Οι παραξενιές κι οι βωμολοχίες της γηραιάς Λενίτσας, η ιερή τρέλα του δάσκαλου Αριστείδη Πολυμενόπουλου, η σωτηρία των ψυχών κι οι εννιά μουσικοί άγιοι του παπα-Σπύρου, οι ιδιορρυθμίες της Κόκκινης Λέλας, οι φανταστικές ερωτικές περιπέτειες της Νουνούς, το μέγα πάθος του Ασημάκη, η κυρία Κορνηλία με τη σφραγίδα της, και η Μερόπη ν' ακολουθεί τον ρουν του ποταμού Πηνειού, κουβαλώντας σε μια κούτα από γάλατα τα κόκκινα κόκαλα μιας άγνωστής της γυναίκας! Τι παραλογισμός!... Στο βάθος τους όλα είναι ιστορίες έρωτος και τρέλας...
H περιπλάνηση της ηρωίδας στην ελληνική επαρχία (αγαπημένο θέμα της Ευγενίας Φακίνου) την οδηγεί σε μια συγκλονιστική ανακάλυψη. Η Φακίνου με τις ολοζώντανες περιγραφές των ανθρώπων και των τοπίων της επαρχίας, τους πρωτότυπους χαρακτήρες, καθώς και με το "έξυπνο" τέλος του μυθιστορήματος, καταφέρνει να κρατήσει το ενδιαφέρον του αναγνώστη στο ζενίθ. Τί θα ανακαλύψει τελικά η Αλεξάνδρα μέσα από την αναζήτηση της για την αδελφή της Μερόπη;
Η Μερόπη λαμβάνει ένα γράμμα από τον έφορο του Κοινοτικού Νεκροταφείου Ποταμιάς, Αριστείδη Πολυμενόπουλου, για την αναγκαστική εκταφή της μητέρας της μιας και έχουν περάσει τα τρία χρόνια που δικαιούται. Αυτό της κινεί το ενδιαφέρον να ψάξει περισσότερο το θέμα από καθαρή περιέργεια. Τις πρώτες μέρες είναι διστακτική αλλά μετά αποφασίσει να πάει να γνωρίσει από κοντά το παραλήπτη και το λόγο που της έστειλε το γράμμα.
Η Αλεξάνδρα θορυβημένη από την άτακτη φυγή της αποφασίζει να ψάξει την αδερφή της. Η αναζήτηση αυτή θα την φέρει σε επαφή με πολλούς διαφορετικούς χαρακτήρες. Ένα πρόσωπο θα αλλάξει το ρου της ιστορίας και θα χαρίσει στο αναγνωστικό κοινό ένα ανατρεπτικό φινάλε.
Η Ευγενία Φακίνου δημιούργησε μία ενδιαφέρουσα ιστορία που κινείται μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας. Καλή ανάγνωση..
Η πολυ αγαπημενη μου Φακινου μας κανει τη χαρη σε αυτο το βιβλιο να μας εξιστορηση την εξελιξη στις ζωες καποιων ηρωων απο προηγουμενα βιβλια της. Ειναι η δευτερη φορα που διαβαζω τη Μεροπη, μιας και εχω ξεκινησει την αναγνωση ολων των βιβλιων της απο την αρχη με χρονολογικη σειρα. Η φακινου σε κραταει σε εγρηγορση με τον λογο της που εχει πολυ ομαλη ροη και με μια ιστορια αναζητησης που τελικα ποιο ειναι το ζητουμενο θα το απαντησει ο καθε αναγνωστης ξεχωριστα...
Η ηρωίδα του βιβλίου, απλώς είναι ένας χαρακτήρας ενός άλλου βιβλίου. Καλό εύρημα, αλλά οι χαρακτήρες ειναι αλλοπαρμένοι και τα παιδιά ώριμα... θυμίζει Ζατέλη και πρέπει να κυκλοφόρησε ταυτόχρονα με 'Με το φως του λύκου επανέρχονται'. "Μέσα κάθονταν τέσσερις γέροι, ο καθένας στο τραπεζάκι του, χωρίς να επικοινωνούν, αφηρημένοι, κοιτάζοντας ο καθένας το προσωπικό του όραμα, πέρα μακριά." "Χωρίς το θάνατο, δεν καταλαβαίνεις τη ζωή. Δεν την εκτιμάς. Ο θάνατος κάνει τη ζωή να φαίνεται πλούσια."