What do you think?
Rate this book
Ագռավները Նոյից առաջ
La novela está ambientada en un pueblo montañoso armenio entre 1915 y 1960. Un anciano con un bebé recién nacido salvado por él escapa de las masacres hamidianas en Turquía en 1894 y se establece en las ruinas de un pueblo demolido y abandonado. El pueblo pronto se convirtió en un refugio para muchas otras personas que huyeron de problemas con la ley, sus familias y vidas pasadas. Los aldeanos sobreviven en este refugio secreto, aislados del resto del mundo, vendiendo o intercambiando sus propios productos agrícolas en los pueblos de la montaña.
En 1915, tras el genocidio armenio en Turquía, llega al pueblo una nueva oleada de inmigrantes. El joven salvado por el anciano, Harut, ahora es un hombre joven y se enamora de una hermosa chica que llega al pueblo siendo torturada y violada por soldados turcos. Está embarazada y las ancianas del pueblo quieren matar a las gemelas cuando nazcan, para quitarles la vergüenza. Fracasan cuando Harut protege a la joven madre, a Nakhshun y a los bebés. En consecuencia, todos en la aldea las ignoran y, a medida que las niñas crecen, los niños y los jóvenes las acosan y se burlan constantemente de ellas. Una de las hermanas pronto queda embarazada y muere durante el aborto.
En 1945, el gobierno soviético envió prisioneros de guerra alemanes a realizar obras de construcción cerca del pueblo escondido. Los aldeanos comienzan a ofrecer comida y atención médica a los prisioneros y pronto son expuestos por la milicia soviética. Nakhshun es enviado a un campo de trabajo acusado de ser un espía turco, Harut está desaparecido y no está claro si sobrevivió o si también se lo llevaron.
Uno de los prisioneros alemanes (que es el prototipo del premio Nobel Konrad Lorenz, que pasó algunos de sus años de prisión en un campo de trabajo en Armenia) se lleva a la segunda hija de los gemelos a Europa al final de su encarcelamiento.
En 1915, tras el genocidio armenio en Turquía, llega al pueblo una nueva oleada de inmigrantes. El joven salvado por el anciano, Harut, ahora es un hombre joven y se enamora de una hermosa chica que llega al pueblo siendo torturada y violada por soldados turcos. Está embarazada y las ancianas del pueblo quieren matar a las gemelas cuando nazcan, para quitarles la vergüenza. Fracasan cuando Harut protege a la joven madre, a Nakhshun y a los bebés. En consecuencia, todos en la aldea las ignoran y, a medida que las niñas crecen, los niños y los jóvenes las acosan y se burlan constantemente de ellas. Una de las hermanas pronto queda embarazada y muere durante el aborto.
En 1945, el gobierno soviético envió prisioneros de guerra alemanes a realizar obras de construcción cerca del pueblo escondido. Los aldeanos comienzan a ofrecer comida y atención médica a los prisioneros y pronto son expuestos por la milicia soviética. Nakhshun es enviado a un campo de trabajo acusado de ser un espía turco, Harut está desaparecido y no está claro si sobrevivió o si también se lo llevaron.
Uno de los prisioneros alemanes (que es el prototipo del premio Nobel Konrad Lorenz, que pasó algunos de sus años de prisión en un campo de trabajo en Armenia) se lleva a la segunda hija de los gemelos a Europa al final de su encarcelamiento.
320 pages, ebook
First published January 1, 2015
4 people are currently reading
111 people want to read
About the author
Susanna Harutyunyan
15 books7 followersSusanna Harutyunyan is a fiction writer. She is one of the most acclaimed writers in Armenia and has written for various literary periodicals published in Armenia and Diaspora. She is the author of several short-story collections and novels that have been translated into English, Persian, Greek, Romanian, Azerbaijani, German, Kazakh, and other languages. In 2015 she received the Presidential Prize for Literature for her newly published novel Ravens before Noah.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 12 of 12 reviews
November 2, 2023
Հայ ժամանակակից գրողներ էի փնտրում, ու Բյուրակնն էս գիրքը տվեց կարդալու։ Սուսաննա Հարությունյանի մասին չէի լսել, նրա անունը չէի տեսել հայ ժամանակակից «հայտնի» գրողների շարքում, բայց նման վարպետությամբ գրված հայալեզու գիրք վաղուց չէի կարդացել։
Գրքի իրադարձությունները կատարվում են Ցեղասպանության ու Երկրորդ Համաշխարհայինի ավարտի արանքում, աշխարհից կտրված մի գյուղում։ Չգիտեմ` հեղինակը ոնց ա կարողացել էսքան զգացմունքներ, էսքան պատմություն դնել վիպակում` առանց որևէ ուղղակի խոսք ասելու։ Հերոսները չափազանց կենդանի են, հերոսները զգացմունքներ են առաջացնում, հաճախ` ոչ դրական, բայց դե լավ գրականության հիմնական պայմաններից մեկը հենց ընթերցողի մեջ սուր զգացողություններ արթնացնելն ա։ Մյուս կարևոր պայմանը` գրական լեզուն, նույնպես բավարարված ա. Հարությունյանի լեզուն իսկական հայերեն ա` կենդանի, սիրուն, խոսակցական, բառախաղերով լիքը։
Միանշանակ խորհուրդ կտամ կարդալ, հատկապես` Խեչոյան սիրողներին։
Գրքի իրադարձությունները կատարվում են Ցեղասպանության ու Երկրորդ Համաշխարհայինի ավարտի արանքում, աշխարհից կտրված մի գյուղում։ Չգիտեմ` հեղինակը ոնց ա կարողացել էսքան զգացմունքներ, էսքան պատմություն դնել վիպակում` առանց որևէ ուղղակի խոսք ասելու։ Հերոսները չափազանց կենդանի են, հերոսները զգացմունքներ են առաջացնում, հաճախ` ոչ դրական, բայց դե լավ գրականության հիմնական պայմաններից մեկը հենց ընթերցողի մեջ սուր զգացողություններ արթնացնելն ա։ Մյուս կարևոր պայմանը` գրական լեզուն, նույնպես բավարարված ա. Հարությունյանի լեզուն իսկական հայերեն ա` կենդանի, սիրուն, խոսակցական, բառախաղերով լիքը։
Միանշանակ խորհուրդ կտամ կարդալ, հատկապես` Խեչոյան սիրողներին։
October 19, 2021
I've never read an Armenian book before and so I was excited to read Susanna Harutyunyan's 'Ravens Before Noah'.
The story starts with a young woman giving birth to two baby twins, both of them girls. The midwife who helped in giving birth and the village people don't expect the babies to survive, but they do. Soon we learn that this is a village in the middle of nowhere, beyond the mountains. People who live here have escaped from the outer world in some way. Mostly they have been victims of war or violence. They were mostly discovered by Harout, who is like the village elder (though he is not old), who saved them and brought them to the village. Once people arrive at the village they don't leave. The village is their sanctuary. Harout is the only person who knows the way out and he goes out once in a while to buy things that the village might need. No one else in the village knows the way out. As the story proceeds we get to know about the lives of the people in this village, in this sanctuary. Sometimes we get to know about what happened to them before and how they landed up here. We learn a little bit about Harout too. We discover that people live normal lives here, sometimes pulling each other's legs, gossiping about each other, feeling jealous of each other, showing each other kindness – the kind of things people who live in a small community do. People live in a village which is their sanctuary without contact with the outside world, and they live happily everafter – this is, of course, heaven, it is Shanghri-La. If the outside world discovers this, it is not going to leave them alone. No one wants a small community of people to live happily everafter, do they? How can they be happy when the rest of the world is miserable? What happens when the outside world discovers this village forms the rest of the story.
There are many beautiful characters in the story. One of my favourites were Nakhshun, the young woman who gives birth to the two baby girls at the beginning. She is a fascinating character and her relationship with Harout is beautifully and delicately depicted in the story. Another favourite was Varso, who tells stories to children. Or rather she tells one story to the children, which continues everyday for years. The children grow up and they have children themselves and Varso continues with her story, keeping engrossed a new generation of kids. She continues spinning this yarn till the last day of her life, becoming the unofficial Scheherazade of the village. The scene in which the kids and the grownups crowd around her bed asking her to tell them the ending of the story before she leaves is one of the most beautiful and moving scenes in the story.
Susanna Harutyunyan's prose is not simple or straightforward. Or spare as they say these days. It is the opposite of spare. The point of view of the story kept shifting and the story kept moving across mulriple timelines, moving seamlessly from the present to the past, that at the beginning, it was hard to keep track or figure out what was happening. But after a while I got hold of a thread and moved with it, and the story revealed itself and I could glimpse its glorious beauty.
The writing was filled with poetic imagery which was beautiful to read. For example, this passage –
"The pure wind plucked from the nostrils of the sky would sometimes blow into the trees’ armpits, and the applause of the trees would blend with the sounds emitted by the birds, bees and water."
And this one –
"...the wind’s legs were tied and it was rolling about miserably in the sand somewhere, exploding from time to time and casting sand on the waves, simply to remind them of its existence."
And this one –
"The wind slithered up the spine of the mountains in the bright darkness of the autumn night, scratching the sky with a strangled scream, hanging itself from the ragged clouds and slipping down, praying sounds and dust from the place where it fell, pressing the rocks to the ground clawing at rocks and bushes with nail-less fingers, grabbing its own tail in its mouth as it rolled about wildly, thrashing and slithering… and whizzing… Like being skinned alive, the wind was ripping itself apart."
And this one –
"The dawn flowed out through the throat of the rooster and when it poured out, the air went red at the force of the blow. The first cock-a-doodle-doo scratched at the dawn like a stream of water blowing into a strong wind, where it shatters and turns into moisture."
And this one –
"Throughout the winter, the ice would hold tightly to the water and strangle it, stifling it in its palm. When it melted in the spring, the water would explode and splash its cold scream to the face of the sky."
The story touches on the massacres of Armenians in 1896 and 1905 and the Armenian genocide of 1915. Many of the characters end up in the village because they were victims of these violent events.
I loved 'Ravens Before Noah'. I am pretty sure that there is a deep connection between the title and the raven that the biblical Noah released after the flood, but I haven't figured out that connection yet, and I need to contemplate on that a little bit. I am so happy that I read my first Armenian novel. Susanna Harutyunyan is an amazing writer (what exquisite prose!) and I can't wait to read more of her work.
I have seen only 6 posts on this book on the internet, 3 of them reviews. This book deserves to be more well known than that, because it is wonderful. It deserves a bigger readership. I am doing my bit now, making this 6 to 7 😊
I'll leave you with one of my favourite passages from the book.
"Perch knew everything. There were more faces in his memory than were even in the Bible. Each of them was carefully arranged in a frame and nailed to the wall of his memory. It’s too bad that he aged quickly and the autumn migration flights from his memory started early. In a single night, all the faces and incidents flew off flock by flock, like the wrinkles disappearing from the face of the deceased—his mind was wiped clean and his blood lost its memory and he became a hollow reed. Perch cleansed his brain—as if intentionally—by directing that fountain of misery inward, in the same way that the waters of God’s wrath washed over the world, but he left nothing behind. No memory, no Noah. His memory at first, then his sight, then his ability to speak… He cocooned himself in oblivion, like a male butterfly enclosing the love organ of a female so that nothing can enter or leave any more… He was free of everything that bothered him and could now live in peace."
Will you read 'Ravens Before Noah'? What do you think about it from the above? Does it appeal to you?
The story starts with a young woman giving birth to two baby twins, both of them girls. The midwife who helped in giving birth and the village people don't expect the babies to survive, but they do. Soon we learn that this is a village in the middle of nowhere, beyond the mountains. People who live here have escaped from the outer world in some way. Mostly they have been victims of war or violence. They were mostly discovered by Harout, who is like the village elder (though he is not old), who saved them and brought them to the village. Once people arrive at the village they don't leave. The village is their sanctuary. Harout is the only person who knows the way out and he goes out once in a while to buy things that the village might need. No one else in the village knows the way out. As the story proceeds we get to know about the lives of the people in this village, in this sanctuary. Sometimes we get to know about what happened to them before and how they landed up here. We learn a little bit about Harout too. We discover that people live normal lives here, sometimes pulling each other's legs, gossiping about each other, feeling jealous of each other, showing each other kindness – the kind of things people who live in a small community do. People live in a village which is their sanctuary without contact with the outside world, and they live happily everafter – this is, of course, heaven, it is Shanghri-La. If the outside world discovers this, it is not going to leave them alone. No one wants a small community of people to live happily everafter, do they? How can they be happy when the rest of the world is miserable? What happens when the outside world discovers this village forms the rest of the story.
There are many beautiful characters in the story. One of my favourites were Nakhshun, the young woman who gives birth to the two baby girls at the beginning. She is a fascinating character and her relationship with Harout is beautifully and delicately depicted in the story. Another favourite was Varso, who tells stories to children. Or rather she tells one story to the children, which continues everyday for years. The children grow up and they have children themselves and Varso continues with her story, keeping engrossed a new generation of kids. She continues spinning this yarn till the last day of her life, becoming the unofficial Scheherazade of the village. The scene in which the kids and the grownups crowd around her bed asking her to tell them the ending of the story before she leaves is one of the most beautiful and moving scenes in the story.
Susanna Harutyunyan's prose is not simple or straightforward. Or spare as they say these days. It is the opposite of spare. The point of view of the story kept shifting and the story kept moving across mulriple timelines, moving seamlessly from the present to the past, that at the beginning, it was hard to keep track or figure out what was happening. But after a while I got hold of a thread and moved with it, and the story revealed itself and I could glimpse its glorious beauty.
The writing was filled with poetic imagery which was beautiful to read. For example, this passage –
"The pure wind plucked from the nostrils of the sky would sometimes blow into the trees’ armpits, and the applause of the trees would blend with the sounds emitted by the birds, bees and water."
And this one –
"...the wind’s legs were tied and it was rolling about miserably in the sand somewhere, exploding from time to time and casting sand on the waves, simply to remind them of its existence."
And this one –
"The wind slithered up the spine of the mountains in the bright darkness of the autumn night, scratching the sky with a strangled scream, hanging itself from the ragged clouds and slipping down, praying sounds and dust from the place where it fell, pressing the rocks to the ground clawing at rocks and bushes with nail-less fingers, grabbing its own tail in its mouth as it rolled about wildly, thrashing and slithering… and whizzing… Like being skinned alive, the wind was ripping itself apart."
And this one –
"The dawn flowed out through the throat of the rooster and when it poured out, the air went red at the force of the blow. The first cock-a-doodle-doo scratched at the dawn like a stream of water blowing into a strong wind, where it shatters and turns into moisture."
And this one –
"Throughout the winter, the ice would hold tightly to the water and strangle it, stifling it in its palm. When it melted in the spring, the water would explode and splash its cold scream to the face of the sky."
The story touches on the massacres of Armenians in 1896 and 1905 and the Armenian genocide of 1915. Many of the characters end up in the village because they were victims of these violent events.
I loved 'Ravens Before Noah'. I am pretty sure that there is a deep connection between the title and the raven that the biblical Noah released after the flood, but I haven't figured out that connection yet, and I need to contemplate on that a little bit. I am so happy that I read my first Armenian novel. Susanna Harutyunyan is an amazing writer (what exquisite prose!) and I can't wait to read more of her work.
I have seen only 6 posts on this book on the internet, 3 of them reviews. This book deserves to be more well known than that, because it is wonderful. It deserves a bigger readership. I am doing my bit now, making this 6 to 7 😊
I'll leave you with one of my favourite passages from the book.
"Perch knew everything. There were more faces in his memory than were even in the Bible. Each of them was carefully arranged in a frame and nailed to the wall of his memory. It’s too bad that he aged quickly and the autumn migration flights from his memory started early. In a single night, all the faces and incidents flew off flock by flock, like the wrinkles disappearing from the face of the deceased—his mind was wiped clean and his blood lost its memory and he became a hollow reed. Perch cleansed his brain—as if intentionally—by directing that fountain of misery inward, in the same way that the waters of God’s wrath washed over the world, but he left nothing behind. No memory, no Noah. His memory at first, then his sight, then his ability to speak… He cocooned himself in oblivion, like a male butterfly enclosing the love organ of a female so that nothing can enter or leave any more… He was free of everything that bothered him and could now live in peace."
Will you read 'Ravens Before Noah'? What do you think about it from the above? Does it appeal to you?
December 2, 2017
Ժողովածու է իրականում, սկզբում պատմվածքներ են, առանձին, առանձին, որոնց մասին էլի եմ գրել, կարդալիս, ընթացքում, ու «Ագռավները Նոյից առաջ վեպը»։ Կարճ պատմվածքների վարպետ է Հարությունյանը, ինչ խոսք։ Վեպը անգամ կարծես էդպիսի պատմվածքների ամբողջություն լինի, առանձին պատմություններ նույն պատումի շուրջ, գումարած միֆ, հեղինակին հատուկ կենսափիլիսոփայությամբ ու շատ-շատ իմաստուն մեկ կամ կես նախադասություններով։ Տեղ-տեղ թվում էր, թե ինչ որ մի բան չի կպնում իրար, կամ չի պատմում հեղինակը ինչ որ մի բան, կտրտված է ինչ-որ մի բան։ Հերոսներին, մարդկանց, պատմությունները, թվում է, որ արդեն ճանաչում ես, իրենց հետ ես, գրքի մեջ, բայց մեկ է, չես ճանաչում, հերոսներ էին, թե պատմության մեջ, «հենց էնպես» հպանցիկ մարդիկ, որոնք գալիս ու գնում են, վեպում պատմվող հեքիաթի հերոսների նման։ Ով որտեղից հայտնվեց, երբ, ինչու, ուր գնաց, գնաց արդյոք։ Կիսա՞տ մնաց էդ ամենը, հեղինակը չկարողացավ զարգացնել ու պարզապես ինչ որ բան մնաց թերի, թե հենց դա էր, ինչ պիտի ասվեր։ Էսպիսի տարօրինակ, տարբերվող տեքստ է։
Իրոք, հենց տեքստի մասով, տարօրինակ տեքստ է. մի կողմից «սովորական», վարժվաժ աչքին հարազատ, մյուս կողմից, հիմա, որ գրում եմ, մտածում եմ, որ չէ, սովորական տեքստ չէ, ինչպիսին սովոր ենք պատկերացնել «վեպերում»։
Ինչի մասին չեմ կարող չգրել, լեզուն։ ԼԵԶՈՒՆ, մի անգամ էլ լեզուն։ Չեք պատկերացնի, շնչում է, ապրում է, էդքան կենդանի հայերեն, որը ականջ չի ծակում, բայց նաև մնում է գրական, գրականությանը վայել ու իր մեջ տարբեր տարբեր շերտեր ունի, արհեստական ոչ մի բառ չկա էնտեղ։ Խրախճանք է, իրոք, լեզվի խրախճանք, իրոք, չեք պատկերացնի։ Ու էն ստանդարտ տեքստերը՝ էսօրվա հայերենը էս չի, էն չի — հեղինակը լրիվ ուրիշ բան է ապացուցում։
Տեղ-տեղ սպասում ես ավելին, իրոք սպասում ես ավելին։ Բայց, չէ։ Մեկ-մեկ էլ շատ-շատ ավելի բարձր է, քան տեքստի տրամաբանությունն է հուշում, որ պիտի լիներ։ Զգում ես, էստեղ հերոսն է խոսում, էստեղ հեղինակը, էստեղ հերոսի մեջ էլի հեղինակը։ Սա աչք է ծակում։
Հայ գրականության մեջ ո՞ւմ է հիշեցնում։ Չգիտեմ, այ, իրոք, չգիտեմ։ Հենց ինքն է, երևի, հենց Սուսաննա Հարությունյանը։ Չնայած ինչ-որ մի պահ Խեչոյան, պատմվածքները, երևի, վստահ չեմ։
Մի խոսքով, իրոք, վայելելու է։
Ու նոր գործեր եմ սպասում։ Ինչ որ մի բան գրվում է հիմա, տեսնենք — ինչ։
Էլեկտրոնային գիրքը, ամենուր, որտեղ հնարավոր է էլեկտրոնային գրքեր գտնել։)
Իրոք, հենց տեքստի մասով, տարօրինակ տեքստ է. մի կողմից «սովորական», վարժվաժ աչքին հարազատ, մյուս կողմից, հիմա, որ գրում եմ, մտածում եմ, որ չէ, սովորական տեքստ չէ, ինչպիսին սովոր ենք պատկերացնել «վեպերում»։
Ինչի մասին չեմ կարող չգրել, լեզուն։ ԼԵԶՈՒՆ, մի անգամ էլ լեզուն։ Չեք պատկերացնի, շնչում է, ապրում է, էդքան կենդանի հայերեն, որը ականջ չի ծակում, բայց նաև մնում է գրական, գրականությանը վայել ու իր մեջ տարբեր տարբեր շերտեր ունի, արհեստական ոչ մի բառ չկա էնտեղ։ Խրախճանք է, իրոք, լեզվի խրախճանք, իրոք, չեք պատկերացնի։ Ու էն ստանդարտ տեքստերը՝ էսօրվա հայերենը էս չի, էն չի — հեղինակը լրիվ ուրիշ բան է ապացուցում։
Տեղ-տեղ սպասում ես ավելին, իրոք սպասում ես ավելին։ Բայց, չէ։ Մեկ-մեկ էլ շատ-շատ ավելի բարձր է, քան տեքստի տրամաբանությունն է հուշում, որ պիտի լիներ։ Զգում ես, էստեղ հերոսն է խոսում, էստեղ հեղինակը, էստեղ հերոսի մեջ էլի հեղինակը։ Սա աչք է ծակում։
Հայ գրականության մեջ ո՞ւմ է հիշեցնում։ Չգիտեմ, այ, իրոք, չգիտեմ։ Հենց ինքն է, երևի, հենց Սուսաննա Հարությունյանը։ Չնայած ինչ-որ մի պահ Խեչոյան, պատմվածքները, երևի, վստահ չեմ։
Մի խոսքով, իրոք, վայելելու է։
Ու նոր գործեր եմ սպասում։ Ինչ որ մի բան գրվում է հիմա, տեսնենք — ինչ։
Էլեկտրոնային գիրքը, ամենուր, որտեղ հնարավոր է էլեկտրոնային գրքեր գտնել։)
March 7, 2021
Susanna Harutyunyan (b1963) is one of Armenia's most acclaimed writers. Her novel Ravens Before Noah, now translated into English for the first time, is a complex, multi-layered work that chronicles some of the most tumultuous and difficult periods of twentieth century Armenian history. It’s set in the Armenian mountains between 1915 and 1960, focussing on the Armenian genocide of 1915 and later Soviet domination and oppression, all this interspersed with local legend, folklore and superstition. An old man and a new born baby escape the Hamidian massacre in Turkey in 1894 and arrive in a remote abandoned village where they hide in relative safety. The village soon becomes a haven for many others fleeing danger and persecution. The newly arrived villagers survive in this sanctuary, cut off for years from the outside world. The baby grows into a young man, Harout. One day a young pregnant woman arrives, having survived torture and rape by Turkish soldiers. Harout falls in love with her, but when she gives birth to twins, problems arise for all the villagers it is felt that the babies should be killed to eradicate the shame of their conception. It’s a challenging read. For a start the reader really needs to know at least something of Armenian history to understand why this group of people have ended up in the mountains. Then it’s fractured narrative so that it’s sometimes difficult to pin down exactly what era we are hearing about. Elements of magic realism, although consistent with Armenian folklore, nevertheless make for an unsettling reading experience for the outsider. The ending is inconclusive and, for me, somewhat puzzling. Nevertheless, overall it’s a compelling and absorbing read. At its heart is the eternal story of displacement and dispossession. The young woman arouses the reader’s sympathy as do all women who have to face male oppression and violence, and she becomes emblematic of women’s sufferings in war, and the stigma and shame they are forced to carry as a result of societal prejudice. Kudos to Glagoslav for making this important work of Armenian literature available to the English-speaking world.
August 3, 2025
La narración combina tiempo presente con pasado, así como mitos y leyendas armenias con la ficción que desarrolla su autora. A ratos, su lectura me ha resultado difícil; sin embargo, hay otras páginas con sensibles y poéticas descripciones. El libro es una buena oportunidad para introducirse en la memoria y dramático genocidio del pueblo armenio.
December 10, 2021
Ever since I studied Armenian for a year in a field methods class during my linguistics degree, I've been interested in Armenian culture. At the time, I searched out Armenian literature, found little in translation, and then forgot all about it. My efforts to read more broadly around the world reminded me to look for Armenian literature again. This time, I found this recent English translation, and I'm really glad I read it.
This is a good book, I think, but not an easy one to read. Not so much in terms of content - although there are themes of the Armenian genocide and its aftermath running throughout - but style-wise. I'm not sure how much of that is due to the writer's style or to the translator's, but I assume the former. Often the narrative will shift to a completely different time, location, character, etc. within a paragraph with no warning, and it takes a few paragraphs or pages to find your footing again. For this reason, I wouldn't say it was an enjoyable read for me, but I did like the characters and the story. Also, I'm intrigued by the idea of a village so remote that its inhabitants lived entirely unaware of the Soviet rule of Armenia, a topic mentioned a few times but never dwelled on for long. That would make a fantastic premise for an entire book.
This is a good book, I think, but not an easy one to read. Not so much in terms of content - although there are themes of the Armenian genocide and its aftermath running throughout - but style-wise. I'm not sure how much of that is due to the writer's style or to the translator's, but I assume the former. Often the narrative will shift to a completely different time, location, character, etc. within a paragraph with no warning, and it takes a few paragraphs or pages to find your footing again. For this reason, I wouldn't say it was an enjoyable read for me, but I did like the characters and the story. Also, I'm intrigued by the idea of a village so remote that its inhabitants lived entirely unaware of the Soviet rule of Armenia, a topic mentioned a few times but never dwelled on for long. That would make a fantastic premise for an entire book.
October 18, 2017
Գրախոսական
http://granish.org/agravner-noyic-ara...
Սուսաննա Հարությունյանը կերտում է գյուղի մի կերպար, որը լի է հարստությամբ նաև այն պատճառով, որովհետև գեղարվեստորեն քարտեզագրում է ևս մեկ մաս հայոց աշխարհի. և՛ «աշխարհագրական» իմաստով՝ «սպիտակ բիծը» լցնում, և՛ մշակույթի ու գրականության ու հոգևորի լմնման իմաստով. քանի որ մեր կետագծային մշակույթում չափից դուրս շատ են այդպիսի «սպիտակ բծերը»: Նա խոսեցնում է, ինչպես Հրանտ Մաթևոսյանն էր ասում, նրանց, ովքեր պատմության դասագրքերում այլապես չէին արտացոլվելու, քանի որ մեծ «իշխի» մասշտաբներով՝ լավագույն դեպքում ստատիստիկա են, ոչ թե «հերոս», ոչ թե «պատմության գործող անձ»: Այդ լրացումը՝ հայոց արձակի «քարտեզի», հատկապես պիտի գնահատվի. հաճախ չի դա կատարվում հաջողությամբ ու գեղարվեստորեն համոզիչ, ու երբ կատարվում է՝ մեր գրականության մեջ իրադարձություն է:
http://granish.org/agravner-noyic-ara...
Սուսաննա Հարությունյանը կերտում է գյուղի մի կերպար, որը լի է հարստությամբ նաև այն պատճառով, որովհետև գեղարվեստորեն քարտեզագրում է ևս մեկ մաս հայոց աշխարհի. և՛ «աշխարհագրական» իմաստով՝ «սպիտակ բիծը» լցնում, և՛ մշակույթի ու գրականության ու հոգևորի լմնման իմաստով. քանի որ մեր կետագծային մշակույթում չափից դուրս շատ են այդպիսի «սպիտակ բծերը»: Նա խոսեցնում է, ինչպես Հրանտ Մաթևոսյանն էր ասում, նրանց, ովքեր պատմության դասագրքերում այլապես չէին արտացոլվելու, քանի որ մեծ «իշխի» մասշտաբներով՝ լավագույն դեպքում ստատիստիկա են, ոչ թե «հերոս», ոչ թե «պատմության գործող անձ»: Այդ լրացումը՝ հայոց արձակի «քարտեզի», հատկապես պիտի գնահատվի. հաճախ չի դա կատարվում հաջողությամբ ու գեղարվեստորեն համոզիչ, ու երբ կատարվում է՝ մեր գրականության մեջ իրադարձություն է:
January 19, 2024
I read this as a part of the @translatedgems' #translatedgemsbookclub, January read.
From Genesis, we know that the flood lasted a total of one year and ten days. The raven and the dove were released over a period of 21 days after the mountaintops became visible. The raven served as a first attempt to discover dry land, and the dove became Noah’s way of determining when to leave the ark.
Whether or not this relates to Ravens before Noah by Susanna Harutyunyan (translated by Nazareth Seferian) is unclear, it does, however, seem to attempt to base itself on the premise.
Set in the Armenian mountains somewhere between 1915 to 1960, the plot revolves around a child who has escaped the 1894 Hamidian massacres in Turkey, with an old man. The story tells us about the village that the old man and the child build (a possible interpretation of the Noah's Ark), sheltering those displaced, tortured, helping them survive and escaping their old lives. The villagers use the good old barter system to exchange goods and services and other than your general patriarchy, cultural chasm coupled with selfish greed and basic violence, the village looks like a good place to at least stay alive. The world outside seems far worse.
The child grows up to become a young man, Harout, responsible for the business of the village with the outside world, but no one other than him knows how to get out or get in the village. Until one day... And so the story goes.
I couldn't place the raven. It could be a tombstone that was placed on the village border at one point, or one of the other main characters, Nakshun, who found the village, half dead and pregnant, tortured and raped by the Turks, or even one of the side characters who played a small role that caused a significant development. I don't even know if my interpretation of the Ark is right. It totally could work the other way round, if one assumed the tinsmith who came to the village one day to be the raven. It all is kept open.
The narrative shifts drastically from one page to another. The POVs and the timelines also take a massive turn sporadically, and one has to keep up with the frantic changes happening. If one is like me, then they would be slow to grasp, most likely would only know by the middle of a passage that this was something related to another thing they read a few pages back, but one does catch up eventually. It is fascinating. You might discover things about your own brain and level of grasping. That said, the style is also dangerous. Might not suit some readers. The possibility of a DNF is huge.
But if you keep going, there is a fantastic story for you. And some very intriguing characters, food descriptions, and cultural innuendos.
I will probably spend the next few days googling Armenian genocide, history, food, dresses, folklore, magic etc. It should be an engaging time.
From Genesis, we know that the flood lasted a total of one year and ten days. The raven and the dove were released over a period of 21 days after the mountaintops became visible. The raven served as a first attempt to discover dry land, and the dove became Noah’s way of determining when to leave the ark.
Whether or not this relates to Ravens before Noah by Susanna Harutyunyan (translated by Nazareth Seferian) is unclear, it does, however, seem to attempt to base itself on the premise.
Set in the Armenian mountains somewhere between 1915 to 1960, the plot revolves around a child who has escaped the 1894 Hamidian massacres in Turkey, with an old man. The story tells us about the village that the old man and the child build (a possible interpretation of the Noah's Ark), sheltering those displaced, tortured, helping them survive and escaping their old lives. The villagers use the good old barter system to exchange goods and services and other than your general patriarchy, cultural chasm coupled with selfish greed and basic violence, the village looks like a good place to at least stay alive. The world outside seems far worse.
The child grows up to become a young man, Harout, responsible for the business of the village with the outside world, but no one other than him knows how to get out or get in the village. Until one day... And so the story goes.
I couldn't place the raven. It could be a tombstone that was placed on the village border at one point, or one of the other main characters, Nakshun, who found the village, half dead and pregnant, tortured and raped by the Turks, or even one of the side characters who played a small role that caused a significant development. I don't even know if my interpretation of the Ark is right. It totally could work the other way round, if one assumed the tinsmith who came to the village one day to be the raven. It all is kept open.
The narrative shifts drastically from one page to another. The POVs and the timelines also take a massive turn sporadically, and one has to keep up with the frantic changes happening. If one is like me, then they would be slow to grasp, most likely would only know by the middle of a passage that this was something related to another thing they read a few pages back, but one does catch up eventually. It is fascinating. You might discover things about your own brain and level of grasping. That said, the style is also dangerous. Might not suit some readers. The possibility of a DNF is huge.
But if you keep going, there is a fantastic story for you. And some very intriguing characters, food descriptions, and cultural innuendos.
I will probably spend the next few days googling Armenian genocide, history, food, dresses, folklore, magic etc. It should be an engaging time.
partially-read
July 23, 2021I read quite a bit of this but took a break because I wasn't making sense of it, and never mustered the enthusiasm to return to it.
January 28, 2026
“¡Dios, borra todo esto de mi memoria, de tu propia memoria, de la memoria del mundo…! Semejante dolor no debería existir, ni siquiera bajo la apariencia de un recuerdo.”
June 13, 2025
El primer libro que saqué de mi biblioteca publica y también el primero de una escritora Armenia. Una novela ambientada en un pueblo remotodonde el siglo XX parece no haber llegado. Un cuento de resistencia , exilio, sacrificio, sufrimiento y belleza entre todas las tristezas. El libro es una mezcla de la terrible y atroz realidad del genocidio de los armenios y leyenda. Muy bien traducido. Fue algo inesperado. 3.5 estrellas
December 20, 2024
Une histoire arménienne, remplie de son génocide, et aussi complexe que son peuple.
Pauvre Arménie
Pauvre Arménie
Displaying 1 - 12 of 12 reviews