ΕΝΑΣ ΝΕΑΡΟΣ, ΑΠΟΒΛΗΤΟΣ ΑΡΙΣΤΟΚΡΑΤΗΣ, ΜΕ ΑΡΑΒΙΚΗ ΚΑΙ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΚΑΤΑΓΩΓΗ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΤΙΠΑΛΕΨΕΙ ΤΟΥΣ ΧΘΟΝΙΟΥΣ ΔΑΙΜΟΝΕΣ ΤΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΣΕΙ ΤΗ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ.
Δέκατος αιώνας. Στα ανατολικά σύνορα του Βυζαντίου με τη Σαρακινή Συρία μεγαλώνει ο Βασίλειος Μουσούρ, γιος μιας βυζαντινής αριστοκράτισσας και ενός Σύρου εμίρη. Σε μια βίαιη εποχή, όπου η επιβίωση εξαρτάται από τις πολεμικές αρετές, ο Βασίλειος δεν έχει να επιδείξει ούτε ρώμη ούτε δεξιοτεχνία. Είναι άνθρωπος των βιβλίων.
Μέσα όμως από ένα μακρινό ταξίδι στα βάθη της Ανατολής και μια εσωτερική διαμάχη μεταξύ καλού και κακού, ο Βασίλειος μεταμορφώνεται σε ικανό πολεμιστή και υπερασπιστή των συνόρων της βυζαντινής αυτοκρατορίας· γίνεται ο «Διγενής Ακρίτας».
Μια παραλλαγή του κλασικού έπους του Διγενή Ακρίτα. Μια διαδρομή μέσα από τον Δρόμο του Μεταξιού κατά τους σκοτεινότερους μεσαιωνικούς χρόνους, αλλά και ένα ταξίδι στο αχαρτογράφητο τοπίο των ανθρώπινων ψυχών και των παθών τους.
Εξαιρετικό. Κατ'αρχας έχουν μελετήσει την ιστορία της εποχής, οπότε βάζουν κάποιες πινελιές που λάτρεψα (Ρωμαίοι, Κικέρωνας, Παλουκώματα). Αυτά είναι μοτίβα που δεν συναντάμε σε μυθοπλασία Βυζαντίου καίτοι είναι αληθή. Δεν είναι ένα ακόμα εθνικοπατριωτικό λογύδριο κάποιου γυμνασιάρχη από τα 50ς.
Κατά δεύτερο λόγο εικαστικά είναι εξαιρετικό. Η αρχική πρόταση, όπως είχε παρουσιαστεί στο Kickstarter, ήταν με 2 Ιταλούς στο σχέδιο και ένα πάντρεμα manga με BD. Εδώ έχει φύγει το manga στοιχείο. Αφού διαβάσετε το κόμικ, ψάξτε στο kickstarter και για την αρχικη πρόταση. Ήταν και αυτή ενδιαφέρουσα.
Έχει ωραίο ρυθμό (και ντεκουπάζ). Η ιστορία είναι ενδιαφέρουσα και κυλάει ωραία. Από την άλλη είναι ένα καθαρά εισαγωγικό τεύχος. Εδώ στήνονται οι βάσεις για την αφήγηση της ιστοριας στα επόμενα τεύχη. Μπορεί να είναι μέρος μιας 6τευχης ιστορίας, μπορεί άνετα όμως να είναι και μέρος μιας 18τευχης ιστορίας. Η πορεία θα δείξει πόσες ενδιαφερουσες ιστοριες/περιπέτειες έχουν να αφηγηθούν.
Ανετότατα κυκλοφορεί στη Γαλλία. Δεν είναι επουδενί χειρότερο από τα περισσότερα ιστορικά BD. Από τη στιγμή που δεν μπλέκει Βατικανό, απόκρυφα Ευαγγέλια και μοναχικά τάγματα, πράγματα που προσωπικά έχω βαρεθεί, άνετα θα ελκύει και όσους θέλουν εκεί κάτι πρωτότυπο μεσαιωνικό.
Όταν συζητούσα με τον Διονύση Γιατρά και μου ανέφερε αυτό το κόμικ, καθώς και ποιοι θα συνεργάζονταν σε αυτό, ενθουσιάστηκα. Αντίστοιχα με το εξώφυλλο και τον υπότιτλο. Πραγματικά πίστευα ότι θα μου αρέσει πολύ περισότερο. Ωστόσο, όταν το διάβασα, κάτι μου χτυπούσε - μου χτυπούσε τόσο ώστε να μην το ευχαριστιέμαι.
Ας ξεκαθαρίσουμε μερικά πράγματα: το κόμικ δηλώνει ότι είναι παραλλαγή στον μύθο του Διγενή, οπότε δεν θα γκρινιάξω που η νεότητά του δεν έχει καμία σχέση με το έπος. Ο Διγενής είναι ο Ηρακλής των Βυζαντινών σχεδόν με ένα προς ένα αντιστοίχίση. Δεν υπήρξε ποτέ άτολμο και αδέξιο μεσαιωνικό νέρντουλο, ούτε φυσικά είχε καμία διασταύρωση με τον Βάρδα Φωκά (πλην της κοινής τους ακριτικής ιδιότητας στα τραγούδια), αν και αυτό είναι ορθή ποιητική αδεία λόγω εποχής. Το κάπως αλλόκοτο είναι η επιλογή των παιδιών του Βάρδα (του Νεότερου, εν προκειμένω, ανηψιού του Νικηφόρου), συμπεριλαμβανομένης της Σοφίας, η οποία κανονικά ήταν αδερφή του. Ο Βάρδας είχε μόνο δύο γιους, τον Νικηφόρο Βαρυτράχηλο και τον Λέοντα (με τον δεύτερο να σκοτώνεται στη Μάχη της Αβύδου, μαζί με τον πατέρα τους).
Τέλος πάντων, τίποτα από αυτά δεν ήταν το πρόβλημά μου. Μετά από αρκετή σκέψη, κατέληξα πως το πρόβλημα ήταν η χρωματική επιλογή. Το κόμικ είναι υπερβολικά καθαρό, υπερβολικά φωτεινό για μια τέτοια περίοδο, με αποκορύφωμα ένα σχόλιο για το κυνήγι μες στα σκοτάδια του δάσους, ενώ τα πάντα στη σελίδα λάμπουν. Ακόμα και σε μια σκηνή με σφαγή και χυμένα σπλάχνα, το χρώμα προκαλεί μια ελαφριά σύγχυση ως προς το τι βλέπεις. Επίσης ο μεγάλος περιορισμός των σκιάσεων το κάνει κάπως επίπεδο και η διαφορά με το πώς θα φαινόταν καθίσταται σαφής σε ένα απειλητικό κοντινό του Βάρδα, όπου οι σκιές κάνουν το πρόσωπο πραγματικά ανάγλυφο.
Από την άλλη να πούμε ότι σαφώς έχει αποδώσει η εκτενής ενδυματολογική έρευνα, και αν το κόμικ ήταν κατά βάση μια τέτοια προσέγγιση, θα είχε επιτύχει πλήρως στον σκοπό του.
Συνολικά ο πιο ενδιαφέρων και ζωντανός χαρακτήρας είναι ο Βάρδας, του οποίου βλέπουμε τις χρονικές εναλλαγές τόσο λεκτικά, όσο και φυσιογνωμικά.
Πραγματικά ελπίζω να ακεφτούν λίγο πιο πρσεκτικά τη χρωματική προσέγγιση στις επόμενες συνέχειες, διότι πλήττει μια δουλειά που στο σύνολό της έχει γίνει με πολλή αγάπη και μεράκι.
Ένα πολύ καλοστημένο κόμικ, με υπέροχο, δυνατό σχέδιο που δίνει εξαιρετικά τις εκφράσεις και την ατμόσφαιρα της κάθε σκηνής και που κάνει τους χαρακτήρες να ξεχωρίζουν και να ζωντανεύουν. Παρά την πολύ καλή ροή, το κείμενο χάνει πάρα πολύ από την ασυνέπεια στον τρόπο έκφρασης των χαρακτήρων και τους αναχρονισμούς. Ελπίζω να αλλάξει στις συνέχειες επειδή κατά τα άλλα είναι μια άρτια δουλειά με συναίσθημα και ψυχή.