Jump to ratings and reviews
Rate this book

Martin Eden

Rate this book
The semiautobiographical Martin Eden is the most vital and original character Jack London ever created. Set in San Francisco, this is the story of Martin Eden, an impoverished seaman who pursues, obsessively and aggressively, dreams of education and literary fame. London, dissatisfied with the rewards of his own success, intended Martin Eden as an attack on individualism and a criticism of ambition; however, much of its status as a classic has been conferred by admirers of its ambitious protagonist.

Andrew Sinclair's wide-ranging introduction discusses the conflict between London's support of socialism and his powerful self-will. Sinclair also explores the parallels and divergences between the life of Martin Eden and that of his creator, focusing on London's mental depressions and how they affected his depiction of Eden.

480 pages, Paperback

First published January 1, 1908

Loading interface...
Loading interface...

About the author

Jack London

8,456 books6,614 followers
John Griffith Chaney (1876-1916), better known as Jack London, was an American novelist, journalist, and social activist. A pioneer of commercial fiction and American magazines, he was one of the first American authors to become an international celebrity and earn a large fortune from writing. He was also an innovator in the genre that would later become known as science fiction.

His most famous works include The Call of the Wild and White Fang, both set in the Klondike Gold Rush, as well as the short stories, "To Build a Fire", "An Odyssey of the North", and "Love of Life". He also wrote about the South Pacific in stories such as "The Pearls of Parlay", and "The Heathen".

London was part of the radical literary group, "The Crowd," in San Francisco and a passionate advocate of unionization, workers' rights, and socialism. He wrote several works dealing with these topics, such as his dystopian novel, The Iron Heel, his non-fiction exposé The People of the Abyss, War of the Classes, and Before Adam.

London died November 22, 1916, in a sleeping porch in a cottage on his ranch. London's ashes were buried on his property, not far from the Wolf House. The grave is marked by a mossy boulder. The buildings and property were later preserved as Jack London State Historic Park, in Glen Ellen, California.

Ratings & Reviews

What do you think?
Rate this book

Friends & Following

Create a free account to discover what your friends think of this book!

Community Reviews

5 stars
24,886 (62%)
4 stars
10,532 (26%)
3 stars
3,565 (8%)
2 stars
840 (2%)
1 star
273 (<1%)
Displaying 1 - 30 of 2,576 reviews
Profile Image for Ahmad Sharabiani.
9,564 reviews48 followers
September 7, 2021
(Book 757 From 1001 Books) - Martin Eden, Jack London

Martin Eden is a 1909 novel by American author Jack London about a young proletarian autodidact struggling to become a writer.

Living in Oakland at the beginning of the 20th century, Martin Eden struggles to rise above his destitute, proletarian circumstances through an intense and passionate pursuit of self-education, hoping to achieve a place among the literary elite.

His principal motivation is his love for Ruth Morse. Because Eden is a rough, uneducated sailor from a working-class background and the Morses are a bourgeois family, a union between them would be impossible unless and until he reached their level of wealth and refinement.

Over a period of two years, Eden promises Ruth that success will come, but just before it does, Ruth loses her patience and rejects him in a letter, saying, "if only you had settled down ... and attempted to make something of yourself".

By the time Eden attains the favour of the publishers and the bourgeoisie who had shunned him, he has already developed a grudge against them and become jaded by toil and unrequited love.

Instead of enjoying his success, he retreats into a quiet indifference, interrupted only to rail mentally against the genteelness of bourgeois society or to donate his new wealth to working-class friends and family.

He felt that people did not value him for himself or for his work but only for his fame.

The novel ends with Eden's committing suicide by drowning, which contributed to what researcher Clarice Stasz calls the "biographical myth" that Jack London's own death was a suicide.

تاریخ نخستین خوانش: روز پنجم ماه دسامبر سال 1984 میلادی

عنوان یک: مارتین ایدن، نویسنده: جک لندن؛ مترجم: ا. دوس‍ت‍دار، نشر: تهران: علمی، چاپ نخست سال 1335، چاپ دوم 1347هجری خورشیدی»، در294ص، شابک ندارد؛ موضوع داستانهای نویسندگان ایالات متحده آمریکا - سده 20میلادی

عنوان دو: مارتین ایدن، نویسنده: جک لندن؛ مترجم: محمدتقی فرامرزی، نشر: تهران: تندر، چاپ نخست 1362، چاپ دوم 1368، هجری خورشیدی؛ در 414ص.؛ شابک ندارد

عنوان سه: مارتین ایدن، نویسنده: جک لندن؛ مترجم: محمدتقی فرامرزی، نشر: تهران، دنیای نو، چاپ نخست سال 1387هجری خورشیدی، چاپ دوم نامشخص، چاپ سوم سال ‬1389 هجری خورشیدی، چاپ چهارم سال 1392 هجری خورشیدی، در 494ص.، شابک 9789641720034؛

عنوان چهار: مارتین ایدن، نویسنده: جک لندن؛ مترجم: فریدون حاجتی، نشر: تهران، آرمان، چاپ نخست سال 1354هجری خورشیدی، در 218ص.، مصور.؛ شابک: ندارد

عنوان پنج: مارتین ایدن، نویسنده: جک لندن؛ مترجم: فریدون حاجتی، نشر تهران، دبیر، سال 1389 هجری خورشیدی» در 128ص.، شابک9786005955378؛

نقل از متن: «تو را به خاطر آنچه هستی، آنچه بودی و حتی به خاطر راه­هایی که پیموده­ ای دوست می­دارم»؛ پایان نقل

مارتین ایدن، داستانی از زندگی ملوانی از قشر فرودست جامعه است؛ جوانی که از یازده سالگی به دنبال نان دویده، درس را فراموش کرده، به زندگی کارگری خو گرفته، ملوان شده، و نوعی از زندگی بیقید را تجربه کرده، به دریا رفته، و با پول بازگشته، چند ماه در خشکی سپری کرده، و باز سفری دیگر را آغاز کرده، البته آنگاه که پولش ته کشیده است؛ علاقه­ ی بسیار به خواندن کتاب و شعر دارد، هر کتابی را که به دست آورد، می­خواند؛ رویدادی او را با «روت»، دختر یک خانواده از اشراف، آشنا می­کند؛ «مارتین» دل در گرو عشق می­نهد، و تلاش دارد تا پایگاه اجتماعی خویش را دیگر کند؛ جهشی کند از قشر فرودست به فرادست، به همت عشق؛

در این تلاش آموزگارش «روت» است؛ اما روح سرکش «مارتین» را نگارش است، که آرام می­کند؛ می­داند که نویسندگی برای او نان نمی­شود؛ داستان زندگی ادامه می­یابد؛ کار می­کند، و می­خواند، و می­نویسد؛ به دریا باز می­گردد، رختشوی میشود، و به فروش داستانهای خویش می­پردازد؛ بخت اما با او یار نیست؛

با «آنارشیستی» به نام «برسیدن»، آشنا می­شود، عقایدش، و هدفش نیز تغییر می­کند؛ «برسیدن» او را نصیحت می­کند، که به دریا بازگردد، کار بدانجا میرسد، که جدایی از «روت» را، از او می­خواهد؛ می­گوید (زنی بزرگ و بی­قید را برگزین، زنی که به زندگی لبخند می­زند، و مرگ را به سخره می­گیرد، و تا جایی که از دستش برآید به عاشقش عشق می­ورزد؛ چنین زنانی وجود دارند، و تو را، به اندازه­ ی هر یک از این دست پروردگانِ بزدل بورژوازی، خواهند پرستید) ص 348، «برسیدن» او را با گروهی آشنا می­کند، که بی قیدی را، به لذت بورژوا بودن فروخته­ اند؛ مارتین، دیگر همان مارتین سابق نیست، اما همچنان عاشق «روت» است، اما از هر آنچه «بندهای بورژواری» می­خوانند، نفرت دارد از انسان­هایی که دانش­شان را به گور سپرده ­اند، و بدون خواندن یک نقد، یا اصل مطلب، به صرف بودن از طبقه­ ی بالاتر، خود را محق در نظردادن می­دانند؛ در این گیرودار سخنهایش در یک جمع سوسیالیستی دردسرساز می­شود، و برای مدتی «روت» را از دست می­دهد؛ در همان روزهاست که «برسیدن» هم می­میرد؛ تنها می­ماند، اما بخت دوباره به او روی می­کند، و کتابهایش به فروش می­رسند؛

مارتین منزجر از بورژواها، خود را در آن طبقه می­بیند، دست از نوشتن برمی­دارد؛ اکنون با سئوال بزرگ��ارتری روبرو شده، و باید پاسخش را بیابد، از خود می­پرسد (انسان­هایی که امروز او را از خود می­دانند، در سال­های فقر و بدبختی او کجا بودند)، و ادامه ی داستان همین پرسش است؛

مارتین ایدن اثر ماندگار «جک لندن» است، شاید خودنوشتی از زندگی خود ایشان باشد، «جک لندن» این اثر خود را خواسته یا ناخواسته، تقدیم به تمام کارگران می­کند، از دیدگاه او، آن­ها تنها کسانی هستند که (بودن برایشان معنای متفاوت از منفعت دارد، و زندگی را با لذت و در سختی می­گذرانند، ...)؛

تاریخ بهنگام رسانی 26/08/1399هجری خورشیدی؛ 15/06/1400هجری خورشیدی؛ ا. شربیانی
Profile Image for Chris Shank.
162 reviews139 followers
September 24, 2009
This is one of the best books I've ever read. A remarkable attempt by Jack London in dissecting a person's evolution of being as they happen upon the path of enlightenment. Martin Edin (M.E.--a hint at the author's identification with the hero?) is a roughneck sailor who is blinded and transformed by the inner and outer beauty of a woman he meets, but this is just the beginning. Looking into her eyes he caught, "glimpses of the soul, and a glimpse of his own too." His former mode of being had come to an end.

Throughout the story his journey is chronicled as an intellectual and moral advance that conducts him from the dark haunts of his former 'cave' of a life, and gives entrance into a world of truth and love that was too white hot in radiance for the sleepy bumps he used to call his eyes. He educates himself through a personal track of reading books (indiscriminately at first, but in time becoming more direct and intentional), and soon he soars above even his erudite peers in his apprehension of philosophy and scientific verities. "And so you arise from mud, Martin Edin,...and you cleanse your eyes in a great brightness, thrusting your shoulders among the stars...and wresting highest heritage from all the powers that be."

He mounts to a dizzying height of cultural development and cerebral prowess...yet he ultimately finds himself engulfed in loneliness and emptiness. He had opened the windows of the cramped quarters of his former existence, and having completed his trek of this new world he discovered, he finds that it is hermetically sealed from all outside life and anything that could possibly make him happy again. He had found truth, but lost love...and he finally wrestles with the decision about what to do with it all. His answer will shock you.
Profile Image for Vit Babenco.
1,468 reviews3,641 followers
December 4, 2022
“Carrying his purchase, wrapped in brown paper and Scotch-taped, he entered a bookstore and asked for Martin Eden.
‘Eden, Eden, Eden,’ the tall dark lady in charge repeated rapidly, rubbing her forehead. ‘Let me see, you don’t mean a book on the British statesman? Or do you?’
‘I mean,’ said Pnin, ‘a celebrated work by the celebrated American writer Jack London.’
‘London, London, London,’ said the woman, holding her temples.
Pipe in hand, her husband, a Mr Tweed, who wrote topical poetry, came to the rescue. After some search he brought from the dusty depths of his not very prosperous store an old edition of The Son of the Wolf.
‘I’m afraid,’ he said, ‘that’s all we have by this author.’”
Vladimir Nabokov Pnin
I read Martin Eden in my early adolescence and in the end I even shed a tear or two…
The one opened the door with a latch-key and went in, followed by a young fellow who awkwardly removed his cap. He wore rough clothes that smacked of the sea, and he was manifestly out of place in the spacious hall in which he found himself. He did not know what to do with his cap, and was stuffing it into his coat pocket when the other took it from him.

A young man from the bottom of society… But he has a dream… He is ambitious and he wants to win… He is a man of willpower and volition… He is for knowledge and education… He starts learning… And he falls in love…
During those several weeks he saw Ruth half a dozen times, and each time was an added inspiration. She helped him with his English, corrected his pronunciation, and started him on arithmetic. But their intercourse was not all devoted to elementary study. He had seen too much of life, and his mind was too matured, to be wholly content with fractions, cube root, parsing, and analysis; and there were times when their conversation turned on other themes – the last poetry he had read, the latest poet she had studied. And when she read aloud to him her favorite passages, he ascended to the topmost heaven of delight. Never, in all the women he had heard speak, had he heard a voice like hers. The least sound of it was a stimulus to his love, and he thrilled and throbbed with every word she uttered.

But he loves in vain… He keeps relentlessly moving forth and upwards… He becomes a writer… He succeeds… He is published… He becomes renowned… Now those who used to despise him cringe… But along with the fame arrives frustration…
“It was work performed! And now you feed me, when then you let me starve, forbade me your house, and damned me because I wouldn’t get a job. And the work was already done, all done. And now, when I speak, you check the thought unuttered on your lips and hang on my lips and pay respectful attention to whatever I choose to say. I tell you your party is rotten and filled with grafters, and instead of flying into a rage you hum and haw and admit there is a great deal in what I say. And why? Because I’m famous; because I’ve a lot of money. Not because I’m Martin Eden, a pretty good fellow and not particularly a fool. I could tell you the moon is made of green cheese and you would subscribe to the notion, at least you would not repudiate it, because I’ve got dollars, mountains of them. And it was all done long ago; it was work performed, I tell you, when you spat upon me as the dirt under your feet.”

Fiction… And reality blindly follows fiction… Virginia WoolfErnest HemingwaySylvia PlathRichard BrautiganDavid Foster Wallace
Profile Image for İntellecta.
199 reviews1,557 followers
May 29, 2021
“Seni kitap okuyan insanlarla tanıştıracağım.Hayat, ancak böyle insanlarla bir araya geliyorsan yaşanmaya değer.”
Profile Image for Kenny.
507 reviews937 followers
October 8, 2022
Limited minds can recognize limitations only in others.
Martin Eden ~~ Jack London

Jack London's MARTIN EDEN is one of the most fascinating novels I have ever read. It is one of those rare novels where I can identify closely with the main character. It is also one of those books where the reader is hooked from page one and entirely swept up in the the world London Creates.

Set in San Francisco, this semi-autobiographical novel is the story of Martin Eden, a sailor, who pursues ambitiously, dreams of bettering himself thru education and literary fame. With the help of the woman he falls in love with, he educates himself feverishly, reads everything he can get his hands on, and becomes a writer, hoping to gain the respectability sought by his girl.

Martin Eden soon learns that fame is a cruel mistress, that may never come to him. Martin works on his writing everyday, once he feels confident, he starts writing articles, essays and stories, sending them off to magazines and newspapers all across the country. He gets rejected by most of the magazines and newspapers he sent submissions to for quite a time until that cruel mistress comes knocking at his door. Lost love turns false and Martin pledges himself back towards the sea.


Class is a major theme throughout MARTIN EDEN. Martin grew up as part of the working class and went on to become a sailor. A chance encounter brings him into contact with the Morris family. He feels uncomfortable, but inspired to better himself upon meeting them. Spurred on by his love for Ruth Morse, he embarks on a program of self-education, with the aim of becoming a famous writer and winning Ruth’s hand in marriage. As his education progresses, Martin finds himself increasingly distanced from his working class background and surroundings. Eventually, when he finds that his education has far surpassed that of the class he looked up to, he finds himself more isolated than he ever felt possible.

I loved that London tied the theme of class not to material wealth, but to education, & not to formal education as earned in degrees and diplomas, but to self improvement, & experience as well as critical thinking & analysis. Martin ultimately realizes this is actually a much higher education than the formal education enjoyed by the class he initially looked up to & so desperately wanted to part of.

London's Prose is beautifully expressive. He was a true master of the English language. MARTIN EDEN is nearly perfect, and had left a lasting impression on me much the same as his CALL OF THE WILD did.

In the end, Martin does achieve the greatness he desires, but at a tremendous personal cost. In addition to becoming an educated person, and the toast of the town, Martin is a man of honor. He makes it his life's work to lift others up from poverty and dispair, and aids his friends and family, lifting them up to a better life in a way that no one offered to him when he was down. Martin Eden is truly a great and admirable man in many ways.

London is becoming one of my favorite writers. His work sticks with me in ways that most authors do not. The friendship between Martin Eden & Russ Brissenden will always stay with me. I will be pondering MARTIN EDEN for years to come.

Profile Image for Simona B.
898 reviews3,011 followers
March 5, 2022
"Of course it was beautiful; but there was something more than beauty in it, something more stingingly splendid which had made beauty its handmaiden."

It is astounding how long it took for me to digest this book -and I say this in nothing but praise. Honestly, it's not like I'm sure the process is completed; I tend to believe the best books are the ones you never wholly digest, the ones that keep nagging at your mind for weeks, months, years, forever, too, if that is what it takes. And the best books are, also, the ones that, lo and behold, turn out to be but little mirrors of yourself - and more often than not, very much to your own dismay, shame, embarrassment and a tiny, timid ember of inner joy.
For me, Martin Eden was both.

Meet young Martin Eden: a sailor, a commoner, an illiterate, a Mr Nobody, were it not for one thing: his boundless, painful sensitivity to beauty. Martin Eden can be described as naive in many (or possibly all) respects, but not this. He may not be able to give a cultured, sophisticated definition of what art is or is thought to be, but he just knows. He would say that he just knows it in his guts, though he wouldn't be able to elaborate further than that. He uses a metaphor that I took to heart immediately, probably because I find it not only strikingly to the point, but also poignant, smeared with sadness, and that was what stuck; it goes, "Dogs asleep in the sun often whined and barked, but they were unable to tell what they saw that made them whine and bark. He had often wondered what it was. And that was all he was, a dog asleep in the sun."

I think we're all, a little, like dogs asleep in the sun. Martin Eden aimed at the stars, sought to express the inexpressible, to strip humans of their own skin; but aren't we all a little like Martin Eden, like that slumbering dog, every minute of our life? I, for sure, feel like that constantly. I constantly feel like I've got tons of things to say, and never manage. And it's frustrating, so terribly frustrating. But I guess I learned to live with that, with our never-ending communicative stalling, with beating around the bush, with being close but never really there. Yes, I feel this is a good definition of what Martin Eden is: close but never really there. He is one of "the legions of toil", a "hoodlum", but he does not conform: he is too aware and awake, almost criminally so (there is a reason if his family, or part of it, almost disowns him). But even later, after he becomes a learned man, a famous writer, when he is finally allowed into the upper classes, he cannot ignore that he doesn't belong there either, as if he still hadn't got out the last bit of dirt from under his nails, or rather, as if the fact that they didn't have any, had never had any, could never, ever sit well with him. I know London didn't intend for him to be idolized, and I'm not idolizing it (obviously, or what I'm saying wouldn't have sense at all) but I see myself in him. I see myself and you and you and all, and I see myself projected in him as the minuscule Titan I am in my mind. Did London intend for this? I can't tell, but I certainly thank him for Martin Eden.

"Saints in heaven -how could they be anything but fair and pure? No praise to them. But saints in slime -ah, that was the everlasting wonder! That was what made life worth while."

I loved this book beyond words, and that is why I won't shame it further by attaching more of this senseless blabbering to it. It's sad and terrible and asphyxiating (in my mind it is Martin Eden; or, The Cage) and wide-ranging, and it's a masterpiece. So my request is: treat it kindly, even if it won't do the same to you. It simply doesn't know any better.
Profile Image for Sine.
319 reviews343 followers
April 20, 2019
bu sabah 8 gibi uyandım. telefondaki bildirimlere baktıktan sonra çocukluğumdan beri yapmayı en çok sevdiğim şeye geçtim: hafta sonu sabahı yataktan kalkmadan kitap okumak. ondan daha çok sevdiğim bir şey varsa o da o kitabı kalkmadan bitirmek. kitabı zaten başından beri bayılarak okuyordum ama son 100 sayfayı bu sabah o kadar büyük bir zevkle okudum ki, öğün atlamama izin vermeyen migren ve gastritimi susturmak adına kalkıp biraz kayısı ve badem yedim ve koşarak yatağa geri döndüm.

bir kitap değerlendirmesinde böyle şahsi ve gereksiz detayların yeri yok biliyorum, ama kitabı o kadar sevdim ki, bence bunların hepsinin önemi var. işte böyle, sabah kalkmadan okuma ritüelimin hakkını veren kitapları ayrı bir seviyorum. martin eden, 1909'da, amerika'da yayınlanmış bir kitap gibi değil; yani hem öyle, hem değil. sadece bir karakterin hikayesini anlatırken bu kadar evrensel, zamansız bir şey anlatabilmek çok büyük bir başarı. 2019'un türkiye'sinde okuyan bir kadının, 1909'un amerika'sında yaratıcılık duygusundan toplumun hiçbir sınıfına sığamayan, bir yandan açlıkla, yoksullukla; bir yandan çevresindeki insanlara sevgisini ve sadakatini ispat ile başa çıkmaya çalışan bir erkekle, kendisinin böyle dertleri olmadığı halde bağ kurmasını sağlamak çok, çok büyük bir başarı.

yukarıdaki spoiler'da faydalandığım detay ve nicelerini öğrenmemi, onlarla beraber bir sürü yazardan, sanatçıdan haberdar olmamı sağlayan çevirmen levent cinemre'ye ise büyük bir teşekkür borçluyum. kitabın kendisi roman sanatı olarak tanıtılabilecek seviyede bir kusursuzluğa sahipken, türkiye'deki okurların bu romandan alacağı keyfi zerre düşürmeyen, hatta dipnotlarıyla katbekat artıran çeviri de gerçek bir çeviri sanatı örneği bence.

son olarak, hikayenin başından sonuna kadar, kesintisiz ve tutarlı bir şekilde devam eden, somut bir şey gibi gelen, takip edilebilen karakter gelişimlerinin aşığıyım. bu kitap da bunun çok güzel bir örneği.
Profile Image for Valeriu Gherghel.
Author 6 books1,447 followers
May 10, 2023
E greu de înțeles cum un om poate ieși din ignoranță și servitute, muncind cîte 19 ore pe zi (citește și scrie), dar nu poate trece de primul eșec sentimental (sesizează că Ruth Morse, femeia de care s-a îndrăgostit, nu este chiar o zeiță, o întrupare a Perfecțiunii) și decide, subit, să se sinucidă.

Înainte de acest efort supraomenesc (care nu ține mai mult de 3 ani), viața are sens pentru el (și știe intuitiv să se bucure de ea); cînd efortul lui se încheie (obține glorie și avere), Eden observă că e uscat și lipsit de orice dorință și chef de a trăi. Studiul l-a ajutat să ajungă în preajma Frumosului, dar de la înălțimea uimitoare la care a acces, totul i se pare insignifiant, lipsit de orice rost. Ruth nu-l mai interesează (fiindcă n-a fost în stare să-și abandoneze condiția burgheză), dar nici Lizzie Connolly (femeia simplă, care îl iubește pentru el însuși și nu pentru notorietate și bani) nu-i mai trezește interesul. Metamorfoza eroului este neverosimilă.

Altfel, n-ar fi rău să recitim ultimul paragraf al romanului, cel mai frumos din carte. Martin Eden se aruncă în ocean și înoată în adînc:

„Se afla mult prea în adînc... Lumina aceea creştea mereu şi era din ce în ce mai strălucitoare. Se auzea un ropot prelung şi zgomotos, iar lui i se părea că se prăvăleşte pe o scară largă şi fără sfîrşit. Iar undeva, la capăt, se prăbuşi în întuneric. Atîta a ştiut. Că se prăvălise în beznă. Şi în clipa cînd a ştiut, a încetat să mai ştie” (p.465).

Cele 4 steluțele reprezintă, desigur, o judecată afectivă. Am citit cartea lui Jack London de prea multe ori. Am descoperit-o pe la 15 ani. A trecut, vai, o veșnicie...
Profile Image for Lena.
200 reviews93 followers
September 9, 2021
It is a classical philosophical tragedy: unrecognized genius vs bourgeois society, but the main character is unsympathetical. Although his assumptions about society is hard to deny, his attitude toward other people is pretentious and extremely rude. He values his own principals more than anything else and even in love and charity he proclaims an individualism and Nietzschean ideas of power.
In general, the book is a nice description of America's society at the beginning of the twentieth century and has deep phycological research of human nature.
Profile Image for Tuğba.
107 reviews58 followers
January 6, 2018
Hayatımın en etkileyici romanlarından biri artık o. Tek kelimeyle muhteşem.
İnsan hayatının gidişatını değiştirebilecek güce sahip bir karakter Martin Eden. Anlatım o kadar başarılı, içerik o kadar güzel ki. Konu, verilen zaman döngüsü içerisinde ustalıkla işlenmiş. Martin Eden'in hayatını -onunla birlikte- yaşıyoruz adeta. Son kelimesine kadar doyuran harika bir edebiyat örneği. Özellikle sayfa 320'lerden sonra resmen tutuldum kitaba. Ne desem ne yorum yapsam kitabın da yazarın da hakkını teslim etmiş olamam. Dilim, sonun da etkisiyle ancak bu kadar dönebiliyor şu anda.

Ben geç okudum ama en nihayetinde okuduğum için çok mutluyum. Okumayan kalmasın lütfen.

Profile Image for Paul Bryant.
2,219 reviews9,927 followers
June 6, 2021
The average review is more nauseating than cod-liver oil


Jack London himself was a working class guy who got the audacious idea he wanted to be a writer, and by sheer Stakhanovite mind-over-matter vein-popping sleep-denying force he did so. His stand-in here, our Martin, does just the same. So here is the story of how a working class guy who drops all his aitches and does not know which fork to use to eat soup, and knocks over his girlfriend’s mother’s doilies with the lurchings of his sailorboy shoulders becomes the toast of literary America. This means that we get about 250 pages in which the same thing happens over and over again :

Eating only three dried apricots per day and living in a single nasty room ("those potatoes are rotting. Smell them, damn you, smell them") with a bicycle suspended above his bed, Martin writes like a madman all day except for the hours he reads philosophy and poetry. He cuts his sleep down to four hours and resents every moment of unconsciousness. What is he writing? Love poetry, sociophilosophical essays, adventure stories, jokes, doggerel verse, you name it. Out it pours. He mails it all off to any one of 200 magazines and waits for the inevitable rejection letters, which arrive daily. Occasionally he sells a joke or a comic poem for two dollars. Now he can eat four dried apricots today! And he can get his suit out of the pawnshop so he can go and visit his posh girlfriend whose family regard him as something the cat dragged in. There, she swoons against his bulging thighs while giving him tips on grammar. Meanwhile he pounds Spencerian knowledge into her father, accusing him of every crime known to the bourgeois. You fatuous worm! He says. I will crush your kind with the heel of my boot, when I have redeemed it from the pawnshop. I will not even notice your bleeding corpse. My how amusing you are, Martin, says the father, meanwhile passing a note to the mother which says WE MUST KILL HIM TOMORROW. Oh Martin, your neck is like a bullock, sighs Ruth, the ethereal daughter.

I admit this stuff gets a little bit tiresome for 250 pages but there’s no denying the intensity of Jack’s prose – his style is like a guy trapped in a cave desperately scrabbling at the wall of solid rock to reach daylight. It ain’t pretty but it’s intense, even if it does get more than a little eyerolling at times. It becomes very clear that Jack London thought that Jack London was a hell of a fellow, brawny and brainy ("he was himself possessed of unusual brain vigor") and handsome and charming the little birds right out of the sky. All girls swoon when he hoves into view. Oooh those bulging biceps.

By the way, it has to be acknowledged that Jack London can come out with some of the worst sentences I’ve read in a long time -

Her penetrative virginity exalted and disguised his own emotions, elevating his thoughts to a star-cool chastity

…summer lingered, fading and fainting among her hills, deepening the purple of her valleys, spinning a shroud of haze from waning powers and sated raptures, dying with the calm content of having lived and lived well.

he appreciated the chance effects in words and phrases that came lightly and easily into his brain, and that later stood all tests of beauty and power and developed tremendous and incommunicable connotations.

But I must say I mostly loved this oddly compelling 500 page howl of anguish, for that’s what it is. Jack London seems to be engaged in nothing more than self-love and aggrandizement for three quarters of Martin Eden, but then the direction of travel skews wildly and his hero reveals himself to be nothing more than an unpleasant kind of Nietzschean protofascist. Maybe Jack was at war with himself here. Something was up with Jack, for sure!

Nobody liked this novel at the time, they wanted more dog stories.


Hunger by Knut Hamsun and New Grub Street by George Gissing for guys starving themselves while they try to make it as a writer;

and Flowers for Algernon by Daniel Keyes for another guy who starts off knowing nothing and very quickly appears to know like almost everything – Charlie is given a brain enhancing drug in that book but Martin, being Jack, doesn’t need no drug, just three dried apricots a day.


Get a Job by The Silhouettes


Their highest concept of right conduct, in his case, was to get a job. That was their first word and their last. It constituted their whole lexicon of ideas. Get a job! Go to work! Poor, stupid slaves, he thought, while his sister talked. Small wonder the world belonged to the strong. The slaves were obsessed by their own slavery. A job was to them a golden fetish before which they fell down and worshipped.

Superman by REM


Martin’s trick of visioning was active as ever. His brain was a most accessible storehouse of remembered fact and fancy, and its contents seemed ever ordered and spread for his inspection. Whatever occurred in the instant present, Martin’s mind immediately presented associated antithesis or similitude which ordinarily expressed themselves to him in vision. It was sheerly automatic, and his visioning was an unfailing accompaniment to the living present

Success by Dan Hicks and his Hot Licks (vocal : Maryanne Price)


Money poured in on him, fame poured in on him; he flashed, comet-like, through the world of literature, and he was more amused than interested by the stir he was making

Shark Attack by The Wailing Souls


Life was to him like strong, white light that hurts the tired eyes of a sick person. During every conscious moment life blazed in a raw glare around him and upon him. It hurt. It hurt intolerably.
Profile Image for Carlo Mascellani.
Author 18 books262 followers
December 9, 2021
(RILETTURA): Lo si può leggere come un'autobiografia di London stesso. Lo si può leggere come un romanzo di formazione passionale e drammatico. Lo si può leggere come un trattato di filosofia di vita, come un'accusa verso la morale piccolo borghese che immola i sogni sull'altare del dio denaro e della posizione sociale, come un attacco al conformismo imperante. Lo si può legger come paradosso di un sogno di cui si scopra l'opacità una volta raggiunto, come una schiavitù d'amore, come monito a perseguire i propri sogni e trovar se stessi a ogni costo. Ma, di certo, al di là di tutto, a mio modesto parere Martin Eden andrebbe comunque letto.
Profile Image for Argos.
1,033 reviews315 followers
August 20, 2020
Hayranı olduğum yazar Jack London'ın yarı-otobiyografisi olarak kabul edilen bu kitabını heyecanla okudum. İnanılmaz iyi bir çeviri ve kitap sonunda yer alan faydalı notlar çok keyifli bir okuma sağlıyor. Statü, para ve sınıf atlamanın yanısıra hayal kırıklılığı, ikiyüzlülük, doyumsuzluk gibi kavramları dantel gibi işlemiş J.London.

Diğer romanlarındaki doğa ve yaşama mücadelesi yerine kent yaşamı ve kent insanları yer alıyor bu romanda. Kitapta en beğendiğim bölümlerden birisi de şu satırlardır; " Editörlerin yüzde doksan dokuzunun başta gelen özelliği, başarısızlıkları. Yazar olmayı başaramamışlar. Yazmaya çalışmış ve becerememişler. İşte lanetli paradoks burada. Edebiyatta başarıya açılan her kapının önünde bekçi köpeği olarak onlar durur......Onların ardından yine bir başka başarısızlık abidesi olan eleştirmenler gelir. Büyük eleştirmenler yok değil ama sayıları kuyrukluyıldızlar kadar azdır..." (s.307-8).

500 sayfalık kitap su gibi okunduğu gibi felsefi tartışmalara da yer vererek dünya görüşünüzü ve düşüncelerinizi de zenginleştirecektir. H.Spencer'ı bu kitapla tanıdığımı belirtmekte yarar var
Profile Image for John Mauro.
Author 5 books520 followers
March 22, 2023
No wolves here 🐺, just a tragic story of a former sailor who seeks to educate himself and realize his dream of becoming an author.

"Martin Eden" is Jack London's masterpiece. It is among the best naturalist novels ever published, on par with the best of Emile Zola. It is a powerful social commentary on the struggles of the working class and the perils of individualism.

If you think Jack London is just for kids, think again. This book is a classic, and for very good reason.
Profile Image for Ayşe.
124 reviews54 followers
October 21, 2018
“Hayattaki amacın para, şöhret yada bir sıfat edinebilmek olmamalı. Her seferinde senin var olma amacının anlamını pekiştiren bir çabada olursan, yaşamın içinde olduğunu, evrenin bir parçası olduğunu hissedersin” : Kitap bitince koltukta kalakalmış bir ben ve düşünce bulutumun içinde yazanlar bunlardı..
Martin Eden, ne harika bir anlatımdın. Yıllardır kütüphanemde olan kitap, bence zamanının gelmesini beklemiş.
Eğitimsiz bir denizcinin, aşık olduğu kızın gözüne girmek amacıyla başladığı bilgi yolculuğu ve yazar olma çabası anlatılıyor. Bilim ve felsefe alt metni, kurgunun içine öyle güzel yerleşmiş ki, Martin sorgularken ben de onunla birlikte cevapları bulmaya çalıştım.Evren, toplum, başarı, edebiyat dünyası, aşk, eğitim üzerine çokça düşündüm.
Harika bir yolculuktu.
Benim için değerli kitaplar arasına girdi.
Mutlaka okumanızı öneririm😊⭐️
Profile Image for Werner.
Author 3 books602 followers
February 1, 2023
Note, Feb. 1, 2023: I've just edited this review to make a slight stylistic change in one sentence.

In my combination review of The Call of the Wild/White Fang, I made the comment (echoing a common critical axiom) that London. like some other Naturalists, was better at portraying animal characters than human ones. That judgment was based on a prior reading of five of his novels and a number of short stories. But after reading this novel, it's a judgment that has to be substantially revised; there are no animal characters at all here, and his job of characterization is outstanding. To be sure, the title character has a lot of London himself in his background and personality; but they aren't clones of each other, and the other important characters are vitally real as well.

This is straightforward general fiction in the Realist-Naturalist tradition, set mostly in the author's native stamping grounds of San Francisco and Oakland, just across the bay. Published in 1908 (eight years before London died), it draws heavily on his own life experiences to tell the tale of a smart, but ignorant and uncultivated young seaman from a poor family, with no particularly noted talents except brawling and drinking. But when he rescues a wealthy lawyer's son from an altercation with some waterfront toughs, this leads to an introduction to their family --and a powerful crush on the beautiful and cultivated daughter of the house, Ruth. In turn, this propels him into a determination to better himself intellectually and socially, in order to make himself worthy of her, in her eyes and his own. This program takes the form of self-education through reading, especially in the public library and, eventually, a determination to become a writer himself. (Readers who know anything at all about London's life will recognize significant similarities, except that London had no Ruth-equivalent in his own life.) What results from this determination is the substance of the novel.

London was one of the greatest storytellers of his generation, and he tells an always absorbing story here. But it's a well-tailored vehicle for serious ideas. Among the areas he explores are the real meaning of love (and its difference from infatuation, etc.); the need to be true to your own deepest aspirations and sense of yourself, not what others tell you to be; and the profound social injustice of that day, with its artificial class divisions and exploitation of the poor by the rich. (And the differences between 1908 and 2017, in those respects, aren't as great as we tell ourselves they are.) His portrayal of the superficiality and hypocrisy of the literary world is scathing (and also far from dated). And he also draws a painfully accurate picture of how few human beings actually use the minds they're endowed with to really look at the world around them with curiosity, to think for themselves and think about some things more basic and important than money and the minutia of daily living; and how many are content to go through life with no more curiosity or thought than cattle, and to distrust or resent anybody else who doesn't. (Despite our dissimilarities in many other ways, I could relate to Martin profoundly on that level, and it raked up childhood memories.)

The most central thematic concern here, and probably THE central concern of London's own mind, however, is the inherent conflict between early 20th-century Socialism, with its cooperative ethic and its Utopian dream of conflict-free human brotherhood, vs. the supposedly "scientifically-proven" view of life as a Darwinist evolutionary project driven by eternal struggle between the fit and the unfit, in which the order of the day is every dog for himself, to drive evolution to the next rung of the ladder by pushing the inferior to the wall. London was a committed Socialist, and also a committed Darwinist --as with many wholly self-educated people, the first ideas that fell into his relatively fallow mind were embraced uncritically and took up unshakeable root-- but he faced the contradictions between the two, and was hag-ridden by the fear that the dream of Socialist Utopia might be doomed by Nature. Unlike London, Martin rejects Socialism and embraces the Social Darwinist individualism of Spencer and Nietszche --but he argues with Socialists and has a Socialist friend, and is haunted himself by natural human sympathy for the supposedly "unfit" and "inferior" peons of the class he was born into, which includes friends and family members.

While the author has a good vocabulary, the diction here is simpler than that of the first half of the 19th-century --intelligent, but not stilted; any serious reader today could read it with no problem. The occasional passing use of the n-word, usually in the authorial narrative voice though from Martin's viewpoint, however, is a problem; these instances could be counted on the fingers of one hand, but they're still offensive. (The Darwinism of that day, which shaped both London and his protagonist, was of course openly racist; we can see echoes of this 30 years later in the writings of H. P. Lovecraft, who couldn't afford college and also substituted self-education by reading, as well --though his racial language isn't quite as insensitive as London's.) We have to, IMO, take a "warts-and-all" view of this novel as a product of its time and place. Readers who insist on having a happy, feel-good read, too, should be warned that this isn't one; I think it's an important and in significant ways a rewarding novel, but it's not an upbeat one. But with those caveats, I think a case could be made that while this isn't London's most popular novel, it is in many ways his masterpiece.
Profile Image for alper.
186 reviews44 followers
July 16, 2019
Ağzıma sıçtın be Martin Eden! Hem de her adımı bu kadar tahmin edilebilir olan hikayenle. Nasıl oldu ki, birazdan başımıza gelecekleri bilsem de bir daha bir daha dağılımam? Mutlak sonundan bu kadar etkilenmem? (“Ya çok basit canlılarız be !” diye notum vardı, senle özdeşlik kurup, o kısma girmiyorum, sen de çaktırma.) Kitabın transıyla bir süre "babam böyle pasta yapmayı nerden öğrendi" kıvamındaki sorularımın cevabını, Jack London kitap boyunca anlatıyor. Yılmadan ne kadar çok çalıştığını ve bu büyüyü nasıl oluşturduğunu.

Martin, Ruth’la başlayan o uyanışın, o adeta sünger gibi bilgiyi emişin, azmin, tutkun, merakın, 5 saat uyumana karşın zamanın sana yetmemesi, “kendine düzgün bir iş bul” lara boyun eğmeyişin, bireyselliği savunurken ablanı görünce düşündüklerin, kof/sığ burjuvanın etraflarına ördüğü sanal duvarlara -ve o insanlara- bakışın, (ama her şeye rağmen Ruth’u bunların dışında tutan, o gözüne inen perde), Briss’in şiirine olan hayranlığını ifaden, “KİTAPLAR YAZILMIŞTI" haykırışların (yine doldum, çok fena), “NEDEN KARNIMI O ZAMAN DOYURMADINIZ” feryatların… (koptum şimdi de) Ve sonraki “ben hastayım, çok hasta” sayıklamaların, kayıtsızlıkların, hissiyatını kaybedişin… (en çok içime işleyenleri aldım, o kadar çok ki)

Seni çok sevdim be Martincan :) Hayatınızın en az bir döneminde "Martin Eden" -hissiyatı içinde diyelim- olmadıysanız, bir hak daha rica edin. Bir jetoncuk daha. Sayfalar dolusu yazasım var Martin'in hissettiği o dinsel coşku ve huşunun aynısıyla (korkmayın bitti, bitti).

Çok özel bir kitap, çok özel bir karakter. Çok nefis bir anlatı.

Not: Anekdotlarda Jack London'a dair çok güzel kısımlar var, es geçmemeli.
Not 2: Sola öcü gibi bakan küçük bir Amerika oluşumuza girmeyecem. Vatan haini sosyalistler !

Birbirinden enfes alıntılarım,

“Ruth, eğer açlığı ve susuzluğu, sıcağı ve soğuğu hissediyorsa, aşkı da hissedebilir, yani bir adama aşık olabilirdi. Eh Martin de bir adamdı. Neden o adam olmasındı? ‘İşleri iyi etmek benim elimde,’ diye hararetle mırıldandı. ‘O adam ben olacağım. Kendimi o adam haline getireceğim. Her şeyi iyi edeceğim.’ “ (115)

“Ne diyordum, buradaki bütün erkek ve kadınların aydınlık, ışıl ışıl olduğunu sanırdım. Oysa şimdi, gördüğüm kadarıyla söylüyorum ki bir avuç ahmakmış bunlar.” (280,281) “Hayat hakkında, kitaplar hakkında onlardan daha fazlasını biliyor, aldıkları eğitimi hangi köşe bucağa, hangi kuytuya attıklarını merak ediyordu.” (282)

“Çevresindeki dünyadan kopmuş vaziyette, sersemlemiş bir halde, önceki hayatının edebi gerekliliklerine aşina bir hayalet gibi çalışıyordu. Hayaletlerin ölmüş ama öldüğünü fark etmemiş insanların ruhları olduğunu duyduğunu hatırlayınca, öldü de bundan haberi olmadı mı diye anlamak için bir an çalışmasını kesti.” (401)

“Hiç konuşmadan uzun süre oturdular; kız ümitsizce düşünüyor, adamsa yok olmuş aşkına kafa yoruyordu. Onu gerçekten sevmediğini şimdi anlamıştı. Sevdiği şey Ruth değil, idealize ettiği, kendi kafasında yarattığı uhrevi bir şeydi; kendi aşk şiirlerindeki ışık saçan ruhtu. Hakiki Ruth’u, sınıfının tüm o kusur ve zaaflarını taşıyan, o sınıfın psikolojisinin umutsuz sınırlarıyla kısıtlanmış burjuva Ruth’u hiç sevmemişti.” (460)
Profile Image for Dolceluna ♡.
1,109 reviews68 followers
December 5, 2021
Mi ci è voluto un po’ per riprendermi. E ancora adesso, di fronte a tale grandezza, fatico a trovare le parole. La cosa buffa (e incredibile) è che di Jack London non avevo mai letto nulla e anche “Martin Eden” stazionava nella mia libreria da un bel po’, in attesa di chi sa cosa, forse del suo momento giusto, con la solita stizza che, dietro al classico, si nascondesse un mattone difficile da digerire.
E invece è stato una folgorazione.
Romanzi così belli e ben scritti capitano davvero raramente.
E il merito non può che essere il suo, quello di un personaggio potentissimo, capace di strabiliarci per il percorso che, fra le pagine, compie. E’ così che un classico diventa un “page-turner” moderno, parla e lancia un messaggio indelebile indipendentemente dall’epoca in cui viene letto.
Ma Martin è talmente incredibile che è difficile immaginare che un uomo simile sia esistito, possa esistere o esisterà. Marinaio di umili origini, non stupido ma inizialmente esperto solo della vita dura e cruda, quella dei viaggi in mare, dei pesanti lavori manuali e della gente dei bassifondi, si innamora di Ruth, giovane borghese sorella di Arthur, a cui lui salva la vita in circostanza non precise. Il romanzo si apre proprio così: Arthur, per riconoscenza, introduce Martin nella sua casa, e qui il giovane marinaio scopre un mondo nuovo, completamente opposto a quello in cui è cresciuto… con l’obiettivo di conquistare Ruth, si butta a capofitto, con una forza di volontà encomiabile, nello studio della grammatica, della lingua, dell’arte e della politica, diventando, dopo tanti sacrifici, uno scrittore molto apprezzato.
Insomma, alla fine del romanzo troviamo un uomo diverso?
Tutt’affatto, o meglio, solo esteriormente. Martin impara ad esprimersi in un inglese impeccabile, ad utilizzare le buone maniere, a riconoscere e a praticare le regole del “bon ton” della vita sociale borghese e a discorrere di politica, arte e filosofia, ma la sua morale, salda, e i suoi principi, irremovibili, restano quelli di un uomo retto, sensibile, non ipocrita, di spessore. Un uomo che sa ragionare con la sua testa, e non accetta che altri pretendano di farlo ragionare con le loro. Un uomo per il quale il denaro e la “posizione” non possono precedere il carattere e la rettitudine. Un uomo che vuole essere accettato e apprezzato per quello che, dentro di sé, è. E quando si accorge che il mondo (e in particolare Ruth e la sua famiglia) lo considera solo ora che ha un certo nome in società, mentre nel momento del bisogno era invece snobbato, perde ogni stimolo nei confronti della vita. E si rende conto, con amarezza, che in questo mondo così ipocrita, non vuole più vivere.
Determinazione, rettitudine, intelligenza e coraggio trovano l’apice in questo personaggio straordinario, degno protagonista di questo romanzo straordinario.
Da leggere senza sosta, senza indugio.
Profile Image for Harmonyofbooks.
500 reviews197 followers
February 9, 2021
“Seni kitap okuyan insanlarla tanıştıracağım.Hayat, ancak böyle insanlarla bir araya geliyorsan yaşanmaya değer.”
Uzun zamandır okumak istediğim ve hangi yayınevinden okusam diye kararsız kaldığım için sürekli ertelediğim bir kitaptı. Nihayet satın aldığımda okumak için sabırsızlanıyor halde bu ayın ilk kitabı olarak seçtim. Yazardan daha önce Beyaz Diş kitabını okuyup çok beğenmiştim, en az onun kadar ünlü olan ve herkesin dilinden düşüremediği Martin Eden nasıl bir karakter çok merak ediyordum. İşçi sınıfına mensup Martin birgün şans üzerine burjuva sınıfına mensup Ruth ile tanışıp, zaten ilgilisi olan edebiyata farklı bir bakış açısıyla yoğunlaşıp kendini geliştirmeye adar. Bu süre zarfında Martin’in aşkla dolu hislerine de yakından şahitlik ediyoruz. Sadece ilk bölümde Ruth konuşurken bile Martin’in zihninden geçenler, kurduğu cümleler ve aklında not ettikleriyle benim için unutulmaz olarak kalıcak bir kitabı okuduğumu biliyordum. Kitabın ilk başlarında Martin’in kitaplara, okumaya ve kendini geliştirmeye karşı açlığı o kadar gerçekçiydi ki çok etkilendim. Uzun bir süre tüm hareketlerini takdirle okurken yazarlık macerasına katılmasından sonraki inatçılığı beni biraz bezdirmiş olsa da sonrasında bu duruşunu olumsuz bulduğum için kendime sinirlendim. Bu amaç doğrusunda aç kalmayı, her şeyden feragat etmeyi göz önünde bulundurmasının anlamı gitgide gözümde daha önemli bir hale geldi. Son yüz sayfadaki iç karamsarlığı ve aslında vardığı başarının sonucu takındığı tavır karşısında ona hak vermekten kendimi alamadım. Gözündeki sis perdesinin açılması ve gerçeklerin farkına vardığı o kısımlar bu kitabı okuyan herkes için kesinlikle bir farkındalık kazandıracak satırlardı. Kitabın sonuyla birlikte ise büyük bir duygu yoğunluğu yaşadım. Baştan sona büyük bir merakla ve sürekli değişim gösteren olaylarla birçok duyguyu aynı anda yaşadım. Benim için unutulmaz bir kitaptı. Hatta övenler az söylüyormuş bile diyebilirim. Dünya edebiyatına hakim olmaya başlamış olan her okurun kesinlikle eline alması ve kitap dünyasına bu karakteri katması gerektiğini düşünüyorum. Keyifli okumalar dilerim..
Profile Image for Amaranta.
551 reviews211 followers
April 16, 2018
“Era un lavoro bello e finito.”
Per tutto il libro non ho fatto altro che pensare: come può un uomo come Martin, forza e potenza allo stato puro, innamorarsi di una come Ruth, piegata ai voleri di una famiglia borghese e senza volontà? Può perché deve. Perché lui ha fame d’amore e scopre negli occhi di lei la possibilità. Martin è un uomo di mondo, ha viaggiato fino ai confini della terra nonostante sia giovane, ama la vita, le donne, è forte e il lavoro non lo spaventa. Eppure è negli occhi di lei che trova di che dissetarsi di quella sete che non ha requie. E non è per migliorare se stesso che comincia a studiare ma perché sa di poterlo fare, di essere capace di arrivare dove altri sono arrivati. La sua è una tacita sfida: raggiungere l’impossibile. Ruth non ha mai amato Martin. Ha amato il suo riflesso negli occhi di lui, quel fuoco che la sua pelle emana nel suo mondo di gelo e compostezza. Lui è un soffio di aria nuova, è come una spugna che assorbe conoscenza, e vorrebbe plasmarlo a suo modo. Ma qualcosa va storto. L’allievo, ancora una volta supera la maestra, e va oltre. E quell’abisso che prima li divideva a favore di Ruth adesso si ribalta. Martin non viene più compreso perché è arrivato ad un grado di conoscenza che va oltre quella gretta piccola borghesia di cui lei fa parte. Il suo studio disperato, una volontà di ferro, il credere fermamente in se stesso senza mai cedere fanno di lui quasi un superuomo, la sua è volontà di potenza, come dice Nietzsche, che tende a superare se stesso continuamente. Scrive, non ha di che mangiare ma scrive. Non ha come coprirsi, ma scrive. Perde i suoi pochi beni più volte impegnati ma continua a scrivere, in un delirio febbrile che a tratti lo rende pazzo agli occhi degli altri. Martin è un uomo capace di tutto. E lo dimostra al mondo. Ma il prezzo della conoscenza è altissimo per lui, senza scampo.
“ Aveva navigato in terre lontane, troppo lontane per ritornare. Era deluso da tutto. Si era trasformato in un estraneo.” . Il gelo che prima avvolgeva Ruth diventa parte integrante della vita di Martin adesso. E’ un marinaio di cultura, che non può più stare con i marinai, e non può vivere con i borghesi. E’ un pesce fuor d’acqua e se ne rende perfettamente conto.
Il libro ha una profonda spaccatura. Un prima solare, in cui tutto è luce, conoscenza, bellezza, musica che incanta e in cui Martin si inebria senza pensieri fra una macchia di ciliegia e un pomeriggio al sole. E un dopo. Come una nota stonata che suona lenta, malinconica, bassa che lo avvolge in pensieri tristi, dolorosi, faticosi. “Era senza mappa nè timone e non aveva alcun porto da raggiungere. Abbandonarsi alla deriva, vivere il minimo indispensabile, era proprio vivere che lo faceva soffrire … la vita lo infastidiva e lo annoiava e il tempo era una vera tortura” E’ come se Martin bruciasse in un soffio il suo “ tempo vitale” con quelle giornate spasmodiche passate sui libri, quelle nottate insonni, e adesso non ci fosse che un corpo vuoto senza più forze.
La vita lo vuole fino alla fine. Ma la sua volontà è più forte.

Profile Image for Dagio_maya .
934 reviews280 followers
January 26, 2018
"Accidenti, le normali recensioni sono più nauseanti dell’olio di fegato di merluzzo"

E cosa dire di Martin Eden?
Un guerriero, un combattente che dalla feccia della società s'insinua nel mondo borghese prima con ammirazione e poi con disprezzo.
Come il nome del protagonista palesemente suggerisce, questa è la storia di una battaglia (Martin!) alla conquista del paradiso terrestre(Eden!).

E' l'imbarazzo il primo ad introdursi:
una porta si apre ed un mondo, fino ad allora, sconosciuto si spalanca davanti agli occhi del ventenne che odora di mare e cammina dondolando come si trovasse a solcare gli oceani anche sulla terra ferma.
L'incontro con la pallida e fragile Ruth, la scoperta della gioia del Sapere e un bisogno impellente, urgente che sboccia di colpo: scrivere! La vita di Martin Eden è destinata a cambiare.

"Chi sei, Martin Eden? chiese all'immagine riflessa nello specchio quella sera tornando in camera sua. Si osservò a lungo e con curiosità. Chi sei tu? Che cosa sei? Qual è il tuo posto?

Considerato uno dei libri arrabbiati della letteratura americana, mette in scena una dura condanna del mondo borghese come grande espressione di falsità ed ipocrisia.
Industriali, banchieri, politici: nient'altro che sfruttatori che non sanno realmente vivere.
Ma la penna s'intinge nel vetriolo entrando anche nelle stanze del mondo editoriale:
" Sciacalli e arpie"!
I rapporti veri, genuini li si trova tra i socialisti che vivono reclusi ai margini della città.
Al centro c'è l'individualismo dei borghesi che si esprime nelle speculazioni e sopraffazioni economiche e l'individualismo filosofico a cui Martin Eden si abbarbica scoprendo le tesi di Herbert Spencer come chiave per spiegare l'esistenza tutta.
E così' Martin si ritroverà tra le mani una moneta che deciderà il suo destino:
da un lato il successo dall''altro il fallimento...

” Che cos'era? Sembrava un faro. Ma no: era nel suo cervello quell'abbagliante luce bianca. Essa brillava sempre più splendida. Seguì un lungo rombo: gli parve di scivolare lungo una china infinita, e in fondo in fondo sprofondò nel buio. Solo questo seppe. Sprofondava nel buio. E nel momento stesso in cui lo seppe, cessò di saperlo.”
Profile Image for Ahmet Kara.
61 reviews30 followers
March 25, 2017
Benim bir romanda ilk aradığım, kelimelerin ve dilin ustalıklı kullanımıdır. İyi anlatımı kurguya yeğ tutarım. Bazı arkadaşlarım “fazla mekanik” bulsalar da, bu bende böyledir.

Martin Eden, Jack London’ın ilk okuduğum kitabı oldu. Hikaye baştan sona sürükleyiciydi. İtiraf etmeliyim ki, hem kitabın baş kahramanı Martin Eden’ın zorlu yaşam mücadelesi hem de romandaki lirik aşk hikayesi daha kitabın ilk sayfalarından itibaren beni kendisine kilitledi, son cümleye dek soluksuz takipte kaldım.

Ama işte dedim ya kelimeler/dil önemli diye, doğrusu başlarda, belki kitabın ilk üçte birlik bölümünde yazarın dili bana biraz basit, yavan geldi. Bu belki de kitaba bir Dostoyevski romanı sonrasında başlamış olmamdan kaynaklanmıştır, bilemiyorum.

Ama sonrasında, nasıl olduğunu benim de tam anlamadığım bir şekilde, dildeki o basitliği sevmeye başladım. Daha doğrusu, o basitlik dediğim hadiseyi sonraları sadelik/yalınlık olarak görmeye ve bu yalınlığın kitaba harika bir akıcılık kattığını düşünmeye başladım.

Yazar kitapta zaten okuyucuyu kendisine kilitleyen cinsten nefis iki hikaye yakalamış (bir kişisel gelişim hikayesi artı bir de nefes kesen bir aşk hikayesi), dolayısıyla bu hikayeleri öne çıkarmak amacıyla kullandığı dili özellikle süper-akıcı tutmuş gibi hissettim. Zaten bir noktadan sonra kurgu, dil, anlatılan hikaye hepsi birbirinden beslenmeye başlıyor.

Uzun lafın kısası, büyük keyifle okuduğum bir roman oldu. Herkese tavsiye ederim.
Profile Image for Sarah.
114 reviews32 followers
December 19, 2012
Okay, first I will discuss what I really did like about this book.

Alright, when I first started reading it, I was very touched by the loving connection that the main character (Martin Eden) had with Ruth. It was very sweet, and at times it reminded me of my own relationship with my boyfriend, which made it endearing and all the more special to read. Jack London wrote of how Ruth would feel relieved from her studying at the university to see Martin, and how his presence rejuvenated her and gave her a better sense of being. I really really loved that. But, I was aware of the premise (Martin Eden: a guy struggling to become an accomplished and famous writer), so I quickly brushed away the idea of it being a love story, and I was totally cool with that! To be perfectly honest, though, the EARLY relationship between them was the only part of the book I was really fond of, which happened to be only like the first 100 pages.

As the story progressed, Martin started to annoy me, and the plot became very redundant and, frankly, it bored me. I just..I think what Jack London lacks in this novel is the ability to make the reader (maybe I shouldn't generalize, so we'll just say me) feel any sort of connection with the characters. I did mention, however, that initially I did feel related/connected to Martin and Ruth's relationship, but later it felt very unfulfilled.

It may seem like I'm just bashing this book..I promise you, it's not a bad read. It's just..well, I feel indifferent. I know what Jack London was trying to accomplish, and that's why I granted it 2 stars instead of 1. I get it. The struggling writer who works so hard and so long to achieve his dream, only to find that fame and fortune is not all it's cracked up to be. It's just...alright, I'm going to say it: it's cliche. Especially the ending. I don't know. I'm wasn't pleasantly surprised or anything; I knew it was coming. Blah.

The writing is beautiful (another reason I couldn't bear to give it 1 star), and London is a genius at transfixing you with his words--but, that can only take you so far. The story was lacking, in my opinion.
Profile Image for Marco Beneventi.
291 reviews8 followers
September 10, 2018
Semplicemente uno dei libri più belli, profondi e lucidi che abbia mai letto in vita mia, scritto in modo intenso, accorato, appassionato, con una trama di scrittura meravigliosa che ti rapisce e non ti permette letteralmente di staccarti dalle pagine.
Non riesco davvero a capire come sia possibile che London possa essere stato “declassato” dalla critica a scrittore per ragazzi quando in realtà in questo libro (come anche in molte altre sue produzioni), la prosa proposta risulta così profonda e così elaborata da far gola ad un pubblico decisamente adulto (basti pensare anche solo alla feroce critica all’ipocrisia sociale rispetto al singolo proposta in queste pagine).
Il libro (che altro non è che l’autobiografia dello stesso London mascherata come invenzione di fantasia) racconta il percorso e le vicissitudini di un rude e semplice marinaio della classe proletaria americana (personaggio davvero iconico che merita uno spazio tutto suo nella mente di chi ama la letteratura) deciso a diventare uno scrittore di successo pur avendo letteralmente il mondo intero contro.
Libro davvero emozionante che insegna il significato delle parole “caparbietà” e “volontà” ma che soprattutto offre spunti infiniti di riflessione, una storia che alla fin fine è semplicemente l’avventura di una vita normalissima, della vita di chiunque di noi...amori, gioie, sofferenze, caparbie lotte per essere accettati (letteralmente in tutti i sensi), solitudini fisiche e dell’anima ma anche vittorie e rivalse.
Il tutto scorre via davvero troppo velocemente e alla fine (e il finale è qualcosa di davvero unico), arrivati all’ultima pagina, lascia un grosso vuoto difficile da colmare.
Semplicemente un capolavoro a mio avviso, purtroppo, troppo poco conosciuto.
Profile Image for Onur Uslu.
85 reviews21 followers
September 10, 2017
Martin Eden kitabı 2 ay boyunca sindire sindire okuduğum, her okuyuşumda beni kendi dünyasının sınırları içerisine hapsetmiş, kitabın kapağını her kapattığımda kısa bir süre bile olsa Martin Eden'ı düşünmemi sağlayan çok özel bir kitap. Martin Eden karakterini okumak, hayat içerisinde bambaşka bir tat bırakıyor sizde. Son derece özgün... Tabii onun yaşadıklarına benzer şeyler yaşamış insanlar için bu özgünlük bambaşka bir boyut oluyor. Toplum içerisinde birkaç sınıf atladıktan sonra hiçbir şeyin hayal ettiğimiz gibi olmadığını hatta aksine eskiyi özlememize yol açtığını anlatıyor bir yandan. Diğer yandan aşkın ne kadar doğru olabileceğini sorgulatıyor, yükselmek için yapılan fedakarlıkların en sonunda neye değebileceğini vurguluyor, hayatın hem umut dolu yüzünü hem de hissiyatsız tarafını tarifsiz şekilde aktarıyor.

Martin Eden karakteri, okunması ve öğrenilmesi gerekilen bir karakter çünkü hayatın zorluklarından yukarılara tırmanan insanların yaşadığı o derin hissiyatı kendi nezdinde harikulade bir şekilde sunuyor. Martin Eden'ı istediğiniz yerde referans alabilirsiniz, onun hayata bakışını kullanarak sizi anlamayan insanlara kendinizi ifade edebilirsiniz, onun aşka olan tutkusunu sizin aşık olduğunuz insana yansıtabilirsiniz, onun fedakarlıklarını kendi fedakarlıklarınıza bağdaştırabilir, onun hissizliğini onunla beraber paylaşabilirsiniz. Martin Eden çok boyutlu bir karakter ve inanılmaz zengin. Bu sayede her insan onun bir parçasından tutup koparabilir gibi geliyor bana.

Bu kitabı okurken bazı seçimleri çok dokundu bana. Bazen onunla beraber oldum, onu destekledim, onun daha mutlu olmasını istedim, onun başarılı olabileceğine inandım; bazense onun karşısında oldum, onun felsefesine karşı çıktım, onun inatçılığını eleştirdim ve beni üzmesinden nefret ettim. Bazı cümleler çok etkiledi beni:
Hayatı boyunca sevgi açlığı çekmişti. Sevgiye hasretti. Varoluşunun temel talebiydi sevgi. Ama hiç sevgi görmemiş ve zaman içinde katılaşmıştı. Sevgiye ihtiyaç duyduğunu fark etmemişti bile. Şimdi de bilmiyordu. Sadece sevginin nasıl ifade edildiğini görmüş, yüreği hoplamış ve ne kadar güzeli yüce ve muhteşem bir şey olduğunu düşünmüştü.

Bazı cümleler yalnız olmadığımı hissettirdi:
Onlardanmışçasına sahte davranışlar içine giremezdi. Bu kisve başarılı olamayacağı gibi kendi doğasına aykırıydı. Sahte ve içtenliksiz davranışlara yer yoktu onda.

İnsanlarla tartışırken beni onlardan uzaklaştıran sebebi hatırlattı:
Şu güneşin altındaki hiçbir sebep sadece türdeşlerim çoğunluk olarak onu beğeniyor veya beğenmesi gerektiğine inanıyor diye o beğeniyi benim de taklit etmemi gerektirmez. Hoşlandığım ya da hoşlanmadığım şeylerde modayı takip edecek değilim.

Çaresizliğimi tattım, istediklerimin neden gerçekleşmediğini öğrendim, insanlara rağmen yapılan fedakarlıkların nasıl sonuç verdiğini hatırladım. O kadar çok şey öğrendim ki bu kitaptan ne anlatsam, ne aktarsam hepsi laf ebeliği olur çünkü Jack London size zaten anlatmış.

Kitabı okumadan önce bu kitabın benim için çok özel bir anlamı vardı. Kitap boyunca bu anlamın ne olduğunu bilmiyordum. Sadece bir sebep için okuduğumu biliyordum. Nitekim kitabın sonuna gelince bu sebebin ne olduğunu kavradım. O, Martin Eden'ın hissettiklerini bana aktarmaya çalışmıştı yıllardır... Ve bense bu kitabı şimdi okuyabildim. Nitekim onun aktarmaya çalıştığı bu sözleri aslında o zamanlar bilmiş olsam dahi Jack London'ın kaleminden bir kez daha görünce (öyle bir olgunlukla aktarmış ki!) daha da sersemledim. Ve üzüldüm. Çünkü hayata olan bakış açımdan öütürü hâlâ kabul etmiyorum bu sonu. Genel olarak ama herhangi bir kitap için konuşursak, bir kitap benim için ancak böylesi ölümsüz bir sonla bitebilirdi.

Evet, iki ay sürdü bu kitabı bitirmem ama iki ay boyunca acele etmeden tane tane tattığım bu kitabın keyfini tamamiyle yaşadım. Belki de bazı kitaplar zaman istiyordur, ne dersiniz?
Profile Image for Luca Masera.
228 reviews59 followers
May 29, 2020

Martin Eden è un giovane e rozzo marinaio, tanto ingenuo quanto pieno di energia vitale, che si innamora di una bellissima ragazza borghese e per lei decide che la sua vita deve cambiare: inizia a leggere, divora un libro dietro l'altro, scrive racconti, poi libri, fa la fame come autore non pubblicato e infine arriva il successo. Anche se fama e denaro non sempre sono sinonimi di felicità.

Martin Eden, che ricalca la vita di Jack London, è il più classico tra i classici romanzi di formazione, un capolavoro che mostra come la vita possa essere conquistata e dominata, anche a costo di finirne divorati. Ma Martin Eden è anche la dimostrazione di come un’ambizione, quella di diventare uno scrittore a ogni costo, possa facilmente trasformarsi da sogno a incubo.

Martin Eden è il classico “romanzo americano” pieno di rabbia e di inquietudine, dove la tensione autodistruttiva di Martin (e di Jack London) cresce a dismisura pagina dopo pagina e tutto travolge, dove il viaggio che il marinaio ha intrapreso alla ricerca del mistero della vita lo rende assai simile al disperato tentativo del Capitano Achab di catturare Moby Dick.
Profile Image for Stefano Pagano.
45 reviews7 followers
November 19, 2019
Una lettura che colpisce al cuore, soprattutto per un lettore che cerca la lettura perfetta, non banale. Un romanzo della letteratura americana, sottovalutato dalla stragrande delle persone o poco conosciuto, forse perché pensando a London si associano solo i racconti, tra i più famosi "Il richiamo della foresta" e "Zanna bianca". Un romanzo di formazione che dovrebbe essere letto più volte nel corso degli anni che è stato sviluppato come un multistrato: ogni strato separato e definito dall'altro osservandolo da angolature diverse e in momenti diversi. Romanzo di formazione che si mescola allo stile di denuncia sociale, di "bugiardino" con la composizione completa, i benefici e gli svantaggi associati all'epoca, alla società, allo svolto storico, classi e ideologie, i tipi di persone, contesti e contrasti, le dinamiche socio-culturali americane della seconda metà del 1800.

Nella parte iniziale colpisce lo stupore di un giovane marinaio di 21 anni, nel fiore della gioventù aveva girovagato per i mari di tutto il mondo e imparato il duro lavoro, in un periodo di pausa dal lavoro nella sua Oackland salva la vita a un giovane, figlio di una famiglia della buona borghesia di San Francisco. Martin Eden attraverso il ragazzo entra in contatto con una classe della società del suo paese molto distante a lui e con cui non aveva mai nulla a che fare. Tuttavia, ne resta così affascinato da quel mondo borghese fatto di buone maniere, linguaggio formale, buon gusto, gesti gentili. La fiamma sarà accesa ancora di più da una dolce ragazza, dalle sembianze di una rosa delicate che richiede cure e attenzioni, tanto da terminarne un'attrazione vitale tra i due, ostacolata dalla differenza di classe e quindi dalla prevedibile resistenza da parte della famiglia. Un po' per farsi accettare socialmente, un po' perché sinceramente affascinato da quel mondo borghese, Martin decide di affinare la propria cultura. Tanto da voler sviscerare la bellezza delle parole e dei libri, dei quadri, e capire come grandi artisti e scrittori di tutti i tempi siano stati in grado di riuscire a descrivere e delineare sentimenti, tanto da far emozionare chi legge e vuole emozionarsi. Da giovanotto un po' rozzo, in anni di studio forsennato si trasformerà in uno scrittore di successo. Sembra finalmente realizzata quell'ascesa sociale e culturale tanto agognata da Martin...

Nella prima parte colpisce proprio la forza, che nascente come una debole e flebile fiammella, si trasformerà in un ardente e vigoroso fuoco, arso dal combustibile della conoscenza e del sapere, la voglia che va al di là della paura di non farcela e di voler abbattere quel muro divisorio che spesso gli uomini si costruiscono attorno, la conoscenza sia per soli addetti ai lavori, ma può essere abbattuto, certo devi esserci quella voglia di volerlo fare. Sicuramente il duro lavoro che si troverà ad affrontare per raggiungere l'obiettivo preposto lo ripagherà, ma il troppo volere se non misurato può portare, una volta al raggiungimento del traguardo a una pura e atroce vittoria. Scegliere bene le carte da giocare, i compagni di gioco, le mosse giuste da fare al momento giusto.
La società del tempo descritta con curata minuziosità evidenziando le caratteristiche della classe sociali, con la forza e i problemi, non tralasciando la critica sana.

Una lettura che è densa di uno stile poetico, fatto di emozioni, sensazioni, colpi al cuore piacere e amore. Il vero piacere della lettura è provato da chi si trova ad affrontare questo romanzo, che ha tutte le carte per essere di stampo "di formazione", che si pone a evidenziare la forza e le crepe sociali e culturali che da sempre hanno caratterizzato l'umanità. Una lettura che sicuramente entra tra le mie preferite in assoluto, perché mi rispecchio molto soprattutto in Martin e mi ha aiutato a capire come dover tarare alcuni punti focali e importanti per il percorso personale e professionale, soprattutto dal lato umano.

Buona lettura, Stefano
Profile Image for Banu Gür.
34 reviews61 followers
April 6, 2018
Tereddütteyim; şimdi bu kurgu "entellektüel tekamül" e bir güzelleme miydi değil miydi? Bu marazi aşka ve karaktere duyulan büyük beğeni, sırf amaca ulaşmak yolunda kullanilan aracın kitaplar olması sebebi ile mi? Hayır ben kitabin bitiminde "cehalet mutluluktur" dedim de... :))
Profile Image for Kovalsky.
255 reviews29 followers
December 14, 2020
Non credo di essere in grado di poter fare una recensione all’altezza.

Ho voglia di abbracciare Martin Eden forte. Tanto forte da stritolarlo. E poi lo guarderei meglio e mi accorgerei che in realtà sto abbracciando Jack London stesso.
Jack amico mio! Vuoi essere quell’amico fidato per sempre da poter tirare giù dal letto anche a mezzanotte e con cui fare le peggio bevute e i più avventurosi viaggi in macchina? Vieni in Abruzzo Jack, qui è pieno di lupi; andiamo ad osservarli insieme, ammirandoli in religioso silenzio.
E perché poi queste parole te le scrivo piangendo? Perché ci sei riuscito ancora una volta. Mi hai colpita dritta dritta al cuore. Hai scritto un altro libro della mia vita e hai creato questo personaggio, Martin, che è il tuo riflesso ma è anche il mio. Hai messo sulle pagine il mio alter ego, lo sai vero?
E che ti amo per sempre? Si che lo sai..
Alla tua Jack, brindo alla tua anima immensa e pura.
Displaying 1 - 30 of 2,576 reviews

Can't find what you're looking for?

Get help and learn more about the design.