David Aurphet est un musicien heureux. Il a trouvé des leçons de guitare à donner dans une riche famille lyonnaise. La maison de l'élève borde le parc de la Tête d'Or. L'élève elle-même est belle à ravir et très musicienne. Sa mère, Julia Tombsthay, est une femme sensuelle et mystérieuse qui ne tarde pas à s'offrir à David. Le père, Graham, est un gros industriel et une personnalité distinguée de la ville. À côté de leur maison emménage Edwige Ledieu, une splendide créature elle aussi, mais dont la moitié du visage a été terriblement abîmée. Aussi passionnée de cinéma que David, elle le retrouve dans les salles de projection, et son magnétoscope filmera de curieuses scènes dans le jardin voisin. Sous les fenêtres de son élève, dans le parc, se promène souvent un homme élégant, Daniel Forest, que David retrouvera dans un café de Lyon. Est-ce bien un hasard ? Comment Albéniz et Villa-Lobos conduisent David au meurtre : c'est l'étrange engrenage que décrit Belletto. Chaque personnage devient suspect. Il y a un tueur. Mais est-ce bien celui qui s'est déclaré ? Le destin est capricieux, les amours torrides et contrariées, l'humour fait résonner l'ensemble avec une gravité surprenante.
René Belletto is a French novelist and script-writer. His novels (Le Revenant, 1981; Sur la terre comme au ciel, 1982; L'Enfer, 1986) combine the suspense of the detective story with humour and sensitive characterisation.
"Σ`ουρανό και γη", το βιβλίο του René Belletto που θυμίζει παλιά γαλλική ταινία. Με έναν λόγο σαγηνευτικο, ένα βιβλίο ταυτόχρονα νουαρ κι ερωτικό, μεταφέρει τον αναγνώστη στην παλιά πόλη της Λυον. Διαβάζοντας το δεν σε ελκυει τόσο το κομμάτι της πλοκής, όσο η γοητεία που αποπνέει η jazz ατμόσφαιρα που έχει δημιουργήσει αριστοτεχνικά ο συγγραφέας. Μπλέκει το χιούμορ με τη δράση.. Συμπασχεις με τον πρωταγωνιστή, που ενώ ειναι λίγο αφελής, με αδυναμία στο ωραίο φύλο και τη μουσική, βρίσκεται μπλεγμενος σε ένα φόνο!..Χαμογελας με τον τρόπο που χειρίζεται ο Belletto τις λέξεις και απλά αφηνεσαι να σε ταξιδέψει.. Ένα βιβλίο που θυμίζει έντονα ασπρόμαυρη νουαρ ταινία, ποτισμενο με ένα άρωμα ερωτισμου και σαγηνης.. Το συγκεκριμένο βιβλίο τιμήθηκε με το μεγάλο βραβείο αστυνομικής λογοτεχνίας στη Γαλλία και μεταφέρθηκε στον κινηματογραφο από τον Μισέλ Ντεβιλ. Το απόλαυσα... ❤️ 📚 ☀️
Είναι γλυκούλι και κάπως συναισθηματικό, έχει και μια πλάκα από εκείνες τις παλιές, τις σαρκαστικές, τις εντελώς μη πολίτικλι κορέκτ(αλλά χωρίς να γίνεται χυδαίο). Είναι γραμμένο το 1982, και είναι ένα νουάρ σαν όλα τα άλλα, αλλά και χωρίς να μοιάζει με κανένα. Αν πέσει στα χέρια σας, δείξτε του λίγη αγάπη και πάρτε το αγκαλίτσα-θα σας παίξει κιθάρα ή και πεντέξι πιστoλιέs, όλα είναι πιθανά 😂 5/5 ⭐
David Aurphet é hipocondríaco e depressivo; apaixonado por música e cinema e possuidor de um sentido de humor (negro) absolutamente maravilhoso. Todos os que com ele se cruzam, homens ou mulheres, se lhe entregam como se presos num feitiço.
Um romance de crime e mistério, com personagens, interessantes e bem caracterizadas, enredadas em paixões “proibidas” que as impelem para além dos seus limites.
"Roubo-lhe" uma estrela, porque não gostei muito do final: acabou bem. O que é incoerente com todo o desenvolvimento do romance.
Πρόκειται για ένα νουάρ που φαινομενικά τα έχει όλα: έναν ήρωα που παραπαίει ανάμεσα στην ανεργία και τον πρόσφατο χωρισμό, μια καυτή ερωτική σχέση με την παντρεμένη με μεγιστάνα εργοδότριά του, ένοχα μυστικά, έναν περίεργο τύπο που ισχυρίζεται ότι είναι επαγγελματίας δολοφόνος, περιπλανήσεις στους δρόμους και τα στενά της Λυών και του Παρισιού, μπόλικη μουσική και -σαν μπόνους- μερακλίδικες σινεφίλ αναφορές. Παρ' όλ' αυτά, το σύνολο δεν πείθει από πλευράς αληθοφάνειας, με αποτέλεσμα να νιώθουμε ότι διαβάζουμε περισσότερο τις φαντασιώσεις του αφηγητή (βλέπε «του συγγραφέα» εν προκειμένω) που τον θέλουν όλες οι γυναίκες που θέλει -μεταξύ των οποίων και μια ανήλικη- και ψάχνει να βρει τρόπο να ξεμπλέξει χωρίς καμία συνέπεια για τον ίδιο, παρά μια ιστορία γεμάτη σασπένς. Είναι ευκολοδιάβαστο βέβαια και κρατά σε αγωνία τον αναγνώστη, αλλά ήθελε κάτι παραπάνω ή κάτι λιγότερο. Χαρακτηριστική περίπτωση μυθιστορήματος που πάλιωσε μάλλον άσχημα, αξίζει όμως να σημειωθούν οι ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις που βάζει ο Μπελετό στο στόμα και τις σκέψεις του πρωτοπρόσωπου αφηγητή του και οι ευφάνταστες μεταφορές και παρομοιώσεις που χρησιμοποιεί. Πολύ καλή η μετάφραση του Φίλιππου Μίτλεττον.