What do you think?
Rate this book
Après avoir vécu auprès du peuple souffrant des malades de Lourdes, l’abbé Pierre Froment poursuit sa quête spirituelle à Rome, où il vient défendre auprès du pape Léon XIII son livre, La Rome nouvelle, qui risque d’être condamné pour sa vision très critique de la société. Là, il découvre l’envers du décor du « monde noir » : intrigues, rivalités, violence, passions. « Depuis les cardinaux jusqu’aux petits prêtres de campagne », c’est tout le clergé romain qui défile dans cette extraordinaire peinture psychologique et sociale des milieux du Vatican.
Paru en 1896, Rome décrit l’itinéraire intellectuel et moral d’un prêtre en proie au doute, avant Sous le soleil de Satan de Bernanos et Les Caves du Vatican de Gide. Zola nous interroge : le christianisme peut-il encore proposer un remède aux malheurs de l’humanité ? La Ville éternelle sera-t-elle le lieu de la régénération d’une « humanité sans frontières », pacifiée et heureuse ?
Paru en 1896, Rome décrit l’itinéraire intellectuel et moral d’un prêtre en proie au doute, avant Sous le soleil de Satan de Bernanos et Les Caves du Vatican de Gide. Zola nous interroge : le christianisme peut-il encore proposer un remède aux malheurs de l’humanité ? La Ville éternelle sera-t-elle le lieu de la régénération d’une « humanité sans frontières », pacifiée et heureuse ?
992 pages, Mass Market Paperback
First published January 1, 1896
29 people are currently reading
317 people want to read
About the author
Émile Zola
2,773 books4,520 followersÉmile Zola was a prominent French novelist, journalist, and playwright widely regarded as a key figure in the development of literary naturalism. His work profoundly influenced both literature and society through its commitment to depicting reality with scientific objectivity and exploring the impact of environment and heredity on human behavior. Born and raised in France, Zola experienced early personal hardship following the death of his father, which deeply affected his understanding of social and economic struggles—a theme that would later permeate his writings.
Zola began his literary career working as a clerk for a publishing house, where he developed his skills and cultivated a passion for literature. His early novels, such as Thérèse Raquin, gained recognition for their intense psychological insight and frank depiction of human desires and moral conflicts. However, it was his monumental twenty-volume series, Les Rougon-Macquart, that established his lasting reputation. This cycle of novels offered a sweeping examination of life under the Second French Empire, portraying the lives of a family across generations and illustrating how hereditary traits and social conditions shape individuals’ destinies. The series embodies the naturalist commitment to exploring human behavior through a lens informed by emerging scientific thought.
Beyond his literary achievements, Zola was a committed social and political activist. His involvement in the Dreyfus Affair is one of the most notable examples of his dedication to justice. When Captain Alfred Dreyfus was wrongfully accused and convicted of treason, Zola published his famous open letter, J’Accuse…!, which condemned the French military and government for corruption and anti-Semitism. This act of courage led to his prosecution and temporary exile but played a crucial role in eventual justice for Dreyfus and exposed deep divisions in French society.
Zola’s personal life was marked by both stability and complexity. He married Éléonore-Alexandrine Meley, who managed much of his household affairs, and later had a long-term relationship with Jeanne Rozerot, with whom he fathered two children. Throughout his life, Zola remained an incredibly prolific writer, producing not only novels but also essays, plays, and critical works that investigated the intersections between literature, science, and society.
His legacy continues to resonate for its profound impact on literature and for his fearless commitment to social justice. Zola’s work remains essential reading for its rich narrative detail, social critique, and pioneering approach to the realistic portrayal of human life. His role in the Dreyfus Affair stands as a powerful example of the intellectual’s responsibility to speak truth to power.
Zola began his literary career working as a clerk for a publishing house, where he developed his skills and cultivated a passion for literature. His early novels, such as Thérèse Raquin, gained recognition for their intense psychological insight and frank depiction of human desires and moral conflicts. However, it was his monumental twenty-volume series, Les Rougon-Macquart, that established his lasting reputation. This cycle of novels offered a sweeping examination of life under the Second French Empire, portraying the lives of a family across generations and illustrating how hereditary traits and social conditions shape individuals’ destinies. The series embodies the naturalist commitment to exploring human behavior through a lens informed by emerging scientific thought.
Beyond his literary achievements, Zola was a committed social and political activist. His involvement in the Dreyfus Affair is one of the most notable examples of his dedication to justice. When Captain Alfred Dreyfus was wrongfully accused and convicted of treason, Zola published his famous open letter, J’Accuse…!, which condemned the French military and government for corruption and anti-Semitism. This act of courage led to his prosecution and temporary exile but played a crucial role in eventual justice for Dreyfus and exposed deep divisions in French society.
Zola’s personal life was marked by both stability and complexity. He married Éléonore-Alexandrine Meley, who managed much of his household affairs, and later had a long-term relationship with Jeanne Rozerot, with whom he fathered two children. Throughout his life, Zola remained an incredibly prolific writer, producing not only novels but also essays, plays, and critical works that investigated the intersections between literature, science, and society.
His legacy continues to resonate for its profound impact on literature and for his fearless commitment to social justice. Zola’s work remains essential reading for its rich narrative detail, social critique, and pioneering approach to the realistic portrayal of human life. His role in the Dreyfus Affair stands as a powerful example of the intellectual’s responsibility to speak truth to power.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 24 of 24 reviews
June 3, 2024
Encore une lecture inconnue du grand public qui, pourtant, mériterait d’être mise sur le devant de la scène. Si Zola est connu de tous, la saga des « Trois Villes », comprenant « Lourdes », « Rome » puis « Paris », est quant à elle sous-estimée. Lire « Rome » c’est être certain d’être embarqué au cœur d’un voyage à la fois extraordinaire, poétique et mystérieux. Zola parvient à plonger le lecteur au cœur des intrigues vaticanes tout en lui proposant de réfléchir autour de divers sujets tels que la religion, la mort, le pouvoir, l’amour et, entre autres, la question de la modernité. Il nous décrit une Rome tout à fait sombre et lumineuse à la fois et en même temps mystérieuse grâce à l’ambiance empruntée aux légendes noires qui entoure le pouvoir au Vatican. L’ombre des Borgia plane au-dessus de la cité éternelle.
January 2, 2016
Rome is the second book in Zola's Three Cities trilogy and I found it to be an incredibly dull read. It's difficult to think that this is the author who only a few years previously had written La Débâcle and Germinal. The main story of Rome concerns the young priest Pierre Froment who has written a book of 'socialistic Catholicism' called New Rome; this book is in danger of being placed on the Vatican's list of prohibited books, so Pierre has arrived in Rome to try to convince the Papal authorities to change their minds. He's faced with an obstructive and elusive Papacy which places obstructions in his way and tries to wear him down. He naively thought that his visit would only take two weeks but instead it drags on and on which is just how it feels to the reader. As Pierre can't actually make much progress he goes sightseeing and so chapter after chapter is taken up with visits to ruins, art galleries, walks about Rome etc. Just in case we're getting bored with that Zola also decided to include a melodramatic story involving Benedetta and Dario. Benedetta is the niece of Froment's host and is married to someone else - but she loves Dario and she is appealing to the Papal authorities to get a divorce as her marriage wasn't consummated.
Well, after nearly 500 pages Froment finally gets to meet the Pope, who convinces Froment to withdraw his book. Of course nothing ends well, Froment gets pissed off with Catholicism, as he did in Lourdes, and decides to return to Paris. Meanwhile Benedetta gets her divorce but then there's a mix up with some poisoned figs that were intended for her uncle but end up being eaten by Dario. With Dario breathing his last breath Zola ends this dreary subplot by having Benedetta dying of grief at the same time as they embrace. They even get buried together locked in this embrace. Even though Zola, the realist, the naturalist, had used similarly Romantic deaths in his previous works such as Le Rêve and La Faute de l'Abbé Mouret, in Rome this whole subplot is just ludicrous. Even in the text Zola says that the poisoning 'had no place save in the fifth acts of melodramas' but he continues with it, nonetheless.
It's sad to see Zola churning out this sort of guff so I shall try to forget it and think only of his many good works. I still intend to read Paris, the last novel in the series, at some point but I don't hold out much hope for it.
Well, after nearly 500 pages Froment finally gets to meet the Pope, who convinces Froment to withdraw his book. Of course nothing ends well, Froment gets pissed off with Catholicism, as he did in Lourdes, and decides to return to Paris. Meanwhile Benedetta gets her divorce but then there's a mix up with some poisoned figs that were intended for her uncle but end up being eaten by Dario. With Dario breathing his last breath Zola ends this dreary subplot by having Benedetta dying of grief at the same time as they embrace. They even get buried together locked in this embrace. Even though Zola, the realist, the naturalist, had used similarly Romantic deaths in his previous works such as Le Rêve and La Faute de l'Abbé Mouret, in Rome this whole subplot is just ludicrous. Even in the text Zola says that the poisoning 'had no place save in the fifth acts of melodramas' but he continues with it, nonetheless.
It's sad to see Zola churning out this sort of guff so I shall try to forget it and think only of his many good works. I still intend to read Paris, the last novel in the series, at some point but I don't hold out much hope for it.
December 28, 2015
Η ιστορία εκτυλίσσεται στην Ρώμη του 1894. Δεν πάνε πολλά χρόνια από τότε που η Ιταλία απέκτησε την ανεξαρτησία της και η χώρα αντιμετωπίζει τα συνηθισμένα προβλήματα ενός νεοσύστατου κράτους. Πολλά πράγματα θυμίζουν την ιστορία της Ελλάδας μετά τα πρώτα χρόνια της απελευθέρωσής της.
Ο νεαρός Αβάς Πιερ Φρομέν, έχει πλέον κατασταλάξει ιδεολογικά – ή τουλάχιστον έτσι νομίζει – ασπαζόμενος τις θεωρίες του σοσιαλιστικού Καθολικισμού, οι οποίες κερδίζουν συνεχώς έδαφος στην Γαλλία:
«Η καθολική πίστη του παρέμενε νεκρή. Συνέχιζε να μην πιστεύει στα δόγματα, στα μυστήρια και στα θαύματα. Αλλά του αρκούσε η ελπίδα, η ελπίδα πως η εκκλησία μπορούσε ακόμη να προσφέρει σπουδαία πράγματα, ενωμένη με το ακαταμάχητο δημοκρατικό κίνημα, προκειμένου να σώσει τα έθνη από την κοινωνική καταστροφή που μαινόταν».
Ζώντας κοντά στους φτωχούς και τους εξαθλιωμένους του Παρισιού, όσους αργοπεθαίνουν στις πιο φτωχές γειτονιές, πεινασμένοι, άρρωστοι, άνεργοι και παραπεταμένοι, η ευγενική καρδιά του Πιερ ματώνει. Έτσι έχει την ιδέα να γράψει ένα βιβλίο, για εκφράσει με τρόπο ολοκληρωμένο τις απόψεις του, ένα βιβλίο που το τιτλοφορεί: Η Νέα Ρώμη.
Το βιβλίο κυκλοφορεί και κάνει μεγάλη αίσθηση. Συναντά την αποδοχή των γαλλικής κοινωνίας, ωστόσο το Βατικανό σύντομα θα εκφράσει την αντίθεσή του. Ο Πιερ πληροφορείται πως ο πάπας προτίθεται να καταδικάσει το έργο του και σοκαρισμένος σπεύδει στην Ρώμη με την ελπίδα να του παραχωρήσει ο Ποντίφικας μια ακρόαση, μια ευκαιρία να υπερασπιστεί τις θεωρίες του.
Στο διάστημα που θα παραμείνει στην Ρώμη, θα φιλοξενηθεί στο παλάτσο του καρδινάλιου Πίου Μποκανέρα, που ονειρεύεται να γίνει μια ημέρα ο διάδοχος του τωρινού πάπα του Λέοντα XIII. Εκεί θα γνωρίσει την αισθαντική κοντεσίνα Μπενεντέτα που απαρνήθηκε τον σύζυγό της και αγωνίζεται να ακυρώσει τον γάμο της προκειμένου να ζήσει ευτυχισμένη με τον αγαπημένο της ξάδερφο Ντάριο.
Και η Ρώμη. Ω, η ωραία, παθιασμένη, ανυπόταχτη Ρώμη του 19ου αιώνα, εκεί όπου όλα μοιάζουν βγαλμένα από μια όπερα του Βέρντι! Ο αρχαίος κόσμος, σκορπισμένος μέσα στα ερείπια του παρελθόντος, τις αναγεννησιακές πριγκιπικές επαύλεις, τον γερασμένο ποταμό Τίβερη και το Βατικανό με τις άπειρες εκκλησίες, όπου δεσπόζει ο Άγιος Πέτρος και την νέα περιοχή, που ξεφυτρώνει μέσα από ένα μανιακό οικοδομικό σχέδιο για να παραδοθεί αμέσως μετά στην αχρηστία και την εγκατάλειψη. Η επτάλοφη Ρώμη του Ρώμου και Ρωμύλου, των Λατίνων αυτοκρατόρων, των πρώτων χριστιανών που κρύβονταν και θάβονταν στις κατακόμβες, των σπουδαίων παπών που ήταν περισσότερο κοσμικοί άρχοντες και ελάχιστα ή καθόλου πνευματικοί ηγέτες, των καρμπονάρων, των γαριβαλδίνων πολεμιστών που διψώντας για ελευθερία δημοκρατία, την κατέκτησαν τελικά. Η Ρώμη είναι η εκθαμβωτική και ακαταμάχητη πρωταγωνίστρια αυτού του βιβλίου.
Η υπόθεση του έργου εκτυλίσσεται σε τέσσερα επίπεδα:
Το πρώτο είναι η περιπλάνηση στην αιώνια πόλη, στις διαφορετικές περιοχές και στα προάστιά της, στους αρχαιολογικούς χώρους, τους δρόμους και τις γειτονιές.
Το δεύτερο είναι ο αγώνας του Πιερ, για να υπερασπιστεί το βιβλίο του μέσα στον δαίδαλο της παπικής γραφειοκρατίας, προκειμένου να εξασφαλίσει την πολυπόθητη ακρόαση από το Πάπα.
Το τρίτο είναι η ερωτική ιστορία της Μπενεντέτας με τον Ντάριο. Μια ιστορία συγκλονιστική, που μοιάζει βγαλμένη από γοτθικό μυθιστόρημα.
Το τέταρτο είναι το καθαρά θεωρητικό κομμάτι, μέσα στο οποίο ο Ζολά καταφέρνει να συγκεντρώσει τις κυρίαρχες ιδεολογικές θεωρίες της εποχής: Η Εκκλησία που έχει χάσει πλέον την κοσμική κυριαρχία, ηττημένη από την Δημοκρατία και την Επιστήμη. Οι αγώνες των λαών για ανεξαρτησία και αποτίναξη κάθε είδους υποτέλειας. Η πάλη της εργατικής τάξης που για την ώρα φαίνεται να έχει μονάχα υποχρεώσεις και καθόλου εξασφαλισμένα δικαιώματα (ο Ζολά, προαισθάνεται πως αν αυτή η αδικία συνεχιστεί κάποτε θα ξεσπάσει κάπου μια μεγάλη λαϊκή επανάσταση, όπου θα σαρώσει τα πάντα):
«Ο Πιέρ συνειδητοποίησε πόση άχρηστη και μάταιη ήταν η Φιλανθρωπία. Και άξαφνα συνειδητοποίησε πως η πολυαναμενόμενη λέξη, η λέξη που επιτέλους ξεπηδούσε από το μεγάλο σιωπηλό πλήθος, τους συντετριμμένους και φιμωμένους ανθρώπους ήταν: Δικαιοσύνη! Ναι Δικαιοσύνη και όχι Φιλανθρωπία! Η Φιλανθρωπία κατάφερε μονάχα να διαιωνίσει την αθλιότητα, ίσως η Δικαιοσύνη να μπορούσε να την θεραπεύσει».
Το βιβλίο κυκλοφόρησε πρώτα σε συνέχειες στην εφημερίδα Λε Ζουρνάλ κι έπειτα εκδόθηκε με την μορφή βιβλίου από τον Σαρπεντιέ, τον Μάη του 1896. Φυσικά όπως ήταν αναμενόμενο ο Ζολά, δέχτηκε επιθέσεις από την συντηρητική πλευρά του τύπου, ωστόσο υπήρξαν πολλοί που εκτίμησαν τις αρετές του έργου του και την ενδελεχή μελέτη που είχε προηγηθεί. Ο Ζολά το δούλευε επί ένα χρόνο και όπως αναφέρει ο Μπράουν στο έργο του «Zola, a life» ο Ζολά γράφει σε έναν φίλο του (σελ. 695):
«Ποτέ πριν δεν είχα καταποντιστεί από τόσα πολλά ντοκουμέντα, τόσες πολλές σημειώσεις, τόσες πολλές προσωπικές εμπειρίες… Πρόκειται για πραγματικό ωκεανό, αυτήν την φορά και παρόλο που είμαι ικανοποιημένος με την πρόοδό μου, θα ζω μέσα σε μεγάλη αγωνία μέχρι να το τελειώσω».
Μπορώ να φανταστώ πως σίγουρα κάποια αναγνώστες θα βρουν τις περιγραφές μακροσκελείς και κουραστικές. Ωστόσο μέσα σε αυτές ακριβώς τις περιπλανήσεις, τις φαινομενικά άσκοπες κρύβεται το αριστοτεχνικό χτίσιμο μιας ατμόσφαιρας παρακμής, στην οποία ο συγγραφέας μας υποβάλλει με τρόπο αντάξιο ενός Σταντάλ.
Κι όπως αναφέρει ο ηλικιωμένος και σοφός Κόμης Ορλάντο Πράντα, ο ήρωας της ιταλικής ανεξαρτησίας, η παρακμή έρχεται μέσα από την υποτέλεια:
«Ξέρεις, είπε, πως πάντα ήμουν αντίθετος με την συμμαχία με την Γερμανία. Όπως το είχα προβλέψει, μας κατέστρεψε. Δεν ήμασταν αρκετά μεγάλοι για να βαδίσουμε ως ίσοι, στο πλευρό ενός τόσο πλούσιου και ισχυρού κράτους και εξαιτίας του φόβου μας, για έναν επικείμενο, αναπόφευκτο πόλεμο, τώρα υποφέρουμε τόσο φριχτά, γιατί είμαστε υποχρεωμένοι να συντηρούμε το προϋπολογισμό ενός μεγάλου έθνους. Αχ! Αυτός ο πόλεμος που ποτέ δεν ήρθε, είναι η αιτία που εξαντλήσαμε το αίμα και τους χυμούς μας και όλα μας τα χρήματα, χωρίς να έχουμε το παραμικρό κέρδος. Σήμερα δεν υπάρχει άλλη λύση πέρα από το να χωρίσουμε με τον σύμμαχό μας, ο οποίος κερδοσκόπησε πάνω στην περηφάνια μας, που δεν μας βοήθησε πουθενά και με κανέναν τρόπο και ο οποίος δεν μας προσέφερε ποτέ τίποτα πέρα από κακές συμβουλές και πάντα μας αντιμετώπιζε με καχυποψία».
Συμπερασματικά είναι ένα έργο αριστουργηματικό και πολυεπίπεδο, που δίνει τροφή για σκέψη και σκια��ραφεί μια εποχή στην οποία μπήκαν οι βάσεις που διαμόρφωσαν την μετέπειτα πορεία της ευρωπαϊκής αλλά και παγκόσμιας ιστορίας. Ο Ζολά ζήτησε δύο φορές ακρόαση από τον πάπα, αποτυγχάνοντας να τον δει και τις δύο. Κι όμως η σκηνή στα ιδιαίτερα διαμερίσματα του Λέοντα XIII είναι τόσο ζωντανή που μοιάζει σχεδόν κινηματογραφική. Ωστόσο εκείνο το κομμάτι που πραγματικά λάτρεψα είναι το επεισόδιο με την άμαξα του Πράντα που επιστρέψει στην Ρώμη με τον Πιερ και τον Σαντομπόνο, από την εξοχή του Φρασκάτι. Δεν θα μπορούσε αυτό άραγε να είναι σκηνή από μια όπερα του Βέρντι; Κρίμα ένα τόσο σπουδαίο έργο να μην έχει μεταφραστεί ακόμα στα ελληνικά. Σε κάνει πραγματικά να αναρωτιέσαι για το πού έχουν τελοσπάντων οι έλληνες εκδότες το μυαλό τους.
Update 23/9/2015
ανακάλυψα την μελέτης της Τριανταφυλλιάς Ν. Κασσέτα με γενκό τίτλο: Ο Γαλλικός ρεαλισμός και νατουραλισμός στην ελληνική πεζογραφία στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20 αιώνα: Αφηγηματικές τεχνικές. 2010 την οποια η ερευνήτρια έχει ανεβάσει στο ΕΚΤ.
Εκεί αναφέρει πως τουλάχιστον 2 μέρη της τριλογίας έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά από τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη:
Αι τρεις πόλεις. Λούρδη, Ακρόπολις, 31-07-1894 και
Το Παρίσι, Ακρόπολις, 01-11-1897.
(υποψιάζομαι πως μπορεί να έχει μεταφραστεί και το β μέρος της τριλογίας με τίτλο Ρώμη)
Θα το ψάξω και μόλις έχω νέα θα ενημερώσωωωω <3
Update 3/12/15
Η μετάφραση της Λούρδης από την εφημερίδα "Ακρόπολις"δημοσιεύεται σε συνέχειες από τις 31/7/1894 έως 31/12 1894. Δεν αναφέρεται όνομα μεταφραστή. Δεν έχω βρει καμία αξιόπιστη πληροφορία για το εαν όντως είναι ο Παπαδιαμάντης ο μεταφραστής ή κάποιος άλλος.Κάποια κομμάτια της μετάφρασης έχουν χαθεί για πάντα. Συγκεκριμένα: Η μετάφραση της Λούρδης του Ζολά στην Εφημερίδα “Ακρόπολις” στην 19η επιφυλλίδα (19 Αυγούστου 1894) διακόπτεται και συνεχίζεται από την 28η επιφυλλίδα (28 Αυγούστου 1894).Η αιτία είναι η καταστροφή των τυπογραφείων και των γραφείων της εφημερίδας από μερίδα στρατιωτικών που είχαν ενοχληθεί από άρθρα της. (το γεγονός αναφέρει και η Πηνελόπη Δέλτα στις "Ρωμιοπούλες")
Η μετάφραση του δεύτερου μέρους της τριλογίας με τίτλο Ρώμη, δεν έχει μεταφραστεί απο την συγκεκριμένη εφημερίδα, η οποία απλώς προχωράει κατευθείαν στην δημοσίευση του τρίτου μέρους με τίτλο "Παρίσι" από τις 1 /11 /1897 έως 7/6/1898
και είναι προβληματική. Κάποιες επιφυλλίδες είναι τόσο κακοτυπωμένες που το κείμενο δεν διαβάζεται και σε κάποιο σημείο υπάρχει μια τρύπα, από κάποιον που έκοψε μια αγγελία μάλλον, και έτσι λείπει κείμενο.
Ωστόσο όποιος θέλει να κατεβάσει τα συγκεκριμένα κείμενα σε pdf μπορεί να τα βρει ψηφιοποιημένα από την Βιβλιοθήκη της Βουλής.
Δεν έχω βρει κανένα στοιχείο που να υποδηλώνει πως αυτές οι δύο μεταφράσεις κυκλοφόρησαν ποτέ σε βιβλίο. Αυτά για την ώρα. Αν βρω κάτι νέο θα ενημερώσω αν και υποψιάζομαι πως - κακά τα ψέματα - ελάχιστους θα ενδιέφερε κάτι τέτοιο.
Ο νεαρός Αβάς Πιερ Φρομέν, έχει πλέον κατασταλάξει ιδεολογικά – ή τουλάχιστον έτσι νομίζει – ασπαζόμενος τις θεωρίες του σοσιαλιστικού Καθολικισμού, οι οποίες κερδίζουν συνεχώς έδαφος στην Γαλλία:
«Η καθολική πίστη του παρέμενε νεκρή. Συνέχιζε να μην πιστεύει στα δόγματα, στα μυστήρια και στα θαύματα. Αλλά του αρκούσε η ελπίδα, η ελπίδα πως η εκκλησία μπορούσε ακόμη να προσφέρει σπουδαία πράγματα, ενωμένη με το ακαταμάχητο δημοκρατικό κίνημα, προκειμένου να σώσει τα έθνη από την κοινωνική καταστροφή που μαινόταν».
Ζώντας κοντά στους φτωχούς και τους εξαθλιωμένους του Παρισιού, όσους αργοπεθαίνουν στις πιο φτωχές γειτονιές, πεινασμένοι, άρρωστοι, άνεργοι και παραπεταμένοι, η ευγενική καρδιά του Πιερ ματώνει. Έτσι έχει την ιδέα να γράψει ένα βιβλίο, για εκφράσει με τρόπο ολοκληρωμένο τις απόψεις του, ένα βιβλίο που το τιτλοφορεί: Η Νέα Ρώμη.
Το βιβλίο κυκλοφορεί και κάνει μεγάλη αίσθηση. Συναντά την αποδοχή των γαλλικής κοινωνίας, ωστόσο το Βατικανό σύντομα θα εκφράσει την αντίθεσή του. Ο Πιερ πληροφορείται πως ο πάπας προτίθεται να καταδικάσει το έργο του και σοκαρισμένος σπεύδει στην Ρώμη με την ελπίδα να του παραχωρήσει ο Ποντίφικας μια ακρόαση, μια ευκαιρία να υπερασπιστεί τις θεωρίες του.
Στο διάστημα που θα παραμείνει στην Ρώμη, θα φιλοξενηθεί στο παλάτσο του καρδινάλιου Πίου Μποκανέρα, που ονειρεύεται να γίνει μια ημέρα ο διάδοχος του τωρινού πάπα του Λέοντα XIII. Εκεί θα γνωρίσει την αισθαντική κοντεσίνα Μπενεντέτα που απαρνήθηκε τον σύζυγό της και αγωνίζεται να ακυρώσει τον γάμο της προκειμένου να ζήσει ευτυχισμένη με τον αγαπημένο της ξάδερφο Ντάριο.
Και η Ρώμη. Ω, η ωραία, παθιασμένη, ανυπόταχτη Ρώμη του 19ου αιώνα, εκεί όπου όλα μοιάζουν βγαλμένα από μια όπερα του Βέρντι! Ο αρχαίος κόσμος, σκορπισμένος μέσα στα ερείπια του παρελθόντος, τις αναγεννησιακές πριγκιπικές επαύλεις, τον γερασμένο ποταμό Τίβερη και το Βατικανό με τις άπειρες εκκλησίες, όπου δεσπόζει ο Άγιος Πέτρος και την νέα περιοχή, που ξεφυτρώνει μέσα από ένα μανιακό οικοδομικό σχέδιο για να παραδοθεί αμέσως μετά στην αχρηστία και την εγκατάλειψη. Η επτάλοφη Ρώμη του Ρώμου και Ρωμύλου, των Λατίνων αυτοκρατόρων, των πρώτων χριστιανών που κρύβονταν και θάβονταν στις κατακόμβες, των σπουδαίων παπών που ήταν περισσότερο κοσμικοί άρχοντες και ελάχιστα ή καθόλου πνευματικοί ηγέτες, των καρμπονάρων, των γαριβαλδίνων πολεμιστών που διψώντας για ελευθερία δημοκρατία, την κατέκτησαν τελικά. Η Ρώμη είναι η εκθαμβωτική και ακαταμάχητη πρωταγωνίστρια αυτού του βιβλίου.
Η υπόθεση του έργου εκτυλίσσεται σε τέσσερα επίπεδα:
Το πρώτο είναι η περιπλάνηση στην αιώνια πόλη, στις διαφορετικές περιοχές και στα προάστιά της, στους αρχαιολογικούς χώρους, τους δρόμους και τις γειτονιές.
Το δεύτερο είναι ο αγώνας του Πιερ, για να υπερασπιστεί το βιβλίο του μέσα στον δαίδαλο της παπικής γραφειοκρατίας, προκειμένου να εξασφαλίσει την πολυπόθητη ακρόαση από το Πάπα.
Το τρίτο είναι η ερωτική ιστορία της Μπενεντέτας με τον Ντάριο. Μια ιστορία συγκλονιστική, που μοιάζει βγαλμένη από γοτθικό μυθιστόρημα.
Το τέταρτο είναι το καθαρά θεωρητικό κομμάτι, μέσα στο οποίο ο Ζολά καταφέρνει να συγκεντρώσει τις κυρίαρχες ιδεολογικές θεωρίες της εποχής: Η Εκκλησία που έχει χάσει πλέον την κοσμική κυριαρχία, ηττημένη από την Δημοκρατία και την Επιστήμη. Οι αγώνες των λαών για ανεξαρτησία και αποτίναξη κάθε είδους υποτέλειας. Η πάλη της εργατικής τάξης που για την ώρα φαίνεται να έχει μονάχα υποχρεώσεις και καθόλου εξασφαλισμένα δικαιώματα (ο Ζολά, προαισθάνεται πως αν αυτή η αδικία συνεχιστεί κάποτε θα ξεσπάσει κάπου μια μεγάλη λαϊκή επανάσταση, όπου θα σαρώσει τα πάντα):
«Ο Πιέρ συνειδητοποίησε πόση άχρηστη και μάταιη ήταν η Φιλανθρωπία. Και άξαφνα συνειδητοποίησε πως η πολυαναμενόμενη λέξη, η λέξη που επιτέλους ξεπηδούσε από το μεγάλο σιωπηλό πλήθος, τους συντετριμμένους και φιμωμένους ανθρώπους ήταν: Δικαιοσύνη! Ναι Δικαιοσύνη και όχι Φιλανθρωπία! Η Φιλανθρωπία κατάφερε μονάχα να διαιωνίσει την αθλιότητα, ίσως η Δικαιοσύνη να μπορούσε να την θεραπεύσει».
Το βιβλίο κυκλοφόρησε πρώτα σε συνέχειες στην εφημερίδα Λε Ζουρνάλ κι έπειτα εκδόθηκε με την μορφή βιβλίου από τον Σαρπεντιέ, τον Μάη του 1896. Φυσικά όπως ήταν αναμενόμενο ο Ζολά, δέχτηκε επιθέσεις από την συντηρητική πλευρά του τύπου, ωστόσο υπήρξαν πολλοί που εκτίμησαν τις αρετές του έργου του και την ενδελεχή μελέτη που είχε προηγηθεί. Ο Ζολά το δούλευε επί ένα χρόνο και όπως αναφέρει ο Μπράουν στο έργο του «Zola, a life» ο Ζολά γράφει σε έναν φίλο του (σελ. 695):
«Ποτέ πριν δεν είχα καταποντιστεί από τόσα πολλά ντοκουμέντα, τόσες πολλές σημειώσεις, τόσες πολλές προσωπικές εμπειρίες… Πρόκειται για πραγματικό ωκεανό, αυτήν την φορά και παρόλο που είμαι ικανοποιημένος με την πρόοδό μου, θα ζω μέσα σε μεγάλη αγωνία μέχρι να το τελειώσω».
Μπορώ να φανταστώ πως σίγουρα κάποια αναγνώστες θα βρουν τις περιγραφές μακροσκελείς και κουραστικές. Ωστόσο μέσα σε αυτές ακριβώς τις περιπλανήσεις, τις φαινομενικά άσκοπες κρύβεται το αριστοτεχνικό χτίσιμο μιας ατμόσφαιρας παρακμής, στην οποία ο συγγραφέας μας υποβάλλει με τρόπο αντάξιο ενός Σταντάλ.
Κι όπως αναφέρει ο ηλικιωμένος και σοφός Κόμης Ορλάντο Πράντα, ο ήρωας της ιταλικής ανεξαρτησίας, η παρακμή έρχεται μέσα από την υποτέλεια:
«Ξέρεις, είπε, πως πάντα ήμουν αντίθετος με την συμμαχία με την Γερμανία. Όπως το είχα προβλέψει, μας κατέστρεψε. Δεν ήμασταν αρκετά μεγάλοι για να βαδίσουμε ως ίσοι, στο πλευρό ενός τόσο πλούσιου και ισχυρού κράτους και εξαιτίας του φόβου μας, για έναν επικείμενο, αναπόφευκτο πόλεμο, τώρα υποφέρουμε τόσο φριχτά, γιατί είμαστε υποχρεωμένοι να συντηρούμε το προϋπολογισμό ενός μεγάλου έθνους. Αχ! Αυτός ο πόλεμος που ποτέ δεν ήρθε, είναι η αιτία που εξαντλήσαμε το αίμα και τους χυμούς μας και όλα μας τα χρήματα, χωρίς να έχουμε το παραμικρό κέρδος. Σήμερα δεν υπάρχει άλλη λύση πέρα από το να χωρίσουμε με τον σύμμαχό μας, ο οποίος κερδοσκόπησε πάνω στην περηφάνια μας, που δεν μας βοήθησε πουθενά και με κανέναν τρόπο και ο οποίος δεν μας προσέφερε ποτέ τίποτα πέρα από κακές συμβουλές και πάντα μας αντιμετώπιζε με καχυποψία».
Συμπερασματικά είναι ένα έργο αριστουργηματικό και πολυεπίπεδο, που δίνει τροφή για σκέψη και σκια��ραφεί μια εποχή στην οποία μπήκαν οι βάσεις που διαμόρφωσαν την μετέπειτα πορεία της ευρωπαϊκής αλλά και παγκόσμιας ιστορίας. Ο Ζολά ζήτησε δύο φορές ακρόαση από τον πάπα, αποτυγχάνοντας να τον δει και τις δύο. Κι όμως η σκηνή στα ιδιαίτερα διαμερίσματα του Λέοντα XIII είναι τόσο ζωντανή που μοιάζει σχεδόν κινηματογραφική. Ωστόσο εκείνο το κομμάτι που πραγματικά λάτρεψα είναι το επεισόδιο με την άμαξα του Πράντα που επιστρέψει στην Ρώμη με τον Πιερ και τον Σαντομπόνο, από την εξοχή του Φρασκάτι. Δεν θα μπορούσε αυτό άραγε να είναι σκηνή από μια όπερα του Βέρντι; Κρίμα ένα τόσο σπουδαίο έργο να μην έχει μεταφραστεί ακόμα στα ελληνικά. Σε κάνει πραγματικά να αναρωτιέσαι για το πού έχουν τελοσπάντων οι έλληνες εκδότες το μυαλό τους.
Update 23/9/2015
ανακάλυψα την μελέτης της Τριανταφυλλιάς Ν. Κασσέτα με γενκό τίτλο: Ο Γαλλικός ρεαλισμός και νατουραλισμός στην ελληνική πεζογραφία στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20 αιώνα: Αφηγηματικές τεχνικές. 2010 την οποια η ερευνήτρια έχει ανεβάσει στο ΕΚΤ.
Εκεί αναφέρει πως τουλάχιστον 2 μέρη της τριλογίας έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά από τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη:
Αι τρεις πόλεις. Λούρδη, Ακρόπολις, 31-07-1894 και
Το Παρίσι, Ακρόπολις, 01-11-1897.
(υποψιάζομαι πως μπορεί να έχει μεταφραστεί και το β μέρος της τριλογίας με τίτλο Ρώμη)
Θα το ψάξω και μόλις έχω νέα θα ενημερώσωωωω <3
Update 3/12/15
Η μετάφραση της Λούρδης από την εφημερίδα "Ακρόπολις"δημοσιεύεται σε συνέχειες από τις 31/7/1894 έως 31/12 1894. Δεν αναφέρεται όνομα μεταφραστή. Δεν έχω βρει καμία αξιόπιστη πληροφορία για το εαν όντως είναι ο Παπαδιαμάντης ο μεταφραστής ή κάποιος άλλος.Κάποια κομμάτια της μετάφρασης έχουν χαθεί για πάντα. Συγκεκριμένα: Η μετάφραση της Λούρδης του Ζολά στην Εφημερίδα “Ακρόπολις” στην 19η επιφυλλίδα (19 Αυγούστου 1894) διακόπτεται και συνεχίζεται από την 28η επιφυλλίδα (28 Αυγούστου 1894).Η αιτία είναι η καταστροφή των τυπογραφείων και των γραφείων της εφημερίδας από μερίδα στρατιωτικών που είχαν ενοχληθεί από άρθρα της. (το γεγονός αναφέρει και η Πηνελόπη Δέλτα στις "Ρωμιοπούλες")
Η μετάφραση του δεύτερου μέρους της τριλογίας με τίτλο Ρώμη, δεν έχει μεταφραστεί απο την συγκεκριμένη εφημερίδα, η οποία απλώς προχωράει κατευθείαν στην δημοσίευση του τρίτου μέρους με τίτλο "Παρίσι" από τις 1 /11 /1897 έως 7/6/1898
και είναι προβληματική. Κάποιες επιφυλλίδες είναι τόσο κακοτυπωμένες που το κείμενο δεν διαβάζεται και σε κάποιο σημείο υπάρχει μια τρύπα, από κάποιον που έκοψε μια αγγελία μάλλον, και έτσι λείπει κείμενο.
Ωστόσο όποιος θέλει να κατεβάσει τα συγκεκριμένα κείμενα σε pdf μπορεί να τα βρει ψηφιοποιημένα από την Βιβλιοθήκη της Βουλής.
Δεν έχω βρει κανένα στοιχείο που να υποδηλώνει πως αυτές οι δύο μεταφράσεις κυκλοφόρησαν ποτέ σε βιβλίο. Αυτά για την ώρα. Αν βρω κάτι νέο θα ενημερώσω αν και υποψιάζομαι πως - κακά τα ψέματα - ελάχιστους θα ενδιέφερε κάτι τέτοιο.
May 21, 2025
le lien d'âme entre Zola et moi !!!!!
bon en vrai je pense que je suis pas du tout objective dans ma notation parce que c'est absolument pas le meilleur Zola mais alors moi j'ai tellement ADORÉ omg genre pour être je m'attendais même pas à tant aimer?? parce que quand même un roman de 900p sur un prêtre qui débarque à Rome y'a de quoi se faire chier... et en fait je me suis très peu ennuyée (juste un peu vers la fin, une fois qu'il a rencontré le Pape on perd en intensité)
dans ce roman, on suit Pierre, jeune prêtre idéaliste qui a écrit un livre défendant la thèse d'une Église catholique socialiste, qui soit l'amie des démocraties naissantes. sauf que évidemment son livre est condamné par l'Index, du coup il cherche absolument à rencontrer le Pape pour défendre sa cause, et il finit par passer six mois dans la Ville Éternelle.
ce que j'ai aimé avant tout, ce sont les DESCRIPTIONS MAMMA MIA !! quand Zola le GOAT des descriptions met son talent au service de la + belle ville du monde, ça donne une masterclass absolue... et aussi je pense que j'ai particulièrement aimé parce que je pouvais reconnaître tous les lieux décrits, même si certains ont beaucoup changé, et c'était trop trop fascinant du coup, j'avais l'impression d'y être ^^
mais au-delà de ça, j'ai été surprise de trouver toute la discussion autour de la direction politique de l'Église catholique vraiment intéressante ! en fait, toutes les questions posées par Zola sont les mêmes que celles auxquelles l'Église est confrontée aujourd'hui : réformer ou conserver ? suivre les courants conservateurs ou tenter d'évoluer avec son temps ? quelles concessions accorder pour maintenir la grandeur de l'Église tout en s'adaptant aux moeurs ?
bref j'ai pris plein de notes tout au long de ma lecture (même si souvent c'était juste "mdr" ou "omg"...) et aussi lire ce livre lors de la mort du Pape... full circle vraiment...
last note cette lecture m'a vraiment convaincue que Zola était bisexuel parce que ses descriptions d'hommes mdrrrrrr Émile this does not look straight to me
bon en vrai je pense que je suis pas du tout objective dans ma notation parce que c'est absolument pas le meilleur Zola mais alors moi j'ai tellement ADORÉ omg genre pour être je m'attendais même pas à tant aimer?? parce que quand même un roman de 900p sur un prêtre qui débarque à Rome y'a de quoi se faire chier... et en fait je me suis très peu ennuyée (juste un peu vers la fin, une fois qu'il a rencontré le Pape on perd en intensité)
dans ce roman, on suit Pierre, jeune prêtre idéaliste qui a écrit un livre défendant la thèse d'une Église catholique socialiste, qui soit l'amie des démocraties naissantes. sauf que évidemment son livre est condamné par l'Index, du coup il cherche absolument à rencontrer le Pape pour défendre sa cause, et il finit par passer six mois dans la Ville Éternelle.
ce que j'ai aimé avant tout, ce sont les DESCRIPTIONS MAMMA MIA !! quand Zola le GOAT des descriptions met son talent au service de la + belle ville du monde, ça donne une masterclass absolue... et aussi je pense que j'ai particulièrement aimé parce que je pouvais reconnaître tous les lieux décrits, même si certains ont beaucoup changé, et c'était trop trop fascinant du coup, j'avais l'impression d'y être ^^
mais au-delà de ça, j'ai été surprise de trouver toute la discussion autour de la direction politique de l'Église catholique vraiment intéressante ! en fait, toutes les questions posées par Zola sont les mêmes que celles auxquelles l'Église est confrontée aujourd'hui : réformer ou conserver ? suivre les courants conservateurs ou tenter d'évoluer avec son temps ? quelles concessions accorder pour maintenir la grandeur de l'Église tout en s'adaptant aux moeurs ?
bref j'ai pris plein de notes tout au long de ma lecture (même si souvent c'était juste "mdr" ou "omg"...) et aussi lire ce livre lors de la mort du Pape... full circle vraiment...
last note cette lecture m'a vraiment convaincue que Zola était bisexuel parce que ses descriptions d'hommes mdrrrrrr Émile this does not look straight to me
June 21, 2025
« Et, aux genoux de ce pape immobile et muet, il était là toute la misère humaine en larmes. »
December 29, 2022
DECEMBER
by
Émile ZolaFinish date: 29 December 2022
Genre: novel (900 pg)
Language: French
Rating: Zola is a class apart! Some parts excellent...some parts boring.
Review: Rome (ISBN: 9782072933752)
Bad news Zola is driving me to drink! (CH 9)
Good news Thanks to Zola’s detailed research, readers of the 21st century are able today to "see" Rome through his eyes, according to his acute ability to observe. There are many paragraphs dedicated to monuments and works of art. For art lovers there are some great insights only Zola can write!
Good news: Write what you know! You cannot deny the "Rome" is partly inspired by Zola's own experiences. Émile Zola went to Rome in the autumn of 1894 to reflect on the role of religion in modern society in the late 19th C. He stayed for several weeks without being able to have an audience with the pontiff Leo XIII. Zola wanted to understand why his book Lourdes published July 1894 had been condemned to the Index. This is exactly what our main character Fr. Pierre Froment is doing in this book!
Bad news The book is too long! (900 pages). Zola interjects long-winded anecdotes about minor figures: Boccanera's daughters (20 pg), Santobono (7 pg), Orlando (10 pg) and daydreams about cardinals of the past (3 pg). I've learned to discover the words: "Il évoqua cette historic de...." or Il tomba dans une rêverie..." (recalls the story of... daydreams ) and I just skip the pages. Must concentrate on Fr. Pierre and try to finish this epic before Christmas!
Personal Having read all of Zola's 20 novels in Rougon-Macquart series...I had to look for another series. I stared the 3 Cities trilogy with Lourdes a few years ago...meeting F. Pierre Froment who lost his faith and tried to find in again in Lourdes. Now Fr. Pierre is in Rome 2 years later. This is quite a epic novel....but I'm used to Zola's style and know when and when not to "skim".
To be honest, Lourdes was the better book. "Rome" is intertwined with amorous intrigues, full of passion and pathos, between Dario and Benedetta, describing at the same time the habits and customs of a changing society. But unfortunately this society did not interest me that much.
Notes: CH 1
Whew...chapter 1 is as long as a novella!
Hope to finish this 900 pages paperback in FRENCH ...before Xmas.
Fingers crossed.
My summary in 3 short thoughts
Description of Rome - rant about Catholic Church and Pope - Fr. Pierre Froment is summoned to Rome to defend his new book in front of Pope Leo XIII. (Zola needed pg 47-92...just to say that!)
Notes: CH 2
Fr. Pierre is a guest in Palazzo Boccanera during his visit to Rome.
The chapter is 50 pages and you can skip 40 of them! Fr. Pierre is mentioned in the first and last 5 pages of the chapter. Skip the rest! Zola gets sidetracked in a a soap opera about "the family Boccanera's" marriageable daughters.
Notes: CH 3
The reason this book is so long…Zola takes us on a walking tour of every room he enters. FR. Pierre meets cardinal Boccanera and he won’t even read Pierre’s book. ‘En colère’…the priest demands to see the manager! Now Fr. P. has to find a way to get an audience with Pope Leo XIII. Good luck!
Notes: CH 4
The book is so boring....but I continue to "skim".
Fr. Pierre visits old friend Count Prada sr. and we have to suffer through another "historie" revealing his backstory. Love triangles...always fun: Benedetta is married to Count Prada jr. but she loves another.... Dario. As always Zola ends the chapter with a panoramic description of a part of Rome: Dôme St. Pierre...at sunset
Notes: CH 5
This chapter is a guide book of Rome and especially describing everything in Basilique Saint-Pierre. Zola's conclusion: the Popes are the new Caesars.....protecting the spiritural but never renouncing the temporal...in which case is..."the good life"!
Notes: CH 6
I have to push myself to read a chapter a day. Another walking tour of Sistine Chapel, discussions about Botticelli, Bernini and Michel-Ange and walk in the Papal gardens. Best 10 pages (326-336)...Fr. Pierre listens to Benedetta pour her heart out about her lover Dario. Zola is good when it comes to the human side...that is great writing.
Notes: CH 8
Zola believed that ugly social problems could not be solved as long as they remained hidden. Fr. Pierre takes some rich friend on a tour of the poor part of Rome. We learn Pope Leo XIII was a gambling man with church's $$ and end the chapter (pg 436-443) with Fr. Pierre daydreaming what the Pope sees from his Papal apartment window. Skimmed these last few pages...a lot of blah, blah.
Notes: CH 9
With the exception of 2 hours listening to the last January 6th hearing on TV...it took me 2 days of reading and 1 sniffer glass of Irish Whiskey to get me through 60 pg of Zola. Divorce proceedings continue for Benedetta, Fr. Pierre takes us on walking tours of Transtévère, Roman gardens, palaces, fountains and Tiber River. I read all this just to improve my vocabulary...b/c the narrative is beyond boring.
Notes: CH 10
This is best chapter so far with intrigues and explanations why Fr. Pierre's book is being attacked! It took me 10 days to finally reach a point when I read every word. Fr. Pierre is being punished for this honesty! The Church wants to control what their congregation knows! Note to the wise...don't mess with the Jesuits in Rome!
Notes: 10 (chapter is so long...an additional comment needed
Trivia: 60% of the Dutch 15 yrs and older are not religious. Compare that with USA...only 18% have no church affiliation. Zola is bashing the Catholic Church and especially the Jesuits... on almost every page. Loved his description of the church: an iron network under a soft velveted hand. (...reseau de fer sous le velours de main douce... pg 539).
Notes: CH 11
Buzz on the street: Pope Leo XIII not feeling well. This triggers discussion about Papal politics, possible successor of the papacy and history of strange poisonings in Italy!! This is all mixed in with a long carriage ride with Count Prada jr, Fr. Pierre and 'shady" abbé Santobono. Skimmed pages about a chicken and a basket of figs...just another one of Zola's useless anecdotes.
Notes: CH 12
Well, if you want to read the abridged version of this book go straight to pg 663. Fr. Pierre finally hears he will be granted an audience with Pope XIII. There's a bit of intrigue building concerning that infamous basket of figs! This chapter was all about a very swanky engagement party for Atillo and Cecila. Oh, BTW...marriage b/t Count Prada jr and Benedetta is finally annulled....it took only 616 pages, a lot of tears and "...woe is me" scenes!
Notes: CH 14
This chapter was a challenge...it felt endless (intarisable, insondable). It is divided into 3 parts: Fr. Pierre's arrival at the Papal meeting (descriptions of marble columns, stairs, hallways, lights, rooms, furniture etc.) The climax of the book...the discussion (rants) with Pope Leo XIII about Fr. P's book. Then it is in reverse...exiting the rooms, hallways, stairs etc.
Notes: CH 15
After death of the tragic lovers (Benedetta/Dario) we read 20 pages about ...the procession of grief. Everybody comes to the funeral. Fr. Pierre is told his book was "dead in the water" b/c his "Religion nouvelle" was going to replace the old religion. Top brass in the Vatican said that wasn't going to happen! More rants about Papal politics (who is next Pope?) ...and more Jesuits bashing. Last chapter tomorrow!
Notes: C H 16
Zola ends his book with a few more rants about Rome a city in decline, about the Catholic Church that should show less charity and more justice to all people (share Church's riches with the poor...). Fr. Pierre takes us on a tour of city as he rides in fiacre to the train station. His book was banned....but he is already starting his next book in his mind! I took me 18 days to read the book...having missed 2 days at Xmas ....just took a rest and watched some movies..
I Just ordered the last book "Paris" in this trilogy!
#Bravo Zola
November 18, 2009
I learned that even my favorite author can come up with a clinker. The plot just doesn't require almost 700 pages of highly over-wrought prose. I wanted to scream, "Ok,I get it--Rome and the Vatican are filled with political schemers, money is required to keep the whole thing running, etc. Why did Zola go on and on and on about this. All institutions require money, power breeds corruption---got it.
The plot involves a Young French priest who is dedicated to helping the poor. He's written a book urging the Vatican to return to the customs of the very early Church (that sounds a bit on the naive side, even to me). The book is to be placed on the Index, and he has been encouraged to go to Rome to defend his book. Of course, will one thing and another, this all takes months and months, during which time the young Abbe becomes acquainted with Rome's history and culture.
The books does have some very interesting characters and sub-plots but Zola (or maybe is translater) went over the edge with over-done, rather breathless descriptions of .....everything.
The plot involves a Young French priest who is dedicated to helping the poor. He's written a book urging the Vatican to return to the customs of the very early Church (that sounds a bit on the naive side, even to me). The book is to be placed on the Index, and he has been encouraged to go to Rome to defend his book. Of course, will one thing and another, this all takes months and months, during which time the young Abbe becomes acquainted with Rome's history and culture.
The books does have some very interesting characters and sub-plots but Zola (or maybe is translater) went over the edge with over-done, rather breathless descriptions of .....everything.
August 11, 2015
it pains me to rate this book so low, but there's just nothing here to hold onto. in between the unrelenting Italian history lesson, the breathless heaving about architecture, and the ball peen hammered approach to representing the dichotomy of the classes there's a tepid story about an unlikable priest (Abbe Froment, who carries over from Lourdes, the first of this trilogy), who wanders about Rome waiting to meet the pope in order to defend his heretical book against the Prohibition Index.
what's particularly galling is that Froment is NOT a faithful Catholic, should have left the priesthood since before he even went to Lourdes (or at the very least afterwards), and yet he grovels like a dog on the floor when confronted by the pope (literally: there is floor-grovelling).
and yet we're supposed to see his "day-after" middle finger to Rome as a triumph?
i feel compelled to finish the trilogy, but i'm taking a long break. this book was interminably bad.
what's particularly galling is that Froment is NOT a faithful Catholic, should have left the priesthood since before he even went to Lourdes (or at the very least afterwards), and yet he grovels like a dog on the floor when confronted by the pope (literally: there is floor-grovelling).
and yet we're supposed to see his "day-after" middle finger to Rome as a triumph?
i feel compelled to finish the trilogy, but i'm taking a long break. this book was interminably bad.
August 7, 2011
Toujours aussi époustouflant. On erre dans les rues de Rome à travers le regard du héros, ses doutes face à la religion.
January 4, 2020
‘Rome’ by Émile Zola
Rome continues the story of Abbé Pierre Froment, who first appeared in Lourdes, and who seems to have regained his faith in some sense. I can never quite understand the Froment character as he seems to have lost his faith before Lourdes began only to accept by the end of that novel that, ok, he’s not a believer but he may as well carry on as a Priest as he can’t do anything else. By the beginning of Rome he’s regained a sense of faith in the form of Catholic Socialism and he’s off to Rome to meet the Pope in order to convince him that he and the Catholic hierarchy should renounce all earthly pleasures and return to a purer form of Christianity and help the poor. Now, I’m pretty sure that every reader then, and now, would be certain that in no credible version of the Universe would the Pope agree to such a scheme. So Pierre has the impossible task of convincing the Pope of his plans; but before that he has to arrange a meeting with him and to convince him to get his book, New Rome, taken off the Index of banned books. He has to battle his way past the Papal bureaucracy which seems determined to thwart him at every step.
From the short synopsis this seems quite appealing to me; it sounds similar to Kafka’s The Castle, a tale of a fight against a powerful bureaucracy or one of my favourite films, Patrice Leconte’s Ridicule where the main character has to battle his way through Louis XVI’s court to gain access to the king and ultimately to get funds to drain a mosquito-ridden swamp back home. But Rome consists largely of Zola’s travel notes from his visit to Rome in 1894. We get a tourist’s guide to many of Rome’s buildings at the beginning of the novel, a guide of some of Rome’s ruins, the Appian Way, the catacombs, the Sistine chapel together with a comparison between Michelangelo and Botticelli, the view from St Peter’s and we witness a public Papal event called Peter’s Pence Fund, amongst others. In an attempt to add some drama to the book he invents a Shakespearian subplot that involves Benedetta and Dario who are in love with each other; only there’s a slight problem because Benedetta is already married. As the marriage was never consummated she is trying to get divorced, thus introducing her own battle with the Papal authorities. And so, the first half of Rome reads as a pretty dull tourist’s guide to Rome combined with a bit of history and a melodramatic love story. The book only becomes slightly interesting when Pierre is encountering the obstructive Papal bureaucrats or when they all go to visit some of the ‘lower classes’, even if Zola’s description of them portrays them as little better than lazy pigs rolling about in filth.
The Three Cities and the Four Gospels will subsequently prove to be fairly mechanically assembled, with plot subservient to ideas. Characters now tend to be stereotypes or mouthpieces, and to recur not in the Balzacian sense – from novel to novel – but at regular and predictable intervals within each.
This is a fair point. With Lourdes Zola seems to be just using the form of the novel because that is what he’s familiar with, whereas it would have worked better as a piece of journalism. With Rome all the tourist stuff and the love-story are just add-ons to make the piece look like a novel; he could have expressed his ideas better in an essay if he could no longer be bothered with plot or character. One of the main criticisms I had with the book is that we rarely know what Pierre, or any of the other characters, are thinking so that all we get are third person descriptions of objects and events. Graham King is a bit more sympathetic to Zola and Rome:
Rome is a long, wide-ranging and complex novel with more merits, I think, than deficiencies. The problem for the modern reader is that it suffers from a marked loss of topicality…Its historical background, vital then, is irrelevant now: Pope Leo XIII’s emerging social conscience, which brought about the establishment of Catholic trade unions.
Rome continues the story of Abbé Pierre Froment, who first appeared in Lourdes, and who seems to have regained his faith in some sense. I can never quite understand the Froment character as he seems to have lost his faith before Lourdes began only to accept by the end of that novel that, ok, he’s not a believer but he may as well carry on as a Priest as he can’t do anything else. By the beginning of Rome he’s regained a sense of faith in the form of Catholic Socialism and he’s off to Rome to meet the Pope in order to convince him that he and the Catholic hierarchy should renounce all earthly pleasures and return to a purer form of Christianity and help the poor. Now, I’m pretty sure that every reader then, and now, would be certain that in no credible version of the Universe would the Pope agree to such a scheme. So Pierre has the impossible task of convincing the Pope of his plans; but before that he has to arrange a meeting with him and to convince him to get his book, New Rome, taken off the Index of banned books. He has to battle his way past the Papal bureaucracy which seems determined to thwart him at every step.
From the short synopsis this seems quite appealing to me; it sounds similar to Kafka’s The Castle, a tale of a fight against a powerful bureaucracy or one of my favourite films, Patrice Leconte’s Ridicule where the main character has to battle his way through Louis XVI’s court to gain access to the king and ultimately to get funds to drain a mosquito-ridden swamp back home. But Rome consists largely of Zola’s travel notes from his visit to Rome in 1894. We get a tourist’s guide to many of Rome’s buildings at the beginning of the novel, a guide of some of Rome’s ruins, the Appian Way, the catacombs, the Sistine chapel together with a comparison between Michelangelo and Botticelli, the view from St Peter’s and we witness a public Papal event called Peter’s Pence Fund, amongst others. In an attempt to add some drama to the book he invents a Shakespearian subplot that involves Benedetta and Dario who are in love with each other; only there’s a slight problem because Benedetta is already married. As the marriage was never consummated she is trying to get divorced, thus introducing her own battle with the Papal authorities. And so, the first half of Rome reads as a pretty dull tourist’s guide to Rome combined with a bit of history and a melodramatic love story. The book only becomes slightly interesting when Pierre is encountering the obstructive Papal bureaucrats or when they all go to visit some of the ‘lower classes’, even if Zola’s description of them portrays them as little better than lazy pigs rolling about in filth.
The Three Cities and the Four Gospels will subsequently prove to be fairly mechanically assembled, with plot subservient to ideas. Characters now tend to be stereotypes or mouthpieces, and to recur not in the Balzacian sense – from novel to novel – but at regular and predictable intervals within each.
This is a fair point. With Lourdes Zola seems to be just using the form of the novel because that is what he’s familiar with, whereas it would have worked better as a piece of journalism. With Rome all the tourist stuff and the love-story are just add-ons to make the piece look like a novel; he could have expressed his ideas better in an essay if he could no longer be bothered with plot or character. One of the main criticisms I had with the book is that we rarely know what Pierre, or any of the other characters, are thinking so that all we get are third person descriptions of objects and events. Graham King is a bit more sympathetic to Zola and Rome:
Rome is a long, wide-ranging and complex novel with more merits, I think, than deficiencies. The problem for the modern reader is that it suffers from a marked loss of topicality…Its historical background, vital then, is irrelevant now: Pope Leo XIII’s emerging social conscience, which brought about the establishment of Catholic trade unions.
January 10, 2024
With so many levels of intrigue to resolve into 1 to 5 stars, ratings can be extraordinarily complicated. Well, leaving aside a low rating for 19th century tedium in novels reduces the complexity. Ignoring the issue of religious belief and faith, but keeping to a scientific perspective, seems appropriate for Mr. Zola's opus. It comes down to an attachment to socialism, even as Zola rejected charity and embraced democracy, that somehow left me rating this work at 4 stars.
France and Italy had recently (within the last century) incorporated major changes to their social structures. For France, it was monarchy, anarchy, dictator, republic and back again in broad strokes. For Italy, it wasn't even a single country until like 1860, but the remnants of the Roman empire, the Holy Roman empire, Catholic endorsement of monarchy across Europe, and finally a monarchy of its own, in much broader strokes. Republican governments had not taken a complete hold in the old countries yet, socialism and communism were mostly theoretical, liberalism was still new, not that different than today, just over a century later.
L'Abbe Pierre had been frustrated with his faith before Lourdes, and in conflict afterwards. He writes a book "New Rome" about the social problems he sees in France, particularly Paris. Mostly, its the plight of the poor and uneducated masses while the elite live in splendor. The book is coming before a Catholic censorship board in Rome, so Pierre travels ostensibly to see the Pope and justify his writings. But Rome in the 1890s is not what Pierre has expected. The Pope is attempting to maintain his position over kings and restore the temporal realm of the church. Lots of politics, intrigue with a peek into the lives of the ordinary and downtrodden people of Italy. In the end, the book is condemned and Pierre renounces the ideas it contains, while planning a different book, in the guise of scientific education, that will lead to the downfall of the Pope, even as he continues as a priest of the church without the faith expected of him.
Since the book is long and tedious for my contemporary readers, and it actually quite old, I don't think I have given away too much of the story so I won't hide what some might call "spoilers". I will also mention the silver hammer ritual (https://www.britannica.com/topic/papa...) when a Pope dies that is mentioned towards the final part of the story and how it made me think of the Beatles song "Maxwell's Silver Hammer". Britannica aside, there is some debate on the internet on whether and when this possible tradition started, ended, or even existed.
France and Italy had recently (within the last century) incorporated major changes to their social structures. For France, it was monarchy, anarchy, dictator, republic and back again in broad strokes. For Italy, it wasn't even a single country until like 1860, but the remnants of the Roman empire, the Holy Roman empire, Catholic endorsement of monarchy across Europe, and finally a monarchy of its own, in much broader strokes. Republican governments had not taken a complete hold in the old countries yet, socialism and communism were mostly theoretical, liberalism was still new, not that different than today, just over a century later.
L'Abbe Pierre had been frustrated with his faith before Lourdes, and in conflict afterwards. He writes a book "New Rome" about the social problems he sees in France, particularly Paris. Mostly, its the plight of the poor and uneducated masses while the elite live in splendor. The book is coming before a Catholic censorship board in Rome, so Pierre travels ostensibly to see the Pope and justify his writings. But Rome in the 1890s is not what Pierre has expected. The Pope is attempting to maintain his position over kings and restore the temporal realm of the church. Lots of politics, intrigue with a peek into the lives of the ordinary and downtrodden people of Italy. In the end, the book is condemned and Pierre renounces the ideas it contains, while planning a different book, in the guise of scientific education, that will lead to the downfall of the Pope, even as he continues as a priest of the church without the faith expected of him.
Since the book is long and tedious for my contemporary readers, and it actually quite old, I don't think I have given away too much of the story so I won't hide what some might call "spoilers". I will also mention the silver hammer ritual (https://www.britannica.com/topic/papa...) when a Pope dies that is mentioned towards the final part of the story and how it made me think of the Beatles song "Maxwell's Silver Hammer". Britannica aside, there is some debate on the internet on whether and when this possible tradition started, ended, or even existed.
May 20, 2022
This novel is badly in need of a new English translation. Hard to believe, given Zola's reputation, that a scholar hasn't done so.
We follow the earthly and spiritual progress of a nineteenth-century French priest who travels from Paris to Rome to defend a book he's written and in doing so, tries to keep it off the list of the Catholic Church's 'banned books.'
(Spoiler alert!) Miraculously he wins an audience with the Pope at the time of Zola's writing (Pope Leo XIII).
Another Zola novel with a hefty cast of characters, so pay attention. Although large swaths of the novel are tedious, I found the payoff mostly worth it, especially considering that it's the second book of a trilogy named after cities (Lourdes, Rome, Paris).
If the three novels were a symphony, Rome would be the middle part which more often that not tends to be long and somewhat tedious - but it's a good contrast to the final novel, Paris, which has a lot of action. There's a payoff here if you plan to read the trilogy, so sticking with it is essential.
Note: The cover of this book claims that Rome is illustrated. My edition was not, save the cover image.
We follow the earthly and spiritual progress of a nineteenth-century French priest who travels from Paris to Rome to defend a book he's written and in doing so, tries to keep it off the list of the Catholic Church's 'banned books.'
(Spoiler alert!) Miraculously he wins an audience with the Pope at the time of Zola's writing (Pope Leo XIII).
Another Zola novel with a hefty cast of characters, so pay attention. Although large swaths of the novel are tedious, I found the payoff mostly worth it, especially considering that it's the second book of a trilogy named after cities (Lourdes, Rome, Paris).
If the three novels were a symphony, Rome would be the middle part which more often that not tends to be long and somewhat tedious - but it's a good contrast to the final novel, Paris, which has a lot of action. There's a payoff here if you plan to read the trilogy, so sticking with it is essential.
Note: The cover of this book claims that Rome is illustrated. My edition was not, save the cover image.
June 2, 2020
Attendre avec foi
Deux années après son pèlerinage à Lourdes , le “chemin de Foi” de l'abbé Pierre Froment continue dans la capitale du Catholicisme pour défendre sa vision du Catholicisme devant le Pape lui-même. Entre les digressions sociétales sur le destin d’une nation italienne à peine naissante et déjà noyée dans la bipolarité entre Etat et Eglise; les descriptions de monuments et sites archéologiques qui transportent, telles une syndrome de Stendhal, le protagoniste et le lecteur aux fastes de l’Empire Romain; et enfin; l’histoire romantique, effrénée et maudite entre deux amants issus de la noblesse romaine, c’est l’attente elle-même du rencontre avec le Saint-Père qui devient le vrai et seul antagoniste. Parfois délié et dispersif, le roman permet à l’auteur d’avancer dans la déstructuration de la religion catholique y opposant les inégalités sociales évidentes déjà en fin XIXème siècle et les paradoxes de la pratique et des rituels.
Deux années après son pèlerinage à Lourdes , le “chemin de Foi” de l'abbé Pierre Froment continue dans la capitale du Catholicisme pour défendre sa vision du Catholicisme devant le Pape lui-même. Entre les digressions sociétales sur le destin d’une nation italienne à peine naissante et déjà noyée dans la bipolarité entre Etat et Eglise; les descriptions de monuments et sites archéologiques qui transportent, telles une syndrome de Stendhal, le protagoniste et le lecteur aux fastes de l’Empire Romain; et enfin; l’histoire romantique, effrénée et maudite entre deux amants issus de la noblesse romaine, c’est l’attente elle-même du rencontre avec le Saint-Père qui devient le vrai et seul antagoniste. Parfois délié et dispersif, le roman permet à l’auteur d’avancer dans la déstructuration de la religion catholique y opposant les inégalités sociales évidentes déjà en fin XIXème siècle et les paradoxes de la pratique et des rituels.
June 21, 2017
Человек всё делает для того, чтобы лучше жить. Если не другим, то себе он точно улучшает условия. В перспективе такое отношение является гибельным. Последующие поколения разобьют во прах деяния предков. Нет нужды приводить примеры. История человечества является тому доказательством. Чего хотели изначально, то в конечно счёте было извращено, и не раз ещё подвергнется изменениям Одно останется прежним, современники событий будут склонны считать, что происходящее есть изначальный помысел, коим в действительности не является. Именно это явилось центральной темой для романа «Рим» Эмиля Золя, где показан разочаровавшийся в католицизме священник, старавшийся исправить ситуацию в сторону верных представлений о христианстве. К сожалению, он потерпит поражение, поскольку не того хотел Иисус Христос и не так себе представляли религиозные убеждения его первые последователи, как то изменилось в угоду личных интересов отдельных групп людей.
(c) Trounin
(c) Trounin
November 26, 2016
Le deuxième roman de la suite des Trois Villes (Lourdes, Rome, Paris) parut en 1896.
Après avoir écrit un livre où il résume son expérience très critique de la société, La Rome nouvelle, l'abbé Pierre Froment se rend à Rome pour défendre son livre qui risque d'être condamné. Il souhaite rencontrer le pape Léon XIII (cet entretien sera le sommet du livre). On assiste aux intrigues, aux rivalités du « monde noir ». « Le clergé romain depuis les cardinaux jusqu'aux petits prêtres de campagne sont défiés », écrit Zola.
L'intérêt de Rome réside non seulement dans l'itinéraire intellectuel et spirituel du héros, prêtre en proie au doute, mais dans la peinture psychologique et sociale des milieux du Vatican, sujet que très peu de romans ont abordé en France. Le christianisme peut-il se renouveler, proposer un remède aux malheurs de l'humanité ?
Après avoir écrit un livre où il résume son expérience très critique de la société, La Rome nouvelle, l'abbé Pierre Froment se rend à Rome pour défendre son livre qui risque d'être condamné. Il souhaite rencontrer le pape Léon XIII (cet entretien sera le sommet du livre). On assiste aux intrigues, aux rivalités du « monde noir ». « Le clergé romain depuis les cardinaux jusqu'aux petits prêtres de campagne sont défiés », écrit Zola.
L'intérêt de Rome réside non seulement dans l'itinéraire intellectuel et spirituel du héros, prêtre en proie au doute, mais dans la peinture psychologique et sociale des milieux du Vatican, sujet que très peu de romans ont abordé en France. Le christianisme peut-il se renouveler, proposer un remède aux malheurs de l'humanité ?
October 6, 2021
In this volume Piotr Froment, Abbé Pierre Froment travels to Rome to publish his book. While he is reassured that it will be published, he learns and discovers Rome, ancient and modern, to times of Leo the XIIIth pope. As he discovers he finds faith, so well that when he visits pope himself, he cries and begs for forgiveness that he has done the book, condemning it.
We do learn that this book is extreme left wing dogma, and that it was in approval for new faith, and against believe,religion as in general, by wanting new faith alone. Its title was "new Rome" and pope suggested that as atonement Pierre will burn this book, saying to him that any priest in mad heist could witter it in an hour.
I like that tongue, flow of the plot. This book one of the healing ones, even though its just novel, the one that is surly taught in school, in some parts of the world at least.
We do learn that this book is extreme left wing dogma, and that it was in approval for new faith, and against believe,religion as in general, by wanting new faith alone. Its title was "new Rome" and pope suggested that as atonement Pierre will burn this book, saying to him that any priest in mad heist could witter it in an hour.
I like that tongue, flow of the plot. This book one of the healing ones, even though its just novel, the one that is surly taught in school, in some parts of the world at least.
December 12, 2020
It's beautifully written. And I get that Zola is making political points about how horrible a theocracy in Europe would be. But the descriptive language is too much (and I say this as a lover of descriptive language). This could have been edited down 25-50% and still made its point, without boring readers.
July 24, 2019
Muy buen libro
October 31, 2020
4.5⭐
May 14, 2024
mai pensavo di dirlo su un libro di Zola ma mi è piaciuto molto, forse sto invecchiando boh
December 29, 2008
Rome is the second book of a trilogy that started with Lourdes and concludes with Paris. Often called the Three Cities trilogy, the books could also be called Faith, Hope, and Charity. Rome picks up the story of a disillusioned priest as he goes to Rome to defend his book which is to be placed on the Index of Prohibited Books. The story explores his hope for a new Christianity that will meet the needs of modern society and his confrontation with a religious organization unable to change with the times. Zola's critical description of Papal bureaucracy will not endear this work to devout Catholics, but his description of the inner workings of the Vatican is informative and fascinating.
January 12, 2012
A bit long winded at times - but I still enjoyed what amounts to a philosophical exploration of socialism, Jesus Christ, and the Catholic Church. "It's by literature, not by the sword, that mankind will overcome falsehood and injustice and attain to the final peace of fraternity among the nations..." Indeed.
April 7, 2017
Labiausiai nuvylusi mylimiausio autoriaus knyga...
Displaying 1 - 24 of 24 reviews