Çavlan

“Kararını vermişti artık. Bırakacaktı, bu evi, bu hayatı, bu hep başkalarının arzularına göre seçilmiş eşyayı, bütün bu mecburiyeti. Neden mecbur olsundu ki. Bir kadın neden bütün hayatını başkalarının mutluluğu üzerine kurup sonra da her mutsuzlukta kabahatli çıkan olmak zorundaydı ki zaten? Aman şu üzülmesin, aman buna laf gelmesin diye bütün bir ömrü gereksiz bir mengenenin sıkışıklığında geçirdikten sonra bir de üstüne, sanki doğuştan verili bir görevi başaramamış gibi her sızlanışında taşa tutulmak neden kaderi olsundu? Yeterdi! Kırk birinci yaşının ortasında artık bu durumu kader saymaktan vazgeçmeyi bilecekti. Azıcık sevildi diye, belki de ömür boyu aşağılanmış hissettirmekten başka hiçbir şeye yaramayacak bir şefkatle, bıraksalar çaresizce helak olup tükenecekmiş de, neyse ki bir erkek onu lütfuyla kanatları altına alıverince kurtulmuş gibi muamele görsün diye kalan ömrünü don, çorap yıkayarak, koltukta sızmış adamın üstüne battaniye taşıyarak geçirmeyecekti.”
― Mahir Ünsal Eriş, Sarıyaz

“Being around Rob was great for all of us. It was a constant celebration. But it brought out some insecurities in me. Watching Rob spring onto the stage with virtually no rehearsal, having just put out his last fag, and then proceeding to slay the audience, was, frankly, annoying.

That's not me. We are both performers to our bones but our approach to getting a great performance could not be more different. I'll do six weeks of rehearsals. I'll know what I'm singing and where I'm standing for every moment of the show. I depend on preparation. Rob just rocks on there. You can't help but feel like he's better.

On that tour, it was absolutely inevitable that I would end up competitive dieting with Robbie.

Forget anthems, record sales, tickets sold, houses and all the other status symbols. The battle between Rob and Gaz would be fought over apples.”
― Gary Barlow, A Better Me: The Official Autobiography