Nicci de Wee is op die spoor van ’n nuwe booswig en hierdie keer is dit persoonlik. Een van haar eie spanlede word vermis. Die ondersoek sirkel egter sonder sukses rondom wie die misterieuse skim is wat talentvolle vroue so koelkop in openbare plekke teiken. Hy laat hulle oënskynlik in die niet verdwyn ... met afgryslike gevolge. En hoekom bly die klokke so onheilspellend lui? Skakel dit enigsins in met die silwer klokkies wat hulle by die misdaadtonele vind? Nicci word deur angswekkende gebeure nog dieper by die saak ingesleep en haar spanlede word in ’n verbete wedloop teen tyd vasgevang. Is hulle op die spoor van die regte duiwel, of is daar iemand selfs meer sinister agter die gruweldade wat almal tot hul uiterste beproef? Wyngaard is ’n meester storieverteller en het geen probleem daarmee om die karakters in haar boeke af te maai nie. Kan hierdie dalk Nicci de Wee se finale speursaak wees?
Knal is die vyfde blitsblaaier wat Nicci de Wee en haar spesiale taakspan se ondersoeke in die misdaadwêreld vertel. En met 'n titel soos 'Knal' wonder 'n mens mos dadelik waarna word verwys! In hierdie aksiebelaaide boek knal die skote gereeld. Nicci en haar span is op die spoor van 'n vroue-ontvoerder. Hy is egter so glad soos 'n paling en hulle sukkel om hom vasgepen te kry. Dan, net toe hulle dink hulle het hom, kom daar 'n epos wat almal verwar. Is hy ook tegnologies superieur en flous hulle? Of het hy iemand wat hom help? En hoekom vind hulle altyd klokkies by die ontvoeringstoneel? Hierdie krimi het 'n baie unieke subtema in die 'beroep' - van die ontvoerder; hy is 'n beiaardier - 'n klokkespeler. Maar, dis nie ál wat hy is nie - sy verwronge siel bring báie grusaamhede na vore. Dis 'n boek vol verrassings, en die brawe Nicci en haar span is hulle lewens weereens nie seker nie. Spanningsvol, onvoorspelbaar en grusaam.... 'n krimi in die ware sin van die woord!
So open die proloog van die vyfde speurroman met Nicci de Wee as hoofkarakter. Sy het reeds vier keer oorleef in “Vuilspel” (2013), “Slaafs” (2016), “Jagter” (2019) en “Lokval” (2023), maar in die nuutste roman word die spanningslyn van meet af aan styfgetrek en die leser moet tot hoofstuk 53 (281) deurentyd wonder of sy weer die doodsengel sal kan ontwyk.
Nicci en haar span, byname en al, staan voor ‘n tweeledige uitdaging: ‘n Geheimsinnige moordenaar ontvoer talentvolle jong vrouens vanuit openbare plekke en laat niks agter behalwe ‘n paar silwer klokkies nie. En dit word ‘n intens persoonlike jagtog, want een vanuit hulle eie geledere het ook verdwyn.
Hedendaagse Suid-Afrikaanse misdaadfiksie word telkens uitgedaag om die regswippe en hulpbronbeperkings wat die werklikheid kenmerk, oortuigend te omseil ten einde uitgerekte langdradigheid en doodloopstrate te vermy. Die skrywer takel hierdie struikelblok suksesvol deur op twee fronte aan te val. Eerstens beskik die betrokke eenheid oor addisionele vermoëns te danke aan ruim monetêre bystand deur ‘n Franse miljardêr, en tweedens het hulle ‘n klandestiene kuberkraker, Steyn, as geheime wapen.
Steyn is ‘n vermaaklik karakter, so geslepe soos Lisbeth Salander, maar ook so eksentriek soos Sheldon Cooper. Sy werksplek word deur vars aartappels beskerm en sy kop deur ‘n foeliebedekte vergiettes, enigiets wat nodig is om spioene weg te hou. Hy is derhalwe waarskynlik voldoende van die werklikheid verwyder om nie gesteur te word deur die feit dat sy naam ses keer op ‘n enkele bladsy (71) herhaal word nie, alhoewel dit vir die leser nogal opvallend mag wees.
Die moordenaar is ‘n enigma. Hy is die letterlike “grys mannetjie” wat nie raakgesien word nie, en word na verwys as die “Klokkespeler”, alhoewel die profetiese korrektheid van hierdie bynaam eers in hoofstuk 32 ten volle verklap word. Hy moet egter nie onderskat word wat boosheid betref nie, en sal bes moontlik ‘n passievolle gesprek met Chris Karsten se Abel Lotz kon voer.
Die outensiteit van die roman word versterk deur tydstoepaslike alledaagshede wat nes versteekte Paaseiertjies in die teks opduik: Stanley-bekers, macchiato, Faber Castell houtskoolstokkies, ‘n robotstofsuier, en toebroodjies met pesto. Toevallighede en ‘n bietjie geluk word ook ingesluit deur die skepping van randkarakters soos ‘n oplettende vragmotorbestuurder en ‘n agterdogtige geliefde.
Afwisseling is aan die orde van die dag. ‘n Goedige gespot oor ‘n streng wederhelf word opgevolg deur ‘n bloedbad in ‘n hospitaal, die spanning van afwagting word verbreek deur ‘n karakter wat biltong eet “vir sy senuwees” (109), daar word ‘n kopknik na die mitologiese figure van Hephaestus en Phobetor gegee, en ondersoekers span letterlik enigiets wat beweeg as vervoermiddel in, van ‘n klassieke motorfiets en ‘n supersoniese helikopter, tot ryperde en ‘n donkiekar.
Klokke as deel van literêre titels is bekend in klassieke werke soos Plath se “Bell Jar” en Hemingway se “For whom the bell tolls” maar dis minder algemeen as leitmotief in ‘n spanningsroman. Mary Higgins Clark het in 1996 die Victoriaanse gebruik van grafklokkies in die spanningsverhaal “Moonlight becomes you” ingeweef, en Sidney Gilroy het roomyskarretjies vir ‘n hele generasie bederf in “Middernag”, maar Wyngaard se “Klokkespeler” speel ‘n heel ander deuntjie op hierdie gebied, en sal selfs onskuldige kerkklokke voortaan anders laat klink.
Stella het soos mis voor die son verdwyn. Sy is laatnag by haar huis weg sonder om vir enigiemand iets te sê en sonder haar selfoon. Het dit iets met die gevreesde Klokkespeler te doen? Jong meisies word onvoer. Op die oog af is daar geen skakel tussen hulle nie maar dan word dit duidelik dat hulle almal n spesifieke talent het. Wat is die Klokkespeler se einddoel met hierdie harm van muses van hom? Nicci de Wee en haar span is in 'n wedloop teen tyd gewikkel. Sal hulle hierdie skim opspoor voor hy nog meisies onvoer en teen watter prys?
Hierdie was 'n pret lees! Die pas is vinnig met kort hoofstukke en die wat van 'n bietjie meer grusame dinge hou, sal definitief nie teleurgestel word nie!
ek hou baie van Bettina se boeke, maar daar is een ding wat my grensloos irriteer van die Nicci sage boeke.... al die byname.... dit raak naderhand vir my baie afgesaag en oor en oor herhaal.
skryf asb. nog baie boeke, maar sonder dit as dit moontlik is.