Ο λιμός

Η τριλογία της κατοχής #1

by Πάνος Αμυράς

Αθήνα, Δεκέμβριος 1941.
Η πόλη έχει βυθιστεί στον εφιάλτη του μεγάλου λιμού. Ένας λοχαγός των Ες Ες, ο οποίος ερευνά μια υπόθεση για λογαριασμό του υπουργού Προπαγάνδας Γιόζεφ Γκέμπελς, δολοφονείται άγρια στο ξενοδοχείο Μεγάλη Βρεταννία.

Την έρευνα της δολοφονίας αναλαμβάνει ο υπαστυνόμος Νίκος Αγραφιώτης, ο οποίος επιστρέφει στην ενεργό δράση ύστερα από το καθεστώς διαθεσιμότητας που είχε τεθεί μετά την κλοπή της σβάστικας στην Ακρόπολη.

Η υπόθεση παίρνει γρήγορα απρόβλεπτες διαστάσεις και ο υπαστυνόμος θα διαπιστώσει ότι έχει εμπλακεί σε ένα φονικό παιχνίδι στο οποίο συμμετέχουν μαυραγορίτες, μέλη της δωσιλογικής κυβέρνησης, επίορκα στελέχη της Ειδικής Ασφάλειας και αξιωματικοί των Ες Ες.

Μέσα από την περιπλάνησή του σε παράνομα στέκια, καζίνο και καμπαρέ αλλά και στα κολαστήρια της Γκεστάπο, θα αναζητήσει την αλήθεια, ενώ με τη βοήθεια ενός βετεράνου της αστυνομίας και μιας μυστηριώδους κοπέλας θα βρεθεί μπροστά σε ένα παράτολμο σχέδιο που θα κρίνει χιλιάδες ζωές.

Ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα, βασισμένο σε αληθινά γεγονότα, που φωτίζει την πιο σκοτεινή περίοδο της Κατοχής και αναδεικνύει άγνωστους έως τώρα πρωταγωνιστές.

Genres: Crime, Historical Fiction, Historical

440 pages, Paperback

First published October 10, 2018

About the author

O Πάνος Αμυράς γεννήθηκε στην Αθήνα το 1966 και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε Οικονομικές Επιστήμες στην ΑΣΟΕΕ αλλά γρήγορα στράφηκε στη δημοσιογραφία. Ξεκίνησε την καριέρα του από την οικονομική εφημερίδα Εξπρές. Το 1994 εντάχθηκε στο δημοσιογραφικό δυναμικό του Ελεύθερου Τύπου, ενώ από το 2011 έχει αναλάβει τη διεύθυνση της εφημερίδας. Έχει εργαστεί στο ραδιόφωνο της ΕΡΑ (Α΄ Πρόγραμμα) και στον ραδιοφωνικό σταθμό City FM. Είναι παντρεμένος και πατέρας δύο παιδιών

Reviews

[Vicky Ziliaskopoulou · Rating 4 out of 5]

Βλέπω ότι στο εξώφυλλο το έχουν χαρακτηρισμένο ως μυθιστόρημα, αν και προσωπικά πιστεύω ότι έχει όλα τα βασικά στοιχεία που θα επέτρεπαν τον χαρακτηρισμό του ως ιστορικό μυθιστόρημα. Ο βασικός πρωταγωνιστής, ο υπαστυνόμος Νίκος Αγραφιώτης αναλαμβάνει να ερευνήσει τη δολοφονία ενός λοχαγού των Ες Ες και να εντοπίσει ένα φάκελλο που χάθηκε μετά τη δολοφονία καθώς και τα έγγραφα που είχε μέσα.
Το σκέλος που αφορά στην πλοκή του αστυνομικού μου φάνηκε αρκετά ενδιαφέρον. Δεν έχει πολλή ένταση ούτε αγωνία, όμως η δράση είναι συνεχόμενη και οι εξελίξεις έρχονται ομαλά. Μου άρεσε επίσης και ο τρόπος που περιγράφει τη "συνεργασία" μεταξύ της ελληνικής αστυνομίας και των δυνάμεων κατοχής εκείνη την περίοδο στην Αθήνα.
Ο κύριος όμως λόγος που ήθελα να διαβάσω το βιβλίο είναι το σκέλος του που αφορά στα ιστορικά γεγονότα του λιμού της Αθήνας. Θεώρησα ότι ένας δημοσιογράφος θα έκανε σοβαρή και εμπεριστατωμένη έρευνα οπότε και θα ενσωμάτωνε στο βιβλίο πολλά γεγονότα και πληροφορίες για εκείνη την περίοδο και ευτυχώς δεν απογοητεύτηκα. Έβαλε σε μια σειρά τα γεγονότα που οδήγησαν τελικά στο λιμό της Αθήνας (και άλλων μεγάλων πόλεων) καθώς και τις κινήσεις που έγιναν προκειμένου να έρθει στην κατεχόμενη χώρα επισιτιστική βοήθεια. Επίσης, μου άρεσε που έδωσε ρόλο σε άγνωστα μέχρι τώρα (για εμένα) πρόσωπα που η συμβολή τους ήταν μεγάλη.
Οι περιγραφές της πείνας και των συνθηκών στις οποίες προσπαθούσαν να επιβιώσουν οι Αθηναίοι όπως και της ατμόσφαιρας φόβου που επικρατούσε είναι πολύ καλές, αν και φοβάμαι ότι ο συγγραφέας δεν κατάφερε να αποποιηθεί τελείως τον αποστασιοποιημένο τρόπο που επιβάλλει το επάγγελμά του, οπότε και λείπει αρκετά το συναίσθημα.
Ο λόγος του συγγραφέα είναι στρωτός, διατήρησε το ενδιαφέρον μου σε όλο το βιβλίο, τόσο για τα ιστορικά γεγονότα που παραθέτει όσο και για το αστυνομικό κομμάτι του. Πιστεύω ότι για όσους γνωρίζουν από Αθήνα το βιβλίο θα είναι ακόμη καλύτερο, αφού με αφορμή τις μετακινήσεις του Αγραφιώτη στην πόλη ο συγγραφέας περιγράφει κτίρια και περιοχές που εγώ δυστυχώς δεν τα ξέρω.

Υ.γ. Με "χαρά" διάβασα την ιστορία της Ελενίτσας! Ήταν σαν να συνάντησα μια παλιά γνώριμη, αφού την ίδια ιστορία είχα διαβάσει και παλιότερα ως έφηβη σε ένα άλλο βιβλίο με θέμα πάλι τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. (Σπάω το κεφάλι μου και δεν μπορώ να θυμηθώ ποιο είναι αυτό το βιβλίο). Για δεύτερη φορά στη ζωή μου σκίστηκε η καρδιά μου με την ιστορία τη δική της και του αδερφού της, αλλά και αισθάνθηκα ελπίδα αφού ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές υπάρχουν άνθρωποι που παλεύουν για να δώσουν μια στάλα χαράς σε ένα παιδί που υποφέρει.

https://thematofylakes.gr/

https://kiallovivlio.blogspot.com/

[Michael Kotsarinis]

Σε αυτό το βιβλίο μπλέκονται με μαεστρία η (σκληρή) πραγματικότητα της Κατοχής μέσα από πραγματικά ιστορικά γεγονότα και πρόσωπα, με την μυθοπλασία ενός αστυνομικού μυθιστορήματος.

Ο συγγραφέας παρόλο που αναφέρεται σε γνωστά σε όλους μας ιστορικά θέματα καταφέρνει να τα παρουσιάσει ολοζώντανα και να συγκινήσει τον αναγνώστη με την ειλικρίνεια και την τραγικότητα των περιγραφών του. Το αστυνομικό κομμάτι αρκετά ικανοποιητικό, μπλέκει τις δυνάμεις κατοχής, αστυνόμους, μαυραγορίτες, προσωπικότητες σε ένα αγώνα με το χρόνο ενώ αποκτά και στοιχεία περιπέτειας στα τελευταία κεφάλαια καταφέρνοντας να διασκεδάσει και λίγο τον αναγνώστη.

Σίγουρα ένα ιδιαίτερο βιβλίο που καταφέρνει να ξεχωρίσει και να θυμίσει με όμορφο και μεστό τρόπο πράγματα που δεν πρέπει να ξεχνιούνται όσο και αν μας θλίβουν.

[Natalie · Rating 4 out of 5]

Τόσο το ιστορικό όσο και το αστυνομικό μυθιστόρημα ανήκουν στα αγαπημένα μου είδη λογοτεχνίας..... Πόσω μάλλον όταν τα δύο αυτά είδη "παντρεύονται" και μάλιστα με τόσο αριστοτεχνικό τρόπο σε αυτό το βιβλίο, δε μπορεί παρά το συγκεκριμένο ανάγνωσμα να τύχει της προσοχής και του θαυμασμού μου. Επίσης, μέσα από το συγκεκριμένο βιβλίο έμαθα πολλές λεπτομέρειες για την εποχή εκείνη και τα βάσανα που πέρασε ο ελληνικός λαός επί γερμανικής κατοχής, στοιχεία που αποδόθηκαν με απόλυτα λιτό και γεμάτο σεβασμό προς την Ιστορία και τους ανθρώπους εκείνης της εποχής τρόπο.

Το συστήνω ανεπιφύλακτα!

[Stratos · Rating 3 out of 5]

Ενδιαφέρουσα ιστορία πάνω σ ΄ ένα θέμα που δεν έχει περιέργως ασχοληθεί η Ιστορία. Ο συγγραφέας λειτούργησε περισσότερο ως δημοσιογράφος, καλό από μια πλευρά, διότι ξεδίπλωσε τα γεγονότα. Από την άλλη όμως δεν μπόρεσε να εμβαθύνει στους χαρακτήρες του βιβλίου του. Προφανώς οι λάτρεις των αστυνομικών θα μείνουν ικανοποιημένοι....

[Zaphirenia · Rating 1 out of 5]

Είχα πολύ χαμηλές προσδοκίες και παρόλα αυτά κατάφερε να με απογοητεύσει. Το λες και κατόρθωμα. Εν τω μεταξύ ήμουν σίγουρη ότι το βιβλίο δεν έχει περάσει από επιμελητή, αλλά στο εσώφυλλο βλέπω ότι έχει γίνει επιμέλεια. Τι να πω, δεν του φάνηκε.

[Giota]

«Ο λιμός»: όταν η λογοτεχνία συναντά την Ιστορία…

Εδώ και λίγο καιρό κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα «Ο λιμός» του Πάνου Αμυρά. Πρόκειται για μία ιστορία που εκτυλίσσεται στα χρόνια της Κατοχής και ειδικότερα το χειμώνα του 1941, όταν το κρύο και η πείνα μάστιζαν την Αθήνα.

Ένας λοχαγός των Ες Ες δολοφονείται άγρια στο ξενοδοχείο Μεγάλη Βρετανία και την έρευνα της δολοφονίας αναλαμβάνει ο υπαστυνόμος Νίκος Αγραφιώτης.

Ο συγγραφέας έχει καταφέρει να «πλέξει» αρμονικά πραγματικά στοιχεία, γεγονότα και πρόσωπα με στοιχεία μυθοπλασίας, δίνοντάς μας ένα γρήγορο, συναρπαστικό μυθιστόρημα.

Αξίζει να σημειωθεί πως η γραφή μας παρασύρει στο χρόνο, αφού χρησιμοποιείται λεξιλόγιο για αντικείμενα και τοπωνύμια εποχής (πχ σπαρματσέτο, Χασάνι για το πρώην αεροδρόμιο του Ελληνικού κτλ). Επίσης, οι αναφορές, αλλά και το παράρτημα στο τέλος του βιβλίου για τα ιστορικά πρόσωπα που αναφέρονται στις σελίδες του, καταδεικνύουν την προσεγμένη ιστορική έρευνα στην οποία προέβη ο κύριος Αμυράς. Και βέβαια όλα εκείνα τα γεγονότα τα οποία αναφέρονται δημιουργούν ένα έντονο συναισθηματικό φορτίο, αφού ξυπνούν μνήμες από αφηγήσεις ή από εικόνες των οποίων όλοι έχουμε γίνει κοινωνοί.

Ένα βιβλίο που ικανοποιεί τα γούστα και των φανατικών της αστυνομικής λογοτεχνίας, αλλά και όσων αγαπούν τα ιστορικά στοιχεία σε μία ιστορία…

http://www.clevernews.gr/o-limos-otan...

[Eva Maraki · Rating 5 out of 5]

"Ο ΛΙΜΟΣ"


Ομολογώ πως αυτό το βιβλίο με εξέπληξε πολύ. Ευχάριστα. Στην αρχή , διαβάζοντας την περίληψη υπέθεσα πως ενώ αυτή παρουσίαζε ενδιαφέρον , θα ήταν ακόμα ένα μυθιστόρημα που διαπραγματευόταν τα δεινά των Ελλήνων στον καιρό της κατοχής από τον Γερμανό δυνάστη. Τελικά , ακυρώθηκαν αυτές οι προσδοκίες μου. "Ο λιμός" είναι ένα σύνολο πραγμάτων. Με φόντο την Αθήνα του 41, εν καιρώ δηλαδή του Β Παγκοσμίου πολέμου ο συγγραφέας στήνει αριστοτεχνικά μια ιστορία με αστυνομικό και ιστορικό υπόβαθρο . Ο υπαστυνόμος Ν.Αγραφιώτης αναλαμβάνει να εξιχνιάσει τη δολοφονία ενός λοχαγού των Ες Ες , ο οποίος ερευνά μια πολύκροτη υπόθεση για λογαριασμό του Γκέμπελς. Απρόβλεπτες διαστάσεις παίρνει αυτή η δολοφονική ενέργεια καθότι βασικό ρόλο διαδραματίζουν μαυραγορίτες , μέλη της δωσίλογης κυβέρνησης , επίορκα στελέχη της Ειδικής Ασφάλειας και αξιωματικοί των Ες Ες. Ένα οδοιπορικό στα άδυτα της Γκεστάπο, της Βερμάχτ , στην διεθνή πολιτική σκηνή την πιο σκοτεινή περίοδο της Κατοχής.
Ένα κράμα πολιτικής ιστορίας και αστυνομικής μυθοπλασίας αυτό το μυθιστόρημα. Με ήρωες υπαρκτά πρόσωπα της εποχής και χαρακτήρες δημιουργήματα της φαντασίας ο Αμιράς φωτίζει με την πένα του μια υπόθεση που αφορούσε τον λιμό στην κατοχή και τη διεθνή πολιτική σκηνή. Δε θα σας γράψω λεπτομέρειες , γιατί δε θέλω να προδώσω μυστικά που έχει στη φαρέτρα του ο συγγραφέας . Χειρίστηκε με δεινότητα ένα ιδιαίτερο γεγονός με μεγάλες διαστάσεις, που ομολογώ με συγκλόνισε. Κατόρθωσε με αμεσότητα να καταθέσει την ιστορική αλήθεια και παράλληλα να κάνει τον αναγνώστη συνοδοιπόρο αγωνίας σε μια υπόθεση δολοφονίας .
Το βιβλίο αυτό σου προσφέρει απλόχερα την πληρότητα , την ικανοποίηση , γιατί εμπεριέχει τα πάντα. Καθηλωτική αγωνία σαν να έχεις μπροστά σου αστυνομικό μυθιστόρημα, γνώση σαν να μαθαίνεις ιστορία , προβληματισμούς σαν να διαβάζεις ένα εγχειρίδιο πολιτικού και κοινωνικού ενδιαφέροντος και πάρα πολλές συγκινήσεις. Και όχι μόνο αυτά...και ένας έρωτας παίρνει σάρκα και οστά εν καιρώ πολέμου . Οι άνθρωποι δεν παύουν να αγαπάνε ούτε όταν κινδυνεύουν να πεθάνουν. Ζουν και αναπνέουν με το ένστικτο της αυτοσυντήρησης φορώντας μάσκα οξυγόνου τον έρωτα. Ένα αντιπολεμικό μυθιστόρημα γροθιά στη φρίκη που προκύπτει όταν οι λαοί μάχονται μεταξύ τους και σκοτώνονται για συμφέροντα λίγων ή εξαιτίας τρελών δυναστών.
Ο συγγραφέας , ο οποίος είναι και δημοσιογράφος είναι άμεσος στις περιγραφές του. Ειδικά, οι σκηνές στα κολαστήρια- μπουντρούμια της Γκεστάπο με έκαναν να ανατριχιάσω σύγκορμη. Όπως και η σκηνή με την " Ελενίτσα" της Λιλίκας Νάκου με έκανε χίλια κομμάτια. Σ αυτό βοήθησε ο λόγος του Αμιρά , που είναι καλοδουλεμένος και λιτός . Οι ήρωες του , πέρα από τους αληθινούς που όλοι γνωρίζουμε αλλά και για όσους αγνοούσαμε , καθώς και αυτοί που δημιουργήθηκαν για την πλοκή είναι άψογα ηθογραφημένοι χωρίς περιττές πληροφορίες . Δεξιοτεχνικά εισαγάγει στο βιβλίο του γνωστά ονόματα της εποχής από τα γράμματα , τις τέχνες και την πολιτική σκηνή . Επίσης , ένα χιλιοειπωμένο θέμα σαν αυτό του λιμού στην κατοχή το αναπαριστά χωρίς να προσδοκά να σου εκβιάσει τη συγκίνηση. Καταγράφει τα γεγονότα με όπλο του την ρεαλιστική απεικόνιση του πράγματος. Οι ανατροπές είναι συνεχόμενες και το μυστήριο διάχυτο παντού. Η τελική λύση της πλοκής λυτρωτική. Η κάθαρση ήρθε.
Για τα δικά μου αναγνωστικά κριτήρια " ο λιμός " ήταν ένα οδοιπορικό στην εποχή του 40 πλήρες και ολοζώντανο. Σαν ταινία εποχής . Σαν διηγήσεις ανθρώπων που έζησαν τότε. Σαν ένα μυθιστόρημα που συγκινεί , καθηλώνει και σου μαθαίνει . Αξίζει να το διαβάσετε.
Βαθμολογία:9.5/10

[Έλλη Δ · Rating 5 out of 5]

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Ο "Λιμός "είναι το παρθενικό έργο  του Πάνου Αμυρά 
και συνιστά ένα δυναμικό αστυνομικό μυθιστόρημα που διερευνά την Ιστορία φωτίζοντας μάλιστα άγνωστες πτυχες από την Αθήνα της Κατοχής .
Αν και αποτελεί συγγραφικό ντεμπούτο, ο Λιμός τα έχει όλα:
Δυνατή πλοκή, αγωνιώδη τροπή, πειστικούς χαρακτήρες αλλά και την ιστορική εγκυρότητα,που απαιτεί το σοβαρό του θέμα.
"Ο Αμυράς με τον "Λιμό" του βαδίζει στα χνάρια του ευρηματικού Γιάννη Μαρή, εμπλουτίζοντας όμως την έμπνευσή του με την απαραίτητη δραματικότητα και το ιστορικό βάρος που αναλογεί στο θέμα του.
Έτσι ο "Λιμός" του ανήκει στα νουάρ μυθιστορήματα- με τη χροιά αστυνομικού μυστηρίου να διαποτίζει το δράμα που παίζεται στο πλαίσιο της Ιστορίας.
Γραμμένο σε ευέλικτη γλώσσα που ρέει αβίαστα, διατηρεί το ενδιαφέρον μέχρι την τελέυταία σελίδα.
Στο επίκεντρο έχουμε την τρομερή Πείνα που επήλθε στην Ελλάδα με την είσοδο των ναζιστικών στρατευμάτων.
Ως τυπικό δείγμα νουάρ του ΒΠΠ σίγουρα θα παραπέμψει  τον σύγχρονο αναγνώστη στη σειρά του Φίλιπ Κερρ, που παρέα με τον συβιλλικό και φλεγματικό πρωταγωνιστή του, τον επιθεωρητή Μπέρνι Γκούντερ, επιχειρεί μια επισκόπηση του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου πίσω από ένα αστυνομικό προκάλυμμα.
Αντιστοίχως, ο Πάνος Αμυράς επινοεί τον Έλληνα ομόλογο του Γκούντερ, τον υπαστυνόμο Νίκο Αγραφιώτη.
Πρόκειται για έναν παροπλισμένο αστυνομικό γύρω στα 35, που άνεργος πια βιώνει όλη την εξαθλίωση σε μια πόλη που αργοπεθαίνει.
Ο Νίκος Αγραφιώτης διαθέτει όλα τα γνωρίσματα του ιδανικού πρωταγωνιστή :
Γοητευτικός, αλλά όχι εξιδανικευμένος,
σιβυλλικός ώστε να επιβιώνει
λάτρης του γυναικείου φύλου αλλά όχι έκλυτος, 
μοναχικός, αλλά όχι μισάνθρωπος,
συμπονετικός,
δυσάρεστος στην κεντρική εξουσία και το καθεστώς,
αλλά όχι ριζοσπάστης ή περιθωριοποιημένος, 
έτσι ωστε να κινείται στις παρυφές της εξουσίας και να εμπλακεί σε κρίσιμα ζητήματα που φωτίζουν σκοτεινές πλευρές τις κατοχικής διακυβέρνησης.
Αυτός, λοιπόν, ο..."Έλληνας Μπέρνι" καλείται να ισορροπήσει σε ένα παιχνίδι θανάτου οχι μόνο του ενός,δολοφηνεθέντος αξιωματικού  Χάιντριχ Κράους, αλλά - τελικά- χιλιάδων...καθώς του ανατίθεται μια υπόθεση που κρίνει πολλά περισσότερα.
Επιτέλους, ένα έξυπνο μυθιστόρημα που δεν καταφεύγει στην εύκολο εντυπωσιασμό, ούτε εστιάζει σε μεγαλεπήβολες αποστολές και θρυλικές μάχες...
Ο "Λιμός" του Αμυρά αποστρέφει το βλέμμα από την όποια επική διάσταση του Πολέμου, και φέρνει στο προσκήνιο τη ζωή των αμάχων, που αποτέλεσαν τα βασικά θυματα του ΒΠΠ.
Δεν καταφεύγει ούτε στην εξ' ορισμού έντονη και τραγική πτυχή του Ολοκαυτώματος, αλλά επιλέγει ένα θέμα λιγότερο ηρωικό αλλά άκρως τραγικό, που πονά βαθιά τη συλλογική μνήμη όλων των Ελλήνων, προσλαμβάνοντας απρόσμενες πολιτικές προεκτάσεις, που εκπλήσσουν.
Στο επίκεντρο ο συγγραφέας φέρνει την τρομερή Πείνα που επήλθε στην Ελλάδα τους χειμωνιατικούς μήνες του 1941, μετατρεποντας τα αστικά κέντρα σε πολιτείες φαντασμάτων, με εικόνες σκελετωμένων παιδιών να τσακώνονται μεταξύ τους γονατισμένα σαν σκυλιά για ένα κομμάτι ψωμί, που γελώντας τους πετούσαν Γερμανοί στρατιώτες, διασκεδάζοντας με την άκρατη δυστυχία τους.
Σπίτια, λίρες, κειμήλια περιήλθαν σε άνομα χέρια μαυραγοριτών για έναν τενεκέ λάδι.
Κάρα των δήμων μάζευαν αποσκελετωμένους που ξεψυχούσαν σα να ήταν απορριμματα.
Οικογένειες εγκατέλειπαν τους νεκρούς τους στον δρόμο χωρίς κηδεία, για να διατηρήσουν το δελτίο τους.
Βασική αιτία όλων ήταν, καταρχήν, η πολιτική αφαίμαξης των κατεχόμενων εδαφών που οι Γερμανοί ακολούθησαν στην πλειοψηφία των κατακτημένων χωρών, ενδεικτική της αδιαφορίας τους για κάθε αρχή ανθρωπισμού και την επιβίωση των ντόπιων πληθυσμών 
Στην περίπτωση της Ελλάδας όμως με την ισχνή παραγωγή υπήρξε και άλλη μια εξοργιστική παράμετρος:
Πρόκειται για τον ναυτικό αποκλεισμό που επέβαλαν κυνικά οι Εγγλέζοι στη χώρα μας για στρατιωτικούς λόγους όταν αυτή κατακτήθηκε, κλείνοντας τις διόδους ανεφοδιασμού της χώρας σε τρόφιμα και καταδικάζοντας τα αστικά κέντρα σε Ασιτία, "ξεπληρώνοντας" με μια παγίδα γενοκτονίας τις θυσίες του ελληνικού λαού για την Ελευθερία των Εθνών...
Μια βρετανική εκδοχή της... "Realpolitik" ενός στρατιωτικού κυνισμού που εν τέλει, δολοφόνησε με μαρτυρικό Λιμό εκατόμβη αθώων και μάλιστα από ένα σύμμαχό τους έθνος, όπως οι Έλληνες.
 Ο Πάνος Αμυράς εισάγει την ιστορία του με έναν  μικρό ,σπιρτόζο και πάντα πεινασμένο πρωταγωνιστή του, φιλοτεχνημένο από τον ίδιο καμβά έμπνευσης που γέννησε τον Γιώργο Θαλάσση , τον Σπίθα και τν Γαβριά του Στέλιου Ανεμοδουρά.
Έτσι, ξεδιπλώνει σιγά σιγά ένα αποτρόπαιο άλμπουμ σκηνών από τα ρακένδυτα Παιδιά Της Πείνας, βγαλμένο θαρρείς από το εμβληματικό βιβλίο διηγημάτων της Λιλίκας Νάκου "Η Κόλαση Των Παίδων".
Άλλωστε ο συγγραφέας φέρνει στο προσκήνιο την ίδια τη συγγραφέα, τη γλυκιά Λιλίκα Νάκου, που ως νοσοκόμα διακόνησε άοκνα τα ορφανά παιδιά του Λιμού βλέποντάς τα συχνά να σβήνουν στα χέρια της.
Αυτήν την εμπειρία της αποτύπωσε στην τόσο οδυνηρή της και γνωστή συλλογή διηγημάτων- με τον Αμυρά να εντάσσει το πιο σπαρακτικό από τα διηγήματά της ,με τη "μικρή Ελενίτσα", αυτούσιο  μέσα στο έργο του.
Εμβληματικό πλέον βιβλίο  με το μικρό μέγεθος αντιστρόφως ανάλογο της σπουδαιότητάς του, αφού διαδραμαμάτισε κι έναν απρόσμενα πολιτικό ρόλο., που θα τον μάθετε στο μυθιστόρημα του Αμυρά.
Αυτό γιατί παρα την τραγωδία των προσώπων και της εκμηδένισης του ανθρώπου, ο "Λιμός" της Ελλάδας του 41- 42  έσερνε πίσω του ένα πολύπλόκαμο διπλωματικό γα'ι'τανάκι.
Ο συγγραφέας χαρτογραφεί την ανθρωπογεωγραφία του Λιμού κλιμακωτά εκκινώντας από τη βάση του καθημερινού πεινασμένου Αθηναίου για να φτάσει στους Μαυραγορίτες, στις Δυνάμεις Κατοχής, στην εξόριστη κυβέρνηση και τους ισχυρούς ηγέτες.
Έτσι, φωτίζει ένα παρασκήνιο πολιτικών ζυμώσεων που εκτείνονταν από την Αθηνα ,κι εξακτινωνόταν γεωγραφικά στην Τουρκία, την Αφρική  ως τον ελληνισμό των Η.Π.Α!
Μέσα σε όλα το μυθικό τούρκικο "Κουρτουλούς" με την μετ' εμποδίων επισιτιστική βοήθεια της εκεί ομογένειας κ κάποιων πονόψυχων Τούρκων προς τον λιμοκτονούντα ελληνικό λαό , μέρος της οποίας δε δίσταζαν να καρπωθούν αδίστακτα  και οι Γερμανοί ενόσο ξεφορτωνόταν στο λιμάνι του Πειραιά.
Κάπου εδώ συμπλέκονται πραγματικά και μυθιστορηματικά πρόσωπα , με τον μύθο να δίνει πνοή ζώσα στην ιστοριο��ραφική αλήθεια.
Το επισιτιστικό ζήτημα έχει προσεγγιστεί ακροθιγώς σε συγγράμματα όπως αυτό του Δημοσθένη Κούκουνα ή τη βιογραφία του παράγοντα της Siemens και χρηματοδότη των Ταγματων Ασφαλείας του Ράλλη - του αμφιλεγόμενου  Νικόλαου Βουλπιώτη  και τώρα γίνεται προσωποποιημένη υπόθεση κάνοντας τον αναγνώστη να συμπάσχει με τον Νίκο, την Έλλη κι άλλους δευτεραγωνιστές...
Ένα βιβλίο που παράλληλα με το σκοτεινό του πλαίσιο αφήνει να αναδυθεί η ελπίδα που πηγάζει από διάθεση για αγώνα χάριν ενός ευγενούς σκοπού που υπερβαίνει το άτομο.
       Το τέλος όμορφο, ταιριαστό, ωστόσο καθιστά πιθανότερη την εκδοχή να μην υπάρξη συνέχεια ή κάποιο είδος σειράς περιπετειών με τον συμπαθή Νίκο Αγραφιώτη, έναν ήρωα που απρόθυμα αποχωρίζεται ο αναγνώστης.
Ο "Λιμός" του Αμυρά λοιπόν είναι ένα σημαντικό βιβλίο και συνιστά πολλά παραπάνω από ένα αστυνομικό  μυθιστόρημα.
Αποτελεί  μια πολύτιμη ψηφίδα  για τον μελετητή της Κατοχής, καθώς καλύπτει ένα ιστοριογραφικά παραμερισμένο ζήτημα -έχοντας το ατού της βιωματικότητας μέσω των δυνατών χαρακτήρων του και της συναισθηματικής πινελιάς που του επιτρέπει η μ��θιστορηματική του φύση, εν αντιθέσει με ένα συγγραμμα ή άρθρο Ιστορίας.
Ένα εξαιρετικό βιβλίο δράσης, γνώσης και σπαραγμού, καθώς είναι αδυνατόν Έλληνας κι εν γένει στοιχειωδώς άνθρωπος να μη συγκλονιστεί με την ταπεινωτική και άδικη φρίκη της Πείνας που δοκίμασε το πιο ανυπερασπιστο κομμάτι του λαού μας

ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

[Σκουλάς Αλκιβιάδης · Rating 4 out of 5]

✒️ Στο συγκεκριμένο βιβλίο η ιστορία παντρεύεται άρτια με την αστυνομική λογοτεχνία, γεγονός στο οποίο και υποκλίνομαι. Στο παρελθόν είχα εκδηλώσει τον ίδιο θαυμασμό και για την ‘‘Τριλογία του Βερολίνου’’, του αείμνηστου συγγραφέα Phillip Kerr, με κεντρικό ήρωα τον ιδιωτικό ερευνητή ‘‘Μπέρνι Γκούντερ’’. Ο λόγος που αναφέρομαι πάνω σ’ αυτό, δεν είναι για να θίξω κάτι αρνητικό ή κάποια αντιγραφή, αλλά για να επικροτήσω την δυνατή προσπάθεια και δουλειά του δημοσιογράφου και συγγραφέα, Πάνου Αμυρά. Μην ξεχνάμε πως ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος αποτέλεσε έμπνευση για αρκετούς συγγραφείς ανά την υφήλιο. Γι’ αυτό και η παρομοίωση, είναι ξεκάθαρα προσωπική μου υπόθεση. 😉👌

Κεντρικός ήρωας του συγγραφέα είναι ο Νίκος Αγραφιώτης. Ένας συμπαθής τύπος, με ηθικές αρχές, πρόθυμος να βοηθήσει με όποιο κόστος την πατρίδα του, και το κάνει! Δεν μένει μόνο στα λόγια. Τα πρόσωπα και τα γεγονότα που αναφέρονται εντός της ιστορίας, αγγίζουν αρκετά τον ωμό ρεαλισμό της κατοχικής εποχής. Και μόνο ο τίτλος του βιβλίου, αρκεί για να καταλάβει κανείς τη θεματική του.
Το βιβλίο είναι καλογραμμένο, δεν κουράζει στο ελάχιστο, η πλοκή και η δράση ρέουν γρήγορα, δεν παρουσιάζει κοιλιά, διαβάζεται νεράκι, κι ο αναγνώστης έχει να μάθει και να πάρει πράγματα, μιας και βασίζεται σε αληθινά γεγονότα της ιστορίας μας. Ωστόσο, η πένα και το λεξιλόγιο που χρησιμοποιεί ο συγγραφέας είναι αυτά που με κέρδισαν ακόμα παραπάνω. Καλές οι τεχνικές που μας προσδίδουν αισθήματα τρόμου κι αγωνίας σε ανάλογα μυθιστορήματα, αλλά στην παρούσα φάση, είναι περιττές όταν πρόκειται για τις πραγματικές τραγωδίες που πέρασε ο Ελληνικός λαός μεταξύ άλλων, απ’ το βάναυσο καθεστώς του Χίτλερ.

Το προτείνω ανεπιφύλακτα στους λάτρεις του είδους. 👌😉👌
Και σας εύχομαι καλή ανάγνωση! 😊📚

[Elpida Katsaiti · Rating 4 out of 5]

Το φοβήθηκα λιγο στις πρώτες του σελιδες, καθώς μου αφηνε την εντύπωση ενός καθαρά ιστορικού βιβλίου και οχι αστυνομικού μυθιστορήματος.

Συνεχίζοντας ομως, με παρέσυρε.. παρ'όλο που η γραφή ήταν "στεγνή" (δε ξέρω πως αλλιώς να τη περιγραψω, συγχωρηστε με) με ταξίδεψε στην Αθήνα του 1941 και έμπλεξε πολύ όμορφα το ιστορικό στοιχείο με την αστυνομική υπόθεση.

Χωρίς εντάσεις και ανατροπές αλλά με στρωτή ροή και εξέλιξη, με κέρδισε τόσο ώστε να θελησω να διαβασω κ την επομενη ιστορια του αστυνομου Αγραφιώτη.

[Giannis · Rating 5 out of 5]

Όταν γράφεις ένα βιβλίο που διαδραματίζεται σε μία τραγική περίοδο δε γίνεται οι κεντρικοί ήρωες ενός βιβλίου να πετάνε χαρταετό και να ζουν έρωτες (γκουχ γκουχ Κόρη του Ράιχ ακούς; ) φορώντας παρωπίδες σε τόσο τραυματικά και αποτρόπαια γεγονότα τριγύρω τους… Η εξέλιξη της ιστορίας πρέπει να συμβαδίζει με τα ιστορικά γεγονότα. Πρέπει να υπάρχουν χαρακτήρες που πονάνε, που θλίβονται, που φοβούνται, που πεινάνε και που έρχονται σε επαφή με πραγματικά πρόσωπα που έπαιξαν καίριο ρόλο την εποχή του Ναζισμού!

Έτσι πρέπει να είναι τα βιβλία εποχής! Ένα τέτοιο βιβλίο έγραψε και ο Αμυράς. Εξαιρετικό και απόλυτα ακριβές ιστορικά. Περιγράφει μία Αθήνα βυθισμένη στην ανέχεια και τον λιμό κατά τη διάρκεια του σκληρού χειμώνα του 1941.

[Πάνος Τουρλής · Rating 3 out of 5]

Ένας Γερμανός λοχαγός των Ες Ες δολοφονήθηκε στο δωμάτιό του στο ξενοδοχείο «Μεγάλη Βρετανία» στην Αθήνα. Ήταν απεσταλμένος του Γιόζεφ Γκέμπελς και κρατούσε μια τσάντα με πολύτιμα έγγραφα που εξαφανίστηκαν. Η ελληνική κυβέρνηση και οι γερμανικές δυνάμεις κατοχής αναθέτουν την υπόθεση στον υπαστυνόμο Νίκο Αγραφιώτη. Ταυτόχρονα, ο ναυτικός αποκλεισμός της Αθήνας και η δήμευση των τροφίμων από τους Γερμανούς, τους Ιταλούς και τους Βούλγαρους δημιουργούν πρωτοφανείς συνθήκες λιμού και άγριας πείνας στον κατεχόμενο λαό, κάτι που πρέπει να γίνει ευρύτερα γνωστό στους Συμμάχους και να κινητοποιηθούν για ενίσχυση σε σιτάρι και άλλες πρώτες ύλες. Ποιος και με ποιον τρόπο θα αναλάβει κάτι τέτοιο και πόσο εύκολο είναι να υπάρξει επικοινωνία με την Αμερική και την Αγγλία;

Το πρώτο ιστορικό μυθιστόρημα του κυρίου Πάνου Αμυρά είναι μια συναρπαστική και τεκμηριωμένη τοιχογραφία της κατοχικής Αθήνας του 1941 και ταυτόχρονα μια καλογραμμένη και γεμάτη δράση και ανατροπές αστυνομική περιπέτεια. Η υπόθεση που καλείται να εξιχνιάσει ο Αγραφιώτης τον οδηγεί σε κυκλώματα λαθρεμπορίου τροφίμων και μαύρης αγοράς, στα οποία εμπλέκονται τρανταχτά ονόματα των δυνάμεων κατοχής αλλά και της ελληνικής κυβέρνησης. Σε κάθε του βήμα μπαίνει όλο και πιο βαθιά σ’ έναν βούρκο που αναγκάζεται να διασχίσει και πρέπει να σχεδιάζει με μεγάλη προσοχή το επόμενό του βήμα. Οι έρευνες και οι ανακρίσεις είναι καλογραμμένες και η υπόθεση έχει ενδιαφέρουσες εξελίξεις, ώσπου ενώνεται με την ομάδα των ανθρώπων που προετοιμάζουν την ενημέρωση της συμμαχικής κοινής γνώμης πάνω στο θέμα του λιμού. Από κει και πέρα η ένταση ανεβαίνει κατακόρυφα, οι εκπλήξεις είναι απανωτές και η ιστορία με τράβηξε ως το λυτρωτικό και ανακουφιστικό τέλος, αφήνοντάς με γεμάτο από ιστορικές πληροφορίες και συναισθήματα.

Αυτό που μου έκανε μεγάλη εντύπωση ήταν η ζωντάνια και η απεικόνιση της τοπογραφίας της Αθήνας εκείνης της εποχής, που στηρίχτηκε σε κοπιώδη και προσεγμένη μελέτη των σχετικών πηγών και της βιβλιογραφίας. Περπάτησα από το Βατραχονήσι και τον αφρισμένο Ιλισό απέναντι από το Καλλιμάρμαρο ως τη «Μεγάλη Βρετανία» και τα προσφυγικά του Παγκρατίου, από το Γκαζοχώρι ως το Μπαρουτάδικο κι από τα Πατήσια ως τον Πειραιά. Οδοί και λεωφόροι, συνοικίες και νοσοκομεία, εμβληματικά κτήρια και πολυκατοικίες αποκαλύπτουν τα μυστικά τους, τον τρόπο επίταξης και χρήσης από τις δυνάμεις του εχθρού, κάνοντάς με να τρέχω σε αναζήτηση περαιτέρω πληροφοριών, συνεπαρμένος από το αναπάντεχο κυνήγι γνώσης στο οποίο με έριξε το βιβλίο. Κομαντατούρ, Εθνική Σοσιαλιστική Πατριωτική Οργάνωση (που στρατολογούσε Έλληνες για να πολεμήσουν με τους Ναζί), Γερμανική Μυστική Στρατιωτική Αστυνομία, Γκεστάπο, το Αρχηγείο της αστυνομίας στη γωνία Στουρνάρη και Πατησίων, ζαχαροπλαστεία, ξενοδοχεία, ακόμη και καζίνο συγκροτούν μια συναρπαστική και μελετημένη εικόνα μιας πόλης και μιας εποχής κατά τις οποίες ένας «τελευταίος τροχός αμάξης» αγωνίζεται να διαλευκάνει μια υπόθεση από την οποία δε θα βγει κερδισμένος.

Δεν είναι όμως μόνο τα κτήρια αλλά και οι άνθρωποι, μιας και σημαντικά ιστορικά πρόσωπα αναμιγνύονται με τη φαντασία του συγγραφέα. Ο Νίκος Αγραφιώτης στην καθημερινότητά του και υπό συγκεκριμένες συνθήκες συναντάει ανθρώπους όπως ο Άγγελος Έβερτ, ο Αριστοτέλης Κουτσουμάρης, ο Άγγελος Σικλιανός, ο Νίκος Παπαδημητρίου, ο Γεώργιος Τσολάκογλου, η Λιλίκα Νάκου (που με την «Κόλαση των παιδιών» ζωντάνεψε τις κακουχίες των αθώων ψυχών από την πείνα), η Μαρία Ιορδανίδου και η Ιωάννα Τσάτσου, η Γερμανίδα ηθοποιός Κίρστεν Χάιμπεργκ και άλλοι ενώ Πατριάρχης Αθηναγόρας, Ουίνστον Τσόρτσιλ, Σπύρος Σκούρας και πολλοί άλλοι δίνουν τον δικό τους αγώνα γύρω από τον λιμό της Αθήνας. Ο συγγραφέας μάλιστα φρόντισε να υπάρχει ένα παράρτημα στις τελευταίες σελίδες με όλα τα απαραίτητα στοιχεία για τα ιστορικά πρόσωπα που σκιαγραφούνται στο έργο του.

Ήταν πραγματικά δύσκολος και σκληρός ο χειμώνας του 1941 για όλους, σε αστικά κέντρα και χωριά. Πείνα, κρύο, εξαθλίωση, πληθωρισμός, μαύρη αγορά, αβιταμίνωση: «Όλων των Ελληνόπουλων τα μάτια είχαν μεγαλώσει τους τελευταίους μήνες. Όχι μόνο γι’ αυτά που έβλεπαν αλλά κυρίως γι’ αυτά που δεν έτρωγαν» (σελ. 55). Οι περιγραφές είναι ωμές και σκληρές, δημιουργούν την ατμόσφαιρα της εξαθλίωσης που υπήρχε και ο συγγραφέας δε διστάζει δίπλα στα σάρκινα κουβάρια που ζεσταίνονταν στις σχάρες της Ομόνοιας πάνω από το τρένο, που ζητιάνευαν στις γωνίες, που πέθαιναν στον δρόμο και πετιόνταν σε ομαδικούς τάφους να τοποθετήσει τους μαυραγορίτες, τους καταδότες, τους κατασκόπους και όλους όσοι είχαν πλουτίσει από αυτήν την κατάσταση να ζουν μια τρυφηλή ζωή, γεμάτη ανέσεις και πολυτέλειες.

Το σύστημα της μαύρης αγοράς σε ευσύνοπτη και γεμάτη πολλές πληροφορίες εξιστόρηση με βοήθησε να κατανοήσω πολλά και να γελάσω με τη σκηνή που δημιούργησε ο Αγραφιώτης μ’ έναν μαυραγορίτη σαν άλλος Ιησούς έξω από τον Οίκο του Κυρίου. Ακόμη και ο τρόπος που καταγράφεται το κύκλωμα ήταν τόσο απλός και συναρπαστικός που με βοήθησε να καταλάβω πολλά και να τρομάξω με τον τρόπο που λειτουργούσε η τοκογλυφία και πώς ξεγελιούνταν άνθρωποι που ξεπουλούσαν λεφτά, κοσμήματα, ακόμη και σπίτια ή μαγαζιά από γυπαετούς που δρούσαν απάνθρωπα σε μια εποχή που η δραχμή κατρακυλούσε στην υποτίμηση με φρενήρη ταχύτητα! Εξίσου συγκινητικές και συχνές είναι και οι αναφορές του συγγραφέα στις ένδοξες στιγμές της εποποιίας του 1940, τις οποίες αντιπαραβάλλει με τις εικόνες των ανθρώπινων ρακών που ζητιανεύουν τώρα στους δρόμους για ένα ξεροκόμματο. Τον ενοχλεί τον Αγραφιώτη το πώς άλλαξε μέσα σ’ ένα χρόνο η κατάσταση και κυρίως πόσο απάνθρωπη είναι η μπότα που καταπατάει κάθε ανθρώπινο δικαίωμα και αξιοπρέπεια. Εξοργιστικές είναι οι αναφορές από «ανθρωπάρια» της δοτής κυβέρνησης για τον λόγο του λιμού και πώς έριχνε ο ένας κατακτητής στον άλλον την ευθύνη, διαστρεβλώνοντας την αλήθεια. Όλα αυτά όμως ωχριούν όταν βγαίνει στο προσκήνιο ο Αριστοτέλης Κουτσουμάρης, ένας άνθρωπος τον οποίο ο Νίκος Αγραφιώτης θαυμάζει και ο συγγραφέας φροντίζει να ζωντανέψει με τα καλύτερα λόγια ως προς το ήθος και την καριέρα του που σπιλώθηκε από φανατικούς εχθρούς στο Κίνημα του 1935.

Εξαιρετικό το πρώτο κεφάλαιο με το οποίο στήνεται η αρχή της συναρπαστικής υπόθεσης, όπου ο λουστράκος Στέλιος Ιωσηφίδης πηγαίνει στο ξενοδοχείο «Μεγάλη Βρετανία» για να βρει φαγητό. Είναι το πρώτο δείγμα μιας στρωτής γραφής που ξέρει να ζωντανεύει παράλληλες ιστορίες, μπολιάζοντάς τες με συναρπαστικά πραγματολογικά και περιγραφικά στοιχεία. Έτσι και στο υπόλοιπο κείμενο: «Ο ήλιος είχε βάλει τα δυνατά του να κοροϊδέψει τον χιονιά από τις πρώτες κιόλας ώρες της ημερήσιας τροχιάς του, πριν παραδεχτεί οριστικά τη συντριβή του από το ψύχος του Δεκεμβρίου» (σελ. 31). Ρεαλιστική γραφή, εναλλαγές σκηνών, μετρημένα βήματα, ένα άρτιο σχέδιο που αποκαλύπτεται σταδιακά κι όλα αυτά μ’ ένα διακριτικό χιούμορ που κάποιες φορές βγαίνει στο προσκήνιο: «-Δεν έχεις διαβάσει βιβλία του Στέφαν Τσβάιχ; -Σε ποια λογοτεχνική σχολή ανήκει; -Εάν θέλουμε να κυριολεκτήσουμε, στην καλοψημένη. Βλέπεις, τα βιβλία του Τσβάιχ είναι μεταξύ αυτών που έκαιγαν οι Ναζί το 1933 για να πετύχουν την εθνοκάθαρση στα μυαλά τους» (σελ. 134). Σε κάποια σημεία η ταχύτητα αφήγησης αποτυπώνεται στον γραπτό λόγο με ελλειπτικές προτάσεις, που δε με ενόχλησαν καθόλου, αντίθετα, δημιούργησαν τον ρυθμό που χρειάζεται για να ενταχθώ στο κείμενο και να παρακολουθήσω από κοντά τις περιπέτειες του Αγραφιώτη.

Αυτό που μου έλειψε αρκετά στο κείμενο ήταν μια βαθύτερη ψυχογραφία των χαρακτήρων, μιας κι ένιωθα, με εξαίρεση τον Κουτσουμάρη για τον οποίο έμαθα πολλά, πως δεν σκιαγραφούνται επαρκώς οι ήρωες. Ο υπαστυνόμος Νικόλαος Αγραφιώτης, ετών 30, υπάγεται στο Β΄ Τμήμα Αστυνομίας Πόλεων με έδρα την Πλάκα και τέθηκε σε διαθεσιμότητα τον Μάιο του ίδιου έτους που διαδραματίζεται η ιστορία μας μετά το περιστατικό στην Ακρόπολη με τη γερμανική σημαία. Σπούδασε Εγκληματολογία στη Χαϊδελβέργη το 1937 όπου είδε μαζικές ωμότητες του ναζισμού και τις σιχάθηκε. Είχε μια ερωτική απογοήτευση, πίνει πολύ κρασί για να ξεχάσει την πείνα του και, σχεδόν ξαφνικά ερωτεύεται. Ένιωσα πως δεν υπήρξε επαρκής φωτισμός της νοοτροπίας του, πλην των αυτονόητων: μίσος για την κυβέρνηση-ανδρείκελο, απέχθεια προς τους κατακτητές, αγάπη για την πατρίδα, αυταπάρνηση κλπ. Ίσως το βάρος που δόθηκε στα ιστορικά γεγονότα, η συναρπαστική λεπτομέρεια του σκηνικού και κάποια παρένθετα γεγονότα να μην άφησαν χώρο για την περαιτέρω ανάπτυξη του πρωταγωνιστή, χωρίς όμως αυτή η παρατήρηση να μειώνει σε κύρος και αξία το σύνολο του μυθιστορήματος. Από την άλλη οι υπόλοιποι χαρακτήρες επίσης δεν αποδόθηκαν με βαθύτερη ματιά, μιας και τοποθετήθηκαν για να εξυπηρετούν τις ανάγκες της πλοκής, δίνοντας όμως όλοι τους ένα απαραίτητο κομμάτι στο συνολικό παζλ. Τέλος, το πολύπλοκο των γερμανικών δυνάμεων, με υπηρεσίας αντικατασκοπίας, αστυνόμευσης και ανακρίσεων καταγράφεται εξίσου κατανοητά και με βοήθησε και σε αυτόν τον τομέα να ξεδιαλύνω διάφορες απορίες.

Λιμός λοιπόν. Πείνα και αβιταμίνωση. Τα τρόφιμα του «Κουρτουλούς» δε φτάνουν, ο λαός χρειάζεται σιτάρι. Σκληρό λαθρεμπόριο γύρω από το εμπόριο τροφίμων, σπιούνοι και απατεωνίσκοι που εκμεταλλεύονται την κατάσταση, παιδιά με πρησμένες από την αβιταμίνωση κοιλιές, δελτία που δε φτάνουν για να χορτάσουν ούτε ένα δευτερόλεπτο πείνας. Και μέσα σε αυτό το κλίμα ένας αστυνόμος αγωνίζεται να βγάλει άκρη σε κάτι που του αναθέτουν και στο οποίο δεν μπορεί να αρνηθεί, κάτι που ξεκινάει ως τυπική έρευνα και καταλήγει σε κάτι αναπάντεχο, με πλοκάμια που απλώνονται σε απρόσμενα μονοπάτια! Ρεαλισμός και ατμόσφαιρα συντροφεύουν μια καλή ιδέα: αστυνομικό μυθιστόρημα τον καιρό της Κατοχής!

[Bookish Bluestocking · Rating 4 out of 5]

Το βιβλίο αυτό που έκανε ποδαρικό ανάγνωσης για το 2019 και αν κρίνω από το πόσο μου άρεσε, το 19 θα είναι μια καλή χρονιά βιβλίων! Το βιβλίο το διάβασα σε 2 ημέρες και ήταν απόλαυση. Η υπόθεση απλή: ένας παραξηγημένος και πικραμένος αστυνομικός διατάσεται να βρει τον δολοφόνο ενός σημαίνοντος ναζί αστυνομικού τον Δεκέμβριο του 1941, στην κατοχική Αθήνα με φόντο και leit-motif τους πεινασμένους κατοίκους και την αισχροκέρδεια Γερμανών, Ιταλών και Ελλήνων που δεν διατάζουν να πάρουν και το τελευταίο τούβλο της περιουσίας των ανθρώπων για - κυριολεκτικά - ένα κομμάτι ψωμί.
Ο συγγραφέας φαίνεται να έχει κάνει ενδελεχή ιστορική έρευνα και ζωντανεύει, κυριολεκτικά, τον φρικτό αυτό καιρό που οι κάτοικοι της Ελλάδας αλλά κυρίως των μεγάλων πόλεων λιμοκτονούσαν και πέθαιναν σαν τις μύγες. Η γραφή "σε πιάνει από τα μούτρα" με την πρώτη σελίδα και παρακολουθείς τα τεκταινόμενα με κομμένη την ανάσα, συμπάσχοντας για τους ανθρώπους και τους ήρωες και λαχταρώντας να βρεθεί λύση.
Το βιβλίο με έβαλε σε σκέψεις, όχι μονο για τη φιλοσοφική διάσταση της φρίκης του πολέμου αλλά περισσότερο για τα γεγονότα που αναφέρει (π.χ. πως ένας παρασημοφορημένος στρατιωτικός σαν τον Τσολάκογλου έγινε δοσίλογος, πως λειτουγούσε το θέμα του επισιτισμού κ.λ.π.).
Χαίρομαι πολύ που ανακάλυψα τον κ. Αμυρά που ελπίζω να έχει κι άλλα να μας δώσει.

[Maria · Rating 4 out of 5]

Εντυπωσιάστηκα όταν ανακάλυψα ότι συμπεριλαμβάνει υπαρκτά πρόσωπα και πραγματικά γεγονότα. Με έβαλε στη διαδικασία να αναζητήσω λεπτομέρειες για πολλά από αυτά, που δεν γνώριζα, όπως π.χ για τον κύριο Αριστοτέλη Κουτσουμάρη. Μπορώ να πω ότι συνδυάζονται εξαιρετικά το αστυνομικό με το ιστορικό μυθιστόρημα, χωρίς να υπερκαλύπτει το ένα το άλλο. Σε κάποια σημεία μου φάνηκε ότι κάποιοι διάλογοι επαναλαμβάνονται αλλά οκ, δεν ενοχλεί, υποθέτω ότι ο συγγραφέας προσπαθεί έτσι να δώσει περισσότερη έμφαση στις τραγικές καταστάσεις της εποχής. Γενικά θα έλεγα ότι είναι ένα ζωντανό, ατμοσφαιρικό βιβλίο και το γεγονός ότι το διάβασα Δεκέμβρη με έκανε να μπω ακόμα περισσότερο μέσα σε αυτό. Μπράβο στο συγγραφέα για το σεβασμό με τον οποίο το δούλεψε.

[Evdoxia Kolydaki · Rating 5 out of 5]

Ενας αριστοτεχνικός συνδυασμός ιστορικού και αστυνομικού νουάρ μυθιστορήματος που εξελίσσεται την τραγική περίοδο του χειμώνα του 1941, στην πόλη της Αθήνας η οποία στενάζει υπό γερμανική κατοχή και οι στερήσεις του λαού της έτειναν προς την μορφή της στοχευμένης γενοκτονίας. Το πραγματικό γεγονός της ένσκηψης του λιμού στη χειμαζόμενη Αθήνα εκείνης της περιόδου είναι η κεντρική ιδέα, γύρω από την οποία εξελίσσεται ένα πολυπρόσωπο μυθιστόρημα, το οποίο ισορροπεί άψογα ανάμεσα στην ιστορική αλήθεια, όπως προκύπτει άλλωστε και από τις αναφορές και παραθέσεις (στο τέλος της αφήγησης) για τις προσωπικότητες (τόσο των κατακτητών όσο και των Ελλήνων) που έδρασαν εκείνη την περίοδο, ανάλογα με την ιδιότητα και τις ευθύνες εκάστου εξ αυτών, και στον συνδυασμό της με την εξιχνίαση ενός όχι και τόσο σύνηθους εγκλήματος.
Ο λιμός, η αναπόφευκτη και απολύτως αναγκαία αντιμετώπισή του, οι προσπάθειες πολλών ανθρώπων (για τους οποίους ομολογώ ότι δεν γνώριζα και αναφέρομαι στους «Αόρατους» του Αριστοτέλη Κουτσουμάρη) είτε εντός είτε εκτός της Ελλάδας να παύσει ο αφανισμός (ιδιαίτερα των μικρών παιδιών, όπως περιγράφ��ται στις πιο συγκινητικές σελίδες του βιβλίου, οι οποίες άπτονται πλήρως των συνθηκών εκείνης της εποχής), η αναλγησία των δυνάμεων κατοχής και οι «άοκνες» προσπάθειες καθυπόταξης, τρομοκράτησης και φίμωσης του λαού, η άνομη, ανήθικη και καταδικαστέα στην εθνική συλλογική συνείδηση τακτική της «μαύρης αγοράς» και του δοσιλογισμού σε βάρος της ζωής, της αξιοπρέπειας και της ελευθερίας των Αθηναίων, σκιαγραφούνται με αμεσότητα και ρεαλισμό, αποτυπώνοντας και αναδεικνύοντας όπως ακριβώς πρέπει (προσωπικά τίποτε δεν μου φάνηκε περιττό) το πολιτικό και κοινωνικό περιβάλλον της σκοτεινής εκείνης περιόδου και τις αντίξοες συνθήκες διαβίωσης των Ελλήνων.
Από τις σελίδες του βιβλίου, και κατά την εξέλιξη της πλοκής, με καθοριστικούς ρόλους αναδεικνύεται ο ρόλος κορυφαίων προσωπικοτήτων της ιστορικής, πολιτικής όσο και της πνευματικής ζωής εκείνης της περιόδου, οι οποίες, με σθένος, δύναμη ψυχής, αποφασιστικότητα, τόλμη και θέτοντας σε κίνδυνο ακόμα και τις ζωές τους, προσπάθησαν και εν τέλει κατάφεραν να καταστήσουν τον «λιμό» διεθνές επισιτιστικό πρόβλημα και τραγική συνέπεια της διπλής κατοχής της χώρας, να τον δημοσιοποιήσουν παντού και να καταφέρουν εν τέλει να μειώσουν τις συνέπειές του έστω και μακροπρόθεσμα. Είναι σαφές ότι η συγγραφική σύλληψη επιτυχώς συνδύασε πραγματικά γεγονότα, όπως προκύπτουν από ιστορικές πηγές (πχ οι επιστολές του Εμμ. Τσουδερού προς τους προέδρους των ΗΠΑ και της Μ. Βρετανίας, οι οποίες έχουν περιληφθεί αυτούσιες, τονίζοντας ακόμα περισσότερα την κρισιμότητα και την δραματικότητα της κατάστασης), ενώ η περιγραφή της Αθήνας, και των κατοίκων της που προσπαθούσαν να επιζήσουν υπό καθεστώς πλήρους ανελευθερίας, έχει αντίστοιχη δυναμική με εικόνες και φωτογραφίες που έως και τις μέρες μας προκαλούν απόγνωση, απελπισία, φόβο και οργή.
Δύο χαρακτηριστικά αποσπάσματα του βιβλίου, τα οποία κατά τη γνώμη μου, αναδεικνύουν το «στίγμα» του βιβλίου και συμπυκνώνουν το νόημά του σε δύο λέξεις, την «εθνική συνείδηση».
«….Οι Ελληνες πεθαίνουν από την ασιτία σαν να είναι αόρατοι για την υπόλοιπη ανθρωπότητα. Σαν να μην υπήρξαν ποτέ, σαν να πέθαναν χωρίς να έχουν έρθει ποτέ στη ζωή. Στην περίπτωση μου, όμως, Αόρατοι είναι η ομάδα για την ύπαρξη της οποίας δεν ξέρει κανείς. Πιθανότατα δεν θα την αναγνωρίσουν ποτέ όταν τελειώσει ο εφιάλτης που ζούμε. Δεν δίνει λογαριασμό σε καμία αρχή παρά μόνο στη συνείδηση των μελών της».
« ….Το μέλλον πάντα περιέχει μέσα του το παρελθόν. Για όλους. Χρέος δικό μας, των ποιητών, είναι να διαφωτίζουμε και να καθοδηγούμε τον λαό ενεργοποιώντας το υποσυνείδητό του. Πως αλήθεια ένας λαός θα προχωρήσει δημιουργικά όταν δεν αισθανθεί τις μνήμες του ;; Ενας λαός που δεν βιώνει και δεν δραστηριοποιείται μόνος του μοιάζει με τον άνθρωπο που διδάσκεται αλλά δεν θέτει κανένα ερώτημα. Για αυτό δεν πρέπει να ξεχάσουμε το παρελθόν μας και το παρόν. Μόνο έτσι θα δημιουργήσουμε σωστά το μέλλον…»
Ένα βιβλίο, διαφορετικό από τα σύνηθη, το οποίο αξίζει να αναγνωσθεί, όχι μόνο για την πλοκή και τον τρόπο γραφής του, αλλά και γιατί προβληματίζει, αφυπνίζει και ανακινεί τη συλλογική μνήμη, το συνιστώ ανεπιφύλακτα.

[Ευα Μηλιά Κουτσουμπα · Rating 3 out of 5]

Βαρύ ιστορικό για τα δικά μου δεδομένα. Αλλά μου άρεσε αρκετά. Αυτό που με ενόχλησε και δε μπορούσα να "εισχωρήσω" βαθιά στο βιβλίο ήταν η ξύλινη γραφή. Ίσως φταίει η δημοσιογραφική γραφή του συγγραφέα.
Πολύ καλό και μάθαινεις και γεγονότα που ναι μεν τα έχεις ξανά συναντήσει Αλλά είναι πιο ανεπτυγμένα.

[Alex · Rating 1 out of 5]

Ας ξεκινήσουμε από το θετικό του - είναι ιστορικά ακριβές και δίνει προσοχή στην λεπτομέρεια και στην αποτύπωση πραγματικών προσώπων και γεγονότων σχετικά με τον λιμό του '41 (με κάποιες ανακρίβειες και ισαποστάσεις να αποδίδονται σε συγγραφική αδεία). Και κάπου εκεί τελειώνουν όσα έχει να προσφέρει αυτό το βιβλίο.

Οι διάλογοι ξύλινοι, οι χαρακτήρες επίπεδοι και άνευροι, η πλοκή χλιαρή παρόλο που το αρχικό υλικό (η ιστορία με το λεύκωμα των φωτογραφιών που υπήρξε στην πραγματικότητα) είχε να δώσει ιδέες για συναρπαστική ιστορία. Η γραφή προσχηματική με σύνταξη παιδιού που παλεύει στην έκθεση στο λύκειο να πιάσει όριο λέξεων - γεμάτη επαναλήψεις και αφηγηματικά σφάλματα (προτάσεις δομημένες λάθος, σημεία στίξης σε λάθος σημεία, συνεχείς επαναλήψεις λέξεων και ολόκληρων φράσεων ακόμα και στην ίδια πρόταση).

Δυστυχώς το βιβλίο έχει κατ'εμέ μηδενική λογοτεχνική αξία, δημιουργώντας την εύλογη απορία όταν κανείς διαβάζει τα σχόλια της εκδοτικής περί best seller κλπ, αν και τέτοια τρικάκια μάρκετινγκ της διόπτρας τα έχουμε συνηθίσει. Κάποιες συγκρίσεις που είδα στα λογοτεχνικά πέριξ με την Τριλογία του Βερολίνου του Κερ ή ακόμα και το Βρεγμένο Ψάρι του Κούτσερ τις θεωρώ τουλάχιστον αστείες και γραφικές. Αν θέλετε historical fiction στον δεύτερο παγκόσμιο, ή ακόμα και νουάρ τοποθετημένο στο τότε ιστορικό πλαίσιο υπάρχουν δεκάδες καλύτερες επιλογές εκ των οποίων δύο αναφέρονται παραπάνω.

Μπράβο στον κ. Αμυρά για την προσπάθεια του, αλλά η συγγραφή δεν είναι γι'αυτόν.

[Agp · Rating 1 out of 5]

Αν ξεκινήσω από τα θετικά, θα πω ότι το ιστορικό κομμάτι του βιβλίου είναι πολύ ενδιαφέρον, καθώς δίνει την δυνατότητα στον αναγνώστη να ανακαλύψει στοιχεία για την περίοδο της κατοχής στην Αθήνα, ιστορικά πρόσωπα και γεγονότα.
Μου άρεσαν επίσης οι αρχιτεκτονικές πληροφορίες για τα διάφορα κτήρια και την χωροταξία της Αθήνας την εποχή εκείνη.
Εδώ δυστυχώς τελειώνουν τα θετικά γιατί σε ότι αφορά το ¨μυθιστορηματικό¨ κομμάτι το βιβλίο μου φάνηκε πολύ κακό. Οι χαρακτήρες είναι εντελώς χάρτινοι και επίπεδοι, ο δε κεντρικός χαρακτήρας είναι τόσο στερεοτυπικός και προβλεπόμενος (ποσό πια καλός αστυνομικός, αδιάφθορος, πατριώτης κτλ).. Η πλοκή είναι τόσο χλιαρή και προβλέψιμη που δεν χρειάζεται να το διαβάσεις μέχρι τέλους.....
Όσο για τους διαλόγους, μοιάζουν βγαλμένοι από την ¨διάπλαση των παίδων¨

[Στέφανος Αλεξιάδης · Rating 5 out of 5]

Ένα αστυνομικό και παράλληλα ιστορικό μυθιστόρημα που έχει ως χρόνο δράσης τον χειμώνα του 1941, μια περίοδο δηλαδή που προσωπικά λατρεύω. Στο βιβλίο παρακολουθούμε την περίοδο της Κατοχής- της διπλής Κατοχής-, καθώς ο εχθρός δεν ήταν μόνο εξωτερικός. Ο Έλληνας πάντα παραμόνευε. Την υπόθεση του βιβλίου καλείται να εξιχνιάσει ο Αγραφιώτης που, θέλεις ή όχι, δένεσαι μαζί του γρήγορα. Θέλεις να τον συνοδεύσεις σε κάθε αποστολή, να τον γλιτώσεις από κάθε κίνδυνο, να τον δικαιώσεις. Εξαιρετικό κατ’ εμέ κεφάλαιο αποτελεί το πρώτο, όπου ο μικρός λουστράκος πηγαίνει στο ξενοδοχείο «Μεγάλη Βρετανία» για να βρει τροφή• αποτυπώνει με εξαιρετικά επίπονο τρόπο την άθλια κατάσταση στην οποία βρίσκονταν οι άνθρωποι της συγκεκριμένης χρονικής περιόδου. Ρεαλισμός, κυρίες και κύριοι…

[Kostas Kyriakopoulos · Rating 4 out of 5]

Μια εξαιρετική παντρειά λογοτεχνίας και ιστορικού αναγνώσματος. Κατοχή, χιλιάδες άνθρωποι πεθαίνουν στους δρόμους του κέντρου της Αθήνας σε σημεία από όπου σήμερα περνάμε βιαστικοί με τις τσάντες στους ώμους. Η δολοφονία, ενός Γερμανού αξιωματικού, ο ρόλος ενός Έλληνα αστυνομικού, κάποιες ηρωικές μορφές που έχουν περάσει στην ιστορία, κάποιες φυσιογνωμίες του δωσιλογισμού. Ο Αμυράς επιβεβαιώνει τον κανόνα ότι μερικά από τα σημαντικότερα πράγματα που σε διδάσκει η δημοσιογραφία είναι: Να ψάχνεις πολύ και με μέθοδο, να ζυγίζεις στα κείμενά σου τη δοσολογία μεταξύ συναισθήματος και γεγονότων και να απλώνεις το αποτέλεσμα με τέτοια τεχνική ώστε να συμμετέχεις με τον τρόπο σου στην κατανόηση του πολύπλοκου κόσμου. Διαβάστε το.

https://www.facebook.com/kostas.kyria...

[Anastasia Danali · Rating 4 out of 5]

Ενα πολυ ενδιαφερον και καλογραμμενο αστυνομικο μυθιστορημα που εχει πολλα στοιχεια ιστορικου μυθιστορηματος. Διαβαζεται παρα πολυ ευχαριστ�� και η αγωνια δεν σε αφηνει να το αφησεις απο τα χερια σου. Εχει δουλεψει πολυ ο συγγραφεας με την εποχη εκεινη και αυτο φαινεται. Θα διαβασω οπωσδηποτε και το επομενο του.

[Anastasia Kay · Rating 4 out of 5]

Το διαβάζεις κ σε παίρνει μαζί του. Το μεγάλο ατού,σε αυτό το βιβλίο,δεν είναι η ίδια η υπόθεση,αν κ εξαιρετικά καλοστημένη,μα το πλήθος αγνώστων στοιχείων που παρέχει σχετικά με την Αθήνα του '41 κατά τον λιμό της κατοχής,χωρίς να κουράζει. Ωραία πένα,χωρίς υπερβολές σε συστήνει σε πρόσωπα που ο χρόνος τα άφησε πίσω του, εκεί που τα ίδια άφησαν την σφραγίδα τους στην ροή της ιστορίας της πατρίδας μας....

[Alexandros Michas · Rating 5 out of 5]

Στην αρχή του βιβλίου η εντύπωση που δημιουργείται στον αναγνώστη είναι ότι πρόκειται για ένα καλογραμμένο αστυνομικό, στο ύφος των βιβλίων του Γιάννη Μαρή. Όσο προχωρά η ιστορία, τόσο το μυθιστόρημα εξελίσσεται σε μια πολύ φροντισμένη ιστορική αφήγηση που διαπλέκεται με την μυθοπλασία. Γεγονότα άγνωστα στο ευρύ κοινό φωτίζονται με τρόπο καθαρό και άμεσο. Ο Πάνος Αμυράς δημιούργησε μια πολύ δυνατή πλοκή με επίκεντρο τη φιλοπατρία, την ανθρωπιά και την ηθική ακεραιότητα. Αξίζει να το διαβάσετε.

[R.L. · Rating 4 out of 5]

English review below the Greek one...

3½/5
Αρχίζοντας αυτό το βιβλίο πίστεψα ότι θα μου αρέσει πολύ. Τελειώνοντας αυτό το βιβλίο, μου άρεσε, αλλά όχι τόσο πολύ όσο περίμενα.

Μου άρεσε η έντονη παρουσία πραγματικών προσώπων και γεγονότων μέσα στο βιβλίο, αρχικά μου άρεσε η γραφή του συγγραφέα, η πλοκή της ιστορίας αν και αρχίζει μάλλον με υπερβολές και προσχηματικά μου κίνησε το ενδιαφέρον... Όσο προχωρούσε η αφήγηση όμως, άρχισαν να με ενοχλούν τα πολλά κλισέ και οι απιθανότητες σε μικρότερα ή μεγαλύτερα πράγματα, κάποιοι διάλογοι των χαρακτήρων που μοιάζανε είτε σαν να βγαίνουν από ασπρόμαυρη ταινία του '60 είτε να είναι αποσπάσματα από μάθημα ιστορίας, με ενόχλησε που ο συγγραφέας προσπάθησε να χωρέσει ένα σωρό διαφορετικά στοιχεία στην αφήγησή του χωρίς να εμβαθύνει σε αυτά και που κάποιες σχέσεις μεταξύ των πρωταγωνιστών της ιστορίας έρχονται από το πουθενά.
Δεν θέλω να γράψω spoilers, αλλά ενώ στο πρώτο μέρος του βιβλίου έχουμε αρχηγούς αστυνομίας, μεγαλοπολιτικούς, μεγαλομαυραγορίτες, όλες τις δυνάμεις κατοχής να ασχολούνται με τον κεντρικό ήρωα, ξαφνικά όταν παρουσιάζει τα αποτελέσματα των ερευνών του είναι σαν ο συγγραφέας να ξεχνάει εντελώς το ένα μέρος της πλοκής. Σχεδόν κανείς πλέον από όλους αυτούς δεν ασχολείται με τον κεντρικό χαρακτήρα, ούτε καν η υπηρεσία του, δεν βλέπουμε πως κινούνται στη συνέχεια τα νήματα για να κλείσει η υπόθεση και η ιστορία επικεντρώνεται στο άλλο μέρος της πλοκής που αυτό κι αν είναι υπερβολικό στην εκτέλεσή του...

Ο συγγραφέας δυστυχώς δεν απέφυγε την παγίδα στην οποία πέφτουν πολλοί συγγραφείς: Κάνει τρομερή έρευνα για μία εποχή και μετά μπαίνει στον πειρασμό να χωρέσει στο βιβλίο του και την τάδε πληροφορία, και το τάδε πραγματικό γεγονός και το τάδε πρόσωπο... Με αποτέλεσμα να περιλαμβάνει σκηνές και πληροφορίες που δεν δένουν πάντα με την πλοκή ή δεν συμβάλλουν στη ροή της αφήγησης.

Γενικά είναι ένα βιβλίο που διαβάζεται εύκολα και γρήγορα, κινεί το ενδιαφέρον και μου άρεσε, αλλά έχει κάποια ελαττώματα που ώρες ώρες το καθιστούν υπερβολικά δεικτικό, άνισο, αφελές ή τουλάχιστον που εμένα με απογοητεύσαν γιατί θα ήθελα να μου αρέσει περισσότερο. Σίγουρα κάποια στιγμή θα διαβάσω και "Τα Λύτρα" πάντως.

3½/5

This is a very decent book and I liked it, but I didn't love it as much as I expected.

The author captures the ambiance of the era and blends many real life events and people inside the plot. The prose is easy, the premise is a bit naive but interesting and the book moves fast. But there is lots of hyperbole and impossibilities at the fictionalpart of the book, little character development and lots of cliche. At some point Panos Amyras seems to forget a huge part of the plot when the protagonist resolves a case and suddenly everyone invlolved nearly forgets him and we don't get to see the consequences of said case. The final part of the book gets too forced and cliche and silly.

Often authors who have done great research about a subject, era and place are tempted to add many unnecessary scenes, information and descriptions in their novels, becoming too poignant or interrupting the pace of the narration or not focusing on their characters developement and their plots crafting. This book is not an exception I'm affraid.

I liked it, it's easy to read, it moves fast, but its flaws sometimes make it too didactic and poignant, too naive or uneven and this irked me, because I wanted to like it more. For sure I'll read sometime "The Ransom", the next book written by the author, starring the same protagonist.

[Vassilis Xanthakis · Rating 5 out of 5]

Ένα από τα καλύτερα βιβλία (νέο)Έλληνα συγγραφέα που έχω διαβάσει. Πρόκειται για αστυνομικό μυθιστόρημα που εκτυλίσσεται εν μέσω της πρώτης χρονιάς της Κατοχής που μας μεταφέρει στην Αθήνα της πείνας και της λεηλασίας από τις δυνάμεις του Άξονα και τους ντόπιους συνεργάτες του. Με εξέπληξε θετικά για το πόσο πολύ μου κράτησε το ενδιαφέρον, εννοείται πως θα διαβάσω και τα άλλα δύο βιβλία με πρωταγωνιστή τον Νίκο Αγραφιώτη.

[Μαρία · Rating 3 out of 5]

3.5☆.

[Zoi Gkatziona · Rating 4 out of 5]

Ο Αμυράς αναπαριστά με πολύ ζωντανό τρόπο τον δύσκολο χειμώνα του 1941-42, την Κατοχή και την Πείνα καθώς και το δραματικό παρασκήνιο πίσω από όλα αυτά. Ενδιαφέρον ως θέμα! Η δράση δεν είναι τόσο γρήγορη. Ωστόσο, η αγωνία κορυφώνεται προς το τέλος. Ενδιαφέρουσα παράμετρος η συνύπαρξη τόσων ιστορικών προσωπικοτήτων από τον χώρο της πολιτικής, της λογοτεχνίας κλπ. Διαβάζεται τόσο ως αστυνομικό, νουάρ μυθιστόρημα όσο και ως ιστορικό!

[Konstantinos Paschaloudis · Rating 5 out of 5]

Συγκλονιστικό και πολύ ζωντανό ιστορικό αστυνομικό μυθιστόρημα. Η πλοκή του εκτυλίσσεται στην καρδιά της γερμανικής κατοχής στην Αθήνα, όπου ένας τρομερός λιμός εξοντώνει χιλιάδες καθημερινά και οδηγεί στην εξαθλίωση ακόμη περισσότερους. Οι περιγραφές του συγγραφέα των εικόνων που αντικρίζει στους δρόμους της Αθήνας ο Νίκος Αγραφιώτης (αστυνομικός, κεντρικός ήρωας) αποτελούν γροθιά στο στομάχι για την κατάσταση που βιώναν οι κάτοικοι της Ελλάδας την περίοδο της κατοχής. Ένα βιβλίο που μας υπενθυμίζει τη θηριωδία του ναζισμού και τον ηρωισμό των Ελλήνων

[Στεφη Λουλη · Rating 4 out of 5]

Ο κύριος Αμυράς έχει κάνει μια πολύ ενδελεχή έρευνα σχετικά με τον λιμό της Αθήνας την περίοδο της κατοχής! Τα ιστορικά γεγονότα και όλες οι συνθήκες που οδήγησαν σαυτην την αδιανόητη τραγωδία παραθέτονται οργανικά ως προς την ιστορία και γίνονται κατανοητά στον αναγνώστη!
Επίσης η ιστορία του Αγραφιώτη αλλά και η ιδιοσυγκρασία του είναι σίγουρα ενδιαφέρουσες! Παρόλαυτα θεωρώ ότι το βιβλίο δεν έχει δώσει τόση έμφαση στο αστυνομικό στοιχείο της υπόθεσης. Ως προς αυτό είναι αρκετά προβλέψιμο! Πάντως, παραδόξως, αυτό δεν με ενόχλησε. Τέλος, είναι πολύ ωραίο που αναδεικνύονται αφανείς ήρωες και προσωπικότητες που ρίσκαραν πολλά για να κάνουν γνωστό στον κόσμο πόσο υποφέρουν οι Έλληνες στα χέρια των κατακτητών.

[Βικέντιος · Rating 5 out of 5]

Δεν έχω λόγια για αυτό το βιβλίο, το καλύτερο ελληνικό αστυνομικό μυθιστόρημα που διάβασα για φέτος.
Μια απλά καταπληκτική ιστορία.