Het dorp Wenst is op geen kaart te vinden, maar ligt wel degelijk in het oosten van Groningen. Allard Schröder, die in de provincie opgroeide, kent de verhalen en de geheimen van de bewoners voor wie de wereld buiten Wenst niet meer is dan een verre luchtspiegeling. Met zijn welhaast magische talent om een wereld op te roepen biedt hij de lezer een glimp van dit wonderlijk dorp. Wenst lijkt onder de pen van de auteur een betoverd en soms ook vervloekt oord. Een dorp zoals er zoveel bestaan in Nederland, maar wie er naartoe wil kan dat alleen door Wenst te lezen.
Schröder is een stilist van de oude stijl. Elk verhaal zuigt me op als lezer. Elk verhaal draait rond al of niet in het afgelegen dorp Wenst blijven wonen, of ernaar terugkeren,en ze spelen zich allemaal af in 1952. Telkens is er een alwetende verteller; zelfs bij het ene verhaal met een ik-verteller voel ik eerder de volwassen man dan het 11-, 12-jarige jongetje in de toon. Personages komen tot leven, nu en dan staat er een prachtige zin die blijft hangen. Zo denkt op p. 178 de predikant Giers, die droomt van een aanstelling aan de universiteit van Groningen, van de inwoners: 'Het was weinig wat er hier in de hoofden omging en het was nog erfelijk ook.' Gelukkig bewijst de rest van de bundel het tegendeel.
Opnieuw een pareltje uit het rijke oeuvre van Schroder, een schrijver die ten onrechte geen groot lezerspubliek vindt. Verhalen, met een lichte toets van magisch-realisme, wat wringend met de realiteit, maar altijd in een mooie, beeldende, poëtische taal geschreven.
Wenst is een verzameling verhalen over Wenst, een godvergeten dorp ten oosten van Groningen. Het is zowel een betoverend als vervloekt oord, een plaats waar mensen met 'gebogen ruggen' van het harde labeur hun leven leiden links of rechts van het kanaal, waar 'vlokken van vuilwit schuim' op drijven en waar een 'stank van verrotting' uit opstijgt. De mensen zijn getekend door de tweede wereldoorlog, onbeantwoorde liefdes en hun eigen wreedheden. De acht afzonderlijke verhalen spelen zich allemaal af in het jaar 1952.
Klinkt veelbelovend, maar met uitzondering van het verhaal Aardengel is er niets dat echt aan de ribben blijft plakken. Jammer, want met De hydrograaf heeft Schröder nochtans bewezen dat hij een meester is in het creëren van sfeer.
Schröder heeft in zijn bundel ‘Wenst’ verhalen opgetekend van kleine mensen die veelal proberen te ontsnappen aan een kleine dorp in Groningen. Zoals een begenadigd tekenaar met weinig lijnen een portret schetst waar je welhaast de gedachten van de getekende van af kunt lezen, zo scherp portretteert deze auteur zijn personages met weinig woorden. En zijn taal is schoon. Aanbevolen. JM