نوع بشر

by Robert Antelme, قاسم روبین (Translator)

روبر آنتلم در نوشتن خاطرات ایام سپری‌کرده‌اش در اردوگاه‌های نازی بر آن بوده تا از داوری و حتی محکوم کردنِ فردی حذر کند، قضاوت را بگذارد به عهده تاریخ.

می‌شود گفت که دقیق‌ترین رویکرد تحلیلی به این اثر (رمان – شاهد) مشخصاً از جانب مُریس بلانشو صورت گرفته؛ جالب این که در مواردی رمان درد (نوشته مارگریت دوراس، همسر آنتلم) را آن روی سکه نوع بشر دانسته است: دو قوس مکملِ یک دایره، یکی این سو و دیگری در آن سوی سیم خاردار.

چکیده‌ای که در پی می‌آید موخره‌ای است که بلانشو برای نوع بشر نوشته است:

وقتی انسان از سر نیاز مجبور شود که به حضیض آزمندی تن در دهد، وقتی از سرِ اجبار «زباله‌خوار» شود، دیگر می‌شود فهمید که چرا شده است موجودی محدود به خود، و با انکارِ آنانی که انکارش می‌کنند تنها نیازش این می‌شود که رابطه بشری را برساند به بدوی‌ترین شکل آن، البته نیاز به هرحال متغیر است و، به معنی دقیق کلمه، به نحوی بنیادی تبدیل می‌شود به نیازی بی‌زایند، ناکام مانده، بی‌درونمایه و به عبارتی رابطه‌ای عریان با زندگی عریان. نانی که از گلو پایین می‌رود صرفاً پاسخی است بی‌واسطه به ضرورتِ نیاز، و نیاز هم فی‌نفسه و بی‌واسطه نیاز به بقاست. لویناس در برخی از تحلیل‌هایش نشان داده است که نیاز همواره لذتِ توأمان است. در مواجهه با تجربه آنتلم – تجربه آدمی که رسیده بود به حضیض و به آخرین نقطه نقصان‌پذیری – با مقوله‌ای روبه‌رو می‌شوم که دربرگیرنده نیازی است بنیادین که مرا نه به خویشتنم سوق می‌دهد و نه به رضایت از خویش، بلکه هدایتم می‌کند به وجود ناب و بی‌غش بشری، به وجودی زیسته در بی‌نیازی. این قضیه بی‌شک ربط پیدا می‌کند به نوعی خودخواهی بدون خود، به حیطه‌ای که فردِ مصرّ به بقا و نیز محکوم به بقا، به شیوه‌‌ای متوسل می‌شود که باید اسمش را گذاشت رذالتِ زیستن، و اصرار به دوامِ زیستن. این وابستگی محمل نیازی است که هیچ سنخیتی با نیازِ خود شخص ندارد، نیازی است تهی و خنثی، و به صورت بالقوه در همگان هست. حرف آنتلم بیش و کم این است که «زیستن، بر این اساس، به تمامی مقدس است.»

مُریس بلانشو

Genres: History, Nonfiction, France, War, Holocaust, Memoir, French Literature

400 pages, Paperback

First published January 1, 1947

About the author

Robert Antelme was a French writer. During the Second World War he was involved in the French Resistance. Antelme was arrested and deported on 1 July 1944. He was at Buchenwald, then Gandersheim. After the end of the war François Mitterrand found Antelme in a terrible state while visiting the Dachau concentration camp and organised his return to Paris. Antelme later wrote L'Espèce humaine (1947) depicting his experiences in the camps. The book related his experience of detention in concentration camps. More than just a memoir of the hardships of a concentration camp, it was also a philosophical reflection on humanity.

Reviews

[KamRun · Rating 5 out of 5]

این سطرها را که دوباره می‌خوانم، می‌فهمم که دیگر روبر آنتلم را دیدن نمی‌توانم، دوستی یگانه که پیش‌تر شناخته بودم. چه بی‌آلایش بود و هم‌زمان آن‌چنان می‌دانست که بزرگ‌ترین اندیشه‌ها نمی‌توانستند. بردگی را تجربه کرد، آن تجربه را با دیگران قسمت کرد و حقیقتِ انسانی را چنان حفظ کرد که هیچ‌کس، حتی همان‌هایی که به او ظلم کرده بودند، مستثنا نشوند، حذف نشوند و حتی از این هم پیش‌تر رفت. در بهداری‌ِ اردوگاه به دیدارِ یکی از همراهانش رفت، هنوز زنده‌ بود، با این‌همه، دیگر او را باز نشناخت، دریافت که در خودِ زندگی نیستی هم هست، خلاءای ژرف که باید ازش دوری جُست و هم‌زمان، نزدیک شدنش را پذیرفت. باید یاد بگیریم با این خلاء زندگی کنیم و تا خودِ خلاء سرشار باقی بمانیم. موریس بلانشو 1993 - برداشت آزاد از "در شبِ تحتِ نظر" / ناممکن

یک فرانسوی، فعال سیاسی ضدنازی بوده و از قضا همسر مارگریت دوراس هم. در سال 1944 توسط گشتاپو دستگیر و به اردوگاه‌های مرگ فرستاده می‌شود. یک سال زیر سایه‌ی مرگ دوام می‌آورد، تحقیر و شکنجه را تحمل می‌کند، از شدت گرسنگی پسماند غذای سربازان و حیوانات را با ولع می‌بلعد، اما اجازه نمی‌دهد روح انسانی‌اش مسخ شود. در همان سال‌های پس از آزادی تصمیم می‌گیرد آنچه بر او و رفقایش گذشته را بنویسد، که می‌نویسد و جهانیان را دعوت می‌کند به خواندنش، تا بخوانند و بدانند و فراموش نکنند. قضاوت را سپرده به مخاطب. این شما، این کتاب نوع بشر و این مسند قضاوت

درباره‌ی کتاب

تا امروز کتاب‌های زیادی در مورد اردوگاه‌های مرگ نازی‌ها خوانده‌ام، اما همه یک طرف و این کتاب هم یک طرف. شاید چون این کتاب، یک روایت صرف است، بدون هیچ رنگ و لعابی، نه یک داستان و نه یک افسانه. بسیار اثرگذار و متاثرکننده است و قطعا مخاطبش را درگیر خود می‌کند، نه به جهت ذکر آه و ناله و شرح خباثت‌های نازی‌ها و شکنجه‌ها و ... که برعکس، نسبت به دیگر آثار این ژانر، کمتر محتوای این چنینی دارد، بلکه به این خاطر که شرح آنچیزی‌ست که نوع انسان بر خود روا می‌دارد، "انواع انسان" نه، چون آدمی از هر نژاد، رنگ، پوست و منش یک نوع محسوب می‌شود و " نوع انسان" چون انچه انسان با خود می‌کند، در میان درنده‌خو‌ترین حیوانات هم دیده نشده. در ادامه به چند نقطه قوت کتاب که آن را متمایز، خواندنی و شاهکاری در نوع خود کرده اشاره می‌کنم

اول
اردوگاهی که عمده‌ی روایت ماوقع در آن می‌گذرد محل نگهداری زندانیان از گروههای مختلف (سیاسی و مجرم عادی) و از کشورهای مختلف (روسیه، فرانسه، آلمان، لهستان، رومانی،هلند و ...) است. اردوگاه را اگرچه نازی‌ها ساخته‌اند، اما اداره‌ی امور آن عمدتا برعهده‌ی زندانیان است و اس‌اس‌ها تنها نقش مدیریتی و نظارتی را در این اردوگاه ایفا می‌کنند. عجیب آنکه رفتار این زندانیان ارشد که هیچ اعتقادی هم به فلسفه‌ی سیاسی نازیسم ندارند عمدتا چیزی از اس‌اس‌ها کم ندارد و گاها خشونت بیشتری را هم نسبت به آن‌ها بر زندانیان اعمال می‌کنند. با خواندن کتاب، باز یاد تفکری کلیشه‌ای افتادم که هیتلر را به تنهایی مسبب مرگ میلیون‌ها انسان معرفی می‌کند و از نقش دیگران در این جنایات غافل می‌شود. هیتلر یک نفر بود، یک نفر به تنهایی نمی‌تواند نیمی از جهان را شخم بزند و درو کند. اس‌اس‌ها و سربازان آلمانی به هیتلر وفادار بودند، اما باز هم این‌ها به تنهایی نمی‌توانند چنین کنند. میلیون‌ها شهروند عادی چطور؟ عمدتا یا سکوت کردند یا مشتاقانه پیشوا و سربازانش را همراهی کردند و در نفرت زاییده‌ی ناسیونال سوسیالیسم آلمانی شریک شدند. در چند قسمت از این کتاب، مواجهه با شهروندانی ذکر شده بود که در آن‌ها چیزی جز تحقیر، خیانت و یا نادیده‌گرفتن پیدا نمی‌شود. مرد، زن و کودک هم توفیری نمی‌کند

دوم
پیش‌تر گفتم که کتاب یک روایت صرف است، بدون هیچ داستان‌پردازی و بازی با زبان و آرایه‌های ادبی. اگرچه شنیدن و خواندن واقعیت نسبت به افسانه‌پردازی مخاطب را زودتر خسته و بی‌حوصله می‌کند، اما اگر مخاطب حقیقی کتاب باشید، آن را به سختی‌ می‌توانید زمین بگذارید. روایت سرد و خاکستری نویسنده آن‌قدر حقیقی و نزدیک جلوه می‌کند که سرما به وحود مخاطبی که مو بر اندامش راست شده آرام آرام نفوذ می‌کند. هماهنگی نوشته در فرم و محتوا یکی دیگر از عوامل جذابیت کتاب است: به کار بردن جمله‌های کوتاه و بریده‌بریده و عموما لحاظ دستوری ناموزون و به‌هم ریخته یک راوی از نفس افتاده را به خوبی تداعی می‌کند

سوم
هدف اصلی نویسنده از نگارش این اثر در عنوان آن نهفته است. نازی‌هایِ معتقد به اسطوره‌ی نژاد برتر، دشمنان آلمان را موجوداتی پست‌تر از نوع حقیقی انسان معرفی می‌کردند و در روایت آنتلم هم این موضوع بارها به چشم می‌خورد: به کار بردن عباراتی نظیر شما آدم نیستید، یک مشت کثافت، موجودات پست از سوی نازی‌ها و ارشد‌های آلمانی. آنتلم دست به ثبت این وقایع زده تا اثبات کند بر خلاف باور نازی‌ها، زندانیان در سخت‌ترین شرایط هم موجودیت انسانی خود را حفظ کردند و تفاوت آن‌ها با اربابان و نگهبانانشان تنها در جایگاهشان بود، نه در تعلق به انواع مختلف انسانی. یک نوع انسان بیشتر وجود ندارد

به دور از هر ابهامی انسان مانده‌ایم و انسان هم می‌میربم. تفاوتی که ما را از نوع دیگر مجزا کند وجود ندارد. تفاوت، تفاوت تاریخی نیست. خیال باطل اس‌اس‌هاست که گمان می‌کنند وظیفه‌ی تاریخی ما این است که نوع بشر را تغییر دهیم و حالا که این تغییر به درازا کشیده پس باید مارا سر به نیست کنند. نه، چنین نیست. واقعیتِ مناسبات انسان‌ها و رنگ پوستشان و رسوماتشان و شکل‌گیری طبقاتی‌شان، همه در کل نقابی است بر واقعیتی آشکار در اینجا، در جوار طبیعت، در هنگام بروز محدودیت‌ها. چیزی به اسم انواع بشر معنی ندارد، تنها یک نوع بشر وجود دارد. بین ما و اس‌اس‌ها همانندی است؛ گرچه سعی دارند این همانندی را به چون و چرا بکشند، اما سرانجام از پای درخواهند آمد

پی‌نوشت: پیش‌تر اشاره کردم که آنتلم همسر مارگاریت دوراس بوده است. دوراس کتابی دارد به نام درد که روایتی موازی با کتاب نوع بشر است و به نوعی مکمل این کتاب محسوب می‌شود. در کتاب درد، ماجرای دستگیری آنتلم، تلاش دوراس برای مجازات مسبب این اتفاق و همینطور بی‌قراری‌های دوراس برای یافتن آنتلم روایت شده است. برای کسی که نوع بشر را خوانده و نظرش را جلب کرده، خواندن درد می‌تواند بسیار روشن‌گر، جذاب و جالب باشد

[Maziyar Yf · Rating 3 out of 5]

خواندن کتاب نوع بشر ، تجربه سخت و دردناکی بود برای من ، در مقاطعی این کتاب را به خاطر حس بدی که در من ایجاد کرد ، کنار گذاشتم . نویسنده زندانی با احساسات قوی از دوران حبس خود به دست نازی ها می گوید و به تبعیض و رده بندی که اس اس بین زندانیان و به منظور برقراری نظم ایجاد کرده اشاره می کند . در حقیقت مقام اس اس بالاتر از این بود که خود مستقیم با زندانیان صحبت کند و این کار را از طریق زندانیان برگزیده یا کاپو ها انجام می دهد . شاید آقای آنتلم بیشتر از آس اس ها ، از خود زندانی ها متنفر باشد ، در حقیقت به خاطر وجود کاپوها ، همه گونه تبعیضی در اردوگاه وجود دارد ، در نوع کار ، در لباس در غذا . اما گشنگی ، مشکله اصلی زندانیان داستان است ، به جرات در تمامی صفحات کتاب صحبت غذا است ، البته غذا یعنی نان و سیب زمینی . حس گرسنگی که نویسنده بیان می کند واقعا برای خواننده حداقل پس از خواندن نیمی از کتاب زجرآور می شود و غیر قابل تحمل ، اما از آن بدتر وجود شپش است ، جوری که نویسنده شپش و نحوه خاراندن بدن و خونین شدن پس از آن و انجام این کار در تمام روزها را شرح می دهد ، واقعا برای خواننده تبدیل به شکنجه می شود ، اگر از جزئیات دیگری مانند نحوه دستشویی رفتن یا دسترسی به امکانات بهداشتی یا آب سالم داشتن ، یا سرما و فشار کار بگذریم ، به روش و زیرکی آلمانیها در خرد کردن وشکستن روحیه افراد پی می بریم : بی تفاوتی به هرچه که می گذرد ، تبدیل انسان به موجودی پست تر از هرنوع حیوان با محروم کردن بشر از غرایز اولیه خود ، کار ، کار و کار ، کاری که انسان را آزاد نمی کند که هیچ ،بلکه هر لحظه بیشتر بشر را در باتلاق بی هوبتی فرو می برد ، فلج کردن مغز و قدرت تفکر با تبدیل کردن انسان به موجودی که فقط به فکر غذا است و اعمال دیگری از همین قبیل .
اما در آخر کار که آزادی فرا می رسد ، هیچ ذوق و شوقی از نویسنده و ما بقی زندانیان نمی بینیم ، که آنقدر از خود و ذات انسانی خود دور افتاده اند ، آنقدر با شرایط زندان خو گرفته اند ، که آزادی برای آن ها بسیار عجیب می نماید .

[Narjes Dorzade · Rating 4 out of 5]

نوع بشر یا ضد نوع بشر

روبر آنتلم همسر مارگریت دوراس است که از طرف گشتاپو دستگیر می شود و به اردوگاه نازی ها فرستاده می شود.
آنتلم در این کتاب فاصله می گیرد از خود،کاپوها (ماموران اردوگاه نازی) و اسیران و به بیان خاطرات یا گذشته ی زنده ی خود از اردوگاه می پردازد.
و آنقدر این با فاصله نوشتن او زیاد است که تو سرمای کلمات این کتاب را حس می کنی.
آنتلم به دنبال قضاوت و سانتی مانتالیسم نیست او جریان را چنانکه با خود عهد بسته و از مردمک چشمانش گذشته است،نوشته است.
او در جایی می گوید: شاید آن ها ما را،نوع انسان را شکنجه دهند،اما نمی توانند انسان را تغییر دهند.
گرسنگی اول چیزی ست که او در اردوگاه مرگ با او روبه رو می شود.هویت انسانی تقلیل می یابد،آن ها حتی قادر به رفع نیازهای اولیه خود نیستند،انسان هر لحظه در معرض حیوان شدن قرار می گیرد.انسانی از دست رفته،مسخ شده مثل گرگورسامسای کافکا.
انسان این جا چیزی نیست جز یک پوست برهنه،به تعبیر مالاپارته:
((پرچم انسان ها را از پوست ساخته اند))
حالا آن ها برای خوراک،برای زنده ماندن می جنگند.روح انسانی به لکنت می افتد،آن ها طرد شده اند.خدایان اما آن ها را طرد نکرده اند،بل این هم نوع آن ها،یعنی انسان است که آن ها را طرد کرده.
آنتلم تمام این وقایع را از سر می گذراند و بازهم یقین دارد که انسان،انسان باقی می ماند.
در آن طرف مرزها اما مارگریت دوراس به انتظار نشسته است،به انتظار روبر که خود در کتاب اش با عنوان درد او را "ل "می نامد،تا زمانی که روبر که حال تنها بدل به یک پوست شده است،باز می گردد.
این دو کتاب مکمل هم هستند و یکدیگر را کامل می کنند.،روبر در اسارت و دوراس به انتظار.
و در کنار این کتاب ها کتاب باقی مانده های آشویتس از آگامبن بسیار مهم و خواندنی ست.کتابی که درباره ی آن ها یعنی تسلیم شده ها و بازماندگان اردوگاه های نازی و بیشتر آشویتس نوشته شده است
و شرح دقیقی در مورد زخم ی که اردوگاه های نازی بر بشریت نهاده ارائه می دهد.

[Minareadings · Rating 5 out of 5]

S'entêter à lire de la littérature testimoniale, c'est admettre l'auto-torture : je sais la plaie profonde mais je l'accepte. Je l'accepte car ça ravive en moi, ce quelque chose qui a tendance à se ternir avec le temps. J'ai donc vu ce titre : l'espèce humaine, et forcément, je devais répondre à l'appel, je DEVAIS le lire. Je l'ai lu. Et je vous avoue qu'au moment où je suis en train d'écrire ce retour, je sens comme un fossé qui me sépare de vous. Vous, qui n'avez pas encore goûté à l'angoisse dans ce qu'elle a de plus pur, de plus dépouillé.

Robert Antelme a été le mari de Marguerite Duras. Mais je préfère l'arracher de l'ombre de sa femme, car sous la lumière j'aurais plutôt dit : Robert Antelme a été détenu politique dans un camp de concentration allemand. Robert, à un moment de sa vie, n'était qu'un tas d'os qui pend : cuisses violettes et tibias en bâton, surélevés d'une tête incapable d'expression. En lisant ces pages qu'il a eu le courage de rédiger, je ne cessais de me demander : comment s'est faite la mise en mots ? Avait-il le souffle coupé ? Ressentait-il ces poux qui lui suçaient la peau sous l'habit rayé là-bas, à Buchenwald ? Ou ressentait-il plutôt ce vide qui lui tenaillait le ventre ? Non, pas que le ventre. C'est tout le corps qui était vide, qui se mangeait, qui échappait.

Ce livre, débarrassé de toute littérature, est l'endroit où le « je » se confond avec le copain, la collectivité. C'est qu'ils étaient nombreux à vivre « en dépit de la mort », la sachant omniprésente, vivant à même leur peau. ils étaient nombreux à ne jamais oublier de placer un si, avant de se laisser aller aux espérances « si jamais on s'en sort, je... ». À ce « je » vient s'opposer un « ils », une binarité que tout sépare : détenus d'un côté, SS de l'autre. L'objectif des SS ? La déshumanisation. Mais c'était voué à l'échec, et c'est ce qu'Antelme cherche à dire : ils peuvent les priver de nourriture, les tuer, ils n'appartiennent pas moins à l'espèce qu'avant. Faim et froid se relayent. Faim et poux se relayent. Mais tout au long et jusqu'au bout, ils sont restés hommes.

Dois-je me répéter ? LISEZ-le.

[Ramtin · Rating 5 out of 5]

يك كتاب فوق العاده براي علاقه مندان به تاريخ و يك كتاب فوق العاده تلخ براي علاقه مندان ِانسان و انسانيت.

[Bookworm In Distress · Rating 4 out of 5]

Cheated a little bit with this book, since I had to speed-read it for one of my classes. Antelme writes about one of the most desperate and horrendous moments of humanity and how he -barely- survived it. His language is simple and bold and requires nothing more; this book is not artistic and creative in terms of linguistic skills, but it's the pure documentation of a man that did not lose the battle.

[Ryan Mishap · Rating 4 out of 5]

And what can I say about this book? I’ve read so many Holocaust survivor’s books and I don’t even want to attempt to describe what happens in them. I read them still.
Antelme was a member of the French resistance when France was ruled by the Nazis during World War II. Sent to Buchenwald, he and many others were later transferred to, I think, Poland, where they had to built themselves dormitories (a camp) and work in factories aiding the German war effort. As if that wasn’t a kick in the face, to have the work under conditions that were slowly killing you to benefit your oppressors, it wasn’t the SS that oversaw the day to day lives of the prisoners, but common german criminals. Rather than seek solidarity with fellow prisoners, they b ecame worse than the SS in their treatment of the Jews and French resistance prisoners. Suffering, starving, working, trying to pretend to work, many died, and those left were forced to march away from the front as the russians advanced as Germany was losing. Eventually back to Buchenwalld, Antelme would contract TB and be quarantined until some important friends in France discovered his whereabouts after the liberation and got him out.
Every page in this remembrance is filled with horror, insight borne of suffering, and mesmerizing prose. Hope and belief in the good of nature appears once, every so often.

[João Reis · Rating 5 out of 5]

Read it a few years ago and it still stands as the best account of a concentration camp ever. Great book.

[Mélanie · Rating 5 out of 5]

Arrêté en juin 1944 par les Allemands en raison de ses liens avec la Résistance, Robert Antelme est déporté au camp de Buchenwald en août, puis dans un petit kommando qui en dépend. Il ne sera rapatrié en France qu'en avril 1945.
A la fois chronique de l'univers concentrationnaire d'une puissance évocatrice bouleversante et essai philosophique sur l'essence de l'homme et son irréductibilité en dépit de toutes les tentatives de déshumanisation, "L'espèce humaine" s'est rapidement imposé comme un ouvrage de référence. En trois mots : un chef-d'oeuvre

[Alyosha · Rating 5 out of 5]

"Silence of ashes spread across a plain."
This silence, the interrogation of a question, unavoidable, concerning what remains unimaginable, unbelievable, unspeakable - what should never have been, and yet forevermore is.

A testimony to the disaster in its unspeakable eruption, interruption, and (self)immolation.

How to speak of this work which works itself out, does its work upon us in the silence inscribed beneath the writing, the words, underwriting them as they unwrite us from the palimpsest of history?

These words are ashes, remainders left over after the all-burning, the incineration of the whole of the expression, which can never attest to the passion, the injustice, the senseless suffering and anguish of this indestructable element being destroyed, neutralized, and left vacant. Silence, speaking volumes - endless cascade of words, for no one, to no one; speaking to the unspeakable, in exposing its raw and naked flame to the wind of yet another breath.

This book is a demand, and an ineluctable destiny. It must be read - once, for certain, and then never again. It marks the transgressive inscription of this "once (too many), and so never again," attesting to it as the test (the challenge) of memory at the limits of forgetting.

Do not forget, this is what should never have been - this is what you forevermore are. Bear this in silence, the ashes staining all our hands, this work inscribed upon (or is it between?) every one of our hearts.

[Camille · Rating 4 out of 5]

Peu de temps avant L'Espèce humaine, j'ai lu La Douleur, un récit autobiographique dans lequel Marguerite Duras attend que son mari, Robert Antelme, revienne du camp de concentration où il est retenu prisonnier. Son récit à lui raconte une partie de sa captivité puis la confusion totale à l'approche des Alliés.

Au-delà de l'extrême souffrance qu'il raconte (faim, poux et diarrhée semblent être trois fléaux universellement répandus parmi les prisonniers), son analyse de la hiérarchie, des petits pouvoirs exercés dans le camp et de ce qui fait que SS et prisonniers appartiennent malgré tout à une même espèce humaine est ce qui m'a le plus intéressée.

[LaCulottéeLittéraire · Rating 5 out of 5]

Robert Antelme a été interné en camp de concentration. Il nous raconte cela, mais pas seulement. Il nous raconte l’absence. L’absence de mot. Les silences. La langue qui fait l’humain et qui, petit à petit, disparaît. Plus encore que la langue, on veut faire disparaître l’humain lui-même. Le rendre méconnaissable pour ne plus avoir de remords à exterminer la vermine.
Le vertige, la nausée, les larmes, ce récit est une expérience. Une expérience nécessaire. L’espèce humaine entre dans les livres qui ont changé ma vie, ma vision de l’homme.
Si j’avais apprécié La Douleur, qui est le récit de l’attente de Robert par Duras, L’espèce humaine transcende une expérience du pire pour en arriver à une leçon que l’humanité oublie trop souvent : nous sommes tous égaux.

[Jørn Lybech · Rating 5 out of 5]

Alle bør læse Robert Antelmes biografi om livet (døden) i kz-lejrene. Oprindelig skrevet i 1947 og nu endelig udgivet på dansk.
Hans beskrivelser/oplevelser giver et smertefuldt indtryk af kulden, de forbandede lus, det dødeligt hårde arbejde og ikke mindst den altdominerende sult, der fylder praktisk taget alt i fangernes bevidsthed.
Dertil kommer de vanvittige og grænseoverskridende overgreb udført af både kapoer og SS-vagterne.
Umådelig detaljeret udødeliggør Antelme livet og ikke mindst døden i lejrene, så det kryber helt ind under huden på læseren.
Jeg læste den på en lang dag. Kun afbrudt af de 10 minutter, hvor vi fik en ny konge.

[Tilapia · Rating 5 out of 5]

|
دردی که پایانی ندارد. بستری ست که زمان در آن منجمد شده. نمی‌گذرد. چهارصد صفحه تکرار از ظلم و درد آدم را خسته نمی‌کند. کلافه می‌کند. ملال و ملال. مجالی می‌خواهند چه کار؟ مجالی اگر باشد هم خرج فکر کردن به نان می‌شود. سرانجام خوشی نیست. روس آزاد می‌شود. فرانسوی آزاد می‌شود. جنگ تمام می‌شود برای آن‌ها. جنگ را برده‌اند. این تباه شده‌ها جنگ را بردنند.
جنگ ادامه دارد چرا که بشر یک نوع است و انسان‌هایی باز هم می‌روند. اسیر می‌شوند. کشته می‌شوند. چراکه بشر یک نوع است. یک نوع محصور در نیاز به غذا و سرزمین. یک نوع تباه.
|

[julia · Rating 5 out of 5]

aterradoramente perfecto. perfectamente aterrador. después d este libro todo se siente tan banal... cómo voy a darle cinco estrellas al testimonio del horror del s. xx? cómo no le voy a dar cinco estrellas cuando es lo único q puedo hacer, q puedo aportar? cómo voy a apuntar este libro como leído y dp leerme una romcom? cómo voy a ponerme un episodio d una sitcom? cómo voy a escuchar una canción cualquiera después d leer este testimonio? perfectamente aterrador porq t transporta a esos barracones, sientes los piojos en cada superficie d tu cuerpo, sientes q tú tp puedes levantar los brazos, t parece q eres tú el q está perdiendo la vida, a sus compañeros, al q le están degradando con cada gesto cada palabra, al q tratan a palos, al q le pegarán con la pala en la cabeza hasta partirsela en dos. aterradoramente perfecto porq robert antelme parece q inventó la Literatura, escribe bien, reflexiona aún mejor.

lo imposible ocurrió, y está volviendo a ocurrir.

[Mise en abyme · Rating 4 out of 5]

"Le règne de l'homme, agissant ou signifiant, ne cesse pas. Les SS ne peuvent pas muter notre espèce. Ils sont eux-mêmes enfermés dans la même espèce et dans la même histoire. Il ne faut pas que tu sois : une machine énorme a été montée sur cette dérisoire volonté de con. ils ont brûlé des hommes et il y a des tonnes de cendres, ils peuvent peser par tonnes cette matière neutre. Il ne faut pas que tu sois, mais ils ne peuvent pas décider, à la place de celui qui sera cendre tout à l'heure, qu'il n'est pas. Ils doivent tenir compte de nous tant que nous vivons, et il dépend encore de nous, de notre acharnement à être, qu'au moment où ils viendront de nous faire mourir ils aient la certitude d'avoir été entièrement volés. Ils ne peuvent pas non plus enrayer l'histoire qui doit faire plus fécondes ces cendres sèches que le gras squelette du lagerführer"

[Eric Boles · Rating 5 out of 5]

But surely it’s the pressure of things unseen that cause these few pieces of light and darkness to appear suddenly, striking and full of life.

[Judy McCarver · Rating 5 out of 5]

It is difficult to review certain books, particularly in this case a memoir, for which the content is so unimaginable, that anything I were to say in a review, anything I wish to convey, would be woefully inadequate. Such is the case here. This is not a book to read for its literary prowess, even though some memoirs achieve that objective. This is more a documentary written in rich detail, affirming the triumph of the human (Antelme himself) over the camps; most often depicting the events as they would unfold, literally from moment to moment. As if it were happening the exact same moment it was being written. Because of that it moves somewhat slowly, not limited by the confines and restraints of a traditional plot. The only plot here is the real one-the one on the part of the Nazis to subjugate their prisoners with the intent of erasing them from existence all together. For Antelme, a political prisoner, there was no glossing over the unrelenting punishment of roll call each morning in the brutal cold- starving, sick, and barely able to stand, their skeletal frames exposed in full to both the elements and the wrath of the Kapos and SS. There was also no glossing over the interminable hunger that gnawed at him and his fellow prisoners, how they would barter and fight over a potato peel that had been "stolen" from the kitchen trash receptacles. You could hardly neglect the horror of a beating by a Kapo or an SS officer whose only purpose was to wear you down, rob you of your dignity, your life, but moreover to destroy your spirit. Nor could you fail to expose in full the arbitrary machine gunning of prisoners who were too sick to walk. Wherever this book moves slowly, is the very place where the intrigue prevails and draws you in. There is no single space allowed in this book for the reader to escape the brutality of what it meant to exist in the lagers (camps).

Antelme, a member of the French resistance, was arrested by the German Gestapo, and imprsioned in German concentration camps beginning with his arrest on June 1, 1944 in Paris, France until his liberation on April 29, 1945 in Dachau Germany. Initially, he was detained at Fresnes (one of three main internment/detention locations in the suburbs of Paris). From there he was deported to Buchenwald concentration camp. From there he was sent to the Gandersheim sub camp where there were no crematoriums, but rather the expected cause of death was exposure and starvation while being literally worked and/or beaten to death. As the Allies got closer, he, among a kommando of about 500 other men, was evacuated from Gandersheim on April 4, 1944 and the death walk to Dachau began. This ghastly journey on tattered feet covered hundreds of miles and ended at a train on April 14, 1944. The train was a horrendous, inhumane 13 day journey that brought them to Dachau concentration camp on April 27, 1944. Over half of the prisoners had died or been shot along the route to Dachau.

The book sometimes offers the richest of details regarding the individuals with whom Antelme encountered or knew prior to or during his imprisonment. But other times, for whatever reason, he chooses to identify different people only by one initial, like X or F. He also refers to his wife Marguerite Duras and his closest friend (also his wife's lover), Dionys Mascolo as "M" and "D". That fact alone, could warrant a deep dive into the mind and heart of the author.

Here are some highlights of Antelme's philosophical perspectives regarding the circumstances he was cast into after his arrest, and the people he encountered. Philosophical perspectives, yet deeply intimate and raw.
Page 39-Waiting interminably for liberation
Page 40-Narrative on Christian prisoners
Page 187-188-Comparing Christ’s suffering to that of the holocaust victims-particualry on page 192 referring to the god of his fellow Christian prisoners as the "little god."
Page 44 Travel and freedom.
Page 45 Language
Page 51 Reason and survival
Page 60-61 Good Germans-Germans with conscious and compassion
Page 161 It has to end

His book was guttural in nature. How could it not be? I often wondered how he could recall so much detail from his experiences. Surely it is because he literally wrote this right after his liberation and once he was physically healed enough to do so. He nearly died-truly should not have survived given his extreme physical deterioration. It was reported his skin was largely translucent-his frame merely skeletal. It is believed he wrote this book as a way of processing all that he went through, but perhaps more importantly to bear witness to what happened for generations to come. Did he know as he wrote this book, that the telling of his "unimaginable" story was to be a one and done rendering for him? Or did he decide that later, after his divorce and yet another loss, that the book would be the one and only catalyst for him to tell his story?

History informs us that Dachau was liberated on April 29, 1945, first and foremost by the U.S. 7th Army’s 45th Infantry Division (the "Thunderbirds"), alongside the 42nd Infantry Division. The operation was spearheaded by Lt. Col. Felix Sparks and the 157th Infantry. And it was here in Alex Kershaw's incredibly well written book, The Liberator, that I learned about Robert Antelme being among the prisoners at Dachau on its day of liberation. I have my own old thunderbird patch upstairs in the drawer of my bedside table for my prior years in service, the early 90's, long after the war ended but yet not long after Robert Antelme died in 1990. I would like to thank Alex Kershaw for giving me a glimpse into Antelm's life (and so many others I can't count) but moreover, I wish Antelem was someone I could have known, not to thank him so much as to say the woefully inadequate "I am so sorry for what you went through."

"There is no human species, there is a human race. This is because we are men like them- that the SS will ultimately be powerless before us."

[Amir Mohammadi · Rating 2 out of 5]

روبر آنتلم اسری فرانسوی بوده است که در جنگ جهانی دوم در اردوگاه های آلمانی به چشم خودش، تنزل نوع بشر را دیده، بشری که کوچکترین نیازهای انسانی را نمیتواند برآورده کند و دست به اعمال شنیعی میزند. آنتلم در این کتاب قضاوت نمیکند، شرح میدهد، با دقت هم شرح میدهد، اما درد و اندوه را میتوان در لابلای کلمات او جست. بخشهای زیبایی از این کتاب: درخشان ترین فکرها هم حتی یک ریگ ناقابل را جابجا نمیکنند. ---چیزی که ما را فلج میکند زمان است، نه سرما، نه خستگی و نه ایام گذشته.

[Arashh Ahmadi · Rating 5 out of 5]

اول به تکه نان مانده در دستش نگاهی انداخت و بعد به تکه نان مانده در دست من٫ و بعد به تکه نان خودش.
من هم عیناً نگاهم به تکه نان او بود. مواظب همدیگر بودیم تا همزمانی در جویدن حفظ شود٫تا تنها نمانیم٫تا مبادا یکی بجود و دیگری بی نان باشد.

[Discordia Review · Rating 5 out of 5]

My “favourite” Nazi concentration camp narrative (insofar as you can have a “favourite” one) is Robert Antelme’s The Human Race, his account of his time as an inmate at Buchenwald and Dachau. It is an incredibly emotionally complex book, no small feat for someone who had survived a process so emotionally insurmountable. Throughout the book, and unlike many testimonies I’ve read, Antelme seeks desperately to find the humanity in his oppressors—not to exonerate them, but to open them up to judgement. Obviously the dehumanization of the victim was an important part of the Nazi’s extermination campaign, as it allowed them to proceed with their crimes without the friction caused by identifying with their victims as fellow humans. However, what is sometimes less obvious is how this process also functions in the inverse: that when carrying out systematic violence, individual agents of the system also depend on being anonymized—itself a process of dehumanization. In fact, the anonymity of the perpetrator is sometimes even more important to the project than that of the victim because it shields them from the potential consequences of future judgement, and the burden of self-reflection (and thus, the voice of their consciences). As Antelme describes:

For a moment, I was designated here directly, they addressed me alone, I had specifically been called upon—I, irreplaceable! And I appeared. Someone was found to say ‘yes’ to this noise, which was at least as much my name as I was myself, here. And it was necessary to say yes in order to return to the night, into the faceless stone figure.

The SS are figuratively faceless, while displaying their power to arbitrarily identify the ones they oppress at their own behest. The prisoner is both no one and (upon their summoning) the only one; the SS transform both states into instruments of domination. The system depends not on the total deprivation of identity, but in fact this oscillation. The oppressor’s anonymity is not a loss of self, but a weaponized condition, a facelessness that ensures impunity and allows for the mechanical execution of cruelty, like (to put in extremely mundane contemporary terms) the anonymity of an internet troll.

A particularly surreal example of this tension is the anecdote in the book in which a drunk SS officer proceeds to torture a number of prisoners by forcing them to do calisthenics, beating them when they fail to keep up. The officer, laughing at them, is then pathetically joined by the nervous laughter of his own victims, exemplifying a sort of nervous circuitry that binds the oppressor and the oppressed. Everything loses sense. The victims possess a neurotic desire to be “in on the joke,” as it were, of their own suffering, to identify as a means of survival with their own victimizer who beats and laughs at them, who in turns seems to sink into delirium as he begins to, frustrated, kick the air. Cruelty makes cruel men out of those who wield it. The cognitive dissonance it induces drives a frustration that drives more cruelty, and so on. This is sustained because no matter what he does to torment them, no matter how much he may try to dehumanize them, he in turn affirms their shared humanity by doing this:

He finds them there, breathless but intact, in front of him. He hasn’t made them disappear. For them to stop looking at him, he’d have to take out the revolver, kill them. He stands there for a moment, looking at them. No one moves. He’s silent. He nods. He’s the strongest, but they’re there, and they have to be there for him to be the strongest [...]

Read the rest of the review at DiscordiaReview.com

[Kate · Rating 5 out of 5]

The guard, swaying with the train’s rhythm, smokes a big pipe whose stem curves down over his chin. The train is on a downward grade now. From time to time the candle goes out, the old guy relights it and turns toward us, laughing; some of us laugh too. The future kapos, who have some tobacco, ask him for a light, which he gives them. Maybe he wants to be nice. He’s alone, it’s dark, he’s old, he’s just been called up, they took him away from his farm; you need more than a couple of days to become an SS.

This is a book about what it means to be human, which makes it sound as if it should be sweeping and kind of pompous, but it's not. It is poetic in places but not sentimental, it presents its horrors simply.

I found myself seizing on stupid details as if they could help me make sense of things. At one point Antelme's glasses are pulverised, and because he can't see and there is no way for him to get new glasses and he's friends with someone who's friends with the camp doctor, he's signed off work for a couple of days. Then the subject is dropped. He resumes work. Many pages later his glasses are sliding down his nose as he struggles to walk while holding an SS officer's suitcase on a death march to Dachau. Where did the new glasses come from? Why didn't Antelme tell us? Well really, who cares? I am trying to make sense of something that doesn't make sense. This detail of the glasses isn't important, it isn't load-bearing, but I want it to be. Maybe if I can sort it out in my mind I can understand the other things that happen in the book.

[VAUQUIER Dominique · Rating 5 out of 5]

Un témoignage des camps de concentration aussi incontournable que "Si c'était un homme..." de Primo Levi (et de nombreux autres témoignages que nous devrions nous efforcer de méditer constamment). La situation est différente : Robert Antelme n'était pas juif mais résistant, et c'est en tant que "politique" qu'il a été déporté dans un "kommando", le camp de travail de Gandersheim, près de Buchenwald. Il y subit la plus extrême exploitation, la faim, la saleté, la violence brute... sous la conduite d'une poignée de SS et de kapos, prisonniers de droit commun qui relaient et augmentent la haine.
L'horreur est livrée telle quelle, sur un mode documentaire, dans les plus menus et sordides détails. Cependant, au récit se mêlent analyses et réflexions où l'on devine souvent l'inspiration de l'existentialisme (Antelme était le compagnon de Marguerite Duras et fréquentait Sartre et Simone de Beauvoir). Ces résonances donnent une puissance particulière au témoignage, amplifient sa portée.
Le titre est expliqué dès l'avant-propos : "La mise en question de la qualité d'homme provoque une revendication presque biologique d'appartenance à l'espèce humaine." Dans la deuxième partie, un long développement revient sur le "rêve" SS de sortir ces individus de l'espèce, de les renvoyer à une nouvelle espèce. Rêve voué à l'échec : " C'est parce nous sommes des hommes comme eux que les SS seront en définitive impuissants devant nous."

[Camila · Rating 5 out of 5]

Se calhar, o meu primeiro contacto a sério com literatura sobre o nazismo, campos de concentração, e todos os termos associados a este período da história.
Cheguei até ele, pois Robert Antelme foi marido de Marguerite Duras, a minha escritora predileta. Se assim não fosse, talvez nunca tivesse passado os meus olhos por ele e confesso que foi difícil chegar até ao livro. Alfarrabistas locais, 0. Sites de venda de livros em 2.a mão, 0. Livrarias, 0. Contacto o meu alfarrabista online (como lhe chamo) e ele consegue.
Ufff, não consigo escrever sobre o livro a não ser dizer como fiquei: embasbacada, durante e depois de o terminar. E deixo uma pergunta: seria a Espécie Humana melhor se tivesse um contacto atento com esta relato, contada em primeira mão? Talvez não.
Somos todos pele, carne e osso até ao outro nos obrigar a ser, apenas, pele e osso.
Que livro, pah.

[Baptiste Briet · Rating 4 out of 5]

L'auteur, Robert Antelme ne passe pas sa déportation dans un camp, mais dans un Kommando, autrement dit un groupe de travail. Qui dépend d'une usine, travaillant pour l'industrie de guerre allemand. Ayant une organisation différent que celui des camps. Dans son récit, il ne se met jamais en avant, mais relatant ce qu'il a vécut bien-sûr mais aussi le récit de ses copains.
Cet ouvrage m'a fait penser à l'expérience de Stanford. Qui à démontré qu'il s'agissait du contexte et non de la personnalité autoritaire de la personne qui est à l'origine du comportement tyrannique pouvant aller à un défiance autoritaire. De par le comportement des kapos et de certains prisonniers ayant eu un rôle spécifique.
Ce récit, fait partie du travail de mémoire et de transmission.

[Verdantt]

I haven't read this English translation. I would have liked to, but the translators/ publisher couldn't even get the title right. That's the poorest start possible.
L'espèce humaine; that's 'the human SPECIES', not 'the human race'. There's a big difference, and I don't like the overlay of bias that's in title alone. I hate to think what the rest of it's like.

[Alejandra · Rating 5 out of 5]

War is over!

Un livre exceptionnel, cru, réel mais bon Dieu, il est long!
Je n'ai pas arrêté de réfléchir, de penser, c'est un livre nécessaire pour comprendre la vraie réalité dans les camps de concentration. Mais en même temps, il faut avoir un estomac fort pour tout lire sans être dégoûté.

L'Homme peut faire des choses inimaginables contre les autres mais on reste toujours des êtres humains.

[Maurizio Manco · Rating 4 out of 5]

"E' qui che avremo conosciuto la stimabilità più assoluta e il più definitivo disprezzo. L'amore dell'uomo e l'orrore per lui, nella più totale certezza che mai sia stata possibile altrove." (p. 104)

[Sarah Spiller]

DNF at 54

This was a book for a Holocaust lit class, and while very informative and philosophical, I never finished reading it during class and it's too depressing of a book to keep reading after the class.

[Sharon · Rating 5 out of 5]

An unimaginable story of cruelty and survival in a German concentration camp. It’s very well written but difficult to read because of the subject matter. This is the kind of book that you continue to process after reading it.