Στον πλανήτη Turqoise (έναν υδάτινο κόσμο που παίρνει το χρώμα του και το όνομά του από τους Pattern Jugglers), έχει να πατήσει ξένο διαστημόπλοιο 100 χρόνια, μέχρι που έρχεται ένα σκάφος των Ultras (και δε μιλάμε για τους οπαδούς της Λάτσιο εδώ). H Νάκι Όκπικ και η αδελφή της, αποφασίζουν να κολυμπήσουν ανάμεσα στους Pattern Jugglers καθώς το πλοίο πλησιάζει, με μοιραία για την δεύτερη αποτελέσματα. Ναι, βλέπω να με κοιτάτε με ύφος «uh?». Οι Pattern Jugglers αποθηκεύουν μοτίβα και πληροφορίες, χωρίς να έχουν ακριβώς συνείδηση… Μερικοί χάνονται μέσα τους, όχι πολλοί, ωστόσο αυτό το ενδεχόμενο είναι πάντα παρόν (όπως στην περίπτωσή μας).
Ωστόσο, τι είναι αυτό το πλοίο προέρχεται; Είναι απειλή;
Παρά το γεγονός ότι είμαι fan του Reynolds και το Turqoiose days φαίνεται να φέρνει οργασμικό παροξυσμό σε πολλούς αναγνώστες, το βρήκα μάλλον άνοστο για τα δικά μου γούστα. Στην αρχή νόμισα ότι έφταιγε η φωνή το John Lee στο Audio και το γεγονός ότι τις περισσότερες φωνές τις έκανε με… ρώσικη προφορά. Αλλά, το διάβασα και σε κανονικό βιβλίο (αυτό που αντιμετωπίζεις με τα μάτια σου εστιασμένα σε κουκκίδες μελάνης πάνω σε νεκρά δέντρα και προβάλλονται παραισθησιακές εικόνες μέσα στο μυαλό σου) και ήταν το ίδιο. Μια χλιαρή νότα από το όμορφο σύμπαν του Revelation Space.