Στη νουβέλα του Μούζιλ Το Μαγεμένο Σπίτι (1908), ένα ποιητικό κείμενο εκθαμβωτικής ομορφιάς, περιγράφονται οι παρενέργειες της μοναξιάς μιας κοπέλας νοσηρής και αδύναμης, που στέλνει τον αγαπημένο της στο θάνατο, επειδή της είναι αδύνατο να αντέξει μια τόσο παθιασμένη σχέση. Η σταθερή, μονότονη και ανούσια επανάληψη της ζωής όσων πέρασαν απ` αυτό το πλουσιόσπιτο κατασκεύασε ένα τέρας, την Βικτώρια, που μόνο με τον εαυτό της τα βγάζει πέρα, αυτόν μόνο μπορεί να ερωτευτεί και σ` αυτόν καταφεύγει μόλις πιέζεται εκ των έξω. Στην Γκρίτζα (1921), η δράση εξελίσσεται κάτω από εκτυφλωτικό φως, σε μια ειδυλλιακή περιοχή της Β. Ιταλίας. Ο κεντρικός ήρωας που βρίσκεται σε κρίσιμη καμπή της ζωή του, καταλήγει μέσα από την ερωτική σχέση με μια χωρική, σε μια τελειωμένη μορφή ύπαρξης και από εκεί στο θάνατο. Η Γκρίτζα είναι η πρώτη νουβέλα από το βιβλίο Οι Τρεις Γυναίκες (οι άλλες δύο είναι Η Τόνκα και Η Πορτογαλίδα), που θεωρείται ως ένα από τα σημαντικότερα του συγγραφέα του Ανθρώπου χωρίς ιδιότητες.
He graduated military boarding school at Eisenstadt (1892-1894) and then Hranice, in that time also known as Mährisch Weißkirchen, (1894-1897). These school experiences are reflected in his first novel, The Confusions of Young Törless.
He served in the army during The First World War. When Austria became a part of the Third Reich in 1938, Musil left for exile in Switzerland, where he died of a stroke on April 15, 1942. Musil collapsed in the middle of his gymnastic exercises and is rumoured to have died with an expression of ironic amusement on his face. He was 61 years old.
Το Μαγεμένο Σπίτι με μάγεψε με τη γραφή, όχι τόσο με την ιστορία ενώ η Γκρίτζα κάπως λιγότερο. Σ' αυτήν την πρώτη μου γνωριμία με το σπουδαίο Αυστριακό λογοτέχνη, είναι νομίζω εμφανή τα δείγματα της γραφής που τον έκαναν έναν από τους σημαντικότερους δημιουργούς στη γερμανική γλώσσα.
3.5/5, κυρίως λόγω μεγέθους - οι νουβέλες δεν είναι το αγαπημένο μου είδος.
Εντάξει, ο Μούζιλ ήξερε να γράφει (αν και στην πρώτη από τις δύο νουβέλες το παρακάνει με τις παρομοιώσεις· υπάρχουν ολόκληρες παράγραφοι στις οποίες κάθε περίοδος έχει τουλάχιστον μία παρομοίωση), αλλά με αυτό το βιβλιαράκι θυμήθηκα γιατί δεν με τραβάει η γερμανόφωνη λογοτεχνία, ιδίως της εποχής εκείνης: εσωστρέφεια, συμβολισμός, φιλοσοφική και στοχαστική διάθεση, ανύπαρκτη πλοκή.
No nos explica mucho sobre la historia en sí, hay muchas referencias. Pero eso es normal de escritores como Musil. El final es inesperado. Como debe ser.