มีงานอดิเรกคือทำงานร้านรสแรก งานหลักคือตามสามี
ถ้าเทียนเผือกเก่งแล้วเจ๊ส้มคือขั้นกว่า สองคนนี้เวลาจับคู่กันเป็นทีมเผือกจะเข้าขากันดีมากเหมือนทั้งคู่เกิดมาเพื่อสิ่งนี้😂
(๕)อาจารย์เฮง
บุคคลรวยเงียบ ผู้เชี่ยวชาญการวิเคราะห์เศรษฐกิจไทยมาทำงานเพราะที่บ้านอยากให้มีอาชีพจริงๆบ้างไรบ้าง; ฝ่ายPRของร้านที่คอยมูอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันให้มีลูกค้าซะที
-----ความรู้สึกตอนอ่านคืออะไรเนี่ยยยยทีมของเชฟรณแต่ละคนไม่ธรรมดาเลย 😂เมื่อมารวมตัวคือความลงตัวแบบงงๆดูรักกันแบบงงๆเป็นความสัมพันธ์ที่ละมุนโดยไม่ทราบสาเหตุแต่ทั้งหมดทั้งมวลก็ชวนให้ยิ้ม ยิ้ม และยิ้ม

3.รสกลมกล่อม
เป็นนิยายรักที่ไม่ได้โฟกัสแค่มนต์รักผัดกะเพราของคุณปู่ หรือเน้นขายความรักของพระเอก-นางเอกเพียงอย่างเดียว แต่มีส่วนผสมของหลายสิ่งรอบๆตัวเฉกเช่นชีวิตของคนจริงๆ ที่พอมารวมกันแล้วให้รสชาตินัวๆกลมกล่อมอ่านแล้วไม่เลี่ยน ทั้งการงานพื้นฐานอาชีพ ความรักความผูกพันความเข้าใจกันของคนในครอบครัว การค้นพบทางดับทุกข์ในแบบของตัวเอง การรักและนับถือตัวเอง การทำความฝันให้เป็นจริง ศาสนาไม่ใช่ตัวชี้วัดว่าทุกคนที่นับถือล้วนเป็นคนดี การเข้าวัดทำบุญบ่อยๆก็ไม่ได้เป็นเครื่องการันตีว่าคนคนนั้นคือคนดีพร้อมเสมอไป เช่นพ่อของเทียนที่เคารพนับถือศาสนา เคารพนับถือพระและทุกสรรพสิ่งในวัด แต่อยู่บ้านคือเป็นดั่งราชาไม่เคยช่วยเมียล้างจาน ทำงานบ้าน ปากอาราธนาศีลเป็นประจำแต่มือตบยุงเพราะยุงมากัดลูกสาว หลายประเด็นในเรื่องทำให้ได้คิด ได้ตระหนักถึงหลายสิ่งหลายอย่างรอบๆตัว นอกจากความอ่านแล้วเพลินก็รู้สึกได้ว่ามีสารบางอย่างที่ดีต่อใจ ดีต่อสมอง แทรกซึมเข้าสู่ร่างกาย ถ้าเป็นอาหารก็เป็นอาหารคลีนน่ะค่ะ กินแล้วไม่ต้องรู้สึกผิด

4.รสเนวิกา
มีความพลิก หักมุมเล็กๆ มีประเด็นให้ตามสืบนิดๆ แต่โดยรวมก็ยังคงไว้ซึ่งรสชาติแบบเนวิกาที่คุ้นเคยกันมา มีความเรื่อยๆ เนิบๆ นุ่มๆ สไลซ์ออฟไลฟ์ อ่านเพลินๆ ชิลๆยิ้มๆขำๆไปกับเรื่องราว ประเด็นใกล้ตัว และความสัมพันธ์ที่ค่อยๆก่อร่างสร้างตัว รักษาระดับอัตราการเต้นของหัวใจไว้ได้อย่างสม่ำเสมอ ไม่มีดุดัน❌ ฟาดฟันลุ้นระทึก❌อ่านแบบลุกไปเข้าห้องน้ำห้องท่าแล้วกลับมาอ่านต่อได้ มีความนวลๆอบอวลด้วยความอุ่นใจ ค่อยๆรักกันไป ไม่มีวูบวาบวี้ดว้าย มีแต่ความผ่องแผ้วนพคุณ ฟีลกู๊ด สมกับความเป็นนิยายที่อ่านในวัดได้ทุกประการ
ปล.สาธุบุญ!เรื่องนี้มีเบดซีนด้วยนะ!! อยากรู้ว่าเบดซีนสไตล์เนวิกาเป็นอย่างไร ...ต้องอ่านจ้าาา!!😆

ข้อคิดที่ชอบ:
-อาหารก็สามารถดับทุกข์ได้เหมือนกันนะ
-ชีวิตก็งี้แหละ คนเราเปลี่ยนได้ตามสิ่งที่เจอในชีวิต และเพราะมีความจำเป็นในชีวิต บางทีก็ต้องยอมทิ้งสิ่งที่รักไป
-การเลิกที่เจ็บที่สุดก็คือมารู้ทีหลังว่าคนที่เลือกแล้วมันกลับไม่ใช่อย่างที่คิด

[Lily 百合花 · Rating 4 out of 5]

ชื่อเรื่อง – แรกรสล้านรัก
ผู้แต่ง – เนวิกา


ตัวละคร
เทียนอาสาฬ (เทียน) อายุ 30 ปี ⇒ 36 ปี
รณธีร์ นรเทพ (รณ) อาย��� 35 ปี ⇒ 41 ปี


รีวิวหลังอ่าน

อ่านจบแล้วสำหรับเรื่อง “แรกรสล้านรัก” ที่กว่าจะจำชื่อเรื่องได้ บางทีก็เรียกผิดเป็น “แรกล้านรสรัก” 555+ ซึ่งสำหรับงานของน้องนุ้ย เนวิกาแล้ว แน่นอนว่าเราไม่เคยที่จะพลาดอ่านสักเรื่องเลย และเมื่อออกมาให้ได้ติดตาม ก็รีบอ่านในทันที ^_^

เรื่องนี้เป็นเรื่องราวของเทียนอาสาฬ น้องงุงิส์จากเรื่อง “ผูกพันอันพร่างพราว” นั่นเอง 555+ ซึ่งก็มีพี่กรโผล่มาแจมเล็กๆ และที่สำคัญพี่กรเขามีเนื้อคู่ของเขาด้วยนะ รออ่านเลยแหละนะ อยากรู้ว่าจะปิ๊งกันแบบไหนนะ ส่วนพร่างพันกับพี่พัทธ์ก็โผล่มาแจมด้วยเล็กน้อย

นอกจากนี้ยังมีตัวละครอย่างพี่เจตน์ จันทร์พิจิก ของขวัญ เพชร มาแจมด้วยนะ ตื่นเต้นดีเนอะ มาหลายๆ จักรวาลกันเลย เย่ๆๆๆๆ แต่จริงๆ ถ้านับย้อนไปก็มีความสัมพันธ์กันอยู่นะ จันทร์พิจิกเป็นเพื่อนสนิทของพิชญ์ ซึ่งก็คือพี่สาวของพี่พัทธ์ แล้วพี่พัทธ์ก็มาลงเอยกับพร่าง พร่างก็เพื่อนซี้เทียน 555+

วกกลับมาที่เรื่องนี้กันอีกรอบ เป็นเรื่องของคนแปลกมารวมตัวกันโดยไม่ได้นัดหมายค่ะ 555+ ซึ่งแปลกในระดับที่ไม่ธรรมดากันเลยสักคน อ่านมาตลอดเรื่องก็ยังไม่เจอคนปกติเลยสักคนจริงๆ เป็นศูนย์รวมของแปลกมากที่สุดก็คือเรื่องนี้เลย

เริ่มจากรณธีร์ หรือคุณเชฟบร๊ะของทุกคน 555+ คนนี้บอกว่าตัวเองเป็นพระเจ้า เชื่อมั่นว่าตัวเองเก่งสุด ดีที่สุด หน้าตาดีที่สุด ความมั่นหน้าที่ไม่เหมือนใคร หากไม่ได้รู้จักกันจริงๆ ก็คือแบบว่านายนี่เป็นอะไรกันแน่

แต่เบื้องหลังความแปลกของเชฟบร๊ะนั้น จริงๆ แล้วอะ ชวนน้ำตาซึมจริงๆ นะ เพราะว่าชีวิตคือแบบโฮกกกกกก คนที่ทำให้เขาสามารถอยู่แบบเปล่งประกายได้แบบนี้ก็คือเป็นแรงผลักดัน แรงบันดาลใจจริงๆ และทำให้เขาสามารถก้าวข้ามความขมขื่นในชีวิตตัวเองออกมาได้

และสุดท้ายก็คือเทียนอาสาฬยังไงก็เป็นเคมีเคใจกับเชฟรณที่สุดแล้ว ต่อให้แรกเจอไม่ได้ถูกชะตากันนัก แต่เพราะสิ่งที่ได้เจอ เรื่องราวที่ผ่านพ้นกันมา จับมือเดินไปด้วยกัน ได้ค่อยๆ ทำความรู้จักกันไป เธอก็เป็นเหมือนแสงสว่างที่ทำให้โลกอันมืดมนของเขาสดใสได้

และความโชคดีของเขาก็คือนอกจากนี้ยังมีลูกน้องที่น่ารักพร้อมอยู่เคียงข้างเขา แต่ละคนอาจจะแปลกๆ ไปบ้าง แต่ทุกคนคือรักเขาจากใจจริง และไม่ว่าจะดีจะร้ายก็พร้อมอยู่เคียงข้างเสมอไม่ทิ้งไปไหน เขาก็ไม่คิดจะทิ้งลูกน้องที่ยอมติดตามเขาไปไหนเช่นกัน

เรื่องราวของพี่ธูปที่อกหักจากรักและหนีไปบวชนั้น สุดท้ายเมื่อตกตะกอนความคิดได้ ความทุกข์ที่เคยทุกข์มานั้น เมื่อปล่อยวางได้ ก็จะไม่รู้สึกเจ็บอีกต่อไป ซึ่งกว่าพี่ธูปจะสามารถตกตะกอนความคิดได้ ก็ต้องใช้เวลาด้วยเหมือนกัน

เรื่องนี้เป็นเรื่องที่รวมหลากหลายรสชาติความรู้สึกเข้าไว้ด้วยกัน ความรู้สึกในรสสัมผัสของแต่ละคนก็แตกต่างกันไป ไม่ต่างกับเวลาที่คนเรากินอาหารจากหม้อเดียวกัน จานเดียวกัน ยังรู้สึกอร่อยไม่เหมือนกัน เวลาอ่านหนังสือเรื่องเดียวกันความชอบก็ต่างกันไป เราเลยไม่สามารถที่จะมองอะไรในมุมเดียวได้เสมอ และหากไม่ได้เจอเข้าเองกับตัว บางทีก็ไม่ได้รู้และเข้าใจเท่าคนที่ได้เจอในสิ่งนั้นจริงๆ

อ่านแล้วก็อยากจะกินกะเพราหมูสับกับกะเพราคอหมูเลยทีเดียว เพราะในเรื่องบรรยายไว้หลายรอบ และเป็นเมนูที่เราชอบมากจริงๆ แหละ อาหารที่ไม่ว่าจะกินไปกี่ครั้งก็ยังชอบและอยากกินอยู่เสมอ หลายๆ เมนูในเรื่องก็ทำเอาอ่านไปหิวไปจริงๆ นะ อิอิ

โดยรวมก็คือเรื่องนี้เป็นเรื่องที่รวมเรื่องราวของคนแปลกเข้าไว้ด้วยกันค่ะ 555+ หยอกๆ เป็นเรื่องหลากรสชาติตามชื่อเรื่องเลย อ่านจบแล้วคิดว่าหลายๆ คนคงจะได้แง่คิดดีๆ กลับไปไม่น้อยแน่นอนค่ะ ^_^

Start 4.48 น. Fri 13 Oct 2023
End 14.18 น. Sat 14 Oct 2023
Review Date 17.15 น. Sat 14 Oct 2023

[JPR 🦦 · Rating 4 out of 5]

เพราะพี่ชายหนีไปพึ่งรสพระธรรม ทำให้เทียนอาสาฬ เขียนงานไม่ได้ จึงคิดภารกิจทวงคืนหลวงพี่ เลยได้มาเจอกับเชฟรณ ฉายาเชฟบร๊ะ(เจ้า) ผู้ที่นับถือในตัวเองเท่านั้น เรื่องนี้ไม่หน่วงเท่าเรื่องก่อนหน้า แต่อ่านแล้วหิวมากกก อยากกินกะเพราคอหมูย่างเลย 🤤

ปมเรื่องนี้หลัก ๆ มาจากภูมิหลังพระเอก (รณธีร์) กว่าจะมาเป็นเชฟรณที่คนรู้จักในวันนี้ค่อนข้างสู้ชีวิตมาอย่างหนักหน่วง แต่ได้มาเจอทั้งผู้ใหญ่อุปถัมป์ กัลยาณมิตรที่ดี รวมถึงนางเอก (เทียนอาสาฬ) ที่คอยอยู่ข้าง ๆ ไม่ว่าจะเคยผ่านอะไรมาก็ตาม

ไวป์ในเรื่องค่อนข้างเห็นการเติบโตของตัวละคร ทั้งรณธีร์ เทียนอาสาฬ ธูปฑีฆา บุญยงค์
ประเด็นหลักของเรื่องนี้ คงเป็นการยึดติดกับความเชื่อ เช่น เชื่อว่าคนที่เข้าวัดทำบุญคือคนดี เชื่อว่าตัวเองสามารถลิขิตเรื่องราวของคนอื่นในแบบที่ตัวเองคิดได้ พอคลายปมตรงนี้เหมือนเราได้เข้าใจ และเรียนรู้ไปกับตัวละคร ซึ่งดีมาก ๆ แฝงข้อคิดและมุมมองดี ๆ อีกแน้วว

ตอนได้รู้จักเทียนอาสาฬ เจ้าของวลี งุงิส์ งุงิส์ ก็อยากรู้น้า พ่อพระเอกของเค้าจะเป็นคน ‘หล่อ มีซิกซ์แพ็ก เป็นซีอีโอ พูดน้อย เย็นชากับทุกคน อบอุ่นกับนางเอก และเปย์เก่ง’ มั้ย แต่พอได้รู้จักเชฟรณ นี่แหระ ๆๆ คนที่เหมาะกับเทียน อย่างกิ่งทองใบรับรองแพทย์ เอ้ย ใบหยก 5555555555 คนแปกมาเจอคนแปกกว่าอะค่ะ

เรื่องนี้จะไปโทนคอเมดี้กว่าหน่อย ไม่พูดถึงแก๊งร้านรสแรกไม่ได้เลย ผู้คนหลากหลายอาชีพมารวมตัวกันเป็นเชฟ งานสืบงานหลัก งานทำอาหารงานรอง 55555555555 ชอบเวลาทุกคนอยู่รวมกัน บันเทิงสุด ๆๆๆ ไม่ว่าจะเป็น ‘พี่ส้ม’ สายสืบตีซี้เก่ง ‘อาจารย์เฮง’ นักเทรด และเครือข่ายเค้าเยอะมั่ก ‘เสือ’ หนุ่มร่างใหญ่หัวใจแบล๊กพิงค์ ‘บ่าวพอล’ นายหัวสวนยางปลอมตัวมาทำงานเอาสังคม พีคมากกกกคนนี้ และไข่ต้มไข่ตุ๋น เจ้าแมวสองตัวที่เป็นแมวกวักลูกค้าเข้าร้าน

ยังคงเป็นเรื่องราวที่อ่านแล้วอบอุ่นหัวใจ มีน้ามตาซึมตรงฉากที่เทียนคุยกับธูป และตอนรู้เรื่องคุณปู่ แปปนึงก็ขำกับบทสนทนาแก๊งรสแรก และเขินตอนเค้าจีบกัน 🤧 เรื่องนี้ความสัมพันธ์ไม่มีดราม่าเลย พูดกันตรงไปตรงมา จีบก็บอกว่าจีบ ชอบก็บอกว่าชอบ เป็นอะไรที่เรียบง่าย แต่อมยิ้มไปกับพวกเค้า

โดยรวม เป็นเล่มปิดจบของเซตนับแต่นี้ได้ดีมั่กกก ไล่ฟีลจากหม่น ๆ ดราม่าจากความรัก จนมารอมคอมโบ๊ะบ๊ะแต่แอบน้ำตาซึม ทุกเรื่องร้อยเรียงเรื่องราว และตัวละครได้เป็นอย่างดี อ่านจบเรื่องนึง ก็อยากอ่านต่ออีกเรื่องนึง ถามว่า อ่านแยกได้มั้ย อ่านได้สบายเลย แต่อ่านครบเซตฟูลฟีล x1000 เท่าค่ะ หุ—หุ

ปล. ตอนอ่านให้สั่งอาหารมาเผื่อไว้ด้วยนะคะ อ่าน ๆ อยู่ท้องอาจจะร้องหิวข้าวแบบไม่รู้ตัวเลยค่ะ 😆

[Patrawan Dear]

#แรกรสล้านรัก / เนวิกา

ถ้าเปรียบการอ่านเรื่องนี้เหมือนการกินอาหารจานหนึ่ง รสแรกที่รู้สึกน่าจะเป็นรสแหลม ๆ ของคาแ��กเตอร์พระเอกที่แปลก ๆ แปร่ง ๆ คำพูดหลายตอนของเขาอ่านแล้วสะดุด แต่ message ที่กล่าวถึงในเรื่องช่วยกลบได้หมด ทุกประเด็นชวนคิด แจกแจงได้เบ็ดเสร็จดีงาม ทั้งเรื่องความเห็นต่าง การนับถือศาสนา toxic relationship การไม่ยึดติด การให้โอกาสครั้งที่สอง (ที่ไม่ทำให้รู้สึกถึงการฟอกขาวและการ normalise อาชญากรรม) ยิ่งเมื่อมารวมกับส่วนที่เล่าเกี่ยวกับอาหาร ก็เหมือนเติมองค์ประกอบชั้นดีเข้าไป ท้ายสุดชูรสด้วยการมีปมให้สงสัยนิด ๆ สืบสวนหน่อย ๆ ทั้งจานก็ออกมาอร่อยสมกับเป็นงานของเนวิกาจริง ๆ

จุดสะดุดคือยังพบคำผิดอยู่ ทำให้เสียอารมณ์ในการอ่านไปบ้างเหมือนกัน สะกดผิดก็มี เชฟกระทะเหล็กก็มา อีกจุดคือการเฉลยบางปม ทำไมยื้อ ๆ ย้ำ ๆ ทั้งที่ทั้งโลกรู้แล้ว แต่ตัวละครไม่รู้สักที อ่านไปก็อดหงุดหงิดนิด ๆ ไม่ได้

โดยรวมแล้ว อ่านช่วงแรกเหมือนจะไม่ค่อยแนว เนื่องจากตัวละครมีแต่แปลก ๆ แต่อ่านจบแล้วกลับไปชอบเฉยเลย เพราะผู้เขียนทำให้เราเข้าใจตัวละครได้ในที่สุดค่ะ :)

[Namo · Rating 4 out of 5]

เรื่องนี้คือมีความตลกสูงสุด สูงที่สุดเท่าที่เคยอ่านนิยายไทบมาเลย
ตลกแบบโบะบะมากๆ
อ่านแล้วคลายเครียดมาก

มีเรื่องที่นึงไม่ค่อยชอบสำหรับหนังสือเรื่องนี้คือความหนาของหนังสือ
หนังสือคือหนาตั้ง 620 หน้าอะ
คือเรื่องมันไม่ได้เนื่อยแต่อย่างใดเลยนะ อ่านได้สนุกเรื่อยๆเลย
แต่ก็อ่านไปอ่านมาคือว่า เมื่อไหร่มันจะจบอะ

[YuzuChu · Rating 3 out of 5]

เกริ่นก่อนว่าปกตินี่จะพยายามหลีกเลี่ยงนิยายที่มีตัวเอกเป็นนักเขียนมาตลอด (มีปมนิดหน่อย555) แต่เรื่องนี้คือข้อยกเว้นเพราะคำโปรยน่าอ่านมาก อ่านเรื่องย่อทั้งวันทั้งคืน อยากซื้อมาก รอร้านประจำในแอปส้มไลฟ์สดเพื่อรอโค้ดตลอด และในที่สุดก็ได้อ่าน เริ่มอ่านอย่างรวดเร็วทันที

ตอนอ่านโชคดีที่ก่อนหน้านั้นน้องชายชวนดูพวกรายการแข่งขันของเชฟอยู่หลายรายการ เลยพอจะนึกภาพหุ่นเสว ๆ กล้ามล่ำ ๆ ของพระเอกที่เป็นเชฟออก เพราะฉันก็มีคนในดวงใจอยู่555

อ่านเพลินตามมาตรฐานนักเขียน เกริ่นปัญหาเล็ก ๆ น้อย ๆ อย่างการที่พี่ชายถูกแฟนสาวแสนดีบอกเลิกจนต้องออกบวช นางเอกเลยหัวหมุนเพราะต้องดูแลร้านแทน ไม่มีสมาธิเขียนนิยายตอนเฝ้าร้านว้อย เลยพยายามตามทวงพี่ชายกลับคืนมา ไป ๆ มา ๆ ก็ไปเกี่ยวพันกับเชฟหลงตัวเอง ผู้มีปมถูกใส่ร้ายจนโดนไล่ออกจากร้าน ลามปามไปถึงธุรกิจสีเทาเรื่องใหญ่เรื่องโต

แต่น่าเสียดายที่อารมณ์ขันระหว่างเรากับมุกตลกในเรื่องไม่ค่อยคลิกกันสักเท่าไหร่ หลายฉากใส่มุกมาให้ไม่เครียด ให้เฮฮา แต่กลับกลายเป็นว่าเราก็ไม่ได้ขำออกเสียงอะไร บางช่วงบางตอนรู้สึกว่ามันไม่ควรมีมุกตลกเลย มันทำให้อารมณ์ดราม่าหรือขบขันไปไม่สุดสักทาง เป็นความอิหลักอิเหลื่ออยู่กลางทาง พอเยอะเข้าแล้วมันแป้กเราก็เริ่มพลิกหน้าอ่านผ่าน ๆ ข้าม ๆ มุกไปด้วยซ้ำ

โดยเรื่องนี้เป็นเรื่องเกี่ยวกับเชฟ และนักเขียนก็เกริ่นในคำนำไว้ว่าไปตะลอนกินเพื่อหาข้อมูลแท้ ๆ แต่น่าเสียดายที่ยังบรรยายรสชาติอาหารออกมาได้ไม่ค่อยดีนัก ใช้พื้นที่ในหน้ากระดาษน้อยเกินไป คนอ่านเลยไม่เกิดความรู้สึกหิวตามเลยค่ะ เลยพาลไปไม่ค่อยเข้าใจความอร่อยนั้นตามธีมที่เชฟได้บรรยายไว้ แอบเสียดายเล็กน้อย

ส่วนซีนหวานมาเบา ๆ น้อย ๆ ไม่ค่อยมากเท่าไหร่ แต่อ่านแล้วสบายใจดีค่ะ ใส่ปมมาดี พอเกริ่นว่าทุกอย่างเขียนได้ด้วยฝีมือนักเขียนอย่างนางเอก กลายเป็นว่าความบังเอิญในเรื่องก็ยอมรับได้แบบงง ๆ เช่นกัน ซึ่งเราชอบใจในจุดนี้นะ5555

เราให้คะแนนพิศวาสเล็กน้อยเพราะคำโปรยดีมาก ทำเราอยากอ่านจนแทบบ้า บอกเพื่อนตลอดว่าอยากอ่าน ๆๆ จนไม่ยอมแตะกองดองเรื่องอื่นเลย ใจมันอยากอ่านแค่เรื่องนี้เรื่องเดียวตลอดหนึ่งเดือน555 แต่พอได้อ่านแล้วก็น่ารักดี เรื่องราวอ่านเพลิน มีมุกตลกสอดแทรก ทำให้คนอ่านอยากรู้ทั้งเรื่องว่าพี่สะใภ้ทำไมถึงบอกเลิกพี่ชาย ทั้งที่ยังอาลัยอาวรณ์ไปตักบาตรเขา แสดงออกชัดเจนมากว่ายังรัก และเรื่องราวความรักของนักเขียนสาวกับเชฟบร๊ะ

เรื่องนี้มีความคอมเมดี้นะ แต่อย่างที่บอกไปข้างต้นว่าน่าเสียดายจริง ๆ ที่ Sense of Humor ของเรากับนักเขียนไม่ค่อยคลิกกัน ส่วนใหญ่เลยเป็นมุกแป้กสำหรับเราค่ะ

อันที่จริงแอบเสียดายนิดหน่อยเพราะรู้สึกว่าคาแรคเตอร์พระเอกทำให้ดูเฮฮากว่านี้ได้ ไม่รู้ว่าด้วยการบรรยายที่บางฉากยังตบมุกได้ไม่ตรงจริตเราพอหรือยังไง เราเลยเสียดายอยู่หลายฉากเลยทีเดียว ความพระเจ้าความหลงตัวเองของเขามันเป็นคาแรคเตอร์ที่ฮาง่ายมาก แต่อ่านไปแล้วเรากลับรู้สึกว่าถ้าขยายเวลาการเล่นมุกในหน้ากระดาษเพิ่มอีกสักนิด ตบกันให้เป็นจังหวะอีกสักหน่อย มีจังหวะเปิด-ชง-ตบ มันจะลงตัวและดีขึ้นค่ะ แต่ก็อาจจะเป็นอย่างที่ตอนพิเศษได้บอกไว้ก็ได้

บางทีหากได้เห็นเรื่องนี้ในจอแก้ว ความคอมเมดี้ในเรื่องอาจจะกลมกล่อมขึ้นก็ได้ ใครจะไปรู้

และถึงเราจะไม่ค่อยชอบอ่านเรื่องที่ตัวเอกเป็นนักเขียน แต่สำหรับเรื่องนี้เราว่าทำพาร์ทนักเขียนของนางเอกออกมาได้ดีเลยนะ สะท้อนไปถึงตัวนักอ่านหน่อย ๆ เลยด้วย เราชอบความพุทธนิด ๆ ที่ใส่มาในตัวพี่ชายนางเอก เป็นคาแรคเตอร์อุ่น ๆ นุ่ม ๆ กรุ่นกลิ่นธูปที่อ่านไปสบายใจไป และดีใจที่ตัวละครนี้ได้พบความสุขกับคนรักและความฝันใหม่ของเขาค่ะ

และเรื่องแพ้กุ้งที่ทำให้พระเอกต้องออกจากร้านเดิม และปมการที่เจ้าตัวโตมาแบบไม่อิ่มท้องเนี่ย อ่านแล้วนึกถึงเรื่อง HUNGER ที่ฉายใน Netflix เลยค่ะ เลยพอจะนึกภาพตามได้ว่ามันก็ร้ายแรงจริง ๆ นั่นแหละนะ เรื่องแพ้กุ้งเนี่ย

และ...ถ้าจำไม่ผิดผ้าเช็ดหน้าโปะยาสลบมันน่าจะใช้การไม่ได้ในชีวิตจริงนะ? ถ้าจะสลบก็ต้องนานมาก ๆ ส่วนใหญ่จะมีการต่อยท้องกับทำร้ายร่างกายร่วมด้วย อันนี้คือปิดหน้าแล้วก็สลบไปเลยซะงั้น5555

[R. · Rating 4 out of 5]

★★★★

ผูกเรื่องดีเริ่ดตามสไตล์เนวิกา character development มาแบบเนียนๆ แม้บางจังหวะรู้สึกเหมือนกำลังโดนเทศน์นิดหน่อยแต่ได้อยู่555

ดีหมดแหละ ยกเว้นจังหวะตลกจังหวะตบมุกที่ไม่ค่อยคลิก มีกระตุกยิ้มมุมปากบ้าง แต่น้อยกว่าที่หวัง ถ้าเทียบกับวัตถุดิบที่มีน่ะ ตลค.แต่ละตัวครต.ออกจะชัดมากขนาดนั้น

แล้วพอเรื่องมันยาว ก็เลยแอบรู้สึกว่ามีความเอนจอยไม่สุดอยู่ตลอดทาง แต่ชอบครึ่งหลังมากกว่าครึ่งแรกนะ พอมันเริ่มมีเหตุการณ์นู่นนี่นั่นที่ไม่ใช่แค่ปูเรื่อง เห้ยสนุกเลย กู้ดๆๆ โดยรวมชอบมากพอที่จะให้สี่ดาวงับ

spice: 0.65257

[pannit · Rating 5 out of 5]

‘พ่อบอกว่าพ่อเป็นคนดีมาตลอด พ่อทำบุญทำทานนอกบ้านเสมอ แต่ในบ้านแม้แต่จานก็ยังไม่ล้างเลย’

‘ถามจริง คิดว่าตัวเองทำความดีจนสามารถชี้นิ้วบอกคนนั้นคนนี้ที่คิดไม่เหมือนตัวเองเป็นคนไม่ดีได้หรอ’

กลับมารีวิวงานคุณเนวิกาอีกแล้ว บอกเลยว่าหลังจากที่ได้อ่าน ‘ผูกพันอันพร่างพราว’ เมื่อกลางปีไป เราก็สนใจตัวละครอย่าง ‘เทียนอาสาฬ’ มากเป็นพิเศษ จนงานหนังสือเดือนตุลานี้ก็ดีใจมาก ๆ ที่เรื่องของเทียนอาสาฬได้ปล่อยออกมาให้ได้อ่านกันแล้ว เราไม่รู้อะไรเกียบกับเรื่องนี้เลยนอกจากนางเอกคือเทียน พระเอกเป็นเชฟและหนังสือชื่อเรื่องว่าแรกรสล้านรัก แต่เพราะเคยอ่านงานคุณเนวิกามาแล้วสองเล่มและชอบทั้งสองเล่มอีกด้วย เลยมั่นใจกับการอ่านแบบไม่รู้เรื่องราวอะไรเลย

‘แรกรสล้านรัก’ เป็นเรื่องราวของเทียนอาสาฬ นักเขียนลูกสาวร้านสังฆภัณฑ์ที่ลาออกจากงานประจำมาเพราะกะเขียนนิยายเพียงอย่างเดียว ต้องมาช่วยที่บ้านดูแลร้านเพราะพี่ชายหนีไปบวชเพราะอกหัก ปัญหาก็คือเธอดันคิดงานไม่ออกประจวบกับที่อาคารพาณิชย์ที่เป็นทรัพย์สินของที่บ้านมีคนมาเช่าต่อเพื่อเปิดร้านอาหาร ทำให้เทียนอาสาฬมองหาวัตถุดิบในการแต่งนิยายโดยครั้งนี้ก็เป็นโอกาสอันดีที่จะเขียนถึงเชฟ ทำให้เธอได้รู้จักกับ ‘รณธีร์’ เชฟบร๊ะที่หมายถึงบร๊ะเจ้า ชายหนุ่มที่ไม่นับถือศาสนาใดนอกจากตัวเองเปรียบตัวเองเป็นดั่งพระเจ้า ทั้งคู่ได้พบเจอกัน ทำความรู้จักกัน ไปจนมีภารกิจลับร่วมกัน ความสัมพันธ์ที่ค่อย ๆ พัฒนาผ่านการเล่าเรื่องราวที่แสนเรียบง่ายในชีวิตประจำวันตามสไตล์ slice of life ในแบบที่นักเขียนถนัด จากภารกิจลับในวันนั้นจึงกลายเป็นภารกิจรักในที่สุด—

ความรู้สึกหลังจากอ่านเรื่องนี้จบก็คือประทับใจในงานเขียนของคุณเนวิกาอีกแล้ว เรื่องนี้มีรสชาติกลมกล่อมสมกับที่ชื่อแรกรสล้านรัก อ่านช่วงแรกมีแต่ความตลก ตัวละครทุกตัวคือคนแปลกที่มีคาร์แรคเตอร์ชัดเจน อ่านไปก็ขำไปได้แต่สงสัยว่าเรื่องนี้มีคนปกติบ้างมั้ยเนี่ย และพออ่านไปสักพักเราก็เริ่มเห็นในสิ่งที่นักเขียนต้องการนำเสนอในเรื่องของความหลากหลายและความแตกต่างของคนในสังคม การถูกแปะป้ายว่าเป็นคนดี คนไม่ดี ตัดสินจากอะไร และสิ่งนั้นถูกต้องแล้วจริง ๆ หรือ การนำเสนอเรื่องศาสนาที่ไม่ได้ใส่ความคิดในเชิงชักจูงหรือชี้นำ แต่เป็นการชี้ให้เห็นถึงความต่างที่ไม่ตรงตามกระแสสังคมของคนไทย การไม่ด่วนตัดสินเรื่องราวชีวิตของใครเพราะตัวเองก็ไม่ได้ไปอยู่ในจุดนั้นหรือพบเจอเหตุการณ์นั้น ๆ คุณนุ้ยถ่ายทอดเรื่องราวออกมาได้ดีมาก เราประทับใจกับการกล้าที่จะหยิบสิ่งเหล่านี้ออกมาเล่าเรื่องราว แถมยังถ่ายทอดออกมาได้เป็นอย่างดีอีกด้วย เราเชื่อว่าคนที่ได้อ่านจะต้องรีเลทไปกับด้านใดด้านหนึ่งของนิยายเรื่องนี้แน่นอน เราอ่านไปแล้วก็ว้าวกับการโยงเรื่องราวของอาชีพนักเขียนและเชฟออกมาได้อย่างลงตัว ชวนให้จินตนาการตามได้ไม่ยากเลย อ่านแล้วย่อยง่ายแบบที่ไม่ต้องเป็นเชฟและนักเขียนก็เข้าใจและอินร่วมไปกับตัวละครได้ ขอยกตัวอย่างประโยคจากเนื้อเรื่องที่เราประทับใจเป็นพิเศษมาพูดถึงหน่อยแล้วกันนะคะ

‘พ่อบอกว่าพ่อเป็นคนดีมาตลอด พ่อทำบุญทำทานนอกบ้านเสมอ แต่ในบ้านแม้แต่จานก็ยังไม่ล้างเลย’

‘ถามจริง คิดว่าตัวเองทำความดีจนสามารถชี้นิ้วบอกคนนั้นคนนี้ที่คิดไม่เหมือนตัวเองเป็นคนไม่ดีได้หรอ’

อย่างที่ได้ยกประโยคนี้ไว้ตอนต้น ซีนนี้เป็นซีนที่เราชอบที่สุด ตอนที่พ่อของเทียนที่เป็นคนหัวแข็ง รับไม่ได้กับการที่พระเอกอย่างคุณรณไม่นับถือศาสนาใดเลย แถมยังถูกตัดสินไปก่อนอีกว่าเป็นคนไม่ดี การคุยกันของคนในบ้านที่ไม่ได้เป็นการเถียงแต่เป็นการถกและชี้ให้เห็นถึงหลักความเป็นจริง

‘ความอร่อยเป็นเรื่องปัจเจก เฉกเช่นเดียวกับความเชื่อของคน หากมันไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อน หากมันไม่ได้บิดเบี้ยว ก็ไม่ควรไปตัดสินว่าสิ่งนั้นไร้คุณค่า’

‘ถ้าดรามาคงเป็นสเต๊กที่หนัก ๆ รักโรแมนติกคงเป็นของหวาน ส่วนสไลซ์ออฟไลฟ์คงเหมือนกะเพรา ที่เป็นอาหารง่าย ๆ แต่อร่อย กินได้บ่อย ๆ แบบสบายใจ’

‘ข้อจำกัดเดียวของสไลซ์ออฟไลฟ์ก็คือ...ชีวิตมันตกตะกอนไม่ทัน’ การเปรียบเทียบงานเขียนในแต่ละช่วงวัย สะสมประสบการณ์ชีวิตมาเป็นวัตถุดิบในการแต่งนิยาย ‘ใช้ข้ออ้างในการไม่ว่าง ยุ่งอยู่กับงานที่บ้านว่าทำให้เขียนนิยายไม่ออก ทั้งที่จริง ๆ แล้ว เหตุหลักก็มาจากตัวเอง’

และเพราะนางเอกของเราเป็นนักเขียน อีกซีนที่ชอบคือการพูดถึงงานเขียนในแต่ละช่วงวัย แนวการเขียนที่เปลี่ยนไปตามแต่ประสบการณ์ชีวิต และการเปรียบงานแต่ละแนวกับรสชาติอาหาร อ่านแล้วเข้าใจและเห็นภาพชัดเลย ยังแอบคิดในใจอยู่หลาย ๆ ฉากว่าเอ๊ นี่เทียนอาสาฬหรือเนวิกากันนะ ทั้งการโดนนักอ่านบ่นว่าหวานน้อย ทั้งการเขียนงานไม่ทันงานหนังสือ เราถึงกับขำอยู่ในใจ งานเขียนเนวิกาหวานน้อยจริงมั้ยไม่รู้ แต่ที่รู้เล่มนี้เขาหวานกันมากนะ เป็นความหวานที่ไม่เลี่ยนแต่ละมุนอบอุ่นหัวใจทุกครั้งที่เขาหวานกัน ยิ่งช่วงจีบกันก็คือปวดแก้มไปหมด เราอมยิ้มไม่หยุดเลย รู้สึกไม่คุ้นชินกับอะไรแบบนี้ในงานเขียนของเนวิกา แต่อยากบอกว่าคุณนุ้ยทำได้ดีมากเลยค่ะ พาร์ทโรแมนติกในเรื่องนี้คือดีต่อใจสุด ๆ เลย เทียนและเชฟน่ารักมาก เขาหยอดกันเก่งและเขาจูบกันด้วย! มันไม่ต้องมีบทรักอะไรมากมายแต่อ่านแล้วชวนเขินไม่หยุด จนอยากให้ทุกคนได้ลิ้มลอง

สุดท้ายแล้วไม่พูดถึงไม่ได้ก็คือเรื่องราวของหลวงพี่ที่มาแย่งซีนในตอนท้าย อ่านแล้วเหมือนเจอหมัดชกหน้าเบา ๆ กับการตระหนักรู้ การปล่อยวาง การไม่ยึดติด เราชอบที่หลวงพี่บอกว่าสิ่งที่ยึดติดเราไว้กับการอกหักก็คือความเจ็บปวด อ่านแล้วก็ได้แต่กรีดร้องอยู่ในอก โดนใจเหลือเกิน ใครที่เคยมีประสบการณ์มาจะต้องอินพาร์ทนี้อย่างแน่นอน

โดยรวมแล้วชอบมากสมกับที่รอคอยมาเลยค่ะ ทั้งเรื่องราวที่อ่านได้ไม่เบื่อ ทั้งตัวละครที่มีสเน่ห์คอยสร้างสีสันตลอดเรื่อง แถมยังมีตัวละครจากเรื่องอื่น ๆ โผล่มาให้หายคิดถึงอีกด้วย คุณเนวิกาก็ยังคงทำได้ดีกับการเขียนนิยายแนว slice of life และเชื่อว่าคนที่ได้อ่านต้องได้เรียนรู้และได้แง่คิดดี ๆ กลับไปอีกเช่นเคย เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ครบรสและกลมกล่อม อยากให้ทุกคนได้มามีประสบการณ์กับร้านแรกรสไปด้วยกัน อ่านจบแล้วต้องอยากกินกะเพราหมูสับและคอหมูย่างแน่นอนค่ะ งุงิส์

[Rintea W · Rating 4 out of 5]

รอคอยสำหรับเรื่องของเพื่อนจอมจุ้นผู้น่ารักอย่างเทียนอาสาฬของพร่างพันจนได้อ่านเสียที
ในที่สุดสาวผู้ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านก็ได้มีหนุ่มของตัวเองให้วุ่นวายด้วยแล้ว❤️
เชฟรณธีร์นี่เพี้ยนได้ศีลเสมอกันกับเทียนอาสาฬจริงๆ คู่สร้างคู่สมของแท้ เ���็นพวกตรงไปตรงมา จีบคือจีบ ถูกใจก็เดินหน้า ชัดเจนดี ดังนั้นคู่นี้เขาเลยจิ้นกันตั้งแต่กลางๆเล่ม
ตอนแรกนึกว่าจะเป็นเรื่องทำอาหาร เน้นหนักไปที่วัตถุดิบและความฟินในการลิ้มรส แต่เปล่า เป็นการสืบและคลี่คลายสิ่งที่ตัวร้ายทำเอาไว้มากกว่า ก็เอาให้สมกับการเป็น TBI ของเทียนอาสาฬเขา
ชอบเชฟรณนะ รูปหล่อ กล้ามใหญ่ ใจดี ทำอาหารอร่อย😍
งานนี้ได้สีสันมาชูรสหลายคน ทั้งทีมจากร้านรสแรกที่แต่ละคนมีพื้นเพที่มาไม่ธรรมดาซักคน หลวงพี่อาวุธสังหารที่ยังตัดกิเลสไม่ขาด
ได้ข้อคิดเหมือนเดิมสไตล์เนวิกา อ่านแล้วอิ่ม(ใจ)ดีค่ะ

[Smtlee · Rating 4 out of 5]

อ่านแล้วอยากกินกะเพราเชฟบร๊ะเลย ชอบชาวร้านรสแรกมากอยู่รวมกันแล้วอย่างบันเทิง ศูนย์รวมความแปลกชัดๆ เชฟรณ อาจารย์เฮง พี่เสือ พี่ส้ม บ่าวพอล
เราได้อะไรจากเรื่องนี้หลายอย่างเลยแต่ที่ชัดเจนที่สุดคืออย่าตัดสินใครแค่ภาพภายนอกที่เราเห็นเพราะแค่เค้าไม่เหมือนกับเรา
ในชีวิตจริงเราก็มีเพื่อนที่ไม่นับถือศาสนาแต่เค้าก็ไม่ได้เป็นคนเลวร้ายอะไร ขยันทำมาหากิน ดูแลครอบครัวอย่างดีไม่ทำให้ใครเดือดร้อน