What do you think?
Rate this book
Ιστορίες της Γιαγιάς Ιτιάς: Αφηγήσεις Θρύλων της Ελληνικής Υπαίθρου
Ήταν κάποτε µια γιαγιά, που δεν άφηνε τη φωτιά της ποτέ να σβήνει. Μα σαν έσβησε η ζωή της, η φωτιά έφυγε απ’ την εστία να περιπλανηθεί, κοιτάζοντας µε το µάτι ενός γάτου, ακούγοντας µε το αυτί ενός σκύλου και πετώντας µε τα φτερά µιας κουκουβάγιας. Κάποτε, έφτασε η φωτίτσα, αποκαµένη πια, στη ρίζα µιας Ιτιάς. Εκείνη, για να την παρηγορήσει, άρχισε να της λέει ιστορίες.
Οι «Ιστορίες της Γιαγιάς Ιτιάς» είναι µια ανθολογία διηγηµάτων, µε τις ρίζες τους στις αφηγήσεις των µανάδων, των γιαγιάδων, κι ενίοτε των φίλων. Ιστορίες µε αερικά, κυράδες του δάσους, δαιµόνια, φεγγαροπαρµένους και νεκραναστηµένους, όπως τις άκουσαν οι συγγραφείς της οµάδας Will o’ Wisps, ή τις εµπνεύστηκαν από την πλούσια λαογραφική παράδοση του τόπου µας.
Το βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας, δηµιουργήθηκε µε µεράκι από µια οµάδα συγγραφέων, µε σκοπό να συγκεντρωθούν όµορφες αφηγήσεις εµπνευσµένες από τον πλούτο της λαογραφικής µας παράδοσης και των θρύλων της ελληνικής υπαίθρου. Όπως µε πολλή αγάπη και παραµύθια µεγαλώσαµε, σ’ αυτό το βιβλίο θα διαβάσετε όµορφες ιστορίες που ακούσαµε από τη γιαγιά και τον παππού µας, από φίλους ή από άλλες πηγές, ατόφιες ή αλλαγµένες από τους γράφοντες. Σκοπός είναι ο αναγνώστης να ταξιδέψει σε µια άλλη καθηµερινότητα, µια άλλη εποχή, ίσως και σε έναν άλλο κόσµο ολότελα, και ν’ αφήσει για λίγο πίσω τα προβλήµατα του δικού µας.
Η συγγραφική του οµάδα αποτελεί το αρθρογραφικό επιτελείο του Will o’ Wisps.gr, ελληνικού ιστότοπου αποκλειστικά για το είδος του φανταστικού, που παρουσιάζει όλες τις εκφάνσεις του: λογοτεχνία, εικονογράφηση, µουσική, κόµικς, παιχνίδια, κινηµατογράφο κ.λπ., δηµιουργηµένου µε όραµα και όνειρο να επιτευχθεί κάτι διαφορετικό για τα δεδοµένα του ελληνικού φανταστικού.
Το βιβλίο «Ιστορίες της Γιαγιάς Ιτιάς» αποτελεί την πρώτη εκδοτική έκφραση της συγγραφικής του οµάδας.
Κλείστε λοιπόν τα µάτια, αισθανθείτε τη φλόγα να καίει δίπλα σας κι ακούστε τα λόγια στο τριζοβόληµά της…
Οι «Ιστορίες της Γιαγιάς Ιτιάς» είναι µια ανθολογία διηγηµάτων, µε τις ρίζες τους στις αφηγήσεις των µανάδων, των γιαγιάδων, κι ενίοτε των φίλων. Ιστορίες µε αερικά, κυράδες του δάσους, δαιµόνια, φεγγαροπαρµένους και νεκραναστηµένους, όπως τις άκουσαν οι συγγραφείς της οµάδας Will o’ Wisps, ή τις εµπνεύστηκαν από την πλούσια λαογραφική παράδοση του τόπου µας.
Το βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας, δηµιουργήθηκε µε µεράκι από µια οµάδα συγγραφέων, µε σκοπό να συγκεντρωθούν όµορφες αφηγήσεις εµπνευσµένες από τον πλούτο της λαογραφικής µας παράδοσης και των θρύλων της ελληνικής υπαίθρου. Όπως µε πολλή αγάπη και παραµύθια µεγαλώσαµε, σ’ αυτό το βιβλίο θα διαβάσετε όµορφες ιστορίες που ακούσαµε από τη γιαγιά και τον παππού µας, από φίλους ή από άλλες πηγές, ατόφιες ή αλλαγµένες από τους γράφοντες. Σκοπός είναι ο αναγνώστης να ταξιδέψει σε µια άλλη καθηµερινότητα, µια άλλη εποχή, ίσως και σε έναν άλλο κόσµο ολότελα, και ν’ αφήσει για λίγο πίσω τα προβλήµατα του δικού µας.
Η συγγραφική του οµάδα αποτελεί το αρθρογραφικό επιτελείο του Will o’ Wisps.gr, ελληνικού ιστότοπου αποκλειστικά για το είδος του φανταστικού, που παρουσιάζει όλες τις εκφάνσεις του: λογοτεχνία, εικονογράφηση, µουσική, κόµικς, παιχνίδια, κινηµατογράφο κ.λπ., δηµιουργηµένου µε όραµα και όνειρο να επιτευχθεί κάτι διαφορετικό για τα δεδοµένα του ελληνικού φανταστικού.
Το βιβλίο «Ιστορίες της Γιαγιάς Ιτιάς» αποτελεί την πρώτη εκδοτική έκφραση της συγγραφικής του οµάδας.
Κλείστε λοιπόν τα µάτια, αισθανθείτε τη φλόγα να καίει δίπλα σας κι ακούστε τα λόγια στο τριζοβόληµά της…
- GenresFantasy
262 pages, Paperback
Published September 1, 2017
1 person is currently reading
155 people want to read
About the author
Άρτεμις Βελούδου-Αποκότου
5 books199 followersΗ Άρτεμις γεννήθηκε το 1988 στον Πειραιά, όπου και έζησε τα παιδικά της χρόνια. Σπούδασε Ιστορία & Αρχαιολογία στο ΕΚΠΑ Αθηνών, γιατί ήθελε να γνωρίσει καλύτερα το μυστήριο αυτό είδος που λέγεται άνθρωπος και επέκτεινε τις σπουδές της ολοκληρώνοντας σεμινάριο πάνω στην Επιμέλεια και Διόρθωση Κειμένων, από τον ίδιο εκπαιδευτικό φορέα. Έκτοτε εργάζεται πάνω στο αντικείμενο ως freelancer και παράλληλα, τον Νοέμβριο του 2017 εντάχθηκε στο δυναμικό των εκδόσεων iWrite-Πηγή-Δαιδάλεος, στο τμήμα Προώθησης και Επικοινωνίας. Η αγάπη της για το είδος την οδήγησε να συμμετέχει ως editor στο site του φανταστικού Willowisps.gr.
Ως φοιτήτρια έγραφε πολύ, καρποί ήταν κάποια διηγήματα και αρκετά προσχέδια μυθιστορημάτων. Το 2009, για προσωπική της ευχαρίστηση άρχισε να συλλέγει μύθους και θρύλους ξένων χωρών υπό μορφή δοκιμίου. Τότε συνέβη η δική της “μαγική στιγμή”. Οι “Εφιάλτες” πήραν αυτόνομα τον δρόμο τους, από το πρώτο κεφάλαιο μέχρι το τέλος, κι ήταν το όνειρο της που έγινε πραγματικότητα.
Ως φοιτήτρια έγραφε πολύ, καρποί ήταν κάποια διηγήματα και αρκετά προσχέδια μυθιστορημάτων. Το 2009, για προσωπική της ευχαρίστηση άρχισε να συλλέγει μύθους και θρύλους ξένων χωρών υπό μορφή δοκιμίου. Τότε συνέβη η δική της “μαγική στιγμή”. Οι “Εφιάλτες” πήραν αυτόνομα τον δρόμο τους, από το πρώτο κεφάλαιο μέχρι το τέλος, κι ήταν το όνειρο της που έγινε πραγματικότητα.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 24 of 24 reviews
September 20, 2017
To «Ιστορίες της Γιαγιάς Ιτιάς : αφηγήσεις θρύλων της ελληνικής υπαίθρου» είναι ένα συλλογικό έργο, στο οποίο οι συγγραφείς καταθέτουν –οι περισσότεροι- ήδη ειπωμένες προφορικά ιστορίες, φυσικά καμία δεν είναι από πριν γνωστή, καθώς ανήκουν στον κόσμο των προφορικών παραδόσεων, ντυμένες όμως με το δικό τους συγγραφικό ταλέντο και φαντασία. Άλλες μου άρεσαν περισσότερο άλλες λιγότερο.
Σε όλες όμως με εξέπληξε το ότι παρόλο το μικρό αριθμό σελίδων τους, ήταν απλόχερες σε απρόσμενα γυρίσματα της πλοκής, με λεκτικό πλούτο και με βαθιά νοήματα. Είναι όλες τους μία και μία, και πιστέψτε με δεν υπερβάλλω.
Ξωθιές, δαιμόνια, και αλαφροΐσκιωτοι, πλάσματα του νερού, μία ατελείωτη παρέλαση μαγικών πλασμάτων, γίνεται στο «Ιστορίες της Γιαγιάς Ιτιάς : αφηγήσεις θρύλων της ελληνικής υπαίθρου». Όλα εμπνευσμένα από τους μύθους, τους θρύλους και τις δοξασίες της Ελλάδος, ήρθε να μου θυμίσει την μακριά και πανέμορφη παράδοση που έχει ετούτη η χώρα στο να πλάθει μαγικές ιστορίες .
Μετά το τέλος της διήγησης των ιστοριών υπάρχει ένα παράρτημα οπού ένας- ένας οι συγγραφείς, μας καταθέτουν την πηγή έμπνευσης της κάθε ιστορίας τους ξεχωριστά.
Αυτό που με εξέπληξε ακόμη περισσότερο είναι η έναρξη. Τελειώνοντας τον πρόλογο της Μαριλένας Μέξη, ξεκινάει ένα κείμενο το οποίο δεν έχει τίτλο, αλλά δεν είναι και μέρος του προλόγου. Όταν άρχιζα να το διαβάζω προβληματισμένη και γκρινιάζοντας για την κακή επιμέλεια «Ακόμα δεν ξεκινήσαμε και ξέχασαν να τυπώσουν το τίτλο της πρώτης ιστορίας» κατάλαβα ότι δεν είναι η πρώτη ιστορία, αλλά Η ιστορία. Δηλαδή η κεντρική ιστορία του συνολικού έργου, η οποία μέσα από μια πανέμορφη αφήγηση, ενώνει όλες τις υπόλοιπες. Η ιστορία της μικρούλας φλόγας, που συνάντησε την γιαγιά Ιτιά του τίτλου και του εξωφύλλου. Η ίδια διήγηση συχνά παρεμβάλλεται ανάμεσα στις υπόλοιπες ιστορίες. Θα το πω, είναι η αγαπημένη μου, η αφήγηση του Ανδρέα Μιχαηλίδη είναι μαγευτική.
Απίστευτα προσεγμένο έργο, υπέροχες ιστορίες, ένα διαμάντι για την βιβλιοθήκη το όποιο το κοιτάζω και το χαίρομαι!
Για περισσότερες λεπτομέρειες μπορείτε να δείτε εδώ:
https://wordpress64426.wordpress.com/...
Σε όλες όμως με εξέπληξε το ότι παρόλο το μικρό αριθμό σελίδων τους, ήταν απλόχερες σε απρόσμενα γυρίσματα της πλοκής, με λεκτικό πλούτο και με βαθιά νοήματα. Είναι όλες τους μία και μία, και πιστέψτε με δεν υπερβάλλω.
Ξωθιές, δαιμόνια, και αλαφροΐσκιωτοι, πλάσματα του νερού, μία ατελείωτη παρέλαση μαγικών πλασμάτων, γίνεται στο «Ιστορίες της Γιαγιάς Ιτιάς : αφηγήσεις θρύλων της ελληνικής υπαίθρου». Όλα εμπνευσμένα από τους μύθους, τους θρύλους και τις δοξασίες της Ελλάδος, ήρθε να μου θυμίσει την μακριά και πανέμορφη παράδοση που έχει ετούτη η χώρα στο να πλάθει μαγικές ιστορίες .
Μετά το τέλος της διήγησης των ιστοριών υπάρχει ένα παράρτημα οπού ένας- ένας οι συγγραφείς, μας καταθέτουν την πηγή έμπνευσης της κάθε ιστορίας τους ξεχωριστά.
Αυτό που με εξέπληξε ακόμη περισσότερο είναι η έναρξη. Τελειώνοντας τον πρόλογο της Μαριλένας Μέξη, ξεκινάει ένα κείμενο το οποίο δεν έχει τίτλο, αλλά δεν είναι και μέρος του προλόγου. Όταν άρχιζα να το διαβάζω προβληματισμένη και γκρινιάζοντας για την κακή επιμέλεια «Ακόμα δεν ξεκινήσαμε και ξέχασαν να τυπώσουν το τίτλο της πρώτης ιστορίας» κατάλαβα ότι δεν είναι η πρώτη ιστορία, αλλά Η ιστορία. Δηλαδή η κεντρική ιστορία του συνολικού έργου, η οποία μέσα από μια πανέμορφη αφήγηση, ενώνει όλες τις υπόλοιπες. Η ιστορία της μικρούλας φλόγας, που συνάντησε την γιαγιά Ιτιά του τίτλου και του εξωφύλλου. Η ίδια διήγηση συχνά παρεμβάλλεται ανάμεσα στις υπόλοιπες ιστορίες. Θα το πω, είναι η αγαπημένη μου, η αφήγηση του Ανδρέα Μιχαηλίδη είναι μαγευτική.
Απίστευτα προσεγμένο έργο, υπέροχες ιστορίες, ένα διαμάντι για την βιβλιοθήκη το όποιο το κοιτάζω και το χαίρομαι!
Για περισσότερες λεπτομέρειες μπορείτε να δείτε εδώ:
https://wordpress64426.wordpress.com/...
March 6, 2018
(Με το καλό πάντα, το review αυτό θα μεγαλώσει αρκετά σε κανένα δίμηνο που επιτέλους θα πάρω μια ανάσα από τις άπειρες υποχρεώσεις).
Εδώ λοιπόν πάμε με τη short version. Βέβαια, πολλές φορές τα λίγα λόγια είναι και ουσιαστικότερα!
Λοιπόν, έχουμε και λέμε. Πεντάρι ακατέβατο και θερμά συγχαρητήρια στην ομάδα του Will 'o Wisps για το εξαιρετικό δείγμα γραφής που παρέθεσε. Τα διηγήματα, αν και μικρά, στη συντριπτική τους πλειοψηφία καταφέρνουν να γραπώσουν καλά τον αναγνώστη και να τριγυρίζουν στη μνήμη του ακόμα και όταν αφήσει το βιβλίο. Εντυπωσιάστηκα πάρα πολύ με τη μαεστρία των συγγραφέων και με το πώς κατάφερναν συνεχώς μέσα σε 10 σελίδες (ή και λιγότερες) να το πετυχαίνουν αυτό. Η αλήθεια είναι βέβαια ότι μέσα στα ονόματά τους υπάρχουν και αρκετά ήδη καταξιωμένα, οπότε κάπου όλο αυτό ήταν και αρκετά πιθανό να συμβεί, αλλά τα πήγαν εξίσου καλά και οι συγγραφείς που δεν έτυχε να γνωρίζω.
Και, φυσικά, η μεγαλύτερη επιτυχία του βιβλίου είναι το θεματολόγιό του. Οι αφηγήσεις της ελληνικής υπαίθρου γαλούχησαν γενιές και γενιές και προσωπικά τις θεωρώ αναπόσπαστο κομμάτι της ελληνικής κουλτούρας. Είναι πολύ σημαντικό που εν έτη 2017 γράφτηκε ένα τέτοιο βιβλίο το οποίο θα το διαβάσουν και νεότεροι, κρατώντας έτσι ζωντανή μια τέτοια κληρονομιά.
Τα θερμά μου συγχαρητήρια και πάλι!
Εδώ λοιπόν πάμε με τη short version. Βέβαια, πολλές φορές τα λίγα λόγια είναι και ουσιαστικότερα!
Λοιπόν, έχουμε και λέμε. Πεντάρι ακατέβατο και θερμά συγχαρητήρια στην ομάδα του Will 'o Wisps για το εξαιρετικό δείγμα γραφής που παρέθεσε. Τα διηγήματα, αν και μικρά, στη συντριπτική τους πλειοψηφία καταφέρνουν να γραπώσουν καλά τον αναγνώστη και να τριγυρίζουν στη μνήμη του ακόμα και όταν αφήσει το βιβλίο. Εντυπωσιάστηκα πάρα πολύ με τη μαεστρία των συγγραφέων και με το πώς κατάφερναν συνεχώς μέσα σε 10 σελίδες (ή και λιγότερες) να το πετυχαίνουν αυτό. Η αλήθεια είναι βέβαια ότι μέσα στα ονόματά τους υπάρχουν και αρκετά ήδη καταξιωμένα, οπότε κάπου όλο αυτό ήταν και αρκετά πιθανό να συμβεί, αλλά τα πήγαν εξίσου καλά και οι συγγραφείς που δεν έτυχε να γνωρίζω.
Και, φυσικά, η μεγαλύτερη επιτυχία του βιβλίου είναι το θεματολόγιό του. Οι αφηγήσεις της ελληνικής υπαίθρου γαλούχησαν γενιές και γενιές και προσωπικά τις θεωρώ αναπόσπαστο κομμάτι της ελληνικής κουλτούρας. Είναι πολύ σημαντικό που εν έτη 2017 γράφτηκε ένα τέτοιο βιβλίο το οποίο θα το διαβάσουν και νεότεροι, κρατώντας έτσι ζωντανή μια τέτοια κληρονομιά.
Τα θερμά μου συγχαρητήρια και πάλι!
September 21, 2017
(Κριτική την Τρίτη, 19/9, μετά την παρουσίαση του βιβλίου)
----------------
(Ανεβαίνει σήμερα, 21/9, διότι real life issues)
Φανταστείτε παρακαλώ μια αλυσίδα, που κρέμεται, ή μάλλον αιωρείται στο κενό, χωρίς να αγγίζει τίποτε. Φέρτε την εικόνα της στο μυαλό σας και κάντε την πλουμιστή: ο κάθε κρίκος της έχει διαφορετικό χρώμα και μέγεθος, είναι φτιαγμένος από διαφορετικό υλικό, έχει διαφορετικό σχήμα κι αντοχή.
Ένας από αυτούς τους κρίκους, είστε εμείς, εσείς, ο κάθε ένας μας. Οι κάτω από σας είναι η μαμά ή ο μπαμπάς, ο παππούς ή η γιαγιά, εκείνος που κάποτε σας αφηγήθηκε μια ιστορία. Οι κρίκοι προς τα πάνω είναι τα παιδιά, τα εγγόνια, τα βαφτιστήρια σας, εκείνοι που θα σταθούν κάποτε ν’ ακούσουν τις δικές σας ιστορίες.
Φανταστείτε τώρα ότι αυτή η εικόνα της αλυσίδας ισχύει για κάθε άνθρωπο. Για τη μαμά και το μπαμπά, για τον παππού και τη γιαγιά, για εκείνον τον πρόγονο που η παλαβομάρα κι η γενναιότητά του τον έκαναν οικογενειακό ανέκδοτο.
Φανταστείτε πως αυτή η αλυσίδα όλο και μακραίνει, προς τα κάτω, όλο και σας ενώνει με πράγματα παλιά. Βρείτε λέξεις και φράσεις κι ιστορίες που τις λέμε σήμερα μηχανικά, απλά και μόνο γιατί έφτασαν ως εμάς μέσω αυτής της μακριάς πολύχρωμης αλυσίδας.
Άει στον κόρακα, λέμε καμιά φορά. Ελληνιστική έκφραση.
Ή «έγινε του Κουτρούλι ο γάμος». Από τη Φραγκοκρατία.
Ή «σιγά τον πολυέλαιο», από το τσαρούχι του Πλαπούτα και δια στόματος Κολοκοτρώνη.
Η αλυσίδα αυτή, αν πιστέψουμε τους σοφούς και τους σπουδαγμένους, πάει πολύ πίσω, τρεις, τέσσερις, πέντε χιλιάδες χρόνια, μπορεί και περισσότερο, ως εκεί που μπορείς ν’ ακολουθήσεις τη ρίζα των παραμυθιών. Φέρνει ως εμάς και μας συνδέει με πράγματα παλιά, με ανεκδοτολογικές διηγήσεις , με διδακτικούς μύθους, φέρνει ως εμάς -κι αυτό είναι που δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε- την ουσία της ανθρώπινης ύπαρξης, την αίσθηση πως τώρα όπως και τότε, τότε όπως και τώρα, ο άνθρωπος έχει τους ίδιους φόβους, τις ίδιες απορίες, την ίδια παιδιάστικη αξιαγάπητη ανάγκη για το καλό, για τη δικαιοσύνη, όσο σκληρή κι αν είναι αυτή, για το θαυμαστό.
Αυτό έχει καταφέρει να κάνει ετούτο το βιβλίο. Έφερε κοντά τους κρίκους-συγγραφείς, ώστε ο ένας να συνδεθεί με τον άλλον. Ώστε αυτοί που θα διαβάσουν τις ιστορίες αυτές, κρίκοι προς τα πάνω, κρίκοι-δέκτες, να μπορέσουν να απλώσουν χέρια και να σχετιστούν με όλους τους παρελθοντικούς κρίκους που σέρνει πίσω του ο κάθε ένας από τους συγγραφείς.
Το βιβλίο αυτό, είναι από μόνο του ένας κρίκος, στιβαρός, καμωμένος από χαρτί και μελάνι και θύμησες ανθρώπινες από τους αγαπημένους μας κι αυτούς που σεβόμαστε, από μέρη που μόνο ο συγγραφέας τους γνωρίζει την ύπαρξή τους. Το βιβλίο αυτό είναι η απόδειξη ότι η αλυσίδα αυτή δεν πρόκειται να σπάσει ποτέ, κρίκοι πάντα θα προτίθενται στους κρίκους της, μέχρι να σηκώσουμε μια μέρα το κεφάλι κι αντί για αλυσίδα να δούμε ένα τείχος από κρίκους, πλεγμένους ο ένας με τον άλλον, σταθερά να οδηγούν μπροστά,κάτι που απλώνεται από κάτω προς τα πάνω, από το χώμα και τις ρίζες μιας γιαγιάς-Ιτιάς ως τα κλαδιά και τα φύλλα της, ως τις φλογίτσες που μασουλίζουν τα νόστιμά της.
Η επιστήμη κι η τεχνολογία έχουν καλυτερέψει τη ζωή μας, όμως κατά βάθος μένουμε ίδια άνθρωποι όπως οι πρόγονοί μας, πριν από εμάς. Κι η αλυσίδα αυτή όπως την πήραμε από τη μαμά ή το μπαμπά, τον παππού ή τη γιαγιά, από τη νονά, το δάσκαλο, το φίλο, έτσι θα την παραδώσουμε στα παιδιά, τα εγγόνια, τα ανίψια και τα βαφτιστήρια, στους μαθητές μας και στους αγαπημένους, σ’ όσους ακουμπάμε, κρίκοι εμείς όπως κι αυτοί, της ίδιας πολιτιστικής συνέχειας.
----------------
Το παραπάνω κείμενο, λίγο από-προφορικοποιημένο, διαβάστηκε στην παρουσίαση του βιβλίου, στις 18/9/2017). Ας πούμε όμως λίγα λόγια και για το ίδιο το βιβλίο:
Γενικά, η νόρμα στην ανάγνωση μιας συλλογής διηγημάτων είναι, τελειώνοντάς την, να ξέρει κανείς ποια ήταν τα ένα, δύο, τρία καλύτερα της συλλογής, εκείνα που αξίζουν τον κόπο. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, μου είναι πολύ ευκολότερο να εντοπίσω τα αδύναμα σημεία της κι αυτά δεν είναι περισσότερα από δυο-τρία (σε σύνολο 22, έτσι;) ήξερα τη γραφή πολλών από τους συμμετέχοντες και η ποιότητά της δε με εξέπληξε. Χάρηκα, όμως, υπερβολικά που διάβασα Πολιτσοπούλου και Φόρτη, γιατί είδα κείμενα που ανταγωνίζονταν τα υπόλοιπα στα ίσα.
Εν συντομία: ήθελα διακαώς να μιλήσω γι’ αυτό το βιβλίο ΑΦΟΥ το διάβασα. Κι αυτό τα λέει όλα.
----------------
(Ανεβαίνει σήμερα, 21/9, διότι real life issues)
Φανταστείτε παρακαλώ μια αλυσίδα, που κρέμεται, ή μάλλον αιωρείται στο κενό, χωρίς να αγγίζει τίποτε. Φέρτε την εικόνα της στο μυαλό σας και κάντε την πλουμιστή: ο κάθε κρίκος της έχει διαφορετικό χρώμα και μέγεθος, είναι φτιαγμένος από διαφορετικό υλικό, έχει διαφορετικό σχήμα κι αντοχή.
Ένας από αυτούς τους κρίκους, είστε εμείς, εσείς, ο κάθε ένας μας. Οι κάτω από σας είναι η μαμά ή ο μπαμπάς, ο παππούς ή η γιαγιά, εκείνος που κάποτε σας αφηγήθηκε μια ιστορία. Οι κρίκοι προς τα πάνω είναι τα παιδιά, τα εγγόνια, τα βαφτιστήρια σας, εκείνοι που θα σταθούν κάποτε ν’ ακούσουν τις δικές σας ιστορίες.
Φανταστείτε τώρα ότι αυτή η εικόνα της αλυσίδας ισχύει για κάθε άνθρωπο. Για τη μαμά και το μπαμπά, για τον παππού και τη γιαγιά, για εκείνον τον πρόγονο που η παλαβομάρα κι η γενναιότητά του τον έκαναν οικογενειακό ανέκδοτο.
Φανταστείτε πως αυτή η αλυσίδα όλο και μακραίνει, προς τα κάτω, όλο και σας ενώνει με πράγματα παλιά. Βρείτε λέξεις και φράσεις κι ιστορίες που τις λέμε σήμερα μηχανικά, απλά και μόνο γιατί έφτασαν ως εμάς μέσω αυτής της μακριάς πολύχρωμης αλυσίδας.
Άει στον κόρακα, λέμε καμιά φορά. Ελληνιστική έκφραση.
Ή «έγινε του Κουτρούλι ο γάμος». Από τη Φραγκοκρατία.
Ή «σιγά τον πολυέλαιο», από το τσαρούχι του Πλαπούτα και δια στόματος Κολοκοτρώνη.
Η αλυσίδα αυτή, αν πιστέψουμε τους σοφούς και τους σπουδαγμένους, πάει πολύ πίσω, τρεις, τέσσερις, πέντε χιλιάδες χρόνια, μπορεί και περισσότερο, ως εκεί που μπορείς ν’ ακολουθήσεις τη ρίζα των παραμυθιών. Φέρνει ως εμάς και μας συνδέει με πράγματα παλιά, με ανεκδοτολογικές διηγήσεις , με διδακτικούς μύθους, φέρνει ως εμάς -κι αυτό είναι που δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε- την ουσία της ανθρώπινης ύπαρξης, την αίσθηση πως τώρα όπως και τότε, τότε όπως και τώρα, ο άνθρωπος έχει τους ίδιους φόβους, τις ίδιες απορίες, την ίδια παιδιάστικη αξιαγάπητη ανάγκη για το καλό, για τη δικαιοσύνη, όσο σκληρή κι αν είναι αυτή, για το θαυμαστό.
Αυτό έχει καταφέρει να κάνει ετούτο το βιβλίο. Έφερε κοντά τους κρίκους-συγγραφείς, ώστε ο ένας να συνδεθεί με τον άλλον. Ώστε αυτοί που θα διαβάσουν τις ιστορίες αυτές, κρίκοι προς τα πάνω, κρίκοι-δέκτες, να μπορέσουν να απλώσουν χέρια και να σχετιστούν με όλους τους παρελθοντικούς κρίκους που σέρνει πίσω του ο κάθε ένας από τους συγγραφείς.
Το βιβλίο αυτό, είναι από μόνο του ένας κρίκος, στιβαρός, καμωμένος από χαρτί και μελάνι και θύμησες ανθρώπινες από τους αγαπημένους μας κι αυτούς που σεβόμαστε, από μέρη που μόνο ο συγγραφέας τους γνωρίζει την ύπαρξή τους. Το βιβλίο αυτό είναι η απόδειξη ότι η αλυσίδα αυτή δεν πρόκειται να σπάσει ποτέ, κρίκοι πάντα θα προτίθενται στους κρίκους της, μέχρι να σηκώσουμε μια μέρα το κεφάλι κι αντί για αλυσίδα να δούμε ένα τείχος από κρίκους, πλεγμένους ο ένας με τον άλλον, σταθερά να οδηγούν μπροστά,κάτι που απλώνεται από κάτω προς τα πάνω, από το χώμα και τις ρίζες μιας γιαγιάς-Ιτιάς ως τα κλαδιά και τα φύλλα της, ως τις φλογίτσες που μασουλίζουν τα νόστιμά της.
Η επιστήμη κι η τεχνολογία έχουν καλυτερέψει τη ζωή μας, όμως κατά βάθος μένουμε ίδια άνθρωποι όπως οι πρόγονοί μας, πριν από εμάς. Κι η αλυσίδα αυτή όπως την πήραμε από τη μαμά ή το μπαμπά, τον παππού ή τη γιαγιά, από τη νονά, το δάσκαλο, το φίλο, έτσι θα την παραδώσουμε στα παιδιά, τα εγγόνια, τα ανίψια και τα βαφτιστήρια, στους μαθητές μας και στους αγαπημένους, σ’ όσους ακουμπάμε, κρίκοι εμείς όπως κι αυτοί, της ίδιας πολιτιστικής συνέχειας.
----------------
Το παραπάνω κείμενο, λίγο από-προφορικοποιημένο, διαβάστηκε στην παρουσίαση του βιβλίου, στις 18/9/2017). Ας πούμε όμως λίγα λόγια και για το ίδιο το βιβλίο:
Γενικά, η νόρμα στην ανάγνωση μιας συλλογής διηγημάτων είναι, τελειώνοντάς την, να ξέρει κανείς ποια ήταν τα ένα, δύο, τρία καλύτερα της συλλογής, εκείνα που αξίζουν τον κόπο. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, μου είναι πολύ ευκολότερο να εντοπίσω τα αδύναμα σημεία της κι αυτά δεν είναι περισσότερα από δυο-τρία (σε σύνολο 22, έτσι;) ήξερα τη γραφή πολλών από τους συμμετέχοντες και η ποιότητά της δε με εξέπληξε. Χάρηκα, όμως, υπερβολικά που διάβασα Πολιτσοπούλου και Φόρτη, γιατί είδα κείμενα που ανταγωνίζονταν τα υπόλοιπα στα ίσα.
Εν συντομία: ήθελα διακαώς να μιλήσω γι’ αυτό το βιβλίο ΑΦΟΥ το διάβασα. Κι αυτό τα λέει όλα.
November 27, 2017
Καταπληκτικό! Το συγκεκριμένο βιβλίο δεν το διάβασα απλά, το βίωσα. Έχω και μία αδυναμία σε γιαγιάδες/παππούδες, και το λάτρεψα. Μόνο με 1-2 ιστορίες δεν τρελάθηκα(χωρίς να τις θεωρώ κακές), αλλά δ��ν έχει αξία να τις αναφέρω. Στο σύνολο του είναι ακατέβατο δεκάρι. Μέχρι και η έκδοση είναι πανέμορφη και προσεγμένη.
Και υπ'όψιν πως αυτά τα γράφει ένας τρομάς που η σχέση του με το Φάνταζι είναι μία ζέστη, μία κρύο. Ωχ, έπαθα Νταλαρίαση και μιλάω για τον εαυτό μου στο τρίτο πρόσωπο... Πάω να βάλω λίγο Τζιμάκο να συνέλθω.
Υ.Γ. Τα συγχαρητήρια μου σε όλους όσους συμμετέχουν σε αυτό το βιβλίο. Ελπίζω και σε συνέχεια.
Και υπ'όψιν πως αυτά τα γράφει ένας τρομάς που η σχέση του με το Φάνταζι είναι μία ζέστη, μία κρύο. Ωχ, έπαθα Νταλαρίαση και μιλάω για τον εαυτό μου στο τρίτο πρόσωπο... Πάω να βάλω λίγο Τζιμάκο να συνέλθω.
Υ.Γ. Τα συγχαρητήρια μου σε όλους όσους συμμετέχουν σε αυτό το βιβλίο. Ελπίζω και σε συνέχεια.
June 7, 2021
Ένα βιβλίο-σακούλι, γεμάτο με ιστορίες-διαμάντια (κάποιες σκέψεις για την ανθολογία ‘’Ιστορίες της Γιαγιάς Ιτιάς’’)
Το Nyctophilia και το είναι πυλώνες υποστήριξης του ελληνικού φανταστικού χώρου εδώ και χρόνια. Δεν υπάρχει αμφιβολία γι’ αυτό και όλοι όσοι γράφουμε τους είμαστε ευγνώμονες για το σαπόρτ τους, καθώς όλους μας, λίγο ή πολύ, μας έχουν φιλοξενήσει στους διαδικτυακούς διαδρόμους τους.
Οπότε, χρόνια πριν, όταν έμαθα ότι η συντακτική ομάδα της αγαπημένης σελίδας θα κυκλοφορούσε την πρώτη της ανθολογία, χάρηκα τρομερά και έσπευσα στην παρουσίαση του βιβλίου! Ήταν μια πανέμορφη βραδιά, ο μέγας αφηγητής Ανδρέας Μιχαηλίδης μας έβαλε σε μία μυσταγωγική διάθεση, με την Ευθυμία Δεσποτάκη και τον Λευτέρη Κεραμίδα να πλαισιώνουν την παρουσίαση και να σε κάνουν να ανυπομονείς να ξεκινήσεις το βιβλίο!
Και θα απορήσετε τώρα εύλογα: ‘’μα καλά, αυτό έγινε πριν χρόνια… τώρα αξιώθηκες να το διαβάσεις;’’ και θα είμαι απόλυτα ειλικρινής όπως πάντα με την απάντησή μου: ‘’ναι. μπορεί το κείμενο του Μιχαηλίδη να το είχα διαβάσει και δέκα φορές από τότε, μα ο αριθμός των κειμένων… με κώλωνε.’’
Αποφάσισα όμως να ξεκολλήσω και ιδού οι εντυπώσεις μου:
‘’Ο φάρος’’ (Μαριλένα Μέξη): ανταπόδοση. Ωραίο, παραμυθένιο ξεκίνημα. Το κάνε το καλό και ρίξτο στο γιαλό, κυριολεκτικά, από έναν φαροφύλακα.
‘’Η αγάπη μιας γυναίκας’’ (Αγνή Σιούλα): συνονόματος του φαροφύλακα ο ήρωας, μα με πιο τραγικό τέλος. Το κατέβασμα του φεγγαριού, αν και υπάρχει σε πολλές ιστορίες, πάντα είναι όμορφο να το διαβάζεις και μπορεί η Φωτεινή να ήταν η χτικιάρα, μα οι μάγισσες έκαναν δυνατή εντύπωση.
‘’Ο αλαφροΐσκιωτος από τα Τρύπια’’ (Γιώργος Χατζηκυριάκος): μου θύμισε τον πιστό Γιάννη από τους Γκριμ και τον μύθο του καταχανά και του κοκκινοσκούφη από την Ιρλανδία. Πολύ μαχενική ιστοριούλα, την απόλαυσα.
‘’Η εκκλησία’’ (Ιωάννα Ελίζα Πολιτσοπούλου): το ξενύχτι στην εκκλησία μου θύμισε λιγάκι το βιύ. Μου άρεσε πολύ η κατάληξη. Ατμοσφαιρικό.
‘’Η εικόνα’’ (Άρτεμις Βελούδου Αποκότου): πολύ ενδιαφέρουσα επιλογή για το ξεκίνημα της ιστορίας του Σταυρή. Μου άρεσε το τέλος και η περιπέτεια στο δάσος, μα με χάλασαν λιγάκι τα vocalization (μα αυτό είναι προσωπικό pet peeve και πέφτω κι εγώ σε αυτό το αμάρτημα μια στο τόσο)
‘’Φεγγαροπαρμένος’’ (Αγγέλα Γαβρίλη): πολύ ωραίο παραμύθι με πολύ τραγικό τέλος. Αυτά είναι τα καλύτερα. Μου θύμισε ντάνσανυ και αυτό μόνο καλό είναι.
‘’Όνειρο και ευχή’’ (Ανδρέας Μιχαηλίδης): με το που είδα φωτιές στην παραλία, ο νους μου πήγε στο αμόνι! Ο Αρκούδος μου θύμισε τον ίδιο τον αφηγητή και με το τέλος ζεστάθηκε η καρδιά μου. Υπέροχο.
‘’Το δάσος του Στρατή’’ (Ειρήνη Μανωλάκου): μου άρεσε η αίσθηση της παιδικής αθωότητας και κόντρας που εξέπνεε, ενώ οι σκηνές απόλυτης ελευθερίας με έκαναν να νοσταλγήσω μία εποχή που ποτέ δεν έζησα. Πολύ όμορφο.
‘’Μάχη’’ (Βίβιαν Φόρτη): αν και ξεκινά με σύγχρονο πλαίσιο, μου θύμισε πολύ ιστορίες που άκουγα από το χωριό καθώς και το χωριό μου. Απλό, στο ζούμε με την μία και ό,τι έπρεπε σε έκταση.
‘’Νεραϊδογέννητες’’ (Βίβιαν Φόρτη): αναφορά σε νεραϊδογεννήματα στο προηγούμενο, περίμενα να δω την σύνδεση, μόλις είδα και την Αργυρή από το προηγούμενο, κόλλησα. Όμορφη ιστορία με την παράδοση ανάμεσα στις γενιές και ωραίο κλείσιμο.
‘’Κέρος’’ (Γιώργος Shoji Μαρούδης): το πιο περιπετειώδες και φαντασμαγορικό μέχρι στιγμής με έναν πρωταγωνιστή που φέρνει στο νου πολλούς άλλους αγαπημένους χαρακτήρες.
‘’Νάδια’’ (Γιώργος Shoji Μαρούδης): ωραία σύνδεση με το προηγούμενο και ωραία αντίθεση μεταξύ φωτιάς και νερού.
‘’Η μοίρα η σακάτισσα’’ (Παναγιώτα Τσιμπαλίδη): Σόφι κι εδώ, σαν σκυτάλη από πριν. Πολύ ωραία ιστορία με σχεδόοοον αλλαξοπαίδι. Το κλείσιμο φέρνει ένα χαμόγελο στα χείλη.
‘’Γέρος από κούνια’’ (Παναγιώτα Τσιμπαλίδη): και ιδού το αλλαξοπαίδι! Ωραίο και ιρλάνδιζε κάμποσο!
‘’Το μικρό φως’’ (Ειρήνη Μανωλάκου): ωραία ανατροπή στο τέλος και οι ατάκες του στυλ ‘’μα τι λές; Αφού μπλα μπλα’’ πάντα είναι όμορφο και ανατριχιαστικό σοκ.
‘’Ο Άγιος Δράκοντας’’ (Γιώργος Χατζηκυριάκος): παραμυθένιο, σκοτεινό, ντανσανικό και μπαρτονικό. Τσίφτης ο Γιώργης.
‘’Αρκουδοπηγή’’ (Ιωάννα Ελίζα Πολιτσοπούλου): αν και έτρεξε, δεν πρόλαβε και το γιατρικό ίσως και να μην ήταν το σωστό. Αγωνιώδες και γλυκόπικρο.
‘’Αλώνια’’ (Μαριλένα Μέξη): σκοτεινές νεράιδες και στοιχειωμένα αλώνια. Θα ήθελα να είχε πολύ μεγαλύτερη έκταση, αλλά τι να κάνεις. Σε κράταγε!
‘’Φως εκ φωτός’’ (Αγγέλα Γαβρίλη): μου άρεσε το παιχνίδι της πρώτης παραγράφου σε αυτό και στο άλλο διήγημα της συγγραφέως. Η υπόλοιπη ιστορία ήταν έντονη, μα το κλείσιμο δεν μου πολυάρεσε.
‘’Μεσοπόταμος’’ (Άρτεμις Βελούδου Αποκότου): μου θύμισε για κάποιο λόγο το αμαρτημα της μητρός μου και καρκαβίτσα. Σκοτεινό, συμπαθητικό.
‘’Ο γιος της καλόγριας και το στοιχειό’’ (Αγνή Σιούλα): όλοι εχουμε ακούσει παρόμοιες ιστορίες από παππούδες μας. Δεν με τρέλανε.
‘’Οβολός’’ (Ανδρέας Μιχαηλίδης): στην αρχή σοκαρίστηκα με τον τίτλο, γιατί έχω τιτλοφορήσει κι εγώ διήγημα έτσι, μα μετά μου πέρασε σκεπτόμενος την παράδοσή μας αχχαχαα Η γλώσσα μου άρεσε πολύ και η ιστορία επίσης. Δεν ξέρω αν θα το έβαζα σαν τελευταίο διήγημα, μα πάλι καλά, έχει λίγο ακόμα.
Ο Ανδρέας Μιχαηλίδης, με υπέροχο τρόπο, έχει συμβάλλει και με την εισαγωγή και την αποφώνηση της ζωής της φωτίτσας. Δεν θα μπορούσαν να επιλέξουν καλύτερο αφηγητή γι αυτή την δουλειά και το αποτέλεσμα (μαζί με δύο ιντερμέτζο του) δίνει μία ολότητα στην όλη ανθολογία, απογειώνοντας την φύση του βιβλίου.
Το Nyctophilia και το είναι πυλώνες υποστήριξης του ελληνικού φανταστικού χώρου εδώ και χρόνια. Δεν υπάρχει αμφιβολία γι’ αυτό και όλοι όσοι γράφουμε τους είμαστε ευγνώμονες για το σαπόρτ τους, καθώς όλους μας, λίγο ή πολύ, μας έχουν φιλοξενήσει στους διαδικτυακούς διαδρόμους τους.
Οπότε, χρόνια πριν, όταν έμαθα ότι η συντακτική ομάδα της αγαπημένης σελίδας θα κυκλοφορούσε την πρώτη της ανθολογία, χάρηκα τρομερά και έσπευσα στην παρουσίαση του βιβλίου! Ήταν μια πανέμορφη βραδιά, ο μέγας αφηγητής Ανδρέας Μιχαηλίδης μας έβαλε σε μία μυσταγωγική διάθεση, με την Ευθυμία Δεσποτάκη και τον Λευτέρη Κεραμίδα να πλαισιώνουν την παρουσίαση και να σε κάνουν να ανυπομονείς να ξεκινήσεις το βιβλίο!
Και θα απορήσετε τώρα εύλογα: ‘’μα καλά, αυτό έγινε πριν χρόνια… τώρα αξιώθηκες να το διαβάσεις;’’ και θα είμαι απόλυτα ειλικρινής όπως πάντα με την απάντησή μου: ‘’ναι. μπορεί το κείμενο του Μιχαηλίδη να το είχα διαβάσει και δέκα φορές από τότε, μα ο αριθμός των κειμένων… με κώλωνε.’’
Αποφάσισα όμως να ξεκολλήσω και ιδού οι εντυπώσεις μου:
‘’Ο φάρος’’ (Μαριλένα Μέξη): ανταπόδοση. Ωραίο, παραμυθένιο ξεκίνημα. Το κάνε το καλό και ρίξτο στο γιαλό, κυριολεκτικά, από έναν φαροφύλακα.
‘’Η αγάπη μιας γυναίκας’’ (Αγνή Σιούλα): συνονόματος του φαροφύλακα ο ήρωας, μα με πιο τραγικό τέλος. Το κατέβασμα του φεγγαριού, αν και υπάρχει σε πολλές ιστορίες, πάντα είναι όμορφο να το διαβάζεις και μπορεί η Φωτεινή να ήταν η χτικιάρα, μα οι μάγισσες έκαναν δυνατή εντύπωση.
‘’Ο αλαφροΐσκιωτος από τα Τρύπια’’ (Γιώργος Χατζηκυριάκος): μου θύμισε τον πιστό Γιάννη από τους Γκριμ και τον μύθο του καταχανά και του κοκκινοσκούφη από την Ιρλανδία. Πολύ μαχενική ιστοριούλα, την απόλαυσα.
‘’Η εκκλησία’’ (Ιωάννα Ελίζα Πολιτσοπούλου): το ξενύχτι στην εκκλησία μου θύμισε λιγάκι το βιύ. Μου άρεσε πολύ η κατάληξη. Ατμοσφαιρικό.
‘’Η εικόνα’’ (Άρτεμις Βελούδου Αποκότου): πολύ ενδιαφέρουσα επιλογή για το ξεκίνημα της ιστορίας του Σταυρή. Μου άρεσε το τέλος και η περιπέτεια στο δάσος, μα με χάλασαν λιγάκι τα vocalization (μα αυτό είναι προσωπικό pet peeve και πέφτω κι εγώ σε αυτό το αμάρτημα μια στο τόσο)
‘’Φεγγαροπαρμένος’’ (Αγγέλα Γαβρίλη): πολύ ωραίο παραμύθι με πολύ τραγικό τέλος. Αυτά είναι τα καλύτερα. Μου θύμισε ντάνσανυ και αυτό μόνο καλό είναι.
‘’Όνειρο και ευχή’’ (Ανδρέας Μιχαηλίδης): με το που είδα φωτιές στην παραλία, ο νους μου πήγε στο αμόνι! Ο Αρκούδος μου θύμισε τον ίδιο τον αφηγητή και με το τέλος ζεστάθηκε η καρδιά μου. Υπέροχο.
‘’Το δάσος του Στρατή’’ (Ειρήνη Μανωλάκου): μου άρεσε η αίσθηση της παιδικής αθωότητας και κόντρας που εξέπνεε, ενώ οι σκηνές απόλυτης ελευθερίας με έκαναν να νοσταλγήσω μία εποχή που ποτέ δεν έζησα. Πολύ όμορφο.
‘’Μάχη’’ (Βίβιαν Φόρτη): αν και ξεκινά με σύγχρονο πλαίσιο, μου θύμισε πολύ ιστορίες που άκουγα από το χωριό καθώς και το χωριό μου. Απλό, στο ζούμε με την μία και ό,τι έπρεπε σε έκταση.
‘’Νεραϊδογέννητες’’ (Βίβιαν Φόρτη): αναφορά σε νεραϊδογεννήματα στο προηγούμενο, περίμενα να δω την σύνδεση, μόλις είδα και την Αργυρή από το προηγούμενο, κόλλησα. Όμορφη ιστορία με την παράδοση ανάμεσα στις γενιές και ωραίο κλείσιμο.
‘’Κέρος’’ (Γιώργος Shoji Μαρούδης): το πιο περιπετειώδες και φαντασμαγορικό μέχρι στιγμής με έναν πρωταγωνιστή που φέρνει στο νου πολλούς άλλους αγαπημένους χαρακτήρες.
‘’Νάδια’’ (Γιώργος Shoji Μαρούδης): ωραία σύνδεση με το προηγούμενο και ωραία αντίθεση μεταξύ φωτιάς και νερού.
‘’Η μοίρα η σακάτισσα’’ (Παναγιώτα Τσιμπαλίδη): Σόφι κι εδώ, σαν σκυτάλη από πριν. Πολύ ωραία ιστορία με σχεδόοοον αλλαξοπαίδι. Το κλείσιμο φέρνει ένα χαμόγελο στα χείλη.
‘’Γέρος από κούνια’’ (Παναγιώτα Τσιμπαλίδη): και ιδού το αλλαξοπαίδι! Ωραίο και ιρλάνδιζε κάμποσο!
‘’Το μικρό φως’’ (Ειρήνη Μανωλάκου): ωραία ανατροπή στο τέλος και οι ατάκες του στυλ ‘’μα τι λές; Αφού μπλα μπλα’’ πάντα είναι όμορφο και ανατριχιαστικό σοκ.
‘’Ο Άγιος Δράκοντας’’ (Γιώργος Χατζηκυριάκος): παραμυθένιο, σκοτεινό, ντανσανικό και μπαρτονικό. Τσίφτης ο Γιώργης.
‘’Αρκουδοπηγή’’ (Ιωάννα Ελίζα Πολιτσοπούλου): αν και έτρεξε, δεν πρόλαβε και το γιατρικό ίσως και να μην ήταν το σωστό. Αγωνιώδες και γλυκόπικρο.
‘’Αλώνια’’ (Μαριλένα Μέξη): σκοτεινές νεράιδες και στοιχειωμένα αλώνια. Θα ήθελα να είχε πολύ μεγαλύτερη έκταση, αλλά τι να κάνεις. Σε κράταγε!
‘’Φως εκ φωτός’’ (Αγγέλα Γαβρίλη): μου άρεσε το παιχνίδι της πρώτης παραγράφου σε αυτό και στο άλλο διήγημα της συγγραφέως. Η υπόλοιπη ιστορία ήταν έντονη, μα το κλείσιμο δεν μου πολυάρεσε.
‘’Μεσοπόταμος’’ (Άρτεμις Βελούδου Αποκότου): μου θύμισε για κάποιο λόγο το αμαρτημα της μητρός μου και καρκαβίτσα. Σκοτεινό, συμπαθητικό.
‘’Ο γιος της καλόγριας και το στοιχειό’’ (Αγνή Σιούλα): όλοι εχουμε ακούσει παρόμοιες ιστορίες από παππούδες μας. Δεν με τρέλανε.
‘’Οβολός’’ (Ανδρέας Μιχαηλίδης): στην αρχή σοκαρίστηκα με τον τίτλο, γιατί έχω τιτλοφορήσει κι εγώ διήγημα έτσι, μα μετά μου πέρασε σκεπτόμενος την παράδοσή μας αχχαχαα Η γλώσσα μου άρεσε πολύ και η ιστορία επίσης. Δεν ξέρω αν θα το έβαζα σαν τελευταίο διήγημα, μα πάλι καλά, έχει λίγο ακόμα.
Ο Ανδρέας Μιχαηλίδης, με υπέροχο τρόπο, έχει συμβάλλει και με την εισαγωγή και την αποφώνηση της ζωής της φωτίτσας. Δεν θα μπορούσαν να επιλέξουν καλύτερο αφηγητή γι αυτή την δουλειά και το αποτέλεσμα (μαζί με δύο ιντερμέτζο του) δίνει μία ολότητα στην όλη ανθολογία, απογειώνοντας την φύση του βιβλίου.
October 23, 2017
Τι να πρωτοπεί κανείς για τις Ιστορίες της Γιαγιάς Ιτιάς; Αρχικά, όπως διαπιστώνει ο αναγνώστης με το που πιάνει το βιβλίο στα χέρια του, είναι ένα μικρό κομψοτέχνημα. Από το εξώφυλλο μέχρι το οπισθόφυλλο, ο σχεδιασμός του βιβλίου όχι μόνο υποδηλώνει πως πρόκειται για μια άκρως επαγγελματική δουλειά αλλά σε κάνει να θέλεις να του δώσεις και περίοπτη θέση στη βιβλιοθήκη σου!
Οι ιστορίες τώρα του βιβλίου σε ταξιδεύουν σε άλλες ηλικίες, γεμάτες από παραμύθια που σου έλεγε η γιαγιά σου προτού να πέσεις για ύπνο, τρομαχτικές ιστορίες που σκάρωναν τα μεγαλύτερα παιδιά στο χωριό τους καλοκαιρινούς μήνες και γενικότερα από φανταστικά περιστατικά που διαδίδονταν από στόμα σε στόμα γεμάτα από υπερφυσικό στοιχείο, που όμως έπλεκαν αριστοτεχνικά την πραγματικότητα με τους θρύλους.
Οι ιστορίες της Γιαγιάς Ιτιάς δεν είναι ξερές λαογραφικές αφηγήσεις, κάθε ιστορία είναι ένα φανταστικό παραμύθι, μια νοσταλγική ματιά σε εποχές παλιές, ξεπερασμένες ίσως, που υπήρχαν όμως και θα υπάρχουν για πάντα μέσα μας.
Οι ιστορίες τώρα του βιβλίου σε ταξιδεύουν σε άλλες ηλικίες, γεμάτες από παραμύθια που σου έλεγε η γιαγιά σου προτού να πέσεις για ύπνο, τρομαχτικές ιστορίες που σκάρωναν τα μεγαλύτερα παιδιά στο χωριό τους καλοκαιρινούς μήνες και γενικότερα από φανταστικά περιστατικά που διαδίδονταν από στόμα σε στόμα γεμάτα από υπερφυσικό στοιχείο, που όμως έπλεκαν αριστοτεχνικά την πραγματικότητα με τους θρύλους.
Οι ιστορίες της Γιαγιάς Ιτιάς δεν είναι ξερές λαογραφικές αφηγήσεις, κάθε ιστορία είναι ένα φανταστικό παραμύθι, μια νοσταλγική ματιά σε εποχές παλιές, ξεπερασμένες ίσως, που υπήρχαν όμως και θα υπάρχουν για πάντα μέσα μας.
September 30, 2018
Το βιβλίο αυτό είναι ακριβώς ότι λέει και ο τίτλος του. Ιστορίες της γιαγιάς! Έχουμε παραδοσιακές, φολκλορικές ιστορίες που όσο τις διαβάζεις, είναι όντως σαν να ακούς τη γιαγιά στο χωριό να τις διηγείται. Είναι μικρές ιστοριούλες, όλες με το δικό τους δίδαγμα!
Αυτό που θα ήθελα διαφορετικό είναι ότι επειδή όλες οι ιστορίες ξεκινάνε από μία κεντρική, που κι που ανάμεσα από τις ιστοριούλες να ξαναγυρίζουμε στην κεντρική για να μην χάνεται το συναίσθημα. Δική μου άποψη βέβαια...
Δεν είναι όλες οι ιστορίες τέλειες, αλλά ως σύνολο, έχει πετύχει το βασικό στόχο και ύφος! Οπότε, περιμένετε να χειμωνιάσει, φτιάξτε ζεστή σοκολάτα, σκεπαστείτε και απολαύστε!
Αυτό που θα ήθελα διαφορετικό είναι ότι επειδή όλες οι ιστορίες ξεκινάνε από μία κεντρική, που κι που ανάμεσα από τις ιστοριούλες να ξαναγυρίζουμε στην κεντρική για να μην χάνεται το συναίσθημα. Δική μου άποψη βέβαια...
Δεν είναι όλες οι ιστορίες τέλειες, αλλά ως σύνολο, έχει πετύχει το βασικό στόχο και ύφος! Οπότε, περιμένετε να χειμωνιάσει, φτιάξτε ζεστή σοκολάτα, σκεπαστείτε και απολαύστε!
September 26, 2017
Τις κρύες νύχτες του χειμώνα, που τριζοβόλαγε το τζάκι κι έξω λυσσομανούσε ο αέρας, οι άνθρωποι συγκεντρώνονταν γύρω από την πυροστιά και λέγανε κουβέντες: τα νέα τους, απορίες, αμφιβολίες, ανασφάλειες, προσευχές. Τα μικρότερα παιδιά κάθονταν οκλαδόν μπροστά στη γιαγιά και την παρακαλούσαν για ένα παραμύθι, μια ιστορία. Ευτυχισμένες στγιμές μιας δύσκολης ζωής. Στιγμιότυπα και εικόνες που σιγά σιγά σβήνουν κι εξαφανίζονται. Τα τελευταία χνάρια μιας μακραίωνης παράδοσης αρχίζουν να χάνονται. Ευτυχώς όμως αυτές οι παραδόσεις βρήκαν άξιους συνεχιστές, που δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από τους προπάτορές μας.
Μια ομάδα νέων συγγραφέων, που αποτελεί το αρθρογραφικό επιτελείο του www.willowisps.gr, συγκεντρώθηκε σε αυτό το βιβλίο και κατέγραψε, απέδωσε, ζωντάνεψε μύθους, θρύλους, αφηγήσεις και παραμύθια, μπολιασμένα με την προσωπική πένα του καθενός. Οι «Ϊστορίες της γιαγιάς ιτιάς» είναι μια λεπτοδουλεμένη, προσεγμένη και καλογραμμένη συλλογή μύθων και θρύλων που είχαν στοιχειώσει για καιρό τα χωριά του κάθε τόπου και ήρθε η ώρα να ψιθυρίσουν τις λεπτομέρειες, τα αίτια και τα αιτιατά στο αυτί του καθενός που συμμετέχει σε αυτήν την ανθολογία για να τα καταγράψει στο χαρτί και να τα χαρίσει εις το διηνεκές. Πρόκειται για μια συλλογή είκοσι δύο κειμένων από έντεκα συγγραφείς που έχουν ήδη δώσει τα πρώτα τους διαπιστευτήρια στον χώρο της λογοτεχνίας και τώρα δοκιμάζονται σε κάτι πιο απαιτητικό.
Νεράιδες, ξωτικά, καλικάντζαροι, μαγικά πλάσματα και αντικείμενα, στοιχειά, Άγιοι και δαίμονες είναι όλα εδώ, σουλατσάρουν ανάμεσα στις σελίδες, σε τραβάνε από το χέρι κι εσύ δεν πρέπει ούτε να τα φοβηθείς ούτε να μιλήσεις. Το προζύμι που συγκέντρωσε σε πρώτη μορφή ο Νικόλαος Πολίτης από τις παραδόσεις του ελληνικού λαού στις αρχές του 20ού αιώνα, δουλεύτηκε, μελετήθηκε και αφέθηκε να «ξεκουραστεί». Απότοκο και συνέχειά του είναι οι πένες που περιλαμβάνονται σε αυτήν την αξιοζήλευτη πρωτοβουλία των εκδόσεων Πηγή, μιας και καταφέρνουν να ακροβατήσουν ανάμεσα στον θρύλο και τον τρόμο χωρίς να γίνουν τρομαχτικοί και χωρίς να φανούν αναληθοφανείς.
Ο κάθε συγγραφέας, παρ’ όλο που έχει το προσωπικό του ύφος, στυλ, επιρροές και παρελθόν δένει αρμονικά στο γενικό περιεχόμενο που πρέπει να έχει μια τέτοια ανθολογία και γράφουν διαφορετικές και ποικίλου περιεχομένου ιστορίες. Όσο και να προσπάθησα δεν κατάφερα να ξεχωρίσω ιδιαίτερα παρά ελάχιστες, γιατί όλες με ανατρίχιασαν, με συγκίνησαν, με τρόμαξαν (ελαφρώς), με ταξίδεψαν μα πάνω απ’ όλα με έπεισαν πως κάπου, κάπως, μπροστά σε κάποιον όλα αυτά συνέβησαν. Στην «Αγάπη μιας γυναίκας» παρασύρθηκα από τις απανωτές αποκαλύψεις και το δυνατό φινάλε, στην «Εκκλησία» συγκατένευσα στην αβάσταχτη τιμωρία που περιμένει όποιον πουλάει την ψυχή του στον διάβολο, στη «Μάχη» ανατρίχιασα με την πάλη της μάνας με το ξωτικό που εποφθαλμιά το νεογέννητο παιδί της, στον «Κέρο» και στη «Νάδια» έψαχνα κι εγώ για το σίλφινο σιγοτραγουδώντας «Ενέι ινέμ καν’ λιού», στη «Μοίρα τη σακάτισσα» έμεινα έκπληκτος με τον τρόπο που μπορεί να θεραπευτεί ένα σακάτικο παιδί που το αιχμαλώτισαν οι νεράιδες, με τον «Γέρο από κούνια» υποσχέθηκα στον εαυτό μου να μην ξανακάτσω ποτέ κάτω από γκορτσιά και στην «Αρκουδοπηγή» έβαλα τα κλάματα με τον τρόπο που χειρίστηκε η συγγραφέας την υπόθεση και πώς έκανε τόσο δική μου την ιστορία της. Προσέξτε πόσο ωραία αποδίδει ο κύριος Ανδρέας Μιχαηλίδης την έννοια του Πάσχα στον «Οβολό»: «Κουράστηκαν κάποτε οι Ρωμιοί κι είπανε να ξεμυτίσουν ώρα ευλογημένη, μέρα ιερή, που ‘ναι του Θανάτου η προσοχή στραμμένη σ’ Εκείνον που αιώνες τον θερίζει κι αιώνες πάλι Εκείνος απ’ τον Άδη επιστρέφει» (σελ. 219).
Το βιβλίο «Ιστορίες της γιαγιάς ιτιάς», εκτός από τις υπέροχες ιστορίες που περιλαμβάνει, είναι καλοφτιαγμένο και ως έκδοση. Ελαφρύ, καθαρό χαρτί, σαγρέ εξώφυλλο με μια ατμοσφαιρική εικόνα του κυρίου Νίκου Δεληγκάρη και ενδιάμεσα στις σελίδες βινιέτες και κεφαλίδες ζωγραφισμένες έτσι που να δίνουν τη σωστή ατμόσφαιρα του βιβλίου. Κεραυνοί, δέντρα και κλαριά είναι λες και σε καλωσορίζουν σε κάθε νέα ιστορία και σε προετοιμάζουν για την επόμενη ανατριχίλα. Εξίσου αξιοσημείωτος είναι ο συνδετικός κρίκος μεταξύ των ιστοριών: η ιστορία της ίδιας της γιαγιάς ιτιάς που καλωσόρισε τη φωτίτσα που ήρθε κοντά της.
Εν κατακλείδι, διαβάστε τα υπέροχα λόγια της Γιαγιάς Ιτιάς για την ξεχασμένη συνήθεια της αφήγησης ιστοριών: «Σε καιρούς παλιούς, πολύ παλιούς, οι άνθρωποι κάθονταν στα ριζά των δέντρων -όχι μόνο στα δικά μου- νέοι, γέροι και παιδιά κι άκουγαν τις ιστορίες. Μοιραζόμασταν εμείς τη σοφία μας μαζί τους κι εκείνοι τις δικές τους ιστορίες, τιμούσαν το δάσος, τα δώρα και τις εποχές του αλλά όχι πια...Οι άνθρωποι φοβούνται όσα δεν καταλαβαίνουν κι η νέα τους σοφία δεν αφήνει χώρο για την παλιά κι όταν ο άνθρωπος φοβηθεί, πλάσμα φοβερότερο από ‘κείνον δεν υπάρχει» (σελ. 233). Και στην επόμενη σελίδα παρατίθεται ο ιδανικός ορισμός του αλαφροΐσκιωτου: «Όσοι τολμούν να κοιτάξουν κατάματα τον κόσμο όπως είναι, γίνονται τρελοί κι αλαφροΐσκιωτοι. Εκείνοι όμως που κοιτάζουν με την άκρη του ματιού, όσα βλέπουν τα κάνουν ιστορίες» (σελ. 234).
Αφεθείτε λοιπόν κι εσείς στις θαυμαστές ιστορίες της Γιαγιάς Ιτιάς, ζήστε την ξεχασμένη εμπειρία της αναπόσπαστης προσοχής στην αφήγηση μιας ιστορίας, ανάψτε καλού κακού ένα φωτάκι και διαλέξτε ποιος θρύλος θα σας κρατήσει το χέρι και θα σας ταξιδέψει σε εποχές και τόπους μακρινούς και αλλοτινούς. Μια καλογραμμένη ανθολογία, φροντισμένη εκδοτικά, ιδανική για μικρές στιγμές απόδρασης από την καθημερινότητα.
Μια ομάδα νέων συγγραφέων, που αποτελεί το αρθρογραφικό επιτελείο του www.willowisps.gr, συγκεντρώθηκε σε αυτό το βιβλίο και κατέγραψε, απέδωσε, ζωντάνεψε μύθους, θρύλους, αφηγήσεις και παραμύθια, μπολιασμένα με την προσωπική πένα του καθενός. Οι «Ϊστορίες της γιαγιάς ιτιάς» είναι μια λεπτοδουλεμένη, προσεγμένη και καλογραμμένη συλλογή μύθων και θρύλων που είχαν στοιχειώσει για καιρό τα χωριά του κάθε τόπου και ήρθε η ώρα να ψιθυρίσουν τις λεπτομέρειες, τα αίτια και τα αιτιατά στο αυτί του καθενός που συμμετέχει σε αυτήν την ανθολογία για να τα καταγράψει στο χαρτί και να τα χαρίσει εις το διηνεκές. Πρόκειται για μια συλλογή είκοσι δύο κειμένων από έντεκα συγγραφείς που έχουν ήδη δώσει τα πρώτα τους διαπιστευτήρια στον χώρο της λογοτεχνίας και τώρα δοκιμάζονται σε κάτι πιο απαιτητικό.
Νεράιδες, ξωτικά, καλικάντζαροι, μαγικά πλάσματα και αντικείμενα, στοιχειά, Άγιοι και δαίμονες είναι όλα εδώ, σουλατσάρουν ανάμεσα στις σελίδες, σε τραβάνε από το χέρι κι εσύ δεν πρέπει ούτε να τα φοβηθείς ούτε να μιλήσεις. Το προζύμι που συγκέντρωσε σε πρώτη μορφή ο Νικόλαος Πολίτης από τις παραδόσεις του ελληνικού λαού στις αρχές του 20ού αιώνα, δουλεύτηκε, μελετήθηκε και αφέθηκε να «ξεκουραστεί». Απότοκο και συνέχειά του είναι οι πένες που περιλαμβάνονται σε αυτήν την αξιοζήλευτη πρωτοβουλία των εκδόσεων Πηγή, μιας και καταφέρνουν να ακροβατήσουν ανάμεσα στον θρύλο και τον τρόμο χωρίς να γίνουν τρομαχτικοί και χωρίς να φανούν αναληθοφανείς.
Ο κάθε συγγραφέας, παρ’ όλο που έχει το προσωπικό του ύφος, στυλ, επιρροές και παρελθόν δένει αρμονικά στο γενικό περιεχόμενο που πρέπει να έχει μια τέτοια ανθολογία και γράφουν διαφορετικές και ποικίλου περιεχομένου ιστορίες. Όσο και να προσπάθησα δεν κατάφερα να ξεχωρίσω ιδιαίτερα παρά ελάχιστες, γιατί όλες με ανατρίχιασαν, με συγκίνησαν, με τρόμαξαν (ελαφρώς), με ταξίδεψαν μα πάνω απ’ όλα με έπεισαν πως κάπου, κάπως, μπροστά σε κάποιον όλα αυτά συνέβησαν. Στην «Αγάπη μιας γυναίκας» παρασύρθηκα από τις απανωτές αποκαλύψεις και το δυνατό φινάλε, στην «Εκκλησία» συγκατένευσα στην αβάσταχτη τιμωρία που περιμένει όποιον πουλάει την ψυχή του στον διάβολο, στη «Μάχη» ανατρίχιασα με την πάλη της μάνας με το ξωτικό που εποφθαλμιά το νεογέννητο παιδί της, στον «Κέρο» και στη «Νάδια» έψαχνα κι εγώ για το σίλφινο σιγοτραγουδώντας «Ενέι ινέμ καν’ λιού», στη «Μοίρα τη σακάτισσα» έμεινα έκπληκτος με τον τρόπο που μπορεί να θεραπευτεί ένα σακάτικο παιδί που το αιχμαλώτισαν οι νεράιδες, με τον «Γέρο από κούνια» υποσχέθηκα στον εαυτό μου να μην ξανακάτσω ποτέ κάτω από γκορτσιά και στην «Αρκουδοπηγή» έβαλα τα κλάματα με τον τρόπο που χειρίστηκε η συγγραφέας την υπόθεση και πώς έκανε τόσο δική μου την ιστορία της. Προσέξτε πόσο ωραία αποδίδει ο κύριος Ανδρέας Μιχαηλίδης την έννοια του Πάσχα στον «Οβολό»: «Κουράστηκαν κάποτε οι Ρωμιοί κι είπανε να ξεμυτίσουν ώρα ευλογημένη, μέρα ιερή, που ‘ναι του Θανάτου η προσοχή στραμμένη σ’ Εκείνον που αιώνες τον θερίζει κι αιώνες πάλι Εκείνος απ’ τον Άδη επιστρέφει» (σελ. 219).
Το βιβλίο «Ιστορίες της γιαγιάς ιτιάς», εκτός από τις υπέροχες ιστορίες που περιλαμβάνει, είναι καλοφτιαγμένο και ως έκδοση. Ελαφρύ, καθαρό χαρτί, σαγρέ εξώφυλλο με μια ατμοσφαιρική εικόνα του κυρίου Νίκου Δεληγκάρη και ενδιάμεσα στις σελίδες βινιέτες και κεφαλίδες ζωγραφισμένες έτσι που να δίνουν τη σωστή ατμόσφαιρα του βιβλίου. Κεραυνοί, δέντρα και κλαριά είναι λες και σε καλωσορίζουν σε κάθε νέα ιστορία και σε προετοιμάζουν για την επόμενη ανατριχίλα. Εξίσου αξιοσημείωτος είναι ο συνδετικός κρίκος μεταξύ των ιστοριών: η ιστορία της ίδιας της γιαγιάς ιτιάς που καλωσόρισε τη φωτίτσα που ήρθε κοντά της.
Εν κατακλείδι, διαβάστε τα υπέροχα λόγια της Γιαγιάς Ιτιάς για την ξεχασμένη συνήθεια της αφήγησης ιστοριών: «Σε καιρούς παλιούς, πολύ παλιούς, οι άνθρωποι κάθονταν στα ριζά των δέντρων -όχι μόνο στα δικά μου- νέοι, γέροι και παιδιά κι άκουγαν τις ιστορίες. Μοιραζόμασταν εμείς τη σοφία μας μαζί τους κι εκείνοι τις δικές τους ιστορίες, τιμούσαν το δάσος, τα δώρα και τις εποχές του αλλά όχι πια...Οι άνθρωποι φοβούνται όσα δεν καταλαβαίνουν κι η νέα τους σοφία δεν αφήνει χώρο για την παλιά κι όταν ο άνθρωπος φοβηθεί, πλάσμα φοβερότερο από ‘κείνον δεν υπάρχει» (σελ. 233). Και στην επόμενη σελίδα παρατίθεται ο ιδανικός ορισμός του αλαφροΐσκιωτου: «Όσοι τολμούν να κοιτάξουν κατάματα τον κόσμο όπως είναι, γίνονται τρελοί κι αλαφροΐσκιωτοι. Εκείνοι όμως που κοιτάζουν με την άκρη του ματιού, όσα βλέπουν τα κάνουν ιστορίες» (σελ. 234).
Αφεθείτε λοιπόν κι εσείς στις θαυμαστές ιστορίες της Γιαγιάς Ιτιάς, ζήστε την ξεχασμένη εμπειρία της αναπόσπαστης προσοχής στην αφήγηση μιας ιστορίας, ανάψτε καλού κακού ένα φωτάκι και διαλέξτε ποιος θρύλος θα σας κρατήσει το χέρι και θα σας ταξιδέψει σε εποχές και τόπους μακρινούς και αλλοτινούς. Μια καλογραμμένη ανθολογία, φροντισμένη εκδοτικά, ιδανική για μικρές στιγμές απόδρασης από την καθημερινότητα.
October 2, 2017
Η Γιαγιά Ιτιά μίλησε. Με μια φωνή νοσταλγική, που σε ταξιδεύει σε περασμένα χρόνια. Ένα βιβλίο, απο το οποίο πηγάζει αβίαστα η αγάπη για το φανταστικό και παντρεύεται με την παράδοση, έχοντας ως αποτέλεσμα ιστορίες που σε μεταφέρουν σε άλλους καιρούς, τότε που στις σκιές παραμόνευαν απόκοσμα πλάσματα.
Ένιωσα ότι πήρα από αυτό το βιβλίο ότι μου υποσχέθηκε, ένιωσα και πάλι παιδί, που περιμένει εναγωνίως να μάθει το τέλος του παραμυθιού.
Ένιωσα ότι πήρα από αυτό το βιβλίο ότι μου υποσχέθηκε, ένιωσα και πάλι παιδί, που περιμένει εναγωνίως να μάθει το τέλος του παραμυθιού.
March 5, 2019
Εξαιρετικό βιβλίο με παραμύθια για μικρούς και μεγάλους που με γύρισε πίσω στα παιδικά μου χρόνια. Τότε που η γιαγιά μου, μου έλεγε ιστορίες και τρώγαμε κάστανα. Μου άρεσαν σχεδόν όλες οι ιστορίες, είχε μια ή δύο που μου ήταν αδιάφορες αλλά είναι μια πολύ καλή, συλλογική προσπάθεια! Το αγάπησα αυτό το βιβλίο και σίγουρα θα το χαρίσω σαν δώρο σε αγαπημένα μου πρόσωπα!
February 7, 2018
Αγαπάμε Αγνή Σιούλα, οι ιστορίες της ξεχωρίζουν! Και οι δύο στη συλλογή εξαιρετικές. Μου άρεσε πολύ και η πρώτη της Μαριλένας Μέξη, πολύ όμορφη και συγκινητική! Γενικά ένα βιβλίο που μου κράτησε ευχάριστη συντροφιά και προτείνω τη "Γιαγιά Ιτιά" σε όποιον θέλει όμορφο αναγνωστικό χρόνο.
April 9, 2020
Πολύ ωραία συλλογή. Καλογραμμένα διηγήματα. Ωραίες ατμόσφαιρες και αφηγήσεις.
Μου άρεσαν ιδιαίτερα τα "Οβολός", "Μεσοπόταμος" και "Κέρος"-"Νάδια".
Μου άρεσαν ιδιαίτερα τα "Οβολός", "Μεσοπόταμος" και "Κέρος"-"Νάδια".
October 25, 2017
Διαβάζοντας το βιβλίο, μου δημιουργήθηκε μια απορία: οι συγγραφείς πριν δώσουν τα κείμενά τους για εκτύπωση τα ξαναδιάβασαν; Γιατί προσωπικά πιστεύω πως όχι, διαφορετικά θα είχαν αποφύγει τις κουραστικές επαναλήψεις λέξεων, θα είχαν δει πως τα κείμενα δεν έχουν ρυθμό για αυτό κουράζουν τον αναγνώστη και τέλος αν και είναι συλλογική δουλειά δίνεται η εντύπωση πως το έχει γράψει ένας άνθρωπος. Πιθανόν για αυτό να ευθύνονται οι επιμελητές των κειμένων, αυτό είναι το καλό σενάριο. Τα κείμενα όλα, το ξεκαθαρίζω, έχουν μεγάλα προβλήματα πχ είναι φουλ στα κλισέ (μα του κάκου ένα παράδειγμα), υπάρχει ήρωας που παίζει μεταξύ φτωχού αμόρφωτου πραματευτή λέγοντας "Μπαρμπά Αντών΄" μέχρι Αδαμάντιο Κοραή πετώντας ένα "με ξενίζει", υποτίθεται πως είναι ιστορίες της ελληνικής υπαίθρου οπότε οι σολωμοί που κολλάνε; Μόνο στον Ατλαντικό έχει. Επίσης λόγιες λέξεις όπως τυτώ, εστία, τύμβος τι δουλειά έχουν σε κείμενα νέων Ελλήνων συγγραφέων; Δεν είστε ο Παπαδιαμάντης! Εκείνος έγραφε έτσι γιατί έτσι μιλούσε. Οι συγκεκριμένοι συγγραφείς φυ��ικά δεν μιλούν λόγια στην πραγματικότητα, οπότε όλο αυτό φαίνεται σαν άσχημο φτιασίδωμα. Και όλη η αφήγηση θυμίζει παραμύθια από εκδόσεις των μέσων του προηγούμενου αιώνα. Υπάρχει και πρόβλημα με το πού απευθύνονται αυτές οι ιστορίες. Αν απευθύνονται σε παιδιά δεν ξέρω πως μπήκε η ιστορία με το αλκοόλ που αγοράστηκε από τα παιδιά, κρυφά από τους γονείς. Αν απευθύνονται σε ενηλίκους τότε υπάρχει μεγαλύτερο πρόβλημα γιατί αυτή η γλώσσα που χρησιμοποιείται στα κείμενα δεν είναι ενήλικη. Μερικές ιστορίες δεν καταλήγουν κάπου. Πχ η ιστορία με τον τύπο που τον φώναζαν Αρκούδο. Περίμενα πως με τέτοιο παρατσούκλι θα μεταμορφωνόταν σε αρκούδα. Άλλωστε ιστορίες με θέμα το μεταφυσικό είναι. Αργότερα, όπως εξελίχθηκε η ιστορία, περίμενα ο τύπος να είναι νεκρός και να τον βλέπει η Λένια και τα άλλα παιδιά επειδή έχουν αγνή καρδιά. Αντ' αυτού ο συγγραφέας κλείνει αμήχανα την ιστορία. Κι εδώ που τα λέμε δηλαδή, όλες οι ιστορίες έχουν θέμα με το τέλος τους και κλείνουν αμήχανα. Δεν υπάρχει κάποια κακία εκ μέρους μου, το ξεκαθαρίζω, αυτά που γράφω τα γράφω γιατί ευελπιστώ πως οι συγγραφείς θα τα διαβάσουν και ελπίζω στις επόμενες προσπάθειές τους να έχουν βελτιωθεί και να είναι πραγματικοί και ουσιαστικοί όταν γράφουν και όχι μιμητές ενός συγγραφικού στυλ που μετράει ένα και δύο αιώνες ζωής. Είναι καλό να γίνονται προσπάθειες από νέους συγγραφείς αλλά πριν τα εκδώσουν καλό θα ήταν πρώτα να τα ξαναδιαβάσουν, να δουν αν στέκουν νοηματικά, γραμματικά, αυτά που γράφουν και μετά το προχωράνε. Δεν είναι εύκολη η λογοτεχνία. Δεν αρκεί να ξέρεις ή να έχεις σκεφτεί μια καλή ιστορία. Παίζει ρόλο και πως θα την διηγηθείς κι εκεί το συγκεκριμένο βιβλίο έχει μεγάλο πρόβλημα. Γνώμη μου, πάντα.
March 4, 2018
Συμπαθητική συλλογή με κάμποσες νεράιδες και αρκετές προσπάθειες για τρόμο -όχι πάντα πετυχημένες. Μικρές ιστορίες, πάνω-κάτω στο ίδιο επίπεδο. Μια-δυο είναι αχτένιστες, αλλά οκ. Ξεχώρισα τις horrorιές "η Αγάπη μιας γυναίκας", "Φως εκ φωτός" και τον "Μεσοπόταμο".
Πολύ καλή δουλειά και στο τύπωμα, είναι ένα βιβλιαράκι-στολίδι.
Πολύ καλή δουλειά και στο τύπωμα, είναι ένα βιβλιαράκι-στολίδι.
December 18, 2024
ελπιζω να βγαλετε και αλλο τετοιο βιβλιο μερικες απο τις ιστοριες τις ηξερα απο τους παππουδες μου και πραγματικα μου θυμησατε τα παιδικα μου χρονια
October 31, 2017
Το λάτρεψα! Αναλυτική κριτική έρχεται πολύ σύντομα!!!
August 21, 2024
Κλασικά εικονογραφημένα, 5αρια και 4αρια από τα φιλαράκια των συγγραφέων, είναι ένα οκ βιβλίο με μερικές καλές ιστορίες και αρκετες κακές, θεωρώ ότι για τις 5 καλές ιστορίες αξίζει αλλά γενικά μου φάνηκε αρκετά ερασιτεχνικό από άποψη γραφής, ξεχωρίζουν 2 συγγραφείς και τα υπόλοιπα είναι για τα πανηγύρια, επίσης δεν καταλαβαίνω σε ποιον απευθύνεται αυτό το βιβλίο, ούτε για παιδιά είναι αλλά και για μεγάλους είναι εντελώς ανώριμο, γεμάτο κλισέ και προσπάθεια μίμησης κειμένων και γλωσσας που βλέπαμε στα κείμενα στο σχολείο, όμορφη παρουσίαση αλλά γενικά μετριότητα...
P.s. δεν καταλαβαίνω γιατί οι μισοί συγγραφείς γράφουν ότι ασχολούνται με παιχνίδια ρόλων στο βιογραφικό τους, εάν το παίζεις rpgs σε κάνει συγγραφέα τότε το να παίζεις minecraft σε κάνει αρχιτέκτονα?
P.s. δεν καταλαβαίνω γιατί οι μισοί συγγραφείς γράφουν ότι ασχολούνται με παιχνίδια ρόλων στο βιογραφικό τους, εάν το παίζεις rpgs σε κάνει συγγραφέα τότε το να παίζεις minecraft σε κάνει αρχιτέκτονα?
December 10, 2017
Ένα υπέροχο χριστουγεννιατικο δώρο για όλες τις ηλικιες! Ολες οι ιστοριες ειναι τόσο προσεγμενες &καλογραμμενες που δεν μπόρεσα να ξεχωρίσω κάποια ως αγαπημένη! Είναι ολες εξαιρετικες και το καλύτερο είναι οτι εναλλασονται οι φωτεινες και πιο χαρουμενες με τις σκοτεινές οπως περνάει η σκιά και το φως μέσα απ'τη φυλλωσιές της ιτιας.
August 5, 2018
Μια πολύ όμορφη συλλογή ιστοριών από ταλαντούχους συγγραφείς, που σε μεταφέρει με μαγικό τρόπο στην ελληνική ύπαιθρο και σε άλλες εποχές...
Read
June 9, 2023Ενδιαφέρον θέμα, κάποιες ιστορίες μου άρεσαν, κάποιες όχι.
Γενικά είναι όπως οι περισσότερες συλλογές ελλήνων συγγραφέων του χώρου: η επιμέλεια θα μπορούσε να είναι καλύτερη και το επίπεδο γραφής ποικίλει-και καλά κάνει, οι ανθολογίες τέτοιου τύπου δίνουν ευκαιρίες και εμπειρία σε νέους συγγραφείς. Στις κριτικές οι μισοί το αποθεώνουν οι άλλοι μισοί το "κράζουν". Η αλήθεια θεωρώ είναι κάπου στη μέση! Δεν είναι κακό να λέμε τα αρνητικά, έτσι θα βελτιωθεί και θα ανθίσει ο συγγραφέας/το είδος και στην Ελλάδα.
Αισθητικά πολύ όμορφο.
Γενικά είναι όπως οι περισσότερες συλλογές ελλήνων συγγραφέων του χώρου: η επιμέλεια θα μπορούσε να είναι καλύτερη και το επίπεδο γραφής ποικίλει-και καλά κάνει, οι ανθολογίες τέτοιου τύπου δίνουν ευκαιρίες και εμπειρία σε νέους συγγραφείς. Στις κριτικές οι μισοί το αποθεώνουν οι άλλοι μισοί το "κράζουν". Η αλήθεια θεωρώ είναι κάπου στη μέση! Δεν είναι κακό να λέμε τα αρνητικά, έτσι θα βελτιωθεί και θα ανθίσει ο συγγραφέας/το είδος και στην Ελλάδα.
Αισθητικά πολύ όμορφο.
October 10, 2019
Κάποιες ιστορίες πολύ καλές κάποιες σχετικά αδιάφορες. Γενικά μια πολύ καλή προσπάθεια!
March 17, 2018
Πιστεύω πως ο λόγος που δεν του βάζω 5 αστέρια είναι πως δε μου αρέσουν οι παραδοσιακές-φιλκλορικές διηγήσεις. Δε με συγκινούν. Παρόλα αυτά βρήκα ιστορίες που μου άρεσαν πολύ και κάποιες που μου φάνηκαν κάπως αδιάφορες. Όλες όμως ήταν καλογραμμένες. Πολύ θετικό το όλο στήσιμο, τόσο στυλιστικά όσο και σεναριακά, με τις ιστορίες κάπως να συνδέονται ή και 2 μαζί να αποτελούν μια μεγαλύτερη. Αγαπημένοι μου από την ανθολογία η Γαβρίλη και η Φόρτη ενώ η Πολιτσοπούλου με εξέπληξε θετικά. Must για όσους γουστάρουν ελληνική ύπαιθρο, ντοπιολαλιά και ρουστίκ αισθητική.
October 21, 2019
Υπαίθριοι θρύλοι; Ιστορίες από την παράδοση; Αφηγήσεις από τα παλιά μετουσιωμένα σε λογοτεχνικές ιστοριούλες; Όλα αυτά μαζί. Κάνουμε λόγο μια αξιόλογη καταγραφή και συνάμα λογοτεχνική δημιουργία. Να μην ξεχνάμε πως πρόκειται όμως για μια ανθολογία με συγκεκριμένο θέμα, που δεν είναι για όλους. Προσφέρει ακριβώς αυτό που υπόσχεται, τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο. Και αυτό που παρουσιάζει, το παρουσιάζει πολύ καλά.
Displaying 1 - 24 of 24 reviews