What do you think?
Rate this book
Σκοτώνοντας το παιδί των καταρρακτών
Eνας άνθρωπος κάποιου νέου θεού ζητά βοήθεια. Το κορίτσι που κουβαλά μαζί του πρέπει να φυγαδευτεί. Οι βετεράνοι της μοναδικής δημοκρατίας προσπαθούν να αποτάξουν από πάνω τους το αιματηρό παρελθόν τους, ο κόσμος όμως είναι έτοιμος να εκραγεί για ακόμα μια φορά. Όλοι μαζί πρέπει να ισορροπήσουν μεταξύ του χθες και του σήμερα, να αντιμετωπίσουν τους προσωπικούς τους δαίμονες, να μάθουν την αλήθεια που τους δημιούργησε, και να γνωρίσουν παλιούς και καινούργιους φόβους πλασμένους από τη ποιο νοσηρή φαντασία.
Ποιος απειλεί τη πρώτη δημοκρατία αυτού του κόσμου προτού καν αυτή γεννηθεί; Ποιοι εμπορεύονται ανθρώπινες ζωές και ποιοι είναι αυτοί που διεκδικούν την εξουσία;
Για να προστατεύσουν αυτά που αγαπάνε πρέπει να ταξιδέψουν εκεί που οι θρησκείες μεταλλάσσονται, οι γλώσσες σμίγουν, η ιστορία ξεχνιέται και διαστρεβλώνεται και το μόνο σταθερό είναι ο τρόμος για το άγνωστο αύριο. Έτσι θα ξεπλέξουν ένα κουβάρι από ψέματα, συνωμοσίες, δεισιδαιμονίες, και υλοποιημένους εφιάλτες.
Ποιος απειλεί τη πρώτη δημοκρατία αυτού του κόσμου προτού καν αυτή γεννηθεί; Ποιοι εμπορεύονται ανθρώπινες ζωές και ποιοι είναι αυτοί που διεκδικούν την εξουσία;
Για να προστατεύσουν αυτά που αγαπάνε πρέπει να ταξιδέψουν εκεί που οι θρησκείες μεταλλάσσονται, οι γλώσσες σμίγουν, η ιστορία ξεχνιέται και διαστρεβλώνεται και το μόνο σταθερό είναι ο τρόμος για το άγνωστο αύριο. Έτσι θα ξεπλέξουν ένα κουβάρι από ψέματα, συνωμοσίες, δεισιδαιμονίες, και υλοποιημένους εφιάλτες.
- GenresFantasy
636 pages, Paperback
First published February 20, 2018
50 people want to read
About the author
Stavros Mamoutos
3 books28 followersΟ Μαμούτος Καλαϊτζής Σταύρος γεννήθηκε το 1986 στη Θεσσαλονίκη, και μεγάλωσε στην Εύοσμο. Έδειξε από μικρός την αγάπη του προς τα βιβλία και ιδιαίτερα στα μυθιστορήματα. Τον κέντριζε η πολιτική, η ιστορία και η μυθολογία, πάντα μέσα από ένα πρίσμα σκεπτικισμού.
Φοίτησε στη Βιομηχανική Πληροφορική στα Τ.Ε.Ι. Καβάλας. Οι διάφορες εμπειρίες τον ακολουθούσαν τα βράδια στον ύπνο του, μετατοπισμένες χρονικά και τοπικά. Παραλλαγμένες από το υποσυνείδητο, έμεναν στο μυαλό του για να τον τυραννήσουν.
Επιστρέφοντας στη Θεσσαλονίκη εν μέσω οικονομικής κρίσης, και παράλληλα με την εταιρία διακόσμησης ρούχων της οικογενείας του, αποφάσισε να ασχοληθεί με τη λογοτεχνία. Τα βράδια, αντί να φοβάται τους εφιάλτες, τους καλοδέχεται, κάθεται μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή, και τους κάνει βιβλία.
Φοίτησε στη Βιομηχανική Πληροφορική στα Τ.Ε.Ι. Καβάλας. Οι διάφορες εμπειρίες τον ακολουθούσαν τα βράδια στον ύπνο του, μετατοπισμένες χρονικά και τοπικά. Παραλλαγμένες από το υποσυνείδητο, έμεναν στο μυαλό του για να τον τυραννήσουν.
Επιστρέφοντας στη Θεσσαλονίκη εν μέσω οικονομικής κρίσης, και παράλληλα με την εταιρία διακόσμησης ρούχων της οικογενείας του, αποφάσισε να ασχοληθεί με τη λογοτεχνία. Τα βράδια, αντί να φοβάται τους εφιάλτες, τους καλοδέχεται, κάθεται μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή, και τους κάνει βιβλία.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 19 of 19 reviews
December 6, 2018
Δηλώνω ενθουσιασμένη από την πρώτη κιόλας σελίδα!!!
Και ο ενθουσιασμός έμεινε μέχρι και την τελευταία!
Για την υπόθεση θέλω και δεν θέλω να πω. Η περίληψη στο οπισθόφυλλο τα λέει και δεν τα λέει καλά. Τα λέει με έναν μυστήριο τρόπο που δεν σε αφήνει να καταλάβεις και πολλά. Και ίσως να είναι και λίγο καλό αυτό.
Εφόσον λοιπόν ούτε κι εγώ ήξερα κάτι παραπάνω θα προσπαθήσω να μην αποκαλύψω πολλά επιπλέον.
Εμπλέκονται άνθρωποι κανονικοί, άνθρωποι με μυστήριες δυνάμεις και απόγονοι θεών. Άνθρωποι ζωντανοί και άνθρωποι όχι ακριβώς ζωντανοί ούτε όμως και νεκροί. Στρατιώτες, μισθοφόροι, πολεμιστές, σκλάβοι, πειρατές, διπλωμάτες, βασιλιάδες και πλάσματα μυθικά. Εξαπατήσεις, συμφωνίες, μυστήρια, απαγωγές, χειραγωγήσεις, προδοσίες, εκδικήσεις, μάχες, θάνατος και μια αποστολή που πρέπει να φέρουν εις πέρας.
Για τον κόσμο στον οποίο βρισκόμαστε δεν μπορώ να πω πολλά. Δεν βρισκόμαστε στον δικό μας κόσμο αλλά σε έναν πιο μεσαιωνικού τύπου (ίσως και λίγο πιο μετά, προς Αναγέννηση μεριά, αλλά δεν τα πάω καλά με την χρονολόγηση οπότε μην το δέσουμε και κόμπο) αλλά όχι και ακριβώς. Γενικά υπάρχει ένα μυστήριο γύρω από αυτό, η λύση του οποίου με βρήκε απροετοίμαστη! Ας πούμε ότι κάτι πολύ ιδιαίτερο συνέβη εκεί πέρα.
Πολύ μου άρεσε ο κόσμος του (και πριν την αποκάλυψη και μετά) και η όλη μυθολογία γύρω από αυτόν. Οι άνθρωποι, οι διάφορες φυλές, οι κοινωνίες του, οι πολιτικές καταστάσεις, η θρησκείες. Πολύ καλοστημένο!
Όσο για τους χαρακτήρες…..τι να πω για τους χαρακτήρες;! Δηλώνω ενθουσιασμένη και με αυτούς! Ήταν όλοι ένας προς έναν! Όχι, οι πρωταγωνιστές μας δεν είναι και οι καλύτεροι άνθρωποι στον κόσμο και ναι, κάνουν λάθη. Αλλά τους συμπάθησα σχεδόν από την αρχή. Εντάξει ίσως να μην είχαν όλοι τη σκιαγράφηση που θα έπρεπε και να έχουμε να μάθουμε πολλά γι’ αυτούς ακόμη (δεν ήταν και λίγοι), αλλά σαν ομάδα, σαν παρέα, τους βρήκα πολύ καλογραμμένους και είχαν τόσο ωραία χημεία μεταξύ τους που χαιρόσουν να διαβάζεις γι’ αυτούς. Γελούσες μαζί τους, αγωνιούσες μαζί τους, πονούσες μαζί τους, ήσουν μέλος της ομάδας τους κι εσύ!
Πολύ ωραία γραφή, απίστευτη ροή, ούτε που καταλάβαινες πώς περνούσαν οι σελίδες. Πολύ ωραίες περιγραφές, αφήγηση με ρυθμό και τρομερές ατάκες. Και γενικά οι διάλογοι ήταν το κάτι άλλο! Τόσο ζωντανοί και τόσο άμεσοι!
Ήταν σοβαρό και ταυτόχρονα διασκεδαστικό. Πραγματικά διασκέδαζα διαβάζοντάς το! Είχε τόσο ωραία ατμόσφαιρα και ειλικρινά χαιρόμουν κάθε φορά που επέστρεφα στον κόσμο του! Θεωρώ ότι για εμένα το μεγαλύτερο προσόν του βιβλίου είναι αυτό ακριβώς, το ότι διασκέδαζες!!
Εν τέλει έχω να δηλώσω για άλλη μια φορά (σε περίπτωση που δεν έγινε απόλυτα κατανοητό) και χωρίς υπερβολές κατενθουσιασμένη, καταγοητευμένη και άνετα φαντάζομαι να γίνεται μια από τις αγαπημένες μου σειρές!
Αναμένω τη συνέχεια!!
η άποψή μου και εδώ:
https://wordpress64426.wordpress.com/...
Και ο ενθουσιασμός έμεινε μέχρι και την τελευταία!
Για την υπόθεση θέλω και δεν θέλω να πω. Η περίληψη στο οπισθόφυλλο τα λέει και δεν τα λέει καλά. Τα λέει με έναν μυστήριο τρόπο που δεν σε αφήνει να καταλάβεις και πολλά. Και ίσως να είναι και λίγο καλό αυτό.
Εφόσον λοιπόν ούτε κι εγώ ήξερα κάτι παραπάνω θα προσπαθήσω να μην αποκαλύψω πολλά επιπλέον.
Εμπλέκονται άνθρωποι κανονικοί, άνθρωποι με μυστήριες δυνάμεις και απόγονοι θεών. Άνθρωποι ζωντανοί και άνθρωποι όχι ακριβώς ζωντανοί ούτε όμως και νεκροί. Στρατιώτες, μισθοφόροι, πολεμιστές, σκλάβοι, πειρατές, διπλωμάτες, βασιλιάδες και πλάσματα μυθικά. Εξαπατήσεις, συμφωνίες, μυστήρια, απαγωγές, χειραγωγήσεις, προδοσίες, εκδικήσεις, μάχες, θάνατος και μια αποστολή που πρέπει να φέρουν εις πέρας.
Για τον κόσμο στον οποίο βρισκόμαστε δεν μπορώ να πω πολλά. Δεν βρισκόμαστε στον δικό μας κόσμο αλλά σε έναν πιο μεσαιωνικού τύπου (ίσως και λίγο πιο μετά, προς Αναγέννηση μεριά, αλλά δεν τα πάω καλά με την χρονολόγηση οπότε μην το δέσουμε και κόμπο) αλλά όχι και ακριβώς. Γενικά υπάρχει ένα μυστήριο γύρω από αυτό, η λύση του οποίου με βρήκε απροετοίμαστη! Ας πούμε ότι κάτι πολύ ιδιαίτερο συνέβη εκεί πέρα.
Πολύ μου άρεσε ο κόσμος του (και πριν την αποκάλυψη και μετά) και η όλη μυθολογία γύρω από αυτόν. Οι άνθρωποι, οι διάφορες φυλές, οι κοινωνίες του, οι πολιτικές καταστάσεις, η θρησκείες. Πολύ καλοστημένο!
Όσο για τους χαρακτήρες…..τι να πω για τους χαρακτήρες;! Δηλώνω ενθουσιασμένη και με αυτούς! Ήταν όλοι ένας προς έναν! Όχι, οι πρωταγωνιστές μας δεν είναι και οι καλύτεροι άνθρωποι στον κόσμο και ναι, κάνουν λάθη. Αλλά τους συμπάθησα σχεδόν από την αρχή. Εντάξει ίσως να μην είχαν όλοι τη σκιαγράφηση που θα έπρεπε και να έχουμε να μάθουμε πολλά γι’ αυτούς ακόμη (δεν ήταν και λίγοι), αλλά σαν ομάδα, σαν παρέα, τους βρήκα πολύ καλογραμμένους και είχαν τόσο ωραία χημεία μεταξύ τους που χαιρόσουν να διαβάζεις γι’ αυτούς. Γελούσες μαζί τους, αγωνιούσες μαζί τους, πονούσες μαζί τους, ήσουν μέλος της ομάδας τους κι εσύ!
Πολύ ωραία γραφή, απίστευτη ροή, ούτε που καταλάβαινες πώς περνούσαν οι σελίδες. Πολύ ωραίες περιγραφές, αφήγηση με ρυθμό και τρομερές ατάκες. Και γενικά οι διάλογοι ήταν το κάτι άλλο! Τόσο ζωντανοί και τόσο άμεσοι!
Ήταν σοβαρό και ταυτόχρονα διασκεδαστικό. Πραγματικά διασκέδαζα διαβάζοντάς το! Είχε τόσο ωραία ατμόσφαιρα και ειλικρινά χαιρόμουν κάθε φορά που επέστρεφα στον κόσμο του! Θεωρώ ότι για εμένα το μεγαλύτερο προσόν του βιβλίου είναι αυτό ακριβώς, το ότι διασκέδαζες!!
Εν τέλει έχω να δηλώσω για άλλη μια φορά (σε περίπτωση που δεν έγινε απόλυτα κατανοητό) και χωρίς υπερβολές κατενθουσιασμένη, καταγοητευμένη και άνετα φαντάζομαι να γίνεται μια από τις αγαπημένες μου σειρές!
Αναμένω τη συνέχεια!!
η άποψή μου και εδώ:
https://wordpress64426.wordpress.com/...
April 13, 2019
Ήρθε ο καιρός μεταξύ μετακόμισης και γάμου να γράψω την κριτική αυτή. Θα προσπαθήσω να είμαι αντικειμενική .. όσο μπορώ …
Το βιβλίο αυτό ήρθε στα χέρια μου πριν ακόμα εκδοθεί. Ήρθε μια μέρα ο Σταύρος σπίτι μου και όσο κοιτούσε τη βιβλιοθήκη μου , ντροπαλά και με γυρισμένη πλάτη με ρώτησε ‘’θα ήθελες να μου πεις την γνώμη σου και για το δικό μου βιβλίο?’’ έπαθα σοκ … κρύος ίδρωτας και τέτοια .. θα αναρωτιέστε γιατί? Λοιπόν θα σας πω.. είμαι άνθρωπος που δεν μπορώ να κρύψω τη γνώμη μου και τα συναισθήματα μου … δεν έχω φίλτρο βρε αδερφέ .. πως το λένε ? Οπότεεεεε αν διάβαζα το βιβλίο και δεν μου άρεσε θα φαινόταν στα μούτρα μου !!! Και δεν ήθελα στην αρχή της γνωριμίας μας να τον αποπάρω (γκουχου γκουχου κυρίες μου ξέρετε τι εννοώ ) … αυτά σκεφτόμουν όταν μου το πρότεινε. Τελικά μου το έφερε, 687 σελίδες (τότε), το διάβασα μέσα σε 3 μέρες και όσο το διάβαζα ενθουσιαζόμουν ακόμα πιο πολύ . Πρώτον γιατί το βιβλίο ήταν απίστευτο και δεύτερον γιατί δεν μου είχε ξανά τύχει να γνωρίσω το μυαλό και τον άνθρωπο πίσω από ένα βιβλίο.
Η κατηγορία του βιβλίου δεν είναι μόνο επιστημονική φαντασία . Μπορεί να καταταχθεί στον τρόμο ,στο μυστήριο, στα κοινωνικά στα πολιτικά ακόμα και στα θρησκευτικά βιβλία :P Καταπιάνεται με διάφορες ιδέες και ιδεώδη , και το κάνει σωστά ! Χωρίς να προσπαθήσει να σε πείσει απλά να σε προβληματίσει . Μια περιπέτεια αληθοφανή χωρίς περιττές σάλτσες και με φοβερή έρευνα που φαίνεται στο γραπτό. Δεν μπορώ να πω πολλά για το βιβλίο γιατί ο σκοπός του είναι αυτός , σου δίνει σιγά σιγά τυράκι για να ανακαλύψεις μόνος σου το τι συμβαίνει σε αυτόν τον κόσμο που διαβάζεις. Η περιπέτεια αύτη είναι για μια παρέα πολεμιστών που έχουν να βγάλουν εις πέρας μια αποστολή . Περνάνε μέσα από πόλεις και κόσμους με διαφορετικές παραδόσεις , πολιτικό υπόβαθρο ακόμα και γλώσσες και συναντάνε εχθρούς , φίλους , πλάσματα, συνομωσίες, έρωτες ακόμα και τις δικές τους προσδοκίες. (Οι περιγραφές των τοπίων είναι μοναδικές ! Με ταξίδεψαν στα αρχιτεκτονικά δρομάκια του κόσμου αυτού)
Αξιοσημείωτο είναι επίσης (λόγο πείρας το αναφέρω) το κομμάτι με τις πολεμικές τέχνες . Σπάνια διαβάζω βιβλία που βασίζονται πάνω σε αληθινή μάχη και τεχνικές. Δεν θα διαβάσετε τίποτα του στυλ <του έδωσε μια μπουνιά και μετά διπλή κλοτσιά στον αέρα και στο τέλος κεφαλοκλείδωμα> (για τους φίλους του gaming “overkill”) και 30λεπτο ξύλο !!! επιτέλους κόσμε !! in real life οποιαδήποτε μάχη κρατάει μάξιμουμ 3 λεπτά !!! Όλα είναι μελετημένα όπως οι σωστές man to man / woman to woman/ man to woman fights.
Επιπλέον για άντρα συγγραφέα 12 πόινντς για τις δυναμικές πρωταγωνίστριες του βιβλίου και για τους άντρες με αδυναμίες :) . Οι χαρακτήρες όλοι καλοστημένοι και καλοδουλεμένοι ακόμα και ο κομπάρσος στην γωνία είναι δικό μας παιδί !
Αυτό που ζητάω εγώ σε ένα βιβλίο μου το έδωσε και με το παραπάνω . Από την πρώτη σελίδα αρχίζω πάντα να κάνω εικασίες για το τι έχει συμβεί και πως θα καταλήξει το βιβλίο. Ε λοιπόν και οι 2345275 εικασίες που έκανα έπεσαν έξω και γι’ αυτό το λάτρεψα !
Υγ:
Επειδή έζησα και είδα την διαδικασία από την έκδοση ενός βιβλίου ως την προώθηση του.. μια παράκληση προς όλους τους Έλληνες αναγνώστες. Παιδιά !!! Υπάρχουν διαμαντάκια εκεί έξω από νέους Έλληνες συγγραφείς ! Δοκιμάστε τους , γευτείτε τους, ταξιδέψτε μαζί τους . Και όταν βρείτε το διαμαντάκι σας, προωθήστε το , αγαπήστε το <3
Το βιβλίο αυτό ήρθε στα χέρια μου πριν ακόμα εκδοθεί. Ήρθε μια μέρα ο Σταύρος σπίτι μου και όσο κοιτούσε τη βιβλιοθήκη μου , ντροπαλά και με γυρισμένη πλάτη με ρώτησε ‘’θα ήθελες να μου πεις την γνώμη σου και για το δικό μου βιβλίο?’’ έπαθα σοκ … κρύος ίδρωτας και τέτοια .. θα αναρωτιέστε γιατί? Λοιπόν θα σας πω.. είμαι άνθρωπος που δεν μπορώ να κρύψω τη γνώμη μου και τα συναισθήματα μου … δεν έχω φίλτρο βρε αδερφέ .. πως το λένε ? Οπότεεεεε αν διάβαζα το βιβλίο και δεν μου άρεσε θα φαινόταν στα μούτρα μου !!! Και δεν ήθελα στην αρχή της γνωριμίας μας να τον αποπάρω (γκουχου γκουχου κυρίες μου ξέρετε τι εννοώ ) … αυτά σκεφτόμουν όταν μου το πρότεινε. Τελικά μου το έφερε, 687 σελίδες (τότε), το διάβασα μέσα σε 3 μέρες και όσο το διάβαζα ενθουσιαζόμουν ακόμα πιο πολύ . Πρώτον γιατί το βιβλίο ήταν απίστευτο και δεύτερον γιατί δεν μου είχε ξανά τύχει να γνωρίσω το μυαλό και τον άνθρωπο πίσω από ένα βιβλίο.
Η κατηγορία του βιβλίου δεν είναι μόνο επιστημονική φαντασία . Μπορεί να καταταχθεί στον τρόμο ,στο μυστήριο, στα κοινωνικά στα πολιτικά ακόμα και στα θρησκευτικά βιβλία :P Καταπιάνεται με διάφορες ιδέες και ιδεώδη , και το κάνει σωστά ! Χωρίς να προσπαθήσει να σε πείσει απλά να σε προβληματίσει . Μια περιπέτεια αληθοφανή χωρίς περιττές σάλτσες και με φοβερή έρευνα που φαίνεται στο γραπτό. Δεν μπορώ να πω πολλά για το βιβλίο γιατί ο σκοπός του είναι αυτός , σου δίνει σιγά σιγά τυράκι για να ανακαλύψεις μόνος σου το τι συμβαίνει σε αυτόν τον κόσμο που διαβάζεις. Η περιπέτεια αύτη είναι για μια παρέα πολεμιστών που έχουν να βγάλουν εις πέρας μια αποστολή . Περνάνε μέσα από πόλεις και κόσμους με διαφορετικές παραδόσεις , πολιτικό υπόβαθρο ακόμα και γλώσσες και συναντάνε εχθρούς , φίλους , πλάσματα, συνομωσίες, έρωτες ακόμα και τις δικές τους προσδοκίες. (Οι περιγραφές των τοπίων είναι μοναδικές ! Με ταξίδεψαν στα αρχιτεκτονικά δρομάκια του κόσμου αυτού)
Αξιοσημείωτο είναι επίσης (λόγο πείρας το αναφέρω) το κομμάτι με τις πολεμικές τέχνες . Σπάνια διαβάζω βιβλία που βασίζονται πάνω σε αληθινή μάχη και τεχνικές. Δεν θα διαβάσετε τίποτα του στυλ <του έδωσε μια μπουνιά και μετά διπλή κλοτσιά στον αέρα και στο τέλος κεφαλοκλείδωμα> (για τους φίλους του gaming “overkill”) και 30λεπτο ξύλο !!! επιτέλους κόσμε !! in real life οποιαδήποτε μάχη κρατάει μάξιμουμ 3 λεπτά !!! Όλα είναι μελετημένα όπως οι σωστές man to man / woman to woman/ man to woman fights.
Επιπλέον για άντρα συγγραφέα 12 πόινντς για τις δυναμικές πρωταγωνίστριες του βιβλίου και για τους άντρες με αδυναμίες :) . Οι χαρακτήρες όλοι καλοστημένοι και καλοδουλεμένοι ακόμα και ο κομπάρσος στην γωνία είναι δικό μας παιδί !
Αυτό που ζητάω εγώ σε ένα βιβλίο μου το έδωσε και με το παραπάνω . Από την πρώτη σελίδα αρχίζω πάντα να κάνω εικασίες για το τι έχει συμβεί και πως θα καταλήξει το βιβλίο. Ε λοιπόν και οι 2345275 εικασίες που έκανα έπεσαν έξω και γι’ αυτό το λάτρεψα !
Υγ:
Επειδή έζησα και είδα την διαδικασία από την έκδοση ενός βιβλίου ως την προώθηση του.. μια παράκληση προς όλους τους Έλληνες αναγνώστες. Παιδιά !!! Υπάρχουν διαμαντάκια εκεί έξω από νέους Έλληνες συγγραφείς ! Δοκιμάστε τους , γευτείτε τους, ταξιδέψτε μαζί τους . Και όταν βρείτε το διαμαντάκι σας, προωθήστε το , αγαπήστε το <3
February 4, 2019
4,5/5
Πριν λίγο καιρό ολοκλήρωσα το βιβλίο και ομολογώ πως η καλή φήμη που το συνοδεύει δεν είναι καθόλου άδικη, αντιθέτως θα έλεγα, αξίζει όλα τα θετικά σχόλια που είχα ακούσει. Επίσης το ότι θα βγει συνέχεια είναι ότι καλύτερο θα μπορούσε να γίνει (λογικό έτσι όπως κλείνει στο τέλος του βιβλίου) γιατί πιστεύω με την πάροδο του χρόνου και καθώς τα βιβλία θα βγαίνουν το ένα μετά το άλλο η αξία της ιστορίας θα αναγνωρίζεται όλο και περισσότερο.
Απλό και κατανοητό, με εκφράσεις που όλοι χρησιμοποιούμε, με ζωντάνια και χωρίς να σε κάνει να βαριέσαι ούτε ένα λεπτό, ήταν μια από τις γραφές που όταν τις διαβάζω λέω, εδώ είμαστε, εσύ είσαι για μένα. Αν δεν μπορείς όμως την πιο «απλή» και καθημερινή γλώσσα όταν διαβάζεις ένα βιβλίο, θα έλεγα να κινηθείς αλλού.
Όσο για την ιστορία θα πω ότι είναι τρομερή. Διαβάζεις ουσιαστικά για μια συντροφιά ατόμων, οι οποίοι κλήθηκαν να φέρουν εις πέρας μια αποστολή, να παραδώσουν ένα άτομο σε ένα άλλο κράτος. Χωρίς να ξέρουν γιατί, χωρίς να ξέρουν τι κρύβεται από πίσω. Οι εξελίξεις δίνονται με πολύ καλοφτιαγμένο τρόπο και πολλές φορές η αγωνία για το τι θα γίνει δε σε αφήνει να το αφήσεις από τα χέρια σου (και μιλάμε για ένα βιβλίο 636 σελίδων) Οι περιγραφές του είναι πολύ ωραίες και ζωντανές και σε βάζουν στο κλίμα αμέσως.
Το ωραίο και ιδιαίτερο σ’ αυτό το βιβλίο είναι ότι όσο διαβάζεις δεν ξέρεις ακριβώς τι συμβαίνει με την εποχή καθώς βλέπεις αναφορές σε πράγματα που ήδη ξέρεις αλλά δεν μπορείς να εξηγήσεις γιατί δίνονται με έναν τρόπο που σε μπερδεύει. Η εξήγηση αρκετών πραγμάτων έρχεται πολύ αργότερα και ανατρέπει πολλά στοιχεία αλλά φυσικά δεν σου πάει στο μυαλό τι κρύβεται από πίσω. Η συμβουλή μου είναι να απολαύσεις το βιβλίο χωρίς να προσπαθήσεις να κάνεις εικασίες γιατί θα χάσεις όλη τη μαγεία. Δε θα αναφέρω όμως άλλα γιατί δε θέλω να προϊδεάσω.
Γιατί 4,5/5: Υπήρξε κάτι στο βιβλίο που προσωπικά με μπέρδευε που και που και αυτό είναι κάποιοι από τους ήρωες. Μερικές φορές δε θυμόμουν ποιος ήταν ποιος. Νομίζω όμως πως συνέβη γιατί αφενός ήταν αρκετούτσικοι και αφετέρου γιατί μερικές φορές ένιωθα ότι μιλούσαν περίπου με τον ίδιο τρόπο αν και ήταν αρκετά καλοφτιαγμένοι. Σε αυτό ίσως βοηθούσε ένα παράρτημα στο τέλος. Μπορεί βέβαια να είναι δική μ��υ ιδέα και να ευθύνεται η μνήμη μου. Όπως και να έχει, δεν αποτέλεσε ιδιαίτερο θέμα γιατί η ιστορία ήταν τόσο καλή που προχωρούσα “τρέχοντας” χωρίς πρόβλημα να καταλάβω τι γίνεται.
Συμπέρασμα
Αν θες ένα βιβλίο φαντασίας με αποστολές, μυστικά, φιλίες, έρωτες, μαγεία και αίσθημα ευθύνης, με γρήγορη ροή, ζωντανές περιγραφές και ωραίο καθημερινό λόγο, που η ιστορία να διαδραματίζεται σε μια εποχή, χρονικά αλλά και πολιτισμικά, που να μην μπορείς να την καθορίσεις αλλά να σου είναι πολύ οικεία, είναι μία από τις επιλογές που θα σου πρότεινα ανεπιφύλακτα και πιστεύω θα ευχαριστιόσουν!
Πριν λίγο καιρό ολοκλήρωσα το βιβλίο και ομολογώ πως η καλή φήμη που το συνοδεύει δεν είναι καθόλου άδικη, αντιθέτως θα έλεγα, αξίζει όλα τα θετικά σχόλια που είχα ακούσει. Επίσης το ότι θα βγει συνέχεια είναι ότι καλύτερο θα μπορούσε να γίνει (λογικό έτσι όπως κλείνει στο τέλος του βιβλίου) γιατί πιστεύω με την πάροδο του χρόνου και καθώς τα βιβλία θα βγαίνουν το ένα μετά το άλλο η αξία της ιστορίας θα αναγνωρίζεται όλο και περισσότερο.
Απλό και κατανοητό, με εκφράσεις που όλοι χρησιμοποιούμε, με ζωντάνια και χωρίς να σε κάνει να βαριέσαι ούτε ένα λεπτό, ήταν μια από τις γραφές που όταν τις διαβάζω λέω, εδώ είμαστε, εσύ είσαι για μένα. Αν δεν μπορείς όμως την πιο «απλή» και καθημερινή γλώσσα όταν διαβάζεις ένα βιβλίο, θα έλεγα να κινηθείς αλλού.
Όσο για την ιστορία θα πω ότι είναι τρομερή. Διαβάζεις ουσιαστικά για μια συντροφιά ατόμων, οι οποίοι κλήθηκαν να φέρουν εις πέρας μια αποστολή, να παραδώσουν ένα άτομο σε ένα άλλο κράτος. Χωρίς να ξέρουν γιατί, χωρίς να ξέρουν τι κρύβεται από πίσω. Οι εξελίξεις δίνονται με πολύ καλοφτιαγμένο τρόπο και πολλές φορές η αγωνία για το τι θα γίνει δε σε αφήνει να το αφήσεις από τα χέρια σου (και μιλάμε για ένα βιβλίο 636 σελίδων) Οι περιγραφές του είναι πολύ ωραίες και ζωντανές και σε βάζουν στο κλίμα αμέσως.
Το ωραίο και ιδιαίτερο σ’ αυτό το βιβλίο είναι ότι όσο διαβάζεις δεν ξέρεις ακριβώς τι συμβαίνει με την εποχή καθώς βλέπεις αναφορές σε πράγματα που ήδη ξέρεις αλλά δεν μπορείς να εξηγήσεις γιατί δίνονται με έναν τρόπο που σε μπερδεύει. Η εξήγηση αρκετών πραγμάτων έρχεται πολύ αργότερα και ανατρέπει πολλά στοιχεία αλλά φυσικά δεν σου πάει στο μυαλό τι κρύβεται από πίσω. Η συμβουλή μου είναι να απολαύσεις το βιβλίο χωρίς να προσπαθήσεις να κάνεις εικασίες γιατί θα χάσεις όλη τη μαγεία. Δε θα αναφέρω όμως άλλα γιατί δε θέλω να προϊδεάσω.
Γιατί 4,5/5: Υπήρξε κάτι στο βιβλίο που προσωπικά με μπέρδευε που και που και αυτό είναι κάποιοι από τους ήρωες. Μερικές φορές δε θυμόμουν ποιος ήταν ποιος. Νομίζω όμως πως συνέβη γιατί αφενός ήταν αρκετούτσικοι και αφετέρου γιατί μερικές φορές ένιωθα ότι μιλούσαν περίπου με τον ίδιο τρόπο αν και ήταν αρκετά καλοφτιαγμένοι. Σε αυτό ίσως βοηθούσε ένα παράρτημα στο τέλος. Μπορεί βέβαια να είναι δική μ��υ ιδέα και να ευθύνεται η μνήμη μου. Όπως και να έχει, δεν αποτέλεσε ιδιαίτερο θέμα γιατί η ιστορία ήταν τόσο καλή που προχωρούσα “τρέχοντας” χωρίς πρόβλημα να καταλάβω τι γίνεται.
Συμπέρασμα
Αν θες ένα βιβλίο φαντασίας με αποστολές, μυστικά, φιλίες, έρωτες, μαγεία και αίσθημα ευθύνης, με γρήγορη ροή, ζωντανές περιγραφές και ωραίο καθημερινό λόγο, που η ιστορία να διαδραματίζεται σε μια εποχή, χρονικά αλλά και πολιτισμικά, που να μην μπορείς να την καθορίσεις αλλά να σου είναι πολύ οικεία, είναι μία από τις επιλογές που θα σου πρότεινα ανεπιφύλακτα και πιστεύω θα ευχαριστιόσουν!
April 18, 2018
Την κριτική μπορείτε να τη διαβάσετε και στο Agapi Reads στο οποίο τρέχει και διαγωνισμός για 2 αντίτυπα του βιβλίου.
Γράφοντας αυτήν την κριτική συνειδητοποίησα ότι είναι η πρώτη φορά που γράφω για βιβλίο φαντασίας. Λίγο πριν το Πάσχα λοιπόν, έπιασα στα χέρια μου το βιβλίο του Σταύρου Μαμούτου «Σκοτώνοντας το παιδί των καταρρακτών» από τις Πρότυπες Εκδόσεις Πηγή. Μυστήριος τίτλος και εξίσου μυστήριο εξώφυλλο.
Πρόκειται για ένα είδος με το οποίο δεν είμαι αρκετά εξοικειωμένη και μου πήρε κάποιες σελίδες μέχρι να «συντονιστώ» με τον ρυθμό του βιβλίου και να απαντήσω στα βασικά ερωτήματα: πού είμαστε; Ποιοι είναι οι πρωταγωνιστές; Πότε διαδραματίζονται όλα αυτά; Τελικά κατάλαβα ότι δεν έφταιγε η έλλειψη εξοικείωσης· αυτός ήταν ο σκοπός του συγγραφέα εξ αρχής: να μη μας τα δώσει όλα έτοιμα στο πιάτο για κατανάλωση. Για να μην σας χαλάσω τη μαγεία της ανακάλυψης, δεν θα ήθελα να πω τίποτα παραπάνω για την υπόθεση απ’ όσα μπορεί να διαβάσει κανείς στο οπισθόφυλλο του βιβλίου:
Τα παραπάνω ερωτήματά μου απαντήθηκαν σταδιακά και εύστοχα. Ο συγγραφέας αντί να μας παρουσιάσει εξ αρχής τον κόσμο που έχτισε, γεμίζοντάς μας με λεπτομέρειες που δεν θα ξέραμε σε τι χρησιμεύουν, καταφέρνει να δημιουργήσει πρώτα την απορία και μετά από λίγες σελίδες δίνει την εξήγηση, ώστε να απαντώνται μόνο τα καίρια ερωτήματα κάθε φορά, χωρίς περιττές πληροφορίες.
Σίγουρα δεν πρόκειται για «άλλο ένα βιβλίο φαντασίας» που φιγουράρει περήφανα στα ράφια. Είναι ένα ιδιαίτερο βιβλίο, το οποίο δεν ανήκει αποκλειστικά σε ένα είδος, αλλά παντρεύει επιτυχώς την φαντασία με τον τρόμο και την επιστημονική φαντασία. Είναι με δυο λόγια μια περιπέτεια σε έναν κόσμο όπου συμβαίνουν μεγάλες πολιτικοκοινωνικές αναταραχές.
Ο ενθουσιασμός του συγγραφέα για τον κόσμο του βιβλίου του είναι εμφανής στις περιεκτικές και προσεκτικές περιγραφές του. Με την πρώτη ματιά μοιάζει με έναν κόσμο φανταστικό – ή όχι και τόσο τελικά, αν σκεφτεί κανείς ότι τα πολιτικά και ηθικά ζητήματα που αντιμετωπίζουν οι κοινωνίες από την αρχή της ανθρωπότητας δεν λείπουν ούτε από εδώ.
Πέρα από την υπόθεση και τη γρήγορη ροή της (don’t let those 600 pages intimidate you!), κάτι που με κέρδισε και με έκανε να θέλω να συνεχίσω το διάβασμα ήταν οι διάλογοι. Οι διάλογοι λοιπόν είναι περιεκτικοί, φρέσκοι και πολλές φορές εμπλουτισμένοι με βωμολοχίες, χάριν ρεαλισμού. Επιτέλους, ένας συγγραφέας που ξέρει να γράφει διαλόγους. Αισθάνθηκα ότι παρακολουθώ ξένη σειρά και το λέω χωρίς ίχνος υπερβολής. Για μένα ο διάλογος είναι από τα σημαντικότερα κομμάτια της αφήγησης. Ένας συγγραφέας που μπορεί να περιγράφει φοβερά τις σκηνές και να αποδίδει καλά τις εσωτερικές σκέψεις των ηρώων, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι μπορεί να γράφει και καλούς, πιστευτούς διαλόγους. Επομένως ο διάλογος μπορεί είτε να απογειώσει, είτε να χαντακώσει μια ιστορία. Στην προκειμένη περίπτωση συμβαίνει το πρώτο.
Και μέσα σε όλα αυτά, ο συγγραφέας μπλέκει έντεχνα στοιχεία τρόμου, δημιουργώντας αγωνία και ένταση για την κορύφωση, ενώ παράλληλα προσφέρει στον αναγνώστη αρκετούς προβληματισμούς, πολιτικής και κοινωνικής φύσης.
Στα «παράπονά» μου τώρα (ο Θεός να τα κάνει): Θα ήθελα πολύ να υπάρχει κάποιο ευρετήριο των χαρακτήρων με μια σύντομη περιγραφή, για αναγνώστες σαν εμένα που χάνουν τα αυγά και τα πασχάλια αν τους δώσεις πάνω από 4 βασικά ονόματα σ’ ένα βιβλίο. Αντιλαμβάνομαι βέβαια ότι αυτό ίσως να αφαιρούσε τη μαγεία της ανακάλυψης που λέγαμε πιο πάνω. Ακόμη, θα μου άρεσε να υπάρχει κι ένας χάρτης των τόπων που περιγράφονται, για τη… nerdιά και μόνο.
Για να μην πολυλογώ, είναι ένα πολλά υποσχόμενο πρώτο συγγραφικό έργο, αξιοπρεπές, καλοδουλεμένο και κυρίως με σεβασμό προς στον αναγνώστη που θα δαπανήσει τον χρόνο του για να το διαβάσει. Το προτείνω ανεπιφύλακτα σε όσους απολαμβάνουν τα μυθιστορήματα φαντασίας που έχουν κοινωνικοπολιτικό υπόβαθρο αλλά και σε όσους έχουν την περιέργεια να διαβάσουν κάτι πολύ διαφορετικό από τα συνηθισμένα.
Βαθμολογία: ★★★★½ (4,5/5)
Γράφοντας αυτήν την κριτική συνειδητοποίησα ότι είναι η πρώτη φορά που γράφω για βιβλίο φαντασίας. Λίγο πριν το Πάσχα λοιπόν, έπιασα στα χέρια μου το βιβλίο του Σταύρου Μαμούτου «Σκοτώνοντας το παιδί των καταρρακτών» από τις Πρότυπες Εκδόσεις Πηγή. Μυστήριος τίτλος και εξίσου μυστήριο εξώφυλλο.
Πρόκειται για ένα είδος με το οποίο δεν είμαι αρκετά εξοικειωμένη και μου πήρε κάποιες σελίδες μέχρι να «συντονιστώ» με τον ρυθμό του βιβλίου και να απαντήσω στα βασικά ερωτήματα: πού είμαστε; Ποιοι είναι οι πρωταγωνιστές; Πότε διαδραματίζονται όλα αυτά; Τελικά κατάλαβα ότι δεν έφταιγε η έλλειψη εξοικείωσης· αυτός ήταν ο σκοπός του συγγραφέα εξ αρχής: να μη μας τα δώσει όλα έτοιμα στο πιάτο για κατανάλωση. Για να μην σας χαλάσω τη μαγεία της ανακάλυψης, δεν θα ήθελα να πω τίποτα παραπάνω για την υπόθεση απ’ όσα μπορεί να διαβάσει κανείς στο οπισθόφυλλο του βιβλίου:
Ένας άνθρωπος κάποιου νέου θεού ζητά βοήθεια. Το κορίτσι που κουβαλά μαζί του πρέπει να φυγαδευτεί. Οι βετεράνοι της μοναδικής δημοκρατίας προσπαθούν να αποτάξουν από πάνω τους το αιματηρό παρελθόν τους, ο κόσμος όμως είναι έτοιμος να εκραγεί για ακόμα μια φορά. Όλοι μαζί πρέπει να ισορροπήσουν μεταξύ του χθες και του σήμερα, να αντιμετωπίσουν τους προσωπικούς τους δαίμονες, να μάθουν την αλήθεια που τους δημιούργησε, και να γνωρίσουν παλιούς και καινούργιους φόβους πλασμένους από τη ποιο νοσηρή φαντασία.
Ποιος απειλεί τη πρώτη δημοκρατία αυτού του κόσμου προτού καν αυτή γεννηθεί; Ποιοι εμπορεύονται ανθρώπινες ζωές και ποιοι είναι αυτοί που διεκδικούν την εξουσία;
Για να προστατεύσουν αυτά που αγαπάνε πρέπει να ταξιδέψουν εκεί που οι θρησκείες μεταλλάσσονται, οι γλώσσες σμίγουν, η ιστορία ξεχνιέται και διαστρεβλώνεται και το μόνο σταθερό είναι ο τρόμος για το άγνωστο αύριο. Έτσι θα ξεπλέξουν ένα κουβάρι από ψέματα, συνωμοσίες, δεισιδαιμονίες, και υλοποιημένους εφιάλτες.
Τα παραπάνω ερωτήματά μου απαντήθηκαν σταδιακά και εύστοχα. Ο συγγραφέας αντί να μας παρουσιάσει εξ αρχής τον κόσμο που έχτισε, γεμίζοντάς μας με λεπτομέρειες που δεν θα ξέραμε σε τι χρησιμεύουν, καταφέρνει να δημιουργήσει πρώτα την απορία και μετά από λίγες σελίδες δίνει την εξήγηση, ώστε να απαντώνται μόνο τα καίρια ερωτήματα κάθε φορά, χωρίς περιττές πληροφορίες.
Σίγουρα δεν πρόκειται για «άλλο ένα βιβλίο φαντασίας» που φιγουράρει περήφανα στα ράφια. Είναι ένα ιδιαίτερο βιβλίο, το οποίο δεν ανήκει αποκλειστικά σε ένα είδος, αλλά παντρεύει επιτυχώς την φαντασία με τον τρόμο και την επιστημονική φαντασία. Είναι με δυο λόγια μια περιπέτεια σε έναν κόσμο όπου συμβαίνουν μεγάλες πολιτικοκοινωνικές αναταραχές.
Ο ενθουσιασμός του συγγραφέα για τον κόσμο του βιβλίου του είναι εμφανής στις περιεκτικές και προσεκτικές περιγραφές του. Με την πρώτη ματιά μοιάζει με έναν κόσμο φανταστικό – ή όχι και τόσο τελικά, αν σκεφτεί κανείς ότι τα πολιτικά και ηθικά ζητήματα που αντιμετωπίζουν οι κοινωνίες από την αρχή της ανθρωπότητας δεν λείπουν ούτε από εδώ.
Πέρα από την υπόθεση και τη γρήγορη ροή της (don’t let those 600 pages intimidate you!), κάτι που με κέρδισε και με έκανε να θέλω να συνεχίσω το διάβασμα ήταν οι διάλογοι. Οι διάλογοι λοιπόν είναι περιεκτικοί, φρέσκοι και πολλές φορές εμπλουτισμένοι με βωμολοχίες, χάριν ρεαλισμού. Επιτέλους, ένας συγγραφέας που ξέρει να γράφει διαλόγους. Αισθάνθηκα ότι παρακολουθώ ξένη σειρά και το λέω χωρίς ίχνος υπερβολής. Για μένα ο διάλογος είναι από τα σημαντικότερα κομμάτια της αφήγησης. Ένας συγγραφέας που μπορεί να περιγράφει φοβερά τις σκηνές και να αποδίδει καλά τις εσωτερικές σκέψεις των ηρώων, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι μπορεί να γράφει και καλούς, πιστευτούς διαλόγους. Επομένως ο διάλογος μπορεί είτε να απογειώσει, είτε να χαντακώσει μια ιστορία. Στην προκειμένη περίπτωση συμβαίνει το πρώτο.
Και μέσα σε όλα αυτά, ο συγγραφέας μπλέκει έντεχνα στοιχεία τρόμου, δημιουργώντας αγωνία και ένταση για την κορύφωση, ενώ παράλληλα προσφέρει στον αναγνώστη αρκετούς προβληματισμούς, πολιτικής και κοινωνικής φύσης.
Στα «παράπονά» μου τώρα (ο Θεός να τα κάνει): Θα ήθελα πολύ να υπάρχει κάποιο ευρετήριο των χαρακτήρων με μια σύντομη περιγραφή, για αναγνώστες σαν εμένα που χάνουν τα αυγά και τα πασχάλια αν τους δώσεις πάνω από 4 βασικά ονόματα σ’ ένα βιβλίο. Αντιλαμβάνομαι βέβαια ότι αυτό ίσως να αφαιρούσε τη μαγεία της ανακάλυψης που λέγαμε πιο πάνω. Ακόμη, θα μου άρεσε να υπάρχει κι ένας χάρτης των τόπων που περιγράφονται, για τη… nerdιά και μόνο.
Για να μην πολυλογώ, είναι ένα πολλά υποσχόμενο πρώτο συγγραφικό έργο, αξιοπρεπές, καλοδουλεμένο και κυρίως με σεβασμό προς στον αναγνώστη που θα δαπανήσει τον χρόνο του για να το διαβάσει. Το προτείνω ανεπιφύλακτα σε όσους απολαμβάνουν τα μυθιστορήματα φαντασίας που έχουν κοινωνικοπολιτικό υπόβαθρο αλλά και σε όσους έχουν την περιέργεια να διαβάσουν κάτι πολύ διαφορετικό από τα συνηθισμένα.
Βαθμολογία: ★★★★½ (4,5/5)
July 7, 2019
Δείτε επίσης και στο Chill and read
Έχω ακούσει και έχω διαβάσει πολλά για το πρώτο βιβλίο του Μαμούτου και τα περισσότερα ήταν θετικά. Ανήκει κι αυτός στη νέα γενιά συγγραφέων της χώρας που τολμούν να γράφουν είδη που δεν είναι πολύ διαδεδομένα στη χώρα μας, αλλά που σιγά σιγά αυξάνουν τους οπαδούς τους και διαβάζονται από περισσότερους.
Η ιστορία μας βρίσκει σε ένα κόσμο που φαντάζει δυστοπικός. Όλοι μιλούν για τον παλιό κόσμο, τους παλιούς, τα βιβλία και τα όσα έγιναν στο παρελθόν. Ένα κορίτσι τρέχει να ξεφύγει. Από ποιον; Από τι; Κανείς δεν ξέρει. Όμως ο μοναχός του Αληθινού, ενός νέου Θεού, που τη βρίσκει αποφασίζει να τη βοηθήσει. Στην προσπάθειά του να τη φυγαδεύσει έχει παρέα μια συντροφιά βετεράνων πολεμιστών. Εκείνοι είναι ικανοί να τους προστατέψουν από ό,τι κι αν βρεθεί στο δρόμο τους. Μια συντροφιά με μια αποστολή.
Όχι δεν έχει καμία σχέση με τη συντροφιά του δαχτυλιδιού. Δεν είναι Τόλκιν. Είναι Μαμούτος. Διαφορετικός.
Η ιστορία είναι ενδιαφέρουσα από πολλές απόψεις. Για αρχή εμένα μου θύμισε μια γη, πολλά πολλά χρόνια μετά από ένα ή περισσότερους μεγάλους πολέμους, οι κάτοικοι της οποίας ξεκίνησαν και πάλι από την αρχή, ενθυμούμενοι το παρελθόν. Η Τοπθάλια, από την οποία ξεκινάει το ταξίδι της η συντροφιά, μου θύμισε την εποχή που ξεκινούσε τα ταξίδια του ο Κολόμβος. Η διάρθρωση της κοινωνίας, είναι ιδιόρρυθμη. Φαίνεται πως κάποιο είδος δημοκρατίας κυβερνάει την Τοπθάλια, όπου όλες οι γνώμες ακούγονται, όλοι εκπροσωπούνται από τους ηγέτες τους ή τους γηραιότερους, υπάρχει μια επιτροπή που αποφασίζει με βάση όσα συζητούνται, όπως υπάρχουν και δικαστήρια. Σε άλλα μέρη στα οποία ταξιδεύει η συντροφιά, υπάρχουν βασιλιάδες και υποτακτικοί και δούλοι. Στα μέρη αυτά θα βρουν φίλους και εχθρούς, θα πολεμήσουν αλλά και θα συζητήσουν.
Οι χαρακτήρες είναι αρκετά συμπαθητικοί. Οι άντρες είναι δυναμικοί αλλά έχουν και αδυναμίες. Οι περισσότεροι είναι βετεράνοι ενός άλλου μεγάλου πολέμου, άλλοι μπορεί να μην έχουν εμπλακεί ποτέ σε μάχη, αλλά ξέρουν πολύ καλά πως να χρησιμοποιήσουν τα σπαθιά και τα μαχαίρια τους. Αντίστοιχα οι γυναίκες της ιστορίας δεν είναι άβουλα πλάσματα. Η συντροφιά και μόνο συμπεριλαμβάνει δύο πολύ δυναμικές γυναίκες, εκπαιδευμένες στη μάχη και ικανές να αναμετρηθούν με οποιοδήποτε άντρα. Άλλες πάλι διαθέτουν μυστικές δυνάμεις, δυνάμεις που φαίνονται από την πρώτη σελίδα.
Στην εισαγωγή του βιβλίου γνωρίζουμε το κορίτσι και παίρνουμε μια ιδέα του τι την καταδιώκει, μιας και διαβάζουμε για κεραυνούς που πέφτουν στο ίδιο σημείο και μια «Στράικ» που είναι θυμωμένη. Ευθύς ο νους πάει σε φανταστικούς κόσμους με ανθρώπους ή πλάσματα που διαθέτουν υπερφυσικές δυνάμεις. Έπειτα γνωρίζουμε την Τοπθάλια και τους κατοίκους της. Στον πρώτο σταθμό της συντροφιάς συναντάμε πειρατές κα�� η ιστορία αποκτά περισσότερο ενδιαφέρον. Μέχρι τότε δεν έχουμε δει καμία άλλη δύναμη εκτός από εκείνους τους κεραυνούς της πρώτης σελίδας. Το τοπίο αλλάζει ξανά και γίνεται πιο ενδιαφέρον. Η ιστορία του Μαμούτου παντρεύει το φανταστικό, τους πειρατές, την επιστημονική φαντασία, τις μαγικές δυνάμεις και το θρησκευτικό στοιχείο τόσο ομαλά και ομοιόμορφα που κάνει τον αναγνώστη να θέλει κι άλλο.
Οι χαρακτήρες του είναι απλοί άνθρωποι και πολεμιστές, που όμως έχουν χρόνια να πάνε στον πόλεμο. Γι’ αυτό άλλωστε και τους λείπει και τρέχουν με λαχτάρα σε ότι κι αν σημαίνει αυτή η αποστολή. Κάποιοι αγαπούν τα βιβλία και το διάβασμα. Θυμούνται κείμενα που διάβαζαν οι παλιοί και θα ήθελαν να δουν από κοντά αρχαία κείμενα, όπως αυτά που έχουν κυκλοφορήσει τα τελευταία 20 χρόνια. Όντας όμως απλοί άνθρωποι, μιλούν και απλά και έτσι είναι και οι διάλογοί τους. Το μόνο ίσως που με ξένισε από το όλο βιβλίο είναι οι βωμολοχίες που υπάρχουν σε μεγάλο βαθμό στους διαλόγους. Καταλαβαίνω πως συνάδουν με το πνεύμα αυτών που τις χρησιμοποιούν, όπως είναι οι στρατιώτες και οι πολεμιστές, όμως θα μπορούσαν να υπάρξουν σε μικρότερο βαθμό πιστεύω. Στον αντίποδα αυτού, θα δει κανείς αισθητή την παρουσία της φιλοσοφίας και της θρησκευτικής αναζήτησης.
Ο συγγραφέας, στην πρώτη του αυτή προσπάθεια, δίνει πολλά στοιχεία των ικανοτήτων του. Εκτός από την ιστορία, που είναι από μόνη της έξυπνη και ενδιαφέρουσα, συνδυάζοντας όπως είπα αρκετά ετερόκλητα στοιχεία, έχει και πολύ ωραίες περιγραφές τοπίων στα οποία μεταφέρεται ο αναγνώστης με τη φαντασία του πολύ εύκολα. Με την ίδια ευκολία και καθαρότητα στην εικόνα αντιλαμβάνεται και τις σκηνές μάχης ή πάλης. Είναι ξεκάθαρο πως οι περιγραφές αυτές γίνονται από ένα γνώστη πολεμικών τεχνών, καθώς δεν είναι μόνο η ονομασία της κίνησης, αλλά η όλη περιγραφή της μάχης που εκπέμπει ρεαλισμό. Παράλληλα, ο ίδιος ο κόσμος δεν περιγράφεται σε κάποιο κεφάλαιο ή κομμάτι του βιβλίου, αλλά ανακαλύπτεται σιγά σιγά με τη ροή της ιστορίας, έτσι που να απαντούνται τα όποια ερωτήματα σιγά σιγά.
Παρά το μέγεθός του, διαβάζεται γρήγορα, καθώς η ιστορία κυλάει αβίαστα και με ενδιαφέρον. Οι τελευταίες 100 περίπου σελίδες φέρνουν μια ανατροπή στα όσα νόμιζε πως είχε καταλάβει μέχρι τώρα ο αναγνώστης, με αποτέλεσμα να αναθεωρεί και να λύνει όποια μικρή απορία τυχόν υπήρχε ακόμα. Το τέλος του δείχνει πως θα υπάρχει και συνέχεια και με χαρά θα την περιμένω για να διαβάσω τι περιμένει τον Πέηλ Μούτχουντ και τους υπόλοιπους.
Έχω ακούσει και έχω διαβάσει πολλά για το πρώτο βιβλίο του Μαμούτου και τα περισσότερα ήταν θετικά. Ανήκει κι αυτός στη νέα γενιά συγγραφέων της χώρας που τολμούν να γράφουν είδη που δεν είναι πολύ διαδεδομένα στη χώρα μας, αλλά που σιγά σιγά αυξάνουν τους οπαδούς τους και διαβάζονται από περισσότερους.
Η ιστορία μας βρίσκει σε ένα κόσμο που φαντάζει δυστοπικός. Όλοι μιλούν για τον παλιό κόσμο, τους παλιούς, τα βιβλία και τα όσα έγιναν στο παρελθόν. Ένα κορίτσι τρέχει να ξεφύγει. Από ποιον; Από τι; Κανείς δεν ξέρει. Όμως ο μοναχός του Αληθινού, ενός νέου Θεού, που τη βρίσκει αποφασίζει να τη βοηθήσει. Στην προσπάθειά του να τη φυγαδεύσει έχει παρέα μια συντροφιά βετεράνων πολεμιστών. Εκείνοι είναι ικανοί να τους προστατέψουν από ό,τι κι αν βρεθεί στο δρόμο τους. Μια συντροφιά με μια αποστολή.
Όχι δεν έχει καμία σχέση με τη συντροφιά του δαχτυλιδιού. Δεν είναι Τόλκιν. Είναι Μαμούτος. Διαφορετικός.
Η ιστορία είναι ενδιαφέρουσα από πολλές απόψεις. Για αρχή εμένα μου θύμισε μια γη, πολλά πολλά χρόνια μετά από ένα ή περισσότερους μεγάλους πολέμους, οι κάτοικοι της οποίας ξεκίνησαν και πάλι από την αρχή, ενθυμούμενοι το παρελθόν. Η Τοπθάλια, από την οποία ξεκινάει το ταξίδι της η συντροφιά, μου θύμισε την εποχή που ξεκινούσε τα ταξίδια του ο Κολόμβος. Η διάρθρωση της κοινωνίας, είναι ιδιόρρυθμη. Φαίνεται πως κάποιο είδος δημοκρατίας κυβερνάει την Τοπθάλια, όπου όλες οι γνώμες ακούγονται, όλοι εκπροσωπούνται από τους ηγέτες τους ή τους γηραιότερους, υπάρχει μια επιτροπή που αποφασίζει με βάση όσα συζητούνται, όπως υπάρχουν και δικαστήρια. Σε άλλα μέρη στα οποία ταξιδεύει η συντροφιά, υπάρχουν βασιλιάδες και υποτακτικοί και δούλοι. Στα μέρη αυτά θα βρουν φίλους και εχθρούς, θα πολεμήσουν αλλά και θα συζητήσουν.
Οι χαρακτήρες είναι αρκετά συμπαθητικοί. Οι άντρες είναι δυναμικοί αλλά έχουν και αδυναμίες. Οι περισσότεροι είναι βετεράνοι ενός άλλου μεγάλου πολέμου, άλλοι μπορεί να μην έχουν εμπλακεί ποτέ σε μάχη, αλλά ξέρουν πολύ καλά πως να χρησιμοποιήσουν τα σπαθιά και τα μαχαίρια τους. Αντίστοιχα οι γυναίκες της ιστορίας δεν είναι άβουλα πλάσματα. Η συντροφιά και μόνο συμπεριλαμβάνει δύο πολύ δυναμικές γυναίκες, εκπαιδευμένες στη μάχη και ικανές να αναμετρηθούν με οποιοδήποτε άντρα. Άλλες πάλι διαθέτουν μυστικές δυνάμεις, δυνάμεις που φαίνονται από την πρώτη σελίδα.
Στην εισαγωγή του βιβλίου γνωρίζουμε το κορίτσι και παίρνουμε μια ιδέα του τι την καταδιώκει, μιας και διαβάζουμε για κεραυνούς που πέφτουν στο ίδιο σημείο και μια «Στράικ» που είναι θυμωμένη. Ευθύς ο νους πάει σε φανταστικούς κόσμους με ανθρώπους ή πλάσματα που διαθέτουν υπερφυσικές δυνάμεις. Έπειτα γνωρίζουμε την Τοπθάλια και τους κατοίκους της. Στον πρώτο σταθμό της συντροφιάς συναντάμε πειρατές κα�� η ιστορία αποκτά περισσότερο ενδιαφέρον. Μέχρι τότε δεν έχουμε δει καμία άλλη δύναμη εκτός από εκείνους τους κεραυνούς της πρώτης σελίδας. Το τοπίο αλλάζει ξανά και γίνεται πιο ενδιαφέρον. Η ιστορία του Μαμούτου παντρεύει το φανταστικό, τους πειρατές, την επιστημονική φαντασία, τις μαγικές δυνάμεις και το θρησκευτικό στοιχείο τόσο ομαλά και ομοιόμορφα που κάνει τον αναγνώστη να θέλει κι άλλο.
Οι χαρακτήρες του είναι απλοί άνθρωποι και πολεμιστές, που όμως έχουν χρόνια να πάνε στον πόλεμο. Γι’ αυτό άλλωστε και τους λείπει και τρέχουν με λαχτάρα σε ότι κι αν σημαίνει αυτή η αποστολή. Κάποιοι αγαπούν τα βιβλία και το διάβασμα. Θυμούνται κείμενα που διάβαζαν οι παλιοί και θα ήθελαν να δουν από κοντά αρχαία κείμενα, όπως αυτά που έχουν κυκλοφορήσει τα τελευταία 20 χρόνια. Όντας όμως απλοί άνθρωποι, μιλούν και απλά και έτσι είναι και οι διάλογοί τους. Το μόνο ίσως που με ξένισε από το όλο βιβλίο είναι οι βωμολοχίες που υπάρχουν σε μεγάλο βαθμό στους διαλόγους. Καταλαβαίνω πως συνάδουν με το πνεύμα αυτών που τις χρησιμοποιούν, όπως είναι οι στρατιώτες και οι πολεμιστές, όμως θα μπορούσαν να υπάρξουν σε μικρότερο βαθμό πιστεύω. Στον αντίποδα αυτού, θα δει κανείς αισθητή την παρουσία της φιλοσοφίας και της θρησκευτικής αναζήτησης.
Ο συγγραφέας, στην πρώτη του αυτή προσπάθεια, δίνει πολλά στοιχεία των ικανοτήτων του. Εκτός από την ιστορία, που είναι από μόνη της έξυπνη και ενδιαφέρουσα, συνδυάζοντας όπως είπα αρκετά ετερόκλητα στοιχεία, έχει και πολύ ωραίες περιγραφές τοπίων στα οποία μεταφέρεται ο αναγνώστης με τη φαντασία του πολύ εύκολα. Με την ίδια ευκολία και καθαρότητα στην εικόνα αντιλαμβάνεται και τις σκηνές μάχης ή πάλης. Είναι ξεκάθαρο πως οι περιγραφές αυτές γίνονται από ένα γνώστη πολεμικών τεχνών, καθώς δεν είναι μόνο η ονομασία της κίνησης, αλλά η όλη περιγραφή της μάχης που εκπέμπει ρεαλισμό. Παράλληλα, ο ίδιος ο κόσμος δεν περιγράφεται σε κάποιο κεφάλαιο ή κομμάτι του βιβλίου, αλλά ανακαλύπτεται σιγά σιγά με τη ροή της ιστορίας, έτσι που να απαντούνται τα όποια ερωτήματα σιγά σιγά.
Παρά το μέγεθός του, διαβάζεται γρήγορα, καθώς η ιστορία κυλάει αβίαστα και με ενδιαφέρον. Οι τελευταίες 100 περίπου σελίδες φέρνουν μια ανατροπή στα όσα νόμιζε πως είχε καταλάβει μέχρι τώρα ο αναγνώστης, με αποτέλεσμα να αναθεωρεί και να λύνει όποια μικρή απορία τυχόν υπήρχε ακόμα. Το τέλος του δείχνει πως θα υπάρχει και συνέχεια και με χαρά θα την περιμένω για να διαβάσω τι περιμένει τον Πέηλ Μούτχουντ και τους υπόλοιπους.
August 7, 2020
Τι να πρωτοπώ γι' αυτό το βιβλίο;
Είναι ένα βιβλίο φαντασίας, αφού τοποθετείται σε ένα τελείως φανταστικό χωροχρόνο που όμως θυμίζει τόσο έντονα την δική μας πραγματικότητα. Οι χαρακτήρες αν και πολλοί, γεμίζουν ευχάριστα τις σελίδες με τις έντονες προσωπικότητες τους και το ξεκαρδιστικό χιούμορ τους, φανερό απότοκο του συγγραφέα.
Δεν θα ήθελα να σταθώ τόσο στην πλοκή, την οποία λάτρεψα και περιμένω με ανυπομονησία την συνέχεια. Εκεί που θέλω να εστιάσω -και να συγχαρώ τον Σταύρο γι' αυτό- είναι πως δεν διστάζει να μιλήσει για τον σεξισμό (πολύ ενθαρρυντικό όταν μιλάμε για άντρα συγγραφέα), γράφει και LGBTQ χαρακτήρες εδραιώνοντας και την δική τους παρουσία σε κάθε κόσμο (φανταστικό ή μη), ενώ δεν λείπει το πολυπολιτισμικό στοιχείο. Τα περισσότερα βιβλία φαντασίας χτίζονται πάνω σε ένα καθαρά δυτικό πρότυπο αποκλείοντας και την άλλη μεριά του πλανήτη. Ο Σταύρος όμως όχι μόνο αρνείται να κάνει διακρίσεις, αλλά γράφει χαρακτήρες μεσανατολίτικης καταγωγής με μηδενική προκατάληψη.
Συστήνω το βιβλίο ανεπιφύλακτα και σας εγγυώμαι ότι θα έχετε εμπλουτίσει και ποιοτικά την βιβλιοθήκη σας.
Είναι ένα βιβλίο φαντασίας, αφού τοποθετείται σε ένα τελείως φανταστικό χωροχρόνο που όμως θυμίζει τόσο έντονα την δική μας πραγματικότητα. Οι χαρακτήρες αν και πολλοί, γεμίζουν ευχάριστα τις σελίδες με τις έντονες προσωπικότητες τους και το ξεκαρδιστικό χιούμορ τους, φανερό απότοκο του συγγραφέα.
Δεν θα ήθελα να σταθώ τόσο στην πλοκή, την οποία λάτρεψα και περιμένω με ανυπομονησία την συνέχεια. Εκεί που θέλω να εστιάσω -και να συγχαρώ τον Σταύρο γι' αυτό- είναι πως δεν διστάζει να μιλήσει για τον σεξισμό (πολύ ενθαρρυντικό όταν μιλάμε για άντρα συγγραφέα), γράφει και LGBTQ χαρακτήρες εδραιώνοντας και την δική τους παρουσία σε κάθε κόσμο (φανταστικό ή μη), ενώ δεν λείπει το πολυπολιτισμικό στοιχείο. Τα περισσότερα βιβλία φαντασίας χτίζονται πάνω σε ένα καθαρά δυτικό πρότυπο αποκλείοντας και την άλλη μεριά του πλανήτη. Ο Σταύρος όμως όχι μόνο αρνείται να κάνει διακρίσεις, αλλά γράφει χαρακτήρες μεσανατολίτικης καταγωγής με μηδενική προκατάληψη.
Συστήνω το βιβλίο ανεπιφύλακτα και σας εγγυώμαι ότι θα έχετε εμπλουτίσει και ποιοτικά την βιβλιοθήκη σας.
July 3, 2020
Το βιβλίο είχε μπει στο μάτι μου από το 2018 που το είδα στον πάγκο ενός φεστιβάλ αλλά δεν το πήρα -κακώς. Έφτασε στα χέρια μου το 2019 και κατέληξα να το διαβάζω το 2020. Όχι κι άσχημα, αν κοιτάξουμε τα υπόλοιπα βιβλία που περιμένουν χρόοοονια. Το παράπονο είναι στον εαυτό μου που δεν το διάβασα νωρίτερα. Ακόμα και πριν διαβάσετε την κριτική, πάρτε το, αξίζει!
Η ιστορία διαδραματίζεται σε έναν φανταστικό κόσμο που έχει πλάσει ο συγγραφέας αλλά από τα πρώτα κεφάλαια βλέπουμε πως υπάρχουν αναφορές σε γεγονότα, θρησκείες, χαρακτήρες βιβλίων ή/και βιβλία, του δικού μας κόσμου. Ποτέ δεν μπορώ να είμαι σίγουρη για το αν κάτι τέτοιο μπορεί να ταιριάξει όμορφα σε μια ιστορία φαντασίας αλλά ο Σταύρος Μαμούτος το κατάφερε τόσο καλά που μόνο ενδιαφέρον προσέδωσε στην ιστορία. Το έκανε τόσο περίτεχνα που -χωρίς να θέλω να αποκαλύψω κάτι- ότι αναφέρεται, χρησιμοποιείται και δεν υπάρχει απλώς για να υπάρχει.
Ακολουθούμε μια ομάδα ανθρώπων με τρομερό ενδιαφέρον ξεχωριστά αλλά και μαζί. Βλέπουμε πως οι περισσότεροι είναι φίλοι ή συγγενείς, πως έχουν παλέψει στον πόλεμο παρέα και έχουν παρελθόν. Λαμβάνουν μια αποστολή η οποία φαίνεται να είναι εύκολη και ξεκάθαρη, πάμε από το Α μέρος στο Β μέρος, αλλά ο αναγνώστης έχει ήδη πάρει τις πληροφορίες που χρειάζεται για να καταλάβει πως μόνο απλή δεν θα είναι. Μετά τα πρώτα τους κιόλας βήματα, οι μπελάδες βρίσκουν την ομάδα και από αυτό το σημείο κι έπειτα κανείς τους δεν παίρνει ανάσα.
Ο χαρακτήρας που μπορεί να ξεχωρίσει ως ο κυριότερος -παρόλο που όλοι έχουν αρκετό χρόνο να εξελιχθούν- είναι ο Πέηλ. Εκείνον ακολουθούμε λίγο περισσότερο, εκείνος οδηγεί την ομάδα και ορίζει τα επόμενα βήματά τους, έχει πιο in depth παρελθόν και ένιωσα πως μπήκα περισσότερο στο δικό του κεφάλι. Έχει κάτι το ιδιαίτερο, μια δύναμη που τον κάνει ξεχωριστό ανάμεσα στους υπόλοιπους πολεμιστές και τον έκανε αγαπητό σε μένα. Δεν είμαι σίγουρη αν συμπάθησα τον Πέηλ. Φέρθηκε εντάξει σε κάποια σημεία ενώ σε άλλα ένιωσα πως η συμπεριφορά του ήταν τόσο χλιαρή που με απογοήτευσε. Αυτό δεν σημαίνει πως ήταν κακογραμμένος χαρακτήρας, κάθε άλλο, φερόταν όπως έπρεπε. Απλώς εγώ δεν θα τον έκανα παρέα, οκαυ; (μη με ρωτάτε αν εκείνος θα έκανε εμένα παρέα. Σίγουρα όχι).
Συμπάθησα αρκετά την Μάρα και τον Τέιλ. Μου άρεσε που και οι δυο τους ήταν πολύ καλοί σε αυτό που έκαναν μα γνωρίσαμε και τις αδυναμίες τους. Εκείνη της Μάρα δεν θα την αποκαλούσα αδυναμία μα για εκείνη, για τα πιστεύω της, ήταν μαχαιριά. Ο Τέιλ βασανιζόταν από κάτι που ο ίδιος προκαλούσε στον εαυτό του και αυτό τον έκανε λιγότερο καλό στο «ταλέντο» του. Η Μάρα είχε μερικές τρομερές σκηνές μάχης τις οποίες πραγματικά απόλαυσα, αντιθέτως με τον Τέιλ που οι περισσότερες στιγμές του ήταν self-destructive ή/και self-loathing, δίνοντάς του μια πολύ ιδιαίτερη νότα. Γενικώς όλες οι σκηνές μάχης ήταν πολύ όμορφα γραμμένες, με λεπτομέρειες στις κινήσεις και τα stances κάτι που δεν ξέρω αν έχω ξαναδεί. Ταίριαζε στο ύφος του βιβλίου και έκανε τις μάχες πιο ζωντανές.
Έχω ανάμεικτα συναισθήματα σχετικά με την Ανδονάλ παρόλο που στην αρχή πίστευα πως εκείνη θα καταλήξει να είναι η αγαπημένη μου. Κάπου την έχασα και μερικές από τις πράξεις της -ιδίως προς το τέλος- μου φάνηκαν παράταιρες. Ήταν μια δυναμική γυναίκα που ότι ήθελε το έπαιρνε αλλά η ανάγκη της για validation από κάποιον χαρακτήρα (συν τα συναισθήματά της για εκείνον) την μετέτρεψαν αρκετές φορές σε κάτι πιο basic, λες και την έγδυναν από αυτό που ήταν. Δεν θεωρώ ότι για να ισχύει το ένα πρέπει το άλλο να παύει. Ακόμη, αναφέρθηκε μερικές φορές το «γυναικείο ένστικτο» (triggered) και μου χαλούσε το immersion. Εκτός αν είναι κάποια μαγική δύναμη που έχουν οι γυναίκες στον συγκεκριμένο κόσμο, θα προτιμούσα να λείπει.
Ο κόσμος είναι πανέμορφα στημένος, με πλούσιες περιγραφές των περιοχών που οι χαρακτήρες επισκέπτονται και γεμάτος διαφορετικότητα ή έλλειψη αυτής (όταν διαβάσετε θα καταλάβετε τι εννοώ). Το βιβλίο ήταν γεμάτο από στιγμές που έχτιζαν τις σκάλες μέχρι την κορυφή όπου γίνεται μια μεγάλη αποκάλυψη λίγο πριν από μια σειρά αγχωτικών σκηνών για τις οποίες κρατούσαμε τις ανάσες μας επί πολλά κεφάλαια. Κάποιες πόρτες κλείνουν, άλλες μένουν μισάνοιχτες και άλλες ανοίγουν χωρίς να ξέρουμε πού οδηγούν. Οι χαρακτήρες παίρνουν πολλές απαντήσεις αλλά δημιουργούνται νέες ερωτήσεις για το μέλλον όλων τους.
Είναι solid read, θα περάσετε πολύ όμορφα διαβάζοντάς το, θα γελάσετε σε αρκετά σημεία με τα αστεία της παρέας, θα δεθείτε με χαρακτήρες, θα αγχωθείτε για τις ζωές τους, θα κατανοήσετε πράξεις ανταγωνιστών και θα αποζητάτε περισσότερο χρόνο μαζί τους. Ότι αναφέρεται στο βιβλίο έχει purpose, οι χαρακτήρες έχουν purpose και οι πράξεις τους αφήνουν στάμπα στον κόσμο τους.
Για να κλείσω το βραδινό ramble, είναι ένα από τα καλύτερα βιβλία ελληνικής φαντασίας που έχω διαβάσει και θεωρώ πως θα έπρεπε να είναι πιο γνωστό και να υπάρχει σε περισσότερα ράφια. Νομίζω πως είναι σειρά βιβλίων αλλά το συγκεκριμένο στέκεται μια χαρά και μόνο του οπότε δεν χρειάζεται να περιμένετε για το επόμενο πριν ξεκινήσετε.
Η ιστορία διαδραματίζεται σε έναν φανταστικό κόσμο που έχει πλάσει ο συγγραφέας αλλά από τα πρώτα κεφάλαια βλέπουμε πως υπάρχουν αναφορές σε γεγονότα, θρησκείες, χαρακτήρες βιβλίων ή/και βιβλία, του δικού μας κόσμου. Ποτέ δεν μπορώ να είμαι σίγουρη για το αν κάτι τέτοιο μπορεί να ταιριάξει όμορφα σε μια ιστορία φαντασίας αλλά ο Σταύρος Μαμούτος το κατάφερε τόσο καλά που μόνο ενδιαφέρον προσέδωσε στην ιστορία. Το έκανε τόσο περίτεχνα που -χωρίς να θέλω να αποκαλύψω κάτι- ότι αναφέρεται, χρησιμοποιείται και δεν υπάρχει απλώς για να υπάρχει.
Ακολουθούμε μια ομάδα ανθρώπων με τρομερό ενδιαφέρον ξεχωριστά αλλά και μαζί. Βλέπουμε πως οι περισσότεροι είναι φίλοι ή συγγενείς, πως έχουν παλέψει στον πόλεμο παρέα και έχουν παρελθόν. Λαμβάνουν μια αποστολή η οποία φαίνεται να είναι εύκολη και ξεκάθαρη, πάμε από το Α μέρος στο Β μέρος, αλλά ο αναγνώστης έχει ήδη πάρει τις πληροφορίες που χρειάζεται για να καταλάβει πως μόνο απλή δεν θα είναι. Μετά τα πρώτα τους κιόλας βήματα, οι μπελάδες βρίσκουν την ομάδα και από αυτό το σημείο κι έπειτα κανείς τους δεν παίρνει ανάσα.
Ο χαρακτήρας που μπορεί να ξεχωρίσει ως ο κυριότερος -παρόλο που όλοι έχουν αρκετό χρόνο να εξελιχθούν- είναι ο Πέηλ. Εκείνον ακολουθούμε λίγο περισσότερο, εκείνος οδηγεί την ομάδα και ορίζει τα επόμενα βήματά τους, έχει πιο in depth παρελθόν και ένιωσα πως μπήκα περισσότερο στο δικό του κεφάλι. Έχει κάτι το ιδιαίτερο, μια δύναμη που τον κάνει ξεχωριστό ανάμεσα στους υπόλοιπους πολεμιστές και τον έκανε αγαπητό σε μένα. Δεν είμαι σίγουρη αν συμπάθησα τον Πέηλ. Φέρθηκε εντάξει σε κάποια σημεία ενώ σε άλλα ένιωσα πως η συμπεριφορά του ήταν τόσο χλιαρή που με απογοήτευσε. Αυτό δεν σημαίνει πως ήταν κακογραμμένος χαρακτήρας, κάθε άλλο, φερόταν όπως έπρεπε. Απλώς εγώ δεν θα τον έκανα παρέα, οκαυ; (μη με ρωτάτε αν εκείνος θα έκανε εμένα παρέα. Σίγουρα όχι).
Συμπάθησα αρκετά την Μάρα και τον Τέιλ. Μου άρεσε που και οι δυο τους ήταν πολύ καλοί σε αυτό που έκαναν μα γνωρίσαμε και τις αδυναμίες τους. Εκείνη της Μάρα δεν θα την αποκαλούσα αδυναμία μα για εκείνη, για τα πιστεύω της, ήταν μαχαιριά. Ο Τέιλ βασανιζόταν από κάτι που ο ίδιος προκαλούσε στον εαυτό του και αυτό τον έκανε λιγότερο καλό στο «ταλέντο» του. Η Μάρα είχε μερικές τρομερές σκηνές μάχης τις οποίες πραγματικά απόλαυσα, αντιθέτως με τον Τέιλ που οι περισσότερες στιγμές του ήταν self-destructive ή/και self-loathing, δίνοντάς του μια πολύ ιδιαίτερη νότα. Γενικώς όλες οι σκηνές μάχης ήταν πολύ όμορφα γραμμένες, με λεπτομέρειες στις κινήσεις και τα stances κάτι που δεν ξέρω αν έχω ξαναδεί. Ταίριαζε στο ύφος του βιβλίου και έκανε τις μάχες πιο ζωντανές.
Έχω ανάμεικτα συναισθήματα σχετικά με την Ανδονάλ παρόλο που στην αρχή πίστευα πως εκείνη θα καταλήξει να είναι η αγαπημένη μου. Κάπου την έχασα και μερικές από τις πράξεις της -ιδίως προς το τέλος- μου φάνηκαν παράταιρες. Ήταν μια δυναμική γυναίκα που ότι ήθελε το έπαιρνε αλλά η ανάγκη της για validation από κάποιον χαρακτήρα (συν τα συναισθήματά της για εκείνον) την μετέτρεψαν αρκετές φορές σε κάτι πιο basic, λες και την έγδυναν από αυτό που ήταν. Δεν θεωρώ ότι για να ισχύει το ένα πρέπει το άλλο να παύει. Ακόμη, αναφέρθηκε μερικές φορές το «γυναικείο ένστικτο» (triggered) και μου χαλούσε το immersion. Εκτός αν είναι κάποια μαγική δύναμη που έχουν οι γυναίκες στον συγκεκριμένο κόσμο, θα προτιμούσα να λείπει.
Ο κόσμος είναι πανέμορφα στημένος, με πλούσιες περιγραφές των περιοχών που οι χαρακτήρες επισκέπτονται και γεμάτος διαφορετικότητα ή έλλειψη αυτής (όταν διαβάσετε θα καταλάβετε τι εννοώ). Το βιβλίο ήταν γεμάτο από στιγμές που έχτιζαν τις σκάλες μέχρι την κορυφή όπου γίνεται μια μεγάλη αποκάλυψη λίγο πριν από μια σειρά αγχωτικών σκηνών για τις οποίες κρατούσαμε τις ανάσες μας επί πολλά κεφάλαια. Κάποιες πόρτες κλείνουν, άλλες μένουν μισάνοιχτες και άλλες ανοίγουν χωρίς να ξέρουμε πού οδηγούν. Οι χαρακτήρες παίρνουν πολλές απαντήσεις αλλά δημιουργούνται νέες ερωτήσεις για το μέλλον όλων τους.
Είναι solid read, θα περάσετε πολύ όμορφα διαβάζοντάς το, θα γελάσετε σε αρκετά σημεία με τα αστεία της παρέας, θα δεθείτε με χαρακτήρες, θα αγχωθείτε για τις ζωές τους, θα κατανοήσετε πράξεις ανταγωνιστών και θα αποζητάτε περισσότερο χρόνο μαζί τους. Ότι αναφέρεται στο βιβλίο έχει purpose, οι χαρακτήρες έχουν purpose και οι πράξεις τους αφήνουν στάμπα στον κόσμο τους.
Για να κλείσω το βραδινό ramble, είναι ένα από τα καλύτερα βιβλία ελληνικής φαντασίας που έχω διαβάσει και θεωρώ πως θα έπρεπε να είναι πιο γνωστό και να υπάρχει σε περισσότερα ράφια. Νομίζω πως είναι σειρά βιβλίων αλλά το συγκεκριμένο στέκεται μια χαρά και μόνο του οπότε δεν χρειάζεται να περιμένετε για το επόμενο πριν ξεκινήσετε.
Read
May 6, 2019"Ο Πέηλ στεκόταν δίπλα στη φωτιά κι έλεγχε την πανοπλία του. Ο αρθρωτός του θώρακας αποτελούνταν από τρία κομμάτια: το κοιλιακό, που έμπαινε κάτω από το μεσοθωράκιο, που έμπαινε κάτω από το στηθαίο. Έτσι το ένα καπάκωνε το άλλο ώστε να μην υπάρχει ανοιχτό σημ��ίο, αλλά να μπορεί και να κινείται άνετα. Οι επωμίδες του ήταν κατασκευασμένες με τον ίδιο τρόπο. Όλα φτιαγμένα από σκληρό κατεργασμένο δέρμα με μια λεπτή σαν τσιγαρόχαρτο επίστρωση μαύρου ατσαλιού στο κέντρο τους. Με τον ίδιο τρόπο και τα περιβραχιόνια, τα γάντια και οι επιγονατίδες του. Όλα φτιαγμένα, ώστε το μέταλλό τους να μην ακουμπά ποτέ μέταλλο. Όλα φτιαγμένα, ώστε να είναι γρήγορος και αθόρυβος".
Το "Σκοτώνοντας το παιδί των καταρρακτών" αποτελεί μια ιδιαιτέρως ευχάριστη έκπληξη. Είναι εμφανές από τις πρώτες, κιόλας, σελίδες πόσο καλή και δουλεμένη είναι η γραφή, αλλά και ότι έχει γίνει σωστή επιμέλεια (κάτι που, δυστυχώς, σπανίζει στο είδος και οι εκδοτικοί και οι συγγραφείς δείχνουν να μην το αντιλαμβάνονται).
Επίσης, ξεχωρίζουν οι ζωντανοί διάλογοι, οι χαρακτήρες που έχουν κάτι να πουν, και η ενδιαφέρουσα ιστορία με τις πολλές κοινωνικές προεκτάσεις που ανεβάζει το επίπεδο.
Για μένα το πιο ξεχωριστό κομμάτι του ήταν η όλη αίσθηση ωριμότητας που αποπνέει. Προφανώς, ο συγγραφέας έχει σκεφτεί πολύ, πριν γράψει, και δεν κατέφυγε σε τεχνάσματα για να προκαλέσει την προσοχή.
Είναι εντυπωσιακό ότι πρόκειται για την πρώτη εμφάνιση ενός συγγραφέα σε ένα έργο τέτοιας έκτασης. Σίγουρα υπάρχουν πολλές δυνατότητες και ελπίζω να ακολουθήσουν και άλλα έργα του.
Το "Σκοτώνοντας το παιδί των καταρρακτών" αποτελεί μια ιδιαιτέρως ευχάριστη έκπληξη. Είναι εμφανές από τις πρώτες, κιόλας, σελίδες πόσο καλή και δουλεμένη είναι η γραφή, αλλά και ότι έχει γίνει σωστή επιμέλεια (κάτι που, δυστυχώς, σπανίζει στο είδος και οι εκδοτικοί και οι συγγραφείς δείχνουν να μην το αντιλαμβάνονται).
Επίσης, ξεχωρίζουν οι ζωντανοί διάλογοι, οι χαρακτήρες που έχουν κάτι να πουν, και η ενδιαφέρουσα ιστορία με τις πολλές κοινωνικές προεκτάσεις που ανεβάζει το επίπεδο.
Για μένα το πιο ξεχωριστό κομμάτι του ήταν η όλη αίσθηση ωριμότητας που αποπνέει. Προφανώς, ο συγγραφέας έχει σκεφτεί πολύ, πριν γράψει, και δεν κατέφυγε σε τεχνάσματα για να προκαλέσει την προσοχή.
Είναι εντυπωσιακό ότι πρόκειται για την πρώτη εμφάνιση ενός συγγραφέα σε ένα έργο τέτοιας έκτασης. Σίγουρα υπάρχουν πολλές δυνατότητες και ελπίζω να ακολουθήσουν και άλλα έργα του.
June 8, 2019
Την άποψή μου μπορείτε να βρείτε και στον Βιβλιολόγο εδώ.
Βαθμολογία: 3,5/5
Ο Σταύρος Μαμούτος βρίσκεται σε ένα υψηλότερο επίπεδο από τους περισσότερους Έλληνες συγγραφείς του είδους. Ή μάλλον, των ειδών. Το «Σκοτώνοντας το παιδί των καταρρακτών» είναι ένα φιλόδοξο μυθιστόρημα που προσπαθεί να παντρέψει πολλά είδη μαζί, συγκεκριμένα τη φαντασία, την επιστημονική φαντασία και τον τρόμο. Είναι, όμως, ένα αριστούργημα; Δυστυχώς, όχι. Η ίδια η φιλοδοξία του συγγραφέα για μένα του γύρισε λίγο μπούμερανγκ και θα εξηγήσω το γιατί. Πιστεύω, πάντως, πως σε γενικές γραμμές κατάφερε να αποδείξει την ικανότητά του ως συγγραφέας.
Θα ξεκινήσω με το χτίσιμο του κόσμου, το νούμερο ένα πράγμα που πρέπει να προσέχει ο κάθε επίδοξος συγγραφέας του φανταστικού και που, ας πούμε, πολλοί αποτυγχάνουν να αποδώσουν σωστά. Εδώ, ο Σταύρος Μαμούτος παίρνει άριστα. Έχει δημιουργήσει, στηριζόμενος στην πραγματικότητα, δικές του χώρες, η καθεμιά με τα δικά της χαρακτηριστικά: φυλές, πολίτευμα, θρησκεία, κοινωνική κατάσταση και προβλήματα. Μας παρουσιάζει έναν κόσμο σε μεσαιωνικές συνθήκες, αλλά σπέρνει παράλληλα και την αμφιβολία για το πού και πότε διαδραματίζεται η ιστορία, με διάφορες αναφορές στον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη, τον Μαρξ, τον Όσκαρ Ουάιλντ, την Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων, κ.α. Οι περιγραφές είναι τόσο καλογραμμένες που σχηματίζεις αμέσως την εικόνα στο μυαλό σου και δε σε αφήνει ποτέ να αναρωτιέσαι.
Οι πρωταγωνιστές μας συστήνονται ικανοποιητικά στην αρχή. Ο καθένας έχει τις ιδιαιτερότητές του, την προσωπική του ιστορία, τις δικές του απόψεις και εξωτερική εμφάνιση. Οι διάλογοι μεταξύ τους είναι φυσικοί και το χιούμορ ωμό, αλλά διασκεδαστικό. Από ένα σημείο και μετά, καθώς οι ήρωές μας διασχίζουν τον κόσμο, οι πράξεις τους παίζουν καθοριστικό ρόλο, έχουν σημαντικές επιπτώσεις. Κατά τη διάρκεια του βιβλίου, όμως, τους ένιωθα λίγο να θολώνουν, κάθε φορά που μιλούσε ή σκεφτόταν ένας χαρακτήρας θα μπορούσε να είναι οποιοσδήποτε της ομάδας. Αυτό συνέβη επειδή κάπου χάθηκε η μοναδικότητά τους. Το λάθος του συγγραφέα θεωρώ πως βρίσκεται στο ότι συνέστησε εξ αρχής μια ομάδα που αποτελείται από 10 (δέκα!) άτομα και με την ποσότητα χάθηκε η ποιότητα. Οι ανταγωνιστές, από την άλλη, μου φάνηκαν πολύ αδύναμοι. Δε θεώρησα ποτέ ότι αποτελούσαν ουσιαστική απειλή, ούτε η Στράικ με τις δίδυμες και το αγόρι, ούτε ο Στίβεν, ούτε καν οι νεκροζώντανοι.
Όσον αφορά τη δομή και την έκταση του βιβλίου, υπάρχει το εξής παράδοξο: οι 630 σελίδες του σίγουρα κύλησαν ευχάριστα, δεν έλειπε ποτέ η αγωνία για το τι θα συμβεί μετά, αλλά ταυτόχρονα ένιωσα πως σε μερικά σημεία φλυαρούσε κιόλας (100+ σελίδες στη νεκρόπολη του Κράουν; Για ποιο λόγο;). Η μεγάλη ανατροπή έρχεται κοντά στο τέλος και είναι κα-τα-πλη-κτι-κή. Χρειάστηκε να διαβάσω τρεις φορές το κεφάλαιο 10 για να χωνέψω τι είχε σκεφτεί ο συγγραφέας. Από εκείνο το σημείο και μετά γίνεται ένας χαμός που σε φτάνει μέχρι την τελευταία σελίδα χωρίς να το καταλάβεις. Αξίζει, όμως, να περιμένεις 550 σελίδες για την κορύφωση; Καλύτερα να μη χρειάζεται. Κατά τη γνώμη μου, είτε θα έπρεπε να υπάρχουν σπουδαία plot twists που θα κρατούσαν τον αναγνώστη μέχρι τη μεγάλη στιγμή ή θα έπρεπε η επεξήγηση να έρθει πιο νωρίς και να χτιστεί το υπόλοιπο βιβλίο καλύτερα με βάση αυτή. Το τέλος του βιβλίου είναι ιδανικό. Κλείνει την πόρτα, αλλά αφήνει κάποια παράθυρα ανοιχτά (ίσως για κάποιο σίκουελ; θα δείξει).
Μέχρι να δούμε τι άλλο έχει να μας προσφέρει ο Σταύρος Μαμούτος, σας προτείνω λοιπόν το «Σκοτώνοντας το παιδί των καταρρακτών», που παρά τα ελαττώματά του (ή μήπως είμαι εγώ υπερβολικά απαιτητικός αναγνώστης; ίσως και τα δυο) είναι ένα αρκετά αξιόλογο μυθιστόρημα.
Βαθμολογία: 3,5/5
Ο Σταύρος Μαμούτος βρίσκεται σε ένα υψηλότερο επίπεδο από τους περισσότερους Έλληνες συγγραφείς του είδους. Ή μάλλον, των ειδών. Το «Σκοτώνοντας το παιδί των καταρρακτών» είναι ένα φιλόδοξο μυθιστόρημα που προσπαθεί να παντρέψει πολλά είδη μαζί, συγκεκριμένα τη φαντασία, την επιστημονική φαντασία και τον τρόμο. Είναι, όμως, ένα αριστούργημα; Δυστυχώς, όχι. Η ίδια η φιλοδοξία του συγγραφέα για μένα του γύρισε λίγο μπούμερανγκ και θα εξηγήσω το γιατί. Πιστεύω, πάντως, πως σε γενικές γραμμές κατάφερε να αποδείξει την ικανότητά του ως συγγραφέας.
Θα ξεκινήσω με το χτίσιμο του κόσμου, το νούμερο ένα πράγμα που πρέπει να προσέχει ο κάθε επίδοξος συγγραφέας του φανταστικού και που, ας πούμε, πολλοί αποτυγχάνουν να αποδώσουν σωστά. Εδώ, ο Σταύρος Μαμούτος παίρνει άριστα. Έχει δημιουργήσει, στηριζόμενος στην πραγματικότητα, δικές του χώρες, η καθεμιά με τα δικά της χαρακτηριστικά: φυλές, πολίτευμα, θρησκεία, κοινωνική κατάσταση και προβλήματα. Μας παρουσιάζει έναν κόσμο σε μεσαιωνικές συνθήκες, αλλά σπέρνει παράλληλα και την αμφιβολία για το πού και πότε διαδραματίζεται η ιστορία, με διάφορες αναφορές στον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη, τον Μαρξ, τον Όσκαρ Ουάιλντ, την Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων, κ.α. Οι περιγραφές είναι τόσο καλογραμμένες που σχηματίζεις αμέσως την εικόνα στο μυαλό σου και δε σε αφήνει ποτέ να αναρωτιέσαι.
Οι πρωταγωνιστές μας συστήνονται ικανοποιητικά στην αρχή. Ο καθένας έχει τις ιδιαιτερότητές του, την προσωπική του ιστορία, τις δικές του απόψεις και εξωτερική εμφάνιση. Οι διάλογοι μεταξύ τους είναι φυσικοί και το χιούμορ ωμό, αλλά διασκεδαστικό. Από ένα σημείο και μετά, καθώς οι ήρωές μας διασχίζουν τον κόσμο, οι πράξεις τους παίζουν καθοριστικό ρόλο, έχουν σημαντικές επιπτώσεις. Κατά τη διάρκεια του βιβλίου, όμως, τους ένιωθα λίγο να θολώνουν, κάθε φορά που μιλούσε ή σκεφτόταν ένας χαρακτήρας θα μπορούσε να είναι οποιοσδήποτε της ομάδας. Αυτό συνέβη επειδή κάπου χάθηκε η μοναδικότητά τους. Το λάθος του συγγραφέα θεωρώ πως βρίσκεται στο ότι συνέστησε εξ αρχής μια ομάδα που αποτελείται από 10 (δέκα!) άτομα και με την ποσότητα χάθηκε η ποιότητα. Οι ανταγωνιστές, από την άλλη, μου φάνηκαν πολύ αδύναμοι. Δε θεώρησα ποτέ ότι αποτελούσαν ουσιαστική απειλή, ούτε η Στράικ με τις δίδυμες και το αγόρι, ούτε ο Στίβεν, ούτε καν οι νεκροζώντανοι.
Όσον αφορά τη δομή και την έκταση του βιβλίου, υπάρχει το εξής παράδοξο: οι 630 σελίδες του σίγουρα κύλησαν ευχάριστα, δεν έλειπε ποτέ η αγωνία για το τι θα συμβεί μετά, αλλά ταυτόχρονα ένιωσα πως σε μερικά σημεία φλυαρούσε κιόλας (100+ σελίδες στη νεκρόπολη του Κράουν; Για ποιο λόγο;). Η μεγάλη ανατροπή έρχεται κοντά στο τέλος και είναι κα-τα-πλη-κτι-κή. Χρειάστηκε να διαβάσω τρεις φορές το κεφάλαιο 10 για να χωνέψω τι είχε σκεφτεί ο συγγραφέας. Από εκείνο το σημείο και μετά γίνεται ένας χαμός που σε φτάνει μέχρι την τελευταία σελίδα χωρίς να το καταλάβεις. Αξίζει, όμως, να περιμένεις 550 σελίδες για την κορύφωση; Καλύτερα να μη χρειάζεται. Κατά τη γνώμη μου, είτε θα έπρεπε να υπάρχουν σπουδαία plot twists που θα κρατούσαν τον αναγνώστη μέχρι τη μεγάλη στιγμή ή θα έπρεπε η επεξήγηση να έρθει πιο νωρίς και να χτιστεί το υπόλοιπο βιβλίο καλύτερα με βάση αυτή. Το τέλος του βιβλίου είναι ιδανικό. Κλείνει την πόρτα, αλλά αφήνει κάποια παράθυρα ανοιχτά (ίσως για κάποιο σίκουελ; θα δείξει).
Μέχρι να δούμε τι άλλο έχει να μας προσφέρει ο Σταύρος Μαμούτος, σας προτείνω λοιπόν το «Σκοτώνοντας το παιδί των καταρρακτών», που παρά τα ελαττώματά του (ή μήπως είμαι εγώ υπερβολικά απαιτητικός αναγνώστης; ίσως και τα δυο) είναι ένα αρκετά αξιόλογο μυθιστόρημα.
March 11, 2019
Εντυπωσιασμένος. Οι τόσες καλές κριτικές ήσαν πολύ σωστές. Ο συγκεκριμένος συγγραφέας έχει αυτό το χαρακτηριστικό που θα έπρεπε να είναι αυτονόητο μα που λίγοι συγγραφείς έχουν: ξέρει να γράφει! Υπέροχα, ελκυστικά, πρωτότυπα, μοναδικά. Δεν ξέρω αν διδάσκεται αυτό μα χαίρεσαι να τον διαβάζεις τον Σταύρο Μαμούτο. Γεννημένος συγγραφέας.
Ναι, η δράση δεν τοποθετείται στο "σήμερα" - κι ούτε θα γράψω στο "πού" γιατί είναι από τα στοιχεία ανατροπής του βιβλίου - μα πρώτη φορά σε βιβλίο διαβάζω διαλόγους από διακριτούς, ζωντανούς, τρισδιάστατους χαρακτήρες που κυριολεκτικά μού θυμίζουν το πώς μιλάει ο σημερινός Έλληνας! Χωρίς αυτό να σημαίνει πως το βιβλίο είναι γραμμένο απλοϊκά ή με το ελάχιστο δυνατό λεξιλόγιο εβδομαδιαίου περιοδικού: ο χειρισμός της γλώσσας είναι εντυπωσιακά υψηλού επιπέδου.
Εξίσου υψηλό είναι το πολιτικό-φιλοσοφικό υπόβαθρο του βιβλίου, ισορροπώντας άψογα πάνω στη λεπτή γραμμή τού να κάνεις νύξεις και να βάλεις τον αναγνώστη σε σκέψεις μα μη πέφτοντας ποτέ στον διδακτισμό τού "τώρα θα σας πω τι πρέπει να σκέφτεστε" όπως τόσα βαρετά politically correct νεανικά μυθιστορήματα τελευταία. Ο συγγραφέας έχει μια απίστευτη ενστικτώδη γνώση τού τι να γράψει, υπαινιχθεί, προϊδεάσει, διηγηθεί, αφήσει.
Πολύ όμορφη και η έκδοση, η ποιότητα του τόμου, γενικώς δεν βρίσκω να γράψω τίποτα το αρνητικό, εύγε!
Ναι, η δράση δεν τοποθετείται στο "σήμερα" - κι ούτε θα γράψω στο "πού" γιατί είναι από τα στοιχεία ανατροπής του βιβλίου - μα πρώτη φορά σε βιβλίο διαβάζω διαλόγους από διακριτούς, ζωντανούς, τρισδιάστατους χαρακτήρες που κυριολεκτικά μού θυμίζουν το πώς μιλάει ο σημερινός Έλληνας! Χωρίς αυτό να σημαίνει πως το βιβλίο είναι γραμμένο απλοϊκά ή με το ελάχιστο δυνατό λεξιλόγιο εβδομαδιαίου περιοδικού: ο χειρισμός της γλώσσας είναι εντυπωσιακά υψηλού επιπέδου.
Εξίσου υψηλό είναι το πολιτικό-φιλοσοφικό υπόβαθρο του βιβλίου, ισορροπώντας άψογα πάνω στη λεπτή γραμμή τού να κάνεις νύξεις και να βάλεις τον αναγνώστη σε σκέψεις μα μη πέφτοντας ποτέ στον διδακτισμό τού "τώρα θα σας πω τι πρέπει να σκέφτεστε" όπως τόσα βαρετά politically correct νεανικά μυθιστορήματα τελευταία. Ο συγγραφέας έχει μια απίστευτη ενστικτώδη γνώση τού τι να γράψει, υπαινιχθεί, προϊδεάσει, διηγηθεί, αφήσει.
Πολύ όμορφη και η έκδοση, η ποιότητα του τόμου, γενικώς δεν βρίσκω να γράψω τίποτα το αρνητικό, εύγε!
May 21, 2019
Διαβάζοντας την περίληψη στο οπισθόφυλλο και ξεκινώντας το βιβλίο θεώρησα ότι θα διαβάσω ένα κλασικό, fantasy μυθιστόρημα για μια ομάδα πολεμιστών που πρέπει να φέρει εις πέρας μια αποστολή, τοποθετημένο σε έναν περίπου μεσαιωνικό σκηνικό. Προς μεγάλη μου έκπληξη αυτό δεν ίσχυε ακριβώς και σίγουρα δυσκολεύτηκα πολύ να το τοποθετήσω σε ένα μόνο συγκεκριμένο είδος. Είναι μυθιστόρημα φαντασίας, αλλά είναι και πολλά παραπάνω.
Θα ξεκινήσω με ορισμένα στοιχεία που πιθανόν να προβληματίσουν τον αναγνώστη,τα οποία όμως, ξεπερνιούνται εύκολα, κατά την άποψή μου. Η χρονική περίοδος στην οποία ήταν τοποθετημένο με μπέρδεψε, καθώς δυσκολευόμουν να συνδυάσω σπαθιά, ασπίδες και μουσκέτα ταυτόχρονα. Σε αρκετές περιπτώσεις στην ιστορία γινόταν συνδυαστική χρήση πυροβόλου όπλου και λεπίδας,αλλά όχι και ασπίδας, οπότε αρχικά προβληματίστηκα. Παρόλα αυτά, η εξήγηση έρχεται και είναι αρκετά εντυπωσιακή και απροσδόκητη. Επίσης η ηλικία ορισμένων ατόμων δεν ήταν απολύτως ξεκάθαρη που, λόγω ορισμένων στιγμών/συμβάντων, θα ήθελα να είναι.
Συνεχίζω τώρα με τα υπέρ του βιβλίου, τα οποία είναι πολλά και υπερκαλύπτουν τυχόν αστοχίες. Ενδιαφέρουσα πλοκή, συμπαθείς χαρακτήρες με ελαττώματα αλλά και προτερήματα και ευαισθησίες, εξαιρετική δράση και ένα διαφορετικό,πολύχρωμο και πολλά υποσχόμενο σύμπαν που σε τραβάει να το εξερευνήσεις. Οι σκηνές δράσης και ηρεμίας εναλλάσσονταν πολύ σωστά, δίνοντας στον αναγνώστη απολαυστικές μάχες αλλά και τον απαιτούμε��ο χρόνο να γνωρίσει τους χαρακτήρες, να χαλαρώσει και να κατεβάσει παλμούς μετά από αυτές, χωρίς να γίνει το βιβλίο βαρετό ή κουραστικό. Οι διάλογοι ήταν ρεαλιστικοί και ευχάριστοι χωρίς υπερβολές και φανφάρες,που συχνά μπορεί κάποιος να συναντήσει σε άλλα μυθιστορήματα του είδους. Ακόμα και οι βωμολοχίες που χρησιμοποιούσαν οι πρωταγωνιστές προέκυπταν οργανικά και ταίριαζαν στο κείμενο και δεν με ενόχλησαν καθόλου, παρόλο που γενικά με ξενίζει πάρα πολύ να τις βλέπω σε βιβλία. (Συνήθως γιατί βρίσκονται σε κακομεταφρασμένο κείμενο και ξεχωρίζουν σαν λάμπες νέον μέσα στη νύχτα.) Εδώ όμως ταιριάζουν απόλυτα, εμπλουτίζουν το κείμενο και κάνουν τους, ήδη συμπαθείς, χαρακτήρες ακόμα πιο ανθρώπινους, ευάλωτους και ρεαλιστικούς. (Η σημασία των ονομάτων ορισμένων πρωταγωνιστών ήταν επίσης μια ωραία λεπτομέρεια.)
Σε αυτό το σημείο θα ήθελα επίσης να τονίσω και την ισχυρή παρουσία δυνατών γυναικείων χαρακτήρων, με διαφορετικές ιδιοσυγκρασίες και κίνητρα, που με χαροποίησε ιδιαίτερα. Οι ανταγωνιστές-κακοί της ιστορίας ήταν επίσης ενδιαφέροντες και απολαυστικά απαίσιοι άνθρωποι ( ) και θα ήθελα πολύ να μάθω περισσότερα για την κοινωνία και τον κόσμο τους.
Συνοψίζοντας, πρόκειται για μια εξαιρετική δουλειά, που φαίνεται πως έγινε με μεράκι. Ο συγγραφέας φαίνεται διαβασμένος, με πολλά και διαφορετικά ενδιαφέροντα που καταφέρνει να παντρέψει αρκετά επιτυχημένα στο βιβλίο του. Το συνιστώ στους λάτρεις του φανταστικού και όχι μόνο. Αν το συναντήσετε σε κάποιο βιβλιοπωλείο μην το προσπεράσετε. Και αν δεν το βρείτε εκεί, αναζητήστε το. Δεν θα χάσετε.
Υ.Γ.: Εδώ θα ήθελα να σημειωθεί πως ενώ το ξεκίνησα καιρό πριν,καθυστέρησα τόσο να το τελειώσω λόγω έλλειψης χρόνου και εργασιών. Όταν βρήκα χρόνο να διαβάσω και το υπόλοιπο τελικά, το τελείωσα σε 2-3 μέρες περίπου καθώς δεν ήθελα να το αφήσω από τα χέρια μου. Μην σας τρομάζουν οι 600 σελίδες του, ρέει σαν νερό.
Θα ξεκινήσω με ορισμένα στοιχεία που πιθανόν να προβληματίσουν τον αναγνώστη,τα οποία όμως, ξεπερνιούνται εύκολα, κατά την άποψή μου. Η χρονική περίοδος στην οποία ήταν τοποθετημένο με μπέρδεψε, καθώς δυσκολευόμουν να συνδυάσω σπαθιά, ασπίδες και μουσκέτα ταυτόχρονα. Σε αρκετές περιπτώσεις στην ιστορία γινόταν συνδυαστική χρήση πυροβόλου όπλου και λεπίδας,αλλά όχι και ασπίδας, οπότε αρχικά προβληματίστηκα. Παρόλα αυτά, η εξήγηση έρχεται και είναι αρκετά εντυπωσιακή και απροσδόκητη. Επίσης η ηλικία ορισμένων ατόμων δεν ήταν απολύτως ξεκάθαρη που, λόγω ορισμένων στιγμών/συμβάντων, θα ήθελα να είναι.
Συνεχίζω τώρα με τα υπέρ του βιβλίου, τα οποία είναι πολλά και υπερκαλύπτουν τυχόν αστοχίες. Ενδιαφέρουσα πλοκή, συμπαθείς χαρακτήρες με ελαττώματα αλλά και προτερήματα και ευαισθησίες, εξαιρετική δράση και ένα διαφορετικό,πολύχρωμο και πολλά υποσχόμενο σύμπαν που σε τραβάει να το εξερευνήσεις. Οι σκηνές δράσης και ηρεμίας εναλλάσσονταν πολύ σωστά, δίνοντας στον αναγνώστη απολαυστικές μάχες αλλά και τον απαιτούμε��ο χρόνο να γνωρίσει τους χαρακτήρες, να χαλαρώσει και να κατεβάσει παλμούς μετά από αυτές, χωρίς να γίνει το βιβλίο βαρετό ή κουραστικό. Οι διάλογοι ήταν ρεαλιστικοί και ευχάριστοι χωρίς υπερβολές και φανφάρες,που συχνά μπορεί κάποιος να συναντήσει σε άλλα μυθιστορήματα του είδους. Ακόμα και οι βωμολοχίες που χρησιμοποιούσαν οι πρωταγωνιστές προέκυπταν οργανικά και ταίριαζαν στο κείμενο και δεν με ενόχλησαν καθόλου, παρόλο που γενικά με ξενίζει πάρα πολύ να τις βλέπω σε βιβλία. (Συνήθως γιατί βρίσκονται σε κακομεταφρασμένο κείμενο και ξεχωρίζουν σαν λάμπες νέον μέσα στη νύχτα.) Εδώ όμως ταιριάζουν απόλυτα, εμπλουτίζουν το κείμενο και κάνουν τους, ήδη συμπαθείς, χαρακτήρες ακόμα πιο ανθρώπινους, ευάλωτους και ρεαλιστικούς. (Η σημασία των ονομάτων ορισμένων πρωταγωνιστών ήταν επίσης μια ωραία λεπτομέρεια.)
Σε αυτό το σημείο θα ήθελα επίσης να τονίσω και την ισχυρή παρουσία δυνατών γυναικείων χαρακτήρων, με διαφορετικές ιδιοσυγκρασίες και κίνητρα, που με χαροποίησε ιδιαίτερα. Οι ανταγωνιστές-κακοί της ιστορίας ήταν επίσης ενδιαφέροντες και απολαυστικά απαίσιοι άνθρωποι ( ) και θα ήθελα πολύ να μάθω περισσότερα για την κοινωνία και τον κόσμο τους.
Συνοψίζοντας, πρόκειται για μια εξαιρετική δουλειά, που φαίνεται πως έγινε με μεράκι. Ο συγγραφέας φαίνεται διαβασμένος, με πολλά και διαφορετικά ενδιαφέροντα που καταφέρνει να παντρέψει αρκετά επιτυχημένα στο βιβλίο του. Το συνιστώ στους λάτρεις του φανταστικού και όχι μόνο. Αν το συναντήσετε σε κάποιο βιβλιοπωλείο μην το προσπεράσετε. Και αν δεν το βρείτε εκεί, αναζητήστε το. Δεν θα χάσετε.
Υ.Γ.: Εδώ θα ήθελα να σημειωθεί πως ενώ το ξεκίνησα καιρό πριν,καθυστέρησα τόσο να το τελειώσω λόγω έλλειψης χρόνου και εργασιών. Όταν βρήκα χρόνο να διαβάσω και το υπόλοιπο τελικά, το τελείωσα σε 2-3 μέρες περίπου καθώς δεν ήθελα να το αφήσω από τα χέρια μου. Μην σας τρομάζουν οι 600 σελίδες του, ρέει σαν νερό.
February 4, 2021
Σκοτώνοντας το παιδί των καταρρακτών.
Ευφάνταστος & μυστηριώδης τίτλος. Ιντριγκαδόρικο οπισθόφυλλο επίσης, ικανό να εξάψει τη φαντασία ενός επίδοξου αναγνώστη. Είχε τραβήξει το ενδιαφέρον μου από το Fantasmagoria 2018, όταν το πρωτοαντίκρισα να φιγουράρει δίπλα στο Έπος της Φαντασίας ΙΙ, μια συλλογή που φιλοξενεί το Εκκρεμές, το πρώτο διήγημά μου που εκδόθηκε ποτέ και προσωπικό αγαπημένο, καθώς είχα χρησιμοποιήσει πραγματικά βιώματά μου ώστε να διηγηθώ την ιστορία του.
Τότε ήμουν πολύ συγκινημένος για να ασχοληθώ περαιτέρω με το Σκοτώνοντας το παιδί των καταρρακτών. Τελικά έμελλε να γνωρίσω πρώτα τον συγγραφέα και μετά να διαβάσω το βιβλίο του.
Από μια ιδιαίτερη συνομιλία που κάναμε κατάλαβα πως αμφότεροι αντιμετωπίσαμε παρόμοια διλήμματα στα έργα μας. Διλήμματα που συνοψίζονται στον συνδυασμό των αντιθέσεων από τον οποίο θα προκύψει τελικά ένας συγκερασμός ιδεών, ικανός να διαφοροποιήσει το πλαίσιο πάνω στο οποίο στηρίζονται οι ιστορίες που επιθυμούμε να διηγηθούμε. Του εκμυστηρεύτηκα πως εγώ ζορίστηκα πολύ να παντρέψω τις ιδέες αυτές και να δώσω ένα αποτέλεσμα που πίστευα πως δεν θα έβλαπτε το βιβλίο, έπειτα από μια προσπάθεια κοπιαστικής αναθεώρησης που κράτησε (και κρατάει ακόμη βασικά) 4 έτη. Είχα στον νου μου την εξής πρόταση που είχα διαβάσει στον σχολιασμό ενός διηγήματος ΕΦ σε κάποιον από τους λογοτεχνικούς διαγωνισμούς του sff.gr:
''Στην τέχνη ο συνδυασμός των αντιθέσεων είναι το ζητούμενο. Όμως όταν συγκεντρώνονται πολλές αντιξοότητες, το αποτέλεσμα μπορεί να γίνει φτωχό".
Συμφωνούσα και συμφωνώ ακόμη με την παραπάνω πρόταση. Θέλει πολύ μαεστρία να παντρέψει κανείς ετερόκλητα στοιχεία που ανήκουν σε διαφορετικά είδη, καθώς ενδέχεται να μην θυλακώνουν μεταξύ τους και να βγάζουν εκτός κλίματος τον αναγνώστη. Κι επειδή θα κριθώ κι εγώ για τα ρίσκα που έχω πάρει στα βιβλία μου, δεν θα πω περισσότερα ώστε να μην εκτεθώ. Απλώς θα ήθελα να επιστήσω την προσοχή στον κ. Μαμούτο ώστε να μην βιαστεί να δώσει τη συνέχεια της ιστορίας και να σκεφτεί πολύ προσεκτικά το πού μπορεί να βρίσκεται η πολυπόθητη χρυσή τομή.
Όλα τα παραπάνω αφορούν την πορεία που ενδέχεται να πάρει η σειρά και όχι το βιβλίο αυτό καθ' αυτό. (Πληροφορίες που αντλούνται από τις 10-15 σελίδες ενός πολύ συγκεκριμένου infodump που δίνει το στίγμα για το μέλλον).
Το συγκεκριμένο έργο είναι ένα αξιόλογο μυθιστόρημα του φανταστικού. Το ταλέντο του συγγραφέα είναι ολοφάνερο. Η πρόζα του είναι καταπληκτική, ως και ζηλευτή θα έλεγα. Είναι εφάμιλλη φτασμένων συγγραφέων. Σωστές δόσεις αφήγησης, ικανότητα στην απόδοση των εικόνων και των σκηνών δράσης και απρόσκοπτη ροή που βοηθάει την ανάγνωση να κυλάει νεράκι. Το world building ξεκινάει με μυστήριο και δεν απογοητεύει καθώς αναπτύσσεται. Οι χαρακτήρες είναι αρκετά ζωντανοί ώστε να κάνουν την πλοκή ενδιαφέρουσα και οι ιδέες που παρουσιάζονται είναι σίγουρα αξιομνημόνευτες. Υπάρχει γενικά διάχυτος ένας δυναμισμός και ενθουσιασμός στο στυλ γραφής, μια ζωντάνια που βρήκα κάτι παραπάνω από καλοδεχούμενη καθώς ήταν ικανή να σε μαγκώσει στην αφήγηση αλλά και να σε πορώσει. Υπάρχει και χιούμορ επίσης, που ταιριάζει στην ιστορία, αλλά και μια υπέροχη σκοτεινή ατμόσφαιρα που προσιδιάζει σε τρόμο. Τελειώνοντας το βιβλίο δεν υπάρχει καμία αμφιβολία στο μυαλό σου για το αν ο Σταύρος Μαμούτος αξίζει να βρίσκεται εκεί έξω ή όχι. Το Σκοτώνοντας το παιδί των καταρρακτών προσφέρει πολλές ώρες ψυχαγωγίας που στις μέρες μας είναι δυσεύρετες.
Με εξαίρεση το (αμφιλεγόμενο) infodump που ήρθε εξαιρετικά απότομα, καθώς δεν λειτούργησε ως αναπτροπή αλλά ως wake up call, πάντα σύμφωνα με τα γούστα μου, ήταν λίγα τα πράγματα που θα ήθελα να δω διαφορετικά στο βιβλίο:
-Οι βωμολοχίες. Δεν μου αρέσουν γενικώς, μα κυρίως όταν γίνονται από τον αφηγητή, τότε ξενερώνω. Δεν έχω πρόβλημα να χρησιμοποιούνται φειδωλά (από τους χαρακτήρες), αναλόγως την περίπτωση, μα όταν ξεφεύγουν δεν μπορώ να τις αγνοήσω. Και για να επιχειρηματολογήσω περαιτέρω, προλαβαίνοντας τους αντιγνωμούντες, να πω μόνο το εξής: Δεν χρειάζεται να εστιάζουμε σε ρηχά και τετριμμένα πράγματα προκειμένου να πείσουμε για το πόσο αληθινοί και οργανικοί είναι οι χαρακτήρες μας. Δεν χρειάζεται να τονίζουμε τα αυτονόητα, ούτε να υποκύπτουμε στο δέλεαρ της εύκολης λύσης. Γιατί εύκολη λύση είναι να χρησιμοποιούμε βωμολοχίες για να χτίσουμε την ψευδαίσθηση ενός οικείου κόσμου. (πχ στρατιώτες είναι, δεν θα βρίσουν; Απαντώ: οι στρατιώτες μόνο βρίζουν; δεν φοβούνται; δεν λιποψυχούν; δεν αγωνιούν; δεν συγκλονίζονται μπροστά στον χαμό ενός συντρόφου;) Το ζήτημα είναι: μπορείς να συγκινήσεις; μπορείς να θίξεις ζητήματα ευαίσθητα; Μπορείς να κάνεις τον αναγνώστη να ταυτιστεί χωρίς να εκβιάσεις τα συναισθήματά του; Να αγωνιά για την τύχη τους; Να τους συμπαθήσει από τις πράξεις τους; Αυτό είναι το διακύβευμα, όχι να παρουσιάσεις τις φυσικές ανάγκες τους (αν θα πάει στους θάμνους πχ) ή να φανεί ποιός θα βρίσει πιο έξυπνα και βρώμικα. Ως συγγραφείς (και παντοδύναμα όντα για τον κόσμο που πλάθουμε) έχουμε το ''χάρισμα'' να εστιάζουμε όπου θέλουμε. Πόσο κρίμα είναι να στηριζόμαστε στο τετριμμένο ενώ θα μπορούσαμε να εμβαθύνουμε για να πετύχουμε το βέλτιστο δυνατό αποτέλεσμα.
-Η αρχή του βιβλίου απαιτεί υπομονή. Το μυστηριώδες ύφος της κοσμοπλασίας και ο αριθμός των χαρακτήρων που ο αναγνώστης πρέπει να αφομοιώσει θέτουν ως προαπαιτούμενο την προσήλωσή του. Δεν χρειαζόταν να είναι λιγότεροι, θεωρώ, μα θα βοηθούσε αν τους γνωρίζαμε σιγά σιγά. Όπως και να έχει όμως, τους συμπαθείς όλους στο τέλος. Ο Πέηλ και οι δίδυμες ήταν οι αγαπημένοι μου, όπως και τα αδέρφια.
-Η δικαιολόγηση-εξήγηση των στοιχείων που παραθέτονται στο infodump ενώ είναι εξαιρετικά δουλεμένη από άποψη συνέπειας, αποσυντονίζει και έρχεται σε σύγκρουση με το ύφος με το οποίο λειτουργούσε το βιβλίο μέχρι εκείνη τη στιγμή. Αν είχε παρουσιαστεί διαφορετικά (όχι σαν ανατροπή) ίσως να έδενε καλύτερα.
Κοντολογίς, το βιβλίο μου άρεσε και το συστήνω στους λάτρεις του είδους. Είναι σίγουρα ένα έργο που ξεχωρίζει και προσφέρει σωστές δόσεις διασκέδασης και ευχάριστης ανάγνωσης. Είναι ένα έργο που αξίζει να διαβαστεί. Ο Σταύρος Μαμούτος είναι ένας αξιόλογος συγγραφέας. Θεωρώ πως έχει να προσφέρει πολλά στο μέλλον. Αρκεί να μην παρασυρθεί από τις ιδέες του και να μοχθήσει ώστε να βρει τη χρυσή τομή.
Ευφάνταστος & μυστηριώδης τίτλος. Ιντριγκαδόρικο οπισθόφυλλο επίσης, ικανό να εξάψει τη φαντασία ενός επίδοξου αναγνώστη. Είχε τραβήξει το ενδιαφέρον μου από το Fantasmagoria 2018, όταν το πρωτοαντίκρισα να φιγουράρει δίπλα στο Έπος της Φαντασίας ΙΙ, μια συλλογή που φιλοξενεί το Εκκρεμές, το πρώτο διήγημά μου που εκδόθηκε ποτέ και προσωπικό αγαπημένο, καθώς είχα χρησιμοποιήσει πραγματικά βιώματά μου ώστε να διηγηθώ την ιστορία του.
Τότε ήμουν πολύ συγκινημένος για να ασχοληθώ περαιτέρω με το Σκοτώνοντας το παιδί των καταρρακτών. Τελικά έμελλε να γνωρίσω πρώτα τον συγγραφέα και μετά να διαβάσω το βιβλίο του.
Από μια ιδιαίτερη συνομιλία που κάναμε κατάλαβα πως αμφότεροι αντιμετωπίσαμε παρόμοια διλήμματα στα έργα μας. Διλήμματα που συνοψίζονται στον συνδυασμό των αντιθέσεων από τον οποίο θα προκύψει τελικά ένας συγκερασμός ιδεών, ικανός να διαφοροποιήσει το πλαίσιο πάνω στο οποίο στηρίζονται οι ιστορίες που επιθυμούμε να διηγηθούμε. Του εκμυστηρεύτηκα πως εγώ ζορίστηκα πολύ να παντρέψω τις ιδέες αυτές και να δώσω ένα αποτέλεσμα που πίστευα πως δεν θα έβλαπτε το βιβλίο, έπειτα από μια προσπάθεια κοπιαστικής αναθεώρησης που κράτησε (και κρατάει ακόμη βασικά) 4 έτη. Είχα στον νου μου την εξής πρόταση που είχα διαβάσει στον σχολιασμό ενός διηγήματος ΕΦ σε κάποιον από τους λογοτεχνικούς διαγωνισμούς του sff.gr:
''Στην τέχνη ο συνδυασμός των αντιθέσεων είναι το ζητούμενο. Όμως όταν συγκεντρώνονται πολλές αντιξοότητες, το αποτέλεσμα μπορεί να γίνει φτωχό".
Συμφωνούσα και συμφωνώ ακόμη με την παραπάνω πρόταση. Θέλει πολύ μαεστρία να παντρέψει κανείς ετερόκλητα στοιχεία που ανήκουν σε διαφορετικά είδη, καθώς ενδέχεται να μην θυλακώνουν μεταξύ τους και να βγάζουν εκτός κλίματος τον αναγνώστη. Κι επειδή θα κριθώ κι εγώ για τα ρίσκα που έχω πάρει στα βιβλία μου, δεν θα πω περισσότερα ώστε να μην εκτεθώ. Απλώς θα ήθελα να επιστήσω την προσοχή στον κ. Μαμούτο ώστε να μην βιαστεί να δώσει τη συνέχεια της ιστορίας και να σκεφτεί πολύ προσεκτικά το πού μπορεί να βρίσκεται η πολυπόθητη χρυσή τομή.
Όλα τα παραπάνω αφορούν την πορεία που ενδέχεται να πάρει η σειρά και όχι το βιβλίο αυτό καθ' αυτό. (Πληροφορίες που αντλούνται από τις 10-15 σελίδες ενός πολύ συγκεκριμένου infodump που δίνει το στίγμα για το μέλλον).
Το συγκεκριμένο έργο είναι ένα αξιόλογο μυθιστόρημα του φανταστικού. Το ταλέντο του συγγραφέα είναι ολοφάνερο. Η πρόζα του είναι καταπληκτική, ως και ζηλευτή θα έλεγα. Είναι εφάμιλλη φτασμένων συγγραφέων. Σωστές δόσεις αφήγησης, ικανότητα στην απόδοση των εικόνων και των σκηνών δράσης και απρόσκοπτη ροή που βοηθάει την ανάγνωση να κυλάει νεράκι. Το world building ξεκινάει με μυστήριο και δεν απογοητεύει καθώς αναπτύσσεται. Οι χαρακτήρες είναι αρκετά ζωντανοί ώστε να κάνουν την πλοκή ενδιαφέρουσα και οι ιδέες που παρουσιάζονται είναι σίγουρα αξιομνημόνευτες. Υπάρχει γενικά διάχυτος ένας δυναμισμός και ενθουσιασμός στο στυλ γραφής, μια ζωντάνια που βρήκα κάτι παραπάνω από καλοδεχούμενη καθώς ήταν ικανή να σε μαγκώσει στην αφήγηση αλλά και να σε πορώσει. Υπάρχει και χιούμορ επίσης, που ταιριάζει στην ιστορία, αλλά και μια υπέροχη σκοτεινή ατμόσφαιρα που προσιδιάζει σε τρόμο. Τελειώνοντας το βιβλίο δεν υπάρχει καμία αμφιβολία στο μυαλό σου για το αν ο Σταύρος Μαμούτος αξίζει να βρίσκεται εκεί έξω ή όχι. Το Σκοτώνοντας το παιδί των καταρρακτών προσφέρει πολλές ώρες ψυχαγωγίας που στις μέρες μας είναι δυσεύρετες.
Με εξαίρεση το (αμφιλεγόμενο) infodump που ήρθε εξαιρετικά απότομα, καθώς δεν λειτούργησε ως αναπτροπή αλλά ως wake up call, πάντα σύμφωνα με τα γούστα μου, ήταν λίγα τα πράγματα που θα ήθελα να δω διαφορετικά στο βιβλίο:
-Οι βωμολοχίες. Δεν μου αρέσουν γενικώς, μα κυρίως όταν γίνονται από τον αφηγητή, τότε ξενερώνω. Δεν έχω πρόβλημα να χρησιμοποιούνται φειδωλά (από τους χαρακτήρες), αναλόγως την περίπτωση, μα όταν ξεφεύγουν δεν μπορώ να τις αγνοήσω. Και για να επιχειρηματολογήσω περαιτέρω, προλαβαίνοντας τους αντιγνωμούντες, να πω μόνο το εξής: Δεν χρειάζεται να εστιάζουμε σε ρηχά και τετριμμένα πράγματα προκειμένου να πείσουμε για το πόσο αληθινοί και οργανικοί είναι οι χαρακτήρες μας. Δεν χρειάζεται να τονίζουμε τα αυτονόητα, ούτε να υποκύπτουμε στο δέλεαρ της εύκολης λύσης. Γιατί εύκολη λύση είναι να χρησιμοποιούμε βωμολοχίες για να χτίσουμε την ψευδαίσθηση ενός οικείου κόσμου. (πχ στρατιώτες είναι, δεν θα βρίσουν; Απαντώ: οι στρατιώτες μόνο βρίζουν; δεν φοβούνται; δεν λιποψυχούν; δεν αγωνιούν; δεν συγκλονίζονται μπροστά στον χαμό ενός συντρόφου;) Το ζήτημα είναι: μπορείς να συγκινήσεις; μπορείς να θίξεις ζητήματα ευαίσθητα; Μπορείς να κάνεις τον αναγνώστη να ταυτιστεί χωρίς να εκβιάσεις τα συναισθήματά του; Να αγωνιά για την τύχη τους; Να τους συμπαθήσει από τις πράξεις τους; Αυτό είναι το διακύβευμα, όχι να παρουσιάσεις τις φυσικές ανάγκες τους (αν θα πάει στους θάμνους πχ) ή να φανεί ποιός θα βρίσει πιο έξυπνα και βρώμικα. Ως συγγραφείς (και παντοδύναμα όντα για τον κόσμο που πλάθουμε) έχουμε το ''χάρισμα'' να εστιάζουμε όπου θέλουμε. Πόσο κρίμα είναι να στηριζόμαστε στο τετριμμένο ενώ θα μπορούσαμε να εμβαθύνουμε για να πετύχουμε το βέλτιστο δυνατό αποτέλεσμα.
-Η αρχή του βιβλίου απαιτεί υπομονή. Το μυστηριώδες ύφος της κοσμοπλασίας και ο αριθμός των χαρακτήρων που ο αναγνώστης πρέπει να αφομοιώσει θέτουν ως προαπαιτούμενο την προσήλωσή του. Δεν χρειαζόταν να είναι λιγότεροι, θεωρώ, μα θα βοηθούσε αν τους γνωρίζαμε σιγά σιγά. Όπως και να έχει όμως, τους συμπαθείς όλους στο τέλος. Ο Πέηλ και οι δίδυμες ήταν οι αγαπημένοι μου, όπως και τα αδέρφια.
-Η δικαιολόγηση-εξήγηση των στοιχείων που παραθέτονται στο infodump ενώ είναι εξαιρετικά δουλεμένη από άποψη συνέπειας, αποσυντονίζει και έρχεται σε σύγκρουση με το ύφος με το οποίο λειτουργούσε το βιβλίο μέχρι εκείνη τη στιγμή. Αν είχε παρουσιαστεί διαφορετικά (όχι σαν ανατροπή) ίσως να έδενε καλύτερα.
Κοντολογίς, το βιβλίο μου άρεσε και το συστήνω στους λάτρεις του είδους. Είναι σίγουρα ένα έργο που ξεχωρίζει και προσφέρει σωστές δόσεις διασκέδασης και ευχάριστης ανάγνωσης. Είναι ένα έργο που αξίζει να διαβαστεί. Ο Σταύρος Μαμούτος είναι ένας αξιόλογος συγγραφέας. Θεωρώ πως έχει να προσφέρει πολλά στο μέλλον. Αρκεί να μην παρασυρθεί από τις ιδέες του και να μοχθήσει ώστε να βρει τη χρυσή τομή.
Read
September 7, 2018Γιατί ένα παιδί πρέπει να σκοτωθεί και για ποιους καταρράκτες μας μιλά;
Το βιβλίο ανήκει στη φανταστική λογοτεχνία και σε κερδίζει από το πρώτο κεφάλαιο. Μια κοπέλα 16 χρόνων τρέχει στο δάσος, προσπαθώντας να σώσει τη ζωή της, από μια κακιά γυναίκα η οποία έχει τη δύναμη να προκαλεί κεραυνούς.
Ωστόσο, από το πρώτο κεφάλαιο και μετά ο συγγραφέας μας παρουσιάζει μια νέα περιοχή, την Τοπθαλινα και τους ήρωές της. Παλιοί φίλοι συναντιούνται και πάλι, η ιστορία εξελίσσεται ομαλά και σιγά σιγά ανακαλύπτεις τι συμβαίνει, ποιες απειλές και δυσκολίες εμφανίζονται, με ποιον τρόπο θα αντιμετωπισθούν και τέλος πως θα συνδεθεί αυτό το κορίτσι με τους ήρωες.
Στο βιβλίο θα γνωρίσουμε και άλλες περιοχές, περισσότερους χαρακτήρες και θα ενθουσιαστούμε από τις όμορφες περιγραφές. Η αφήγηση είναι τριτοπρόσωπη, οι σκηνές των μαχών είναι πολύ ζωντανές και δυνατές, οι χαρακτήρες είναι πολύ καλά δομημένοι και η πλοκή πλούσια σε γεγονότα και δράση! Βέβαια το βιβλίο δεν είναι μόνο ταξίδια και μάχες. Μιλά για την οικογένεια, την κοινωνία, εχει στοιχεία απο πολιτική και θρησκεία, έχει βασιλιάδες και κάστρα, έχει ανθρώπους με υπερδυνάμεις και πολλά ακόμη που δεν μπορώ να αποκαλύψω...
Επίσης, μου άρεσε πολύ που δεν βαρέθηκα σε κανένα κεφάλαιο, μου άρεσαν τα ονόματα που χρησιμοποίησε ο συγγραφέας για τους ήρωες του, οι έντονοι διάλογοι, καθώς και το τέλος του βιβλίου που σε αφήνει σε αγωνία!
Αυτό που δεν μου άρεσε είναι οι φιλικές "βρισιές" στην αρχή του βιβλίου (αν και μετά το ξεχνάς γιατί σε κερδίζει η έντονη πλοκή) και το κεφάλαιο 10 γιατί πιστεύω πως δεν ταίριαζε στο βιβλίο (λέω κεφάλαιο 10 γιατί δεν θέλω να αποκαλύψω στοιχεία της πλοκής).
Ανυπομονώ για το δεύτερο βιβλίο, που είμαι σίγουρη πως θα υπάρξει, γιατί με αυτό το τέλος που ειχε το πρώτο: εε θα σκασωωωω!
Μπράβο στο συγγραφέα για αυτό το τόσο ενδιαφέρον βιβλίο. Με εξέπληξε ευχάριστα!
** Ο τίτλος και το εξώφυλλο του βιβλίου δεν είναι καθόλου τυχαία!
Το βιβλίο ανήκει στη φανταστική λογοτεχνία και σε κερδίζει από το πρώτο κεφάλαιο. Μια κοπέλα 16 χρόνων τρέχει στο δάσος, προσπαθώντας να σώσει τη ζωή της, από μια κακιά γυναίκα η οποία έχει τη δύναμη να προκαλεί κεραυνούς.
Ωστόσο, από το πρώτο κεφάλαιο και μετά ο συγγραφέας μας παρουσιάζει μια νέα περιοχή, την Τοπθαλινα και τους ήρωές της. Παλιοί φίλοι συναντιούνται και πάλι, η ιστορία εξελίσσεται ομαλά και σιγά σιγά ανακαλύπτεις τι συμβαίνει, ποιες απειλές και δυσκολίες εμφανίζονται, με ποιον τρόπο θα αντιμετωπισθούν και τέλος πως θα συνδεθεί αυτό το κορίτσι με τους ήρωες.
Στο βιβλίο θα γνωρίσουμε και άλλες περιοχές, περισσότερους χαρακτήρες και θα ενθουσιαστούμε από τις όμορφες περιγραφές. Η αφήγηση είναι τριτοπρόσωπη, οι σκηνές των μαχών είναι πολύ ζωντανές και δυνατές, οι χαρακτήρες είναι πολύ καλά δομημένοι και η πλοκή πλούσια σε γεγονότα και δράση! Βέβαια το βιβλίο δεν είναι μόνο ταξίδια και μάχες. Μιλά για την οικογένεια, την κοινωνία, εχει στοιχεία απο πολιτική και θρησκεία, έχει βασιλιάδες και κάστρα, έχει ανθρώπους με υπερδυνάμεις και πολλά ακόμη που δεν μπορώ να αποκαλύψω...
Επίσης, μου άρεσε πολύ που δεν βαρέθηκα σε κανένα κεφάλαιο, μου άρεσαν τα ονόματα που χρησιμοποίησε ο συγγραφέας για τους ήρωες του, οι έντονοι διάλογοι, καθώς και το τέλος του βιβλίου που σε αφήνει σε αγωνία!
Αυτό που δεν μου άρεσε είναι οι φιλικές "βρισιές" στην αρχή του βιβλίου (αν και μετά το ξεχνάς γιατί σε κερδίζει η έντονη πλοκή) και το κεφάλαιο 10 γιατί πιστεύω πως δεν ταίριαζε στο βιβλίο (λέω κεφάλαιο 10 γιατί δεν θέλω να αποκαλύψω στοιχεία της πλοκής).
Ανυπομονώ για το δεύτερο βιβλίο, που είμαι σίγουρη πως θα υπάρξει, γιατί με αυτό το τέλος που ειχε το πρώτο: εε θα σκασωωωω!
Μπράβο στο συγγραφέα για αυτό το τόσο ενδιαφέρον βιβλίο. Με εξέπληξε ευχάριστα!
** Ο τίτλος και το εξώφυλλο του βιβλίου δεν είναι καθόλου τυχαία!
February 11, 2021
Παρ'όλο που αυτό το βιβλίο δεν ταιριάζει στα κλασικά μου γούστα, ήταν ο καλύτερος και ο πιο διασκεδαστικός αντιπερισπασμός μου και ο,τι ακριβώς χρειαζόμουν για εκείνη την περίοδο.
*δεν έχει περάσει μια μέρα που να μην έχω σκεφτεί και να μην έχω ζηλέψει την γιαγιά με το μουστάκι*
*δεν έχει περάσει μια μέρα που να μην έχω σκεφτεί και να μην έχω ζηλέψει την γιαγιά με το μουστάκι*
December 27, 2019
Πολλά μπράβο στον Σταύρο γι' αυτό το εγχείρημα που πιστεύω ότι είναι μοναδικό στην Ελλάδα. ( Αν όχι, ρε παιδιά που είστε κρυμμένοι;) . Θα το χαρακτήριζα cyberpunk μεσαιωνικό επικής φαντασίας. Έχει μια μοναδική αίσθηση καθώς το διαβάζεις που ενώ σου βγάζει βαθύ λογοτεχνικό χαρακτήρα, ταυτόχρονα είναι βατό, μοντέρνο και απολαυστικό.
Έχει σπονδυλωτή πλοκή που προσπαθεί να σε βάλει στο νόημα της ιστορίας ώστε στο τέλος να φτάσεις να τρίβεις τα μάτια σου με αυτό που διαβάζεις. Οι χαρακτήρες του είναι δυνατοί και ο καθένας θα μπορούσε να βρει κάποιον για να ταυτιστεί.
Είναι σημαντικό όταν φτιάχνεις ένα κόσμο, στο τέλος να βγάζουν όλα νόημα. Εγώ το χόρτασα λοιπόν και θέλω κι' άλλο.
Έχει σπονδυλωτή πλοκή που προσπαθεί να σε βάλει στο νόημα της ιστορίας ώστε στο τέλος να φτάσεις να τρίβεις τα μάτια σου με αυτό που διαβάζεις. Οι χαρακτήρες του είναι δυνατοί και ο καθένας θα μπορούσε να βρει κάποιον για να ταυτιστεί.
Είναι σημαντικό όταν φτιάχνεις ένα κόσμο, στο τέλος να βγάζουν όλα νόημα. Εγώ το χόρτασα λοιπόν και θέλω κι' άλλο.
October 20, 2018
Πολύ ωραιο βιβλίο ! Δυσκολεύτηκα λιγο στην αρχή με τα ονόματα , αλλά μόλις τα μάθεις το διαβάζεις με την μια! Σασπένς, αγωνία, σε μεταφέρει σε άλλους τόπους, Ωραια γραφή ! Μου άρεσε πολύ !
September 18, 2023
Το "Σκοτώνοντας το παιδί των καταρρακτών" έχει έχει όλα τα θετικά στοιχεία που ψάχνω σε κάθε βιβλίο Φαντασίας. Ωραία αλλά όχι δύσκολη και πομπώδη γραφή, εντυπωσιακό concept, ενδιαφέρον κόσμος, αρκετή αγωνία ώστε να σε κρατάει σε εγρήγορση αλλά όχι τόση ώστε να μοιάζει επιτειδευμένη και διάσπαρτες φυτεμένες λεπτομέρειες που μπορεί να σε μπερδεύουν στην αρχή, αλλά καταλήγεις σε ένα μεγάλο "ε ναι, βγάζει νόημα" στο τέλος.
Μέσα στα παραπάνω υπάρχουν και οι κλασικές φιλοσοφικοκοινωνικοπολιτικές απόψεις που έχουν τα βιβλία του είδους, με -κατά τη γνώμη μου- σωστές αποστάσεις ανάμεσα στη δράση και την ηρεμία της σκέψης και του εσωτερικού στοχασμού.
Οι πρωταγωνιστές είναι πολλοί και μπορεί αυτό να αποτρέψει ή να αγχώσει τον αναγνώστη, αλλά προσωπικά δεν νομίζω ότι με ενόχλησε. Ίσως μόνο το γεγονός ότι κάποιοι πρωταγωνιστές έχουν παρόμοια ονόματα και αν δεν το διαβάσεις σε μικρό χρονικό διάστημα, μπορεί από την τελευταία φορά που είχες πιάσει το βιβλίο να σου πάρει λίγο χρόνο για να συνηθίσεις και πάλι το "ποιός ειναι ο Πέηλ και ποιός ειναι ο Τέιλ".
Στα πολύ θετικά στοιχεία το ωραίο κλείσιμο που δίνει μεν τη δυνατότητα να εξερευνηθεί περισσότερο ο κόσμος και οι χαρακτήρες, αλλά λειτουργεί μια χαρά και σαν stand alone βιβλίο.
Μέσα στα παραπάνω υπάρχουν και οι κλασικές φιλοσοφικοκοινωνικοπολιτικές απόψεις που έχουν τα βιβλία του είδους, με -κατά τη γνώμη μου- σωστές αποστάσεις ανάμεσα στη δράση και την ηρεμία της σκέψης και του εσωτερικού στοχασμού.
Οι πρωταγωνιστές είναι πολλοί και μπορεί αυτό να αποτρέψει ή να αγχώσει τον αναγνώστη, αλλά προσωπικά δεν νομίζω ότι με ενόχλησε. Ίσως μόνο το γεγονός ότι κάποιοι πρωταγωνιστές έχουν παρόμοια ονόματα και αν δεν το διαβάσεις σε μικρό χρονικό διάστημα, μπορεί από την τελευταία φορά που είχες πιάσει το βιβλίο να σου πάρει λίγο χρόνο για να συνηθίσεις και πάλι το "ποιός ειναι ο Πέηλ και ποιός ειναι ο Τέιλ".
Στα πολύ θετικά στοιχεία το ωραίο κλείσιμο που δίνει μεν τη δυνατότητα να εξερευνηθεί περισσότερο ο κόσμος και οι χαρακτήρες, αλλά λειτουργεί μια χαρά και σαν stand alone βιβλίο.
April 13, 2018
Φοβερό βιβλίο !
Λάτρεψα τον πλούσιο κόσμο του και την ανατρεπτική πλοκή του. Απίστευτοι κ καυστικοι χαρακτήρες. Το προτείνω για ανοιχτά μυαλά που δεν δέχονται την λογοκρισία .
Λάτρεψα τον πλούσιο κόσμο του και την ανατρεπτική πλοκή του. Απίστευτοι κ καυστικοι χαρακτήρες. Το προτείνω για ανοιχτά μυαλά που δεν δέχονται την λογοκρισία .
April 27, 2019
Στα υπέρ: Καταπληκτική γραφή, φοβερή πρόζα, όμορφα πλασμένος κόσμος, ζωντανοί διάλογοι, ωραία σκοτεινή ατμόσφαιρα.
Στα κατά: Η πλοκή είναι σκέτη σύγχυση και πασχίζεις να καταλάβεις τι στο κόρακα γίνεται. Πασάρεται σαν μυστήριο αλλά ουδέποτε μου δόθηκε ένας λόγος για να νοιαστώ να λύσω το μυστήριο. Δεν είχα ιδέα τι γινόταν τις μισές φορές και το γιατί γινόταν τις άλλες μισές. Ως αποτέλεσμα είχα χάσει το ενδιαφέρον μου με το που έφτασα στη μέση του βιβλίου.
Ο συγγραφέας πάντως σίγουρα κατάφερε να δημιουργήσει κάτι το πολύ ιδιαίτερο για τα δεδομένα της ελληνικής φαντασίας. Δεν ακολουθεί την πεπατημένη των περισσότερων και έχει πέσει πολύ δουλειά στην γραφή και την επιμέλεια. Κρίμα που δεν ασχολήθηκε λίγο περισσότερο στο να τσιγκλήσει με κάτι το ενδιαφέρον του αναγνώστη όσο αφορά την πλοκή.
Στα κατά: Η πλοκή είναι σκέτη σύγχυση και πασχίζεις να καταλάβεις τι στο κόρακα γίνεται. Πασάρεται σαν μυστήριο αλλά ουδέποτε μου δόθηκε ένας λόγος για να νοιαστώ να λύσω το μυστήριο. Δεν είχα ιδέα τι γινόταν τις μισές φορές και το γιατί γινόταν τις άλλες μισές. Ως αποτέλεσμα είχα χάσει το ενδιαφέρον μου με το που έφτασα στη μέση του βιβλίου.
Ο συγγραφέας πάντως σίγουρα κατάφερε να δημιουργήσει κάτι το πολύ ιδιαίτερο για τα δεδομένα της ελληνικής φαντασίας. Δεν ακολουθεί την πεπατημένη των περισσότερων και έχει πέσει πολύ δουλειά στην γραφή και την επιμέλεια. Κρίμα που δεν ασχολήθηκε λίγο περισσότερο στο να τσιγκλήσει με κάτι το ενδιαφέρον του αναγνώστη όσο αφορά την πλοκή.
Displaying 1 - 19 of 19 reviews