Από τα προσφυγικά σπίτια στον Βύρωνα, όπου εξακολουθεί να μένει, και τα βουνά της Στερεάς, ως Επονιτάκι, στο κέντρο του Παρισιού, Πρύτανης όλων των Πανεπιστημίων του Παρισιού, η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ είχε μια ταραχώδη όσο και ενδιαφέρουσα ζωή. Η ίδια την τιτλοφορεί «χωρίς άλλοθι» γιατί πολλές φορές κινήθηκε στα όρια των εποχών με ρίσκο και θράσος. Μέσα από την αφήγησή της διακρίνουμε μια αγωνίστρια της ζωής αλλά και της επιστήμης. Είτε ως γραμματέας της ΕΠΟΝ Βύρωνα είτε ως καθηγήτρια στη Σορβόννη στη διάρκεια των γεγονότων του Μάη του ’68 , αυτή η μικρόσωμη γυναίκα είχε βαθιά πίστη στον εαυτό της και στις δυνάμεις της. Οι έρευνες για το Βυζάντιο είναι η μεγάλη προσφορά της στον νεότερο ελληνισμό, καθώς συνέδεσε το όνομά της με την ανάδειξη μιας εποχής που για χρόνια θεωρούνταν «σκοτεινή». Ένα κείμενο καταβύθιση στο παρελθόν που την καθόρισε και ένα μάθημα ζωής για τους νέους που θέλουν, όπως θα πει η ίδια, «να έχουν τα πόδια στη γη και τα μάτια στον ουρανό». «Όταν με ρωτάνε ποιος είναι ο τίτλος που χρησιμοποιώ, λέω πρύτανης, δεν μπορείς να βάλεις τίποτε άλλο. Είναι αυτό που μένει. Μαζί με τα καθηγήτρια και μάνα». «Για μένα η Ελλάδα είναι η Ιστορία της, ύστερα ο τόπος της και βέβαια οι φίλοι μου».
Ουσιαστικά πρόκειται για μια παράθεση σκόρπιων περιστατικών από τη ζωή της Αρβελέρ, ειπωμένα σε τόνο προφορικής αφήγησης. Κάποια από αυτά έχουν εξαιρετικά ενδιαφέρον, άλλα είναι χωρίς ιδιαίτερη σημασία. Ενδιαφέρον ανάγνωσμα, αλλά το κείμενο δεν έχει συνοχή.
Το βιβλίο διαβάζεται εύκολα και γρήγορα, καθότι και μικρό σε μέγεθος, αλλά πρόκειται ουσιαστικά για πολύ σύντομες και σκόρπιες αναμνήσεις από τη ζωή της συγγραφέως χωρίς κάποια ιδιαίτερη συνοχή και με ελαφρώς κουτσομπολίστικη διάθεση. Περίμενα να διαβάσω κάτι πιο ενδιαφέρον και ουσιαστικό.
Μια ολόκληρη ζωή, που διαβάζεται σε λίγες ώρες ευχάριστα. το βιβλίο δεν δρεπει δάφνες αυτοβιογραφίας, αλλά αποσπασματικά εικόνες, σκηνικά και αναμνήσεις.
Το διάβασα πολύ μέσα σ’ ένα απόγευμα, χωρίς να καταλάβω τίποτα ουσιαστικό για την ζωή της, την σχέση της με την ΕΠΟΝ, τη Σορβόνη, την ακαδημαϊκή της καριέρα και τόσα τόσα άλλα. Δυστυχώς, δεν υπήρχε καμία συνοχή.
-Αυτοί οι οποίοι δεν άφησαν τον Σαρτρ να μιλήσει στη Σορβόννη, δεν άφησαν στο Odeon να μιλήσει ο Αραγκόν κτλ. Ο Ζαν Λουί Μπαρώ είπε μιλώντας στο Odeon: "Εγώ είμαι πεθαμένος". Την επόμενη μέρα απολύθηκε με την αιτιολογία: "Δεν πληρώνουμε νεκρούς". σελ. 100
- Συνομιλία Γλύκατζη με Λάτση για Σκόπια, αγορά και George Soros, σελ. 140
Μια ζωή χωρίς άλλοθι, Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ
This entire review has been hidden because of spoilers.