گوساله دریایی

by Alberto Moravia, رضا قیصریه (Translator), هاله ناظمی (translator)

گوساله دریایی مجموعه‌ای است از ۱۹ داستان طنز و سورئالیستی آلبرتو مواراویا.
سورئالیسمی متفاوت که با روایتگری آغاز می‌شود و ناگهان موقعیت‌ها تغییر مکان می‌دهند، فضا به‌هم می‌ریزد و انگار با افسانه روبرو می‌شوی، چرا که شخصیت‌ها در عین واقعی بودن غیرواقعی به نظر می‌رسند و آنچه غیرواقعی است واقعی.

Genres: Fiction, Short Stories, Italian Literature

160 pages, Paperback

First published January 1, 1944

About the author

Alberto Moravia, born Alberto Pincherle, was one of the leading Italian novelists of the twentieth century whose novels explore matters of modern sexuality, social alienation, and existentialism. He was also a journalist, playwright, essayist and film critic.
Moravia was an atheist, his writing was marked by its factual, cold, precise style, often depicting the malaise of the bourgeoisie, underpinned by high social and cultural awareness. Moravia believed that writers must, if they were to represent reality, assume a moral position, a clearly conceived political, social, and philosophical attitude, but also that, ultimately, "A writer survives in spite of his beliefs".

Reviews

[Fateme Beygi · Rating 3 out of 5]

اولین کاری بود که از موراویا می خوندم و خیلی دوست داشتم فضای کارهاش رو تجربه کنم. باید بگم که نه جذابیت فوق العاده داره نه خوش خوانه. داستان های کتاب غالبا فضای سورئالیستی دارن که البته پشت جلد کتاب و توی عنوان اصلی اش هم روی این مورد تاکید شده. به غیر از این یه وجوه نمادینی هم برشون حاکمه. وجوه نمادین همراه با موقعیت های آیرونیکی که فضای داستانا رو باخیلی از کارای دیگه متمایز می کنه. می تونم بگم نمونه ی کاراش رو بین نویسنده های خودمون نداریم و نیازه که خوندنش رو تجربه کنیم.
داستان ها یا از طریق زاویه دید اول شخص یا سوم شخص محدود به شخصیت اصلی و سوم شخص دانای کل روایت می شن. به نظر من داستانا از این نظر که به نوعی نقد و استهزای جوامع مدرن و روابط و هنجارها و عرفای جدید- بعضی جاها هم سنت مورد تمسخر قرار گرفته-آدمایی رو نشون می دن که هیچ چیزی برای پایبندی ندارن و کاملا آزادن، به نقطه نظرای سورئالیستی نزدیکن.
موراویا توی تک تک داستاناش چیزایی مربوط به انسان رو مورد هدف قرار داده؛ خواه اخلاقیات باشه، خواه شیوه ی زندگی، خواه تجاربشون و ... اون با خلق فضاهای تازه و دور از ذهن مفاهیم خودش رو پرورش می ده و کم کم برای مخاطب جا می اندازه و می ذاره که اون برداشت خودش رو داشته باشه. من به شخصه این برداشت ها رو به ترتیب از داستانا داشتم:
خودشیفتگی یا خود بزرگ بینی و تمایز خویشتن از جمع همانند، میل و طمع به جاودانگی که چرخه ی نامیرایی ناپسندی رو شکل داده، تنهایی، آینده و تامین زندگی از چیزی که باورش نداریم، گذشته ای که آدمی رو رها نمی کنه و در خود می کشه،باورهای ساختگی یا واقعیات جعلی و ساخته ی ذهن بشر، زمان یا بی زمانی یا زمانی که مرده است و ارزشی نداره،سلطه ی هر چیز جدید و ساختگی بر انسان ها و پذیرش این پدیده توسط انسان ها بدون هیچ تفکری نسبت به چیستی اون، لذت تخیل، مواجهه با افسانه های ساختگی و انکار حقیقت وجودی اونا، توجیه اتفاقات غیرمعمول توسط دین و مضحک جلوه کردن این شرایط، جنبه ی نادرستِ تفکر جدید نسبت به افسانه ای که در گذشته اتفاق افتاده و براساس اصول انسانی کنش های شخصیت اون درست بوده اما حال با تغییر در نگرش آدما اون رو حماقت می شمرن یا تمسخر اخلاق منفعت طلبانه ی انسان ها، پذیرش چیزای ناشناخته و غیرقابل فهم جدید بدون هیچ پرسشی، تاکید بی دلیل آدمیان بر تقابل طبیعت و تمدن، عدم پذیرش تفاوت ها و یکسان سازی همگانی در راستای مدنظر، رسم ها و اصالت های ساختگی و بی معنی.

بازم هر کسی می تونه برداشت دیگه ای بکنه. من از این جهت می گم که داستانا وجوه نمادین و آیرونیک دارن؛ چون که توی بیشتر داستانا نویسنده فضایی رو خلق می کنه که به نوعی نمادین برای بیان موضوع و مفهوم موردنظر خودش شکل داده و خواننده رو راهنمایی می کنه که تا اون جایی که خود مولف می خواد بره و اون جاست که اون وجه آیرونیک داستان بروز پیدا می کنه و قصد نویسنده جامیفته.
خوندن کتاب خالی از لطف نیست و باعث می شه نگاه دیگه ای نسبت به آدمی و هرچیز مربوط به اون پیدا کنیم و گاهی با جلوه ی دیگه ای از حقیقت زندگی هامون مواجه بشیم و بفهمیم که چقدر مسخره و بی معنی ان.


بخش هایی از داستانای این کتاب با عنوان" دگردیسی در ضیافت" توسط نشر کتاب خورشید به چاپ رسیده.

[Xenja · Rating 3 out of 5]

Curiosi questi racconti giovanili di Moravia, non particolarmente belli ma senz’altro singolari e interessanti, specie quelli surrealisti. Mi limiterò a segnalare un racconto dal titolo “Paese senza morte” che è basato sulla stessa idea del romanzo di Saramago “Le intermittenze della morte”: ossia si descrive un paese dove non muore più nessuno.