این رساله در واقع نامه ای است که صالح علیشاه، پیشوای سابق درویشان نعمت اللهی گنابادی، خطاب به فقیران و درویشان نگاشته و در آن به اداب بندگی و درویشی و مردمی به اختصار اشاره کرده است
در نیمه ی پایانی کتاب نیز ترجمه ی فرانسوی این رساله آمده است
این کتاب نامه ای است خطاب به درویشان و فقیران از سوی پیشوا و ملجأ سابق طریقه ی نعمت اللهی گنابادی که در آن به عناصر مهم سلوک و رفتار اشاره شده است. از انجا که من اساسا از اندرزنامه ها لذت می برم و گوش به حرف هایشان می سپارم - هرچند دل سپردن کمتر رخ می دهد - طبیعی است که از این اندرزنامه ی فروتنانه و مختصر هم لذت می برم. علاوه بر این لذت عام این نامه ویژگی های دیگری هم دارد مثلا تأکید مدام بر آینده بین بودن و تفکر، تصریح به سربار جامعه نبودن و استقلال، اصرار بر عدم تخطئه ی شخص و ذم عمل به جای فرد، و .... خلاصه آنکه رساله ای است مختصر و مفید
حاشیه: سیر پیشوایان طریقت نعمت اللهی سلطان علیشاهی گنابادی از آغاز قرن این گونه است: سلطان علیشاه شهید -> نورعلیشاه ثانی -> صالح علیشاه (مؤلف این رساله در سال 1317 ) -> رضا علیشاه -> محبوب علیشاه -> مجذوب علیشاه - دکتر نور علی تابنده
ریشه عمل خوب انسان در اعتقاد خوب او هست،پس ابتدا نکاتی راجع به اصول عقاید ذکر فرموده اند ،سپس بخاطر داشتن نکاتی را تذکر داده اند که نظام زندگی اجتماعی را حفظ میکند و بعد به روشهای زندگی پسندیده تذکر میدهند و در پایان نمونه انسان ساخته شده مومن را توصیف میکنند.