Este libro pertenece a la colección «Catálogo a ciegas» por el décimo aniversario de Editorial Barrett. Si quieres saber de qué va toda esta movida, solo tienes que pinchar AQUÍ.
Que Idealista sea un poemario que tiene nombre de portal inmobiliario no es casualidad. El primer libro del «Catálogo a ciegas» de Barrett pone palabras al deseo de tener un hogar, cuando el tener una vivienda en este mundo capitalista (de mierda) se ha convertido en todo un privilegio.
* Idealista: 1. adj. Cualquier persona que sueña con un techo bajo el que vivir. 2. adj. Engañado, seducido. 3. f. Carta de amor al deseo de pertenencia, a encontrar un espacio en el que crear un hogar.
Books can be attributed to "Anonymous" for several reasons:
* They are officially published under that name * They are traditional stories not attributed to a specific author * They are religious texts not generally attributed to a specific author
Books whose authorship is merely uncertain should be attributed to Unknown.
Un libro que entiende que no tener casa es no tener narrativa. Sin casa no hay punto de partida ni de regreso. No hay rutina que se repita ni objetos que acumulen ni escenas que se puedan sedimentar. Y sin repetición no hay relato, solo fragmentos. La narrativa necesita paredes.
Este poemario es una carta de amor a esa casa que no tienes. Una carta atravesada por la ilusión, la frustración, el enfado y cierta aceptación: la de entender que el problema no eres tú sino el capitalismo convertido en plano de planta, que lo verdaderamente Idealista es seguir creyendo que algún día eso será tuyo.
Es bonito y cruel a la vez: un libro sobre la necesidad de pertenecer escrito desde un lugar sin firma, sin sitio.
ojala saber de poesia para jugar a este quien es quien literario!!! no sé que haré con el deseo cuando llegue el amor, y la verdad: me da igual (y el deseo como concepto ya un poco tambien…) lo que no me da igual y agradezco es la forma de trabajar el anhelo de la casa pasada y la no propia, asi como la carga emocional de los espacios a valorar el diseño y foto que articula el poemario!
Supongo que haberlo llamado Idealista-Tinder-Infojobs era demasiado largo. Hacer poesía desde la narrativa del acceso a la vivienda ya me parece una fantasía, pero utilizar esto para poner el foco en el rechazo como late motiv, me parece aún más interesante. Una obra muy inteligente a pesar de su brevedad, concisa e incisiva, con un hilo conductor muy claro –el tour guiado por pisos y portales–, que se torna en metáforas de vida: el amor, la familia, la identidad, el trabajo, la amistad, el recuerdo, las aspiraciones. Todo esto partiendo desde la otredad: el que nunca es elegido, el olvidado, el no apto. Una obra que recoge buena parte de la desafección con el sistema a diversos niveles y que lo plasma con una beligerancia sutil, hastiada y muy críptica. Hay momentos en los que un piso se transforma en una persona, la persona en un recuerdo, el recuerdo en una motivación. Y todas bañadas con un telón que si bien no termina de ser negro, es de un gris muy oscuro. Tras haber leído esta obra me tengo que hacer una pregunta, ¿tenemos oportunidad? Porque el hogar se convierte en un Excalibur inmobiliario, en el centro neurálgico sobre el que poder construir. Sin él, el narrador/a, no avanza, vive estancado. Y ese miedo nos lo traspasa y te invita a reflexionar sobre las metas y sueños que nos marcamos como “vitales”. Igual hay que empezar a repensar nuestra escala de valores. Ha habido unos versos que me han hecho pensar. En ellos se habla de todos esos muebles que cuando tenemos que abandonar una casa de alquiler o se quedan, o se venden, o se regalan. Son como esas pieles muertas que se desprenden de nuestro cuerpo. He dormido en tantas camas que ya no me pertenecen. Una obra que es una dura hostia de realidad, el canto de cisne de una generación. La he disfrutado más de lo que podía esperar al comienzo.
sufro por perder mi pueblo en un lugar que hace que el corazón duela un poco más sufro por mis amigas, las que también están en la ciudad, y el corazón les duele un poco más
no sé si es que yo soy una facilona pero literal este libro es canela en rama para veinteañeros contemporáneos!!!! he entrado rapidísimo y me ha encantado <3333
Me gustó mucho el libro, pero interpretado más como un poemario de amor, que una crítica exacerbada a la situación de la vivienda. Es el marco, pero no todo el contenido.
Yo no tengo ni idea de poesía, no suelo leerla, pero he leído este libro por que:
1. Me ha encantado la idea de publicar libros sin el nombre del autor/a, así, sin expectativas ni prejuicios.
2. La edición me encanta, la parte exterior con la funda semitransparente, la portada tan reconocible y el interior con los anuncios de pisos, conversaciones de WhatsApp, el fondo como de gotelé de las páginas... 💛
3. Me fascina el tema que trata. Buscar piso en una ciudad como Barcelona, es también un viaje emocional, donde confluyen la necesidad de encontrar un sitio donde vivir a un precio razonable con el deseo de encontrar un sitio al que llamar hogar. No siempre es posible encontrarlo en un mercado que muchas veces te rechaza, donde hay tantos candidatos...
Lo releeré y seguro que encuentro matices, pasajes que me llamen la atención, algunos que me he guardado son estos:
"hoy me voy pero también es verdad que nos vamos de los sitios mucho antes de habernos ido"
"no sé si te quiero amor pero te me escapas y será eso lo que me hace quererte más como este piso destrozado que ha duplicado el precio en cuatro años haría tanto daño envejecer aquí pero quiero quedarme lo necesito"
Sobre quién creo que lo ha escrito tengo alguna teoría, pero no lo tengo claro.
Maitasunaz, etxerik ez izateaz, etxea izatearen kontuaz, maitasunaz etxerik gabe edo elkar topatzeko leku bat izanda, etxea zu izateari buruz, edo ni, edo etxebizitzen negozioaz eta etxejabe diruzaleen doilorkeriaz.
Gustatu zait, pila bat. Azken aldian etxeaz ari naiz barnean eta betetzen nau kanpotik ere halakoak irakurtzeak. Gozamena amorruari tartetxoa egitea eta amodioaz osatzea.
«pienso a menudo cómo te hubiera querido si hubiéramos tenido una casa donde vivir algún sitio al que huir el uno del otro […] pienso a menudo en ti y en mí pienso a menudo que nuestro amor sin casa nos salva de perdernos amor que nuestro amor sin casa nos salva de nosotros»
«quién podría pensar que volvería a la ciudad que me lo quitó todo cuesta arriba llegando a casa veré muchos pisos donde podría vivir muchos amores que podrían ser míos […] he recogido una vida entera la mía en tres maletas grandes que he aprendido a llevar sola»
Ha sido brutal este libro. Me ha parecido muy diferente, una idea increíble denunciar el problema de la vivienda a través de la poesía. Encima con metáforas con el amor, como si fueran una misma cosa que todos buscamos. Ese deseo de encuentro, esas dificultades, ese sentimiento de pertenencia, de propiedad, la convivencia. Me ha fascinado. Además el formato cuquísimo y lo de que sea anónimo me gusta a la vez que me da rabia. Quiero saber quién lo ha escrito! De verdad que fascinante, recomiendo recomiendo.
Ideal para aquellxs que solo quieren un sitio al cual volver. Este libro terminó de imprimirse el 10 de enero de 2026 mientras los precios del alquiler subían otro 5%.
Me voy a comer con gusto todo el catálogo a ciegas de los barret.
es breve, es romántico, es idealista, es un reclamo, un acierto, un dolor. nunca se me ha ocurrido pensar cómo de ligados están el amor y la búsqueda de piso, no como lo narran aquí. no tanto como en estos tiempos que estamos viviendo.