What do you think?
Rate this book
Όλα για καλό
"Δεν προκάναμε όμως να πούμε πολλά γιατί σκουντουφλήσαμε και οι δυο μαζί απάνω στον Μουεζίν, που μόλις εκείνη την ώρα τον είχανε ξεβράσει τα κύματα. Φρεσκοπνιγμένος φαινότανε. Ξυλιασμένος και άκαμπτος ήτανε, σαν σανίδα. Βγάλαμε τότε και οι δυο από μια πνιχτή κραυγή, σαν καταλάβαμε τι μας έλαχε μες στα πόδια μας. Στο λεφτό η Κατρίν, με μια ψυχραιμία γερμανική μού έγνεψε ησυχία και γονάτισε σβέλτα πλάι στον πνιγμένο. Έπιασε να τον ψαχουλεύει με κινήσεις πεταχτές, να χώνει τα χέρια της μέσα στις τσέπες του και να τον ερευνά από πάνω ίσαμε κάτω. Σαν να είχε περάσει κάποια εκπαίδευση ειδική προτού να έρθει εδώ. Εγώ την κοιτούσα σαν παραλυμένος και δεν ανάπνεα καν, για να μην τρίξουνε τα λιλάδια κάτω από τα παπούτσια μου. Από την εσωτερική τσέπη του μπουφάν του τράβηξε μια θήκη πλαστική. Είχε μέσα την ταυτότητά του και το δίπλωμα της οδήγησης. Έριξε δυο πεταχτές ματιές ολόγυρα και αφουγκράστηκε σαν αγρίμι την ατμόσφαιρα, μην τυχόν και φάνηκε κάνα κοράκι απάνω στον λόφο. Σαν σιγουρεύτηκε ότι ήμαστε ολομόναχοι, έβγαλε τον μικρό φακό από την τσέπη της και έφεξε τα χαρτιά. Ήτανε πράγματι πολύ όμορφη, όπως την ξαναείδα στο φέγγος του."
Όλα συμβαίνουν γύρω από δύο αλλόκοτες κηδείες, μια απρόσμενη γέννηση και τα τρία διαδοχικά δείπνα, που επισφράγισαν τα γεγονότα αυτά. Παλιά κιτρινισμένα ψιλόχαρτα ξεθάβονται, ιστορίες ξεχασμένες ξεβράζονται, τόποι έρημοι και στιγματισμένοι ζωντανεύουν ξανά, οικογενειακά και κοινωνικά μυστικά ξεσφαλίζονται, άνθρωποι ξένοι αλλά και τόσο όμοιοι ανταμώνουν στης ζωής τους το διάβα. Οι αποκαλύψεις όμως που έρχονται στο φως αποδεικνύονται δυσβάσταχτες για τον Δημοσθένη και τη μικρή του ομήγυρη. Τόσο για τους γέροντες, που αναμασούν μοιραία την κοινή φύτρα των πάντων, όσο και για τους νεότερους, που ζουν τα συμβάντα για πρώτη φορά.
Όλα συμβαίνουν γύρω από δύο αλλόκοτες κηδείες, μια απρόσμενη γέννηση και τα τρία διαδοχικά δείπνα, που επισφράγισαν τα γεγονότα αυτά. Παλιά κιτρινισμένα ψιλόχαρτα ξεθάβονται, ιστορίες ξεχασμένες ξεβράζονται, τόποι έρημοι και στιγματισμένοι ζωντανεύουν ξανά, οικογενειακά και κοινωνικά μυστικά ξεσφαλίζονται, άνθρωποι ξένοι αλλά και τόσο όμοιοι ανταμώνουν στης ζωής τους το διάβα. Οι αποκαλύψεις όμως που έρχονται στο φως αποδεικνύονται δυσβάσταχτες για τον Δημοσθένη και τη μικρή του ομήγυρη. Τόσο για τους γέροντες, που αναμασούν μοιραία την κοινή φύτρα των πάντων, όσο και για τους νεότερους, που ζουν τα συμβάντα για πρώτη φορά.
- GenresFictionLiteratureGreece
240 pages, Paperback
First published January 1, 2017
2 people are currently reading
106 people want to read
About the author
Giannis Makridakis
17 books154 followersGiannis Makridakis (gr: Γιάννης Μακριδάκης) was born in Chios in 1971 and studied mathematics. He organizes research and educational programmes and edits publications for the Chios Studies Centre, which he founded in 1997. He edits the three-monthly magazine Pelinnaio and has published two books on the history of Chios. His first novel Anamisis Denekes, published by Hestia in 2008, is already in its fourth edition and translated into Turkish.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 34 reviews
August 1, 2018
Ήταν από πάντα του ανθρωπάκι ταπεινό ο πατέρας μου και δεν του άρεσε να ξεχωρίζει απ’ το πλήθος. Ό,τι ξεχωρίζει δεν πολυκαιρίζει, μου έλεγε. Του παίρνουνε το κεφάλι μια μέρα. Αυτή ήτανε η κοσμοθεωρία του και μου εξηγούσε μετά ότι άμα ήτανε ένας μεγάλος δρυς ή κανένας κυπάρισσος ανάμεσα στα λιόδεντρα, το έβαζε σημάδι το δέντρο αυτό ο μηχανικός που χάραζε τον δρόμο και πέρναγε ύστερα η μπουλντόζα από πάνω του. Το χαλούσε το δέντρο, το ξερίζωνε. Καλά είμαι λοιπόν λιόδεντρο κι εγώ μες στα λιόδεντρα. Δεν θέλω ούτε δρυς ούτε κυπάρισσος να γενώ…
Αυτοί οι άνθρωποι, που δεν ξεχωρίζουν μέσα στα λιόδεντρα και που σ’ ολάκερο τον ταπεινό τους βίο κουβαλούσαν αγόγγυστα τον δικό τους σταυρό, τη δική τους ανείπωτη τραγική ιστορία, ήξεραν πάντοτε να συμπαρίστανται στα ‘λιόδεντρα’ γύρω τους: από ένα πιάτο φαΐ για τον λησμονημένο από τους πολλούς συγχωριανό που πρώτα καλογέρεψε και μετά αποσύρθηκε σε ένα καλύβι στο βουνό, μέχρι τη φροντίδα ξένων ανθρώπων που μια τραγική μοίρα τους απίθωσε σε μια βάρκα με θολό προορισμό κι ύστερα τους ξέβρασε η θάλασσα, άλλους ζωντανούς κι άλλους αποθαμένους, στις φιλόξενες ακτές μιας άγνωστης νήσου. Τι κι αν μιλάνε αλλιώτικη γλώσσα και πιστεύουν σε δικό τους Θεό; Τα ‘λιόδεντρα’ της ιστορίας μας, οι ταπεινοί κάτοικοι μιας άλλης Ελλάδας, είτε από ιερό καθήκον είτε από ηθική επιταγή, θα τους προσφέρουν στέγη, φαγητό, μια ζεστή αλλαξιά. Και μια αγκαλιά που δεν θα κλείσει ποτέ, αντίθετα με τα σύνορα που σφάλισαν βίαια.
Το αμέσως προηγούμενο βιβλίο του Γιάννη Μακριδάκη ( Η πρώτη φλέβα) αφηγείται δύο παράλληλα δράματα. Σε πρώτο πρόσωπο διηγούνται τις ζωές τους μια γυναίκα που προσέφερε τον έρωτα επί χρήμασι, κι ένας ναυτικός που αυτόν ακριβώς τον έρωτα αποζητούσε σε κάθε λιμάνι που έπιανε: τον ειλικρινή κι αφτιασίδωτο, αγοραίο έρωτα. Δύο ζωές, που από τη βάπτιση του ναυτικού και μετά, δεν έμελλε να διασταυρωθούν ξανά.
Στο Όλα για καλό, αντίθετα, οι ζωές των ηρώων, καίτοι δεν (φαίνεται εξαρχής να) έχουν κοινή αφετηρία, είναι αξεδιάλυτα μπλεγμένες μεταξύ τους. Όλοι μοιράζονται το ίδιο παρόν. Είναι τα ‘λιόδεντρα’ που λέγαμε, η μικρογραφία της κοινωνίας μας. Ώσπου μια γέννηση κι ένας θάνατος θα σταθούν η αφορμή να ειπωθούν οι πιο μεγάλες αλήθειες και να έρθουν στο φως μυστικά καλά κρυμμένα, αποκαλύπτοντας τελικά ότι ορισμένους από τους πρωταγωνιστές της ιστορίας, εκτός από το κοινό παρόν, τους συνδέει (και) κοινό παρελθόν.
Βαθιά συγκίνηση. Για τις παράξενες, συχνά τραγικές, ιστορίες των ανθρώπων, για τα πράγματα που η μοίρα αποφάσισε να είναι έτσι κι όχι κάπως αλλιώς, για το δράμα της προσφυγιάς.
April 3, 2017
Βαθμολογία: ★★★★★
Από τα καλύτερα του Μακριδάκη (που όλα είναι καλά, τι να λέμε τώρα). Στο «Όλα για καλό» θαύμασα για ακόμη μια φορά τον τρόπο που ξετυλίγεται η ιστορία, που ο συγγραφέας μέσα από τα λόγια του αφηγητή σε προϊδεάζει γι' αυτό που θα ακολουθήσει χωρίς να σου αποκαλύπτει πολλά, έτσι ώστε να σε κρατάει διαρκώς σε αγωνία. Γεμάτο ανατροπές και αποκαλύψεις, με χαρακτήρες αληθινούς όπως πάντα και με συναισθήματα τόσο έντονα που νιώθεις την καρδιά σου πότε να χτυπά δυνατά και πότε να λιώνει. Το τέλος γλυκόπικρο όπως αρμόζει, σε κάνει να θες, με το που κλείσεις το βιβλίο, να πεις ένα ευχαριστώ στο συγγραφέα για όλα όσα σου έχει προσφέρει.
Από τα καλύτερα του Μακριδάκη (που όλα είναι καλά, τι να λέμε τώρα). Στο «Όλα για καλό» θαύμασα για ακόμη μια φορά τον τρόπο που ξετυλίγεται η ιστορία, που ο συγγραφέας μέσα από τα λόγια του αφηγητή σε προϊδεάζει γι' αυτό που θα ακολουθήσει χωρίς να σου αποκαλύπτει πολλά, έτσι ώστε να σε κρατάει διαρκώς σε αγωνία. Γεμάτο ανατροπές και αποκαλύψεις, με χαρακτήρες αληθινούς όπως πάντα και με συναισθήματα τόσο έντονα που νιώθεις την καρδιά σου πότε να χτυπά δυνατά και πότε να λιώνει. Το τέλος γλυκόπικρο όπως αρμόζει, σε κάνει να θες, με το που κλείσεις το βιβλίο, να πεις ένα ευχαριστώ στο συγγραφέα για όλα όσα σου έχει προσφέρει.
May 3, 2019
Καμιά έκπληξη. Ίδιο φόντο, ίδιο ύφος, παραπλήσια ιστορία
June 29, 2020
τι θα γίνει με δαύτον που σε κάθε βιβλίο του με συγκινεί! Και δεν είναι και του χαρακτήρα μου να πεις.
October 8, 2021
Ο Μακριδάκης είναι από τους αγαπημένους μου, ή μάλλον, ο αγαπημένος μου σύγχρονος συγγραφέας. Τα κείμενά του είναι ζωντανά, οι χαρακτήρες του αληθινοί, οι εικόνες του ζωντανές. Τα βιβλία του σε ρουφάνε στις σελιδες τους, διαβάζεις και διαβάζεις και μετά άλλο λιγο και χωρις μα το καταλάβεις εχεις φτάσει στο τέλος.
Το, "Όλα για καλό" δεν είναι το καλύτερό του, κυρίως διότι η ιστορία του είναι λιγάκι (εως πολύ) τραβηγμένη. Αλλά, ως συνήθως τόσο ομορφα γραμμένη που σε κερδίζει. Στα πλεονεκτήματά του τρόπου γραφής του, ότι δεν ξέρεις τι άλλο θα σου ξεφουρνίσει! Το μόνο που μου έλειψε ήταν ένα μικρό γλωσσάρι (καποιες λέξεις δεν αρκουν τα συμφραζόμενα για να τις καταλάβεις ακριβώς).
3.5 αστεράκια, αλλά επειδή τον αγαπώ 4!!
Το, "Όλα για καλό" δεν είναι το καλύτερό του, κυρίως διότι η ιστορία του είναι λιγάκι (εως πολύ) τραβηγμένη. Αλλά, ως συνήθως τόσο ομορφα γραμμένη που σε κερδίζει. Στα πλεονεκτήματά του τρόπου γραφής του, ότι δεν ξέρεις τι άλλο θα σου ξεφουρνίσει! Το μόνο που μου έλειψε ήταν ένα μικρό γλωσσάρι (καποιες λέξεις δεν αρκουν τα συμφραζόμενα για να τις καταλάβεις ακριβώς).
3.5 αστεράκια, αλλά επειδή τον αγαπώ 4!!
November 2, 2019
Ο Γιάννης Μακριδάκης είναι ένας ευαίσθητος συγγραφέας, οπότε αναμενόμενα το θέμα του προσφυγικού δεν θα μπορούσε να μην τον απασχολεί. Αυτό είναι που δίνει την αφετηρία σε αυτό το βιβλίο καθώς παρακολουθούμε την προσπάθεια μιας ομάδας ανθρώπων να εκμεταλλευτούν ένα εγκαταλελειμμένο κτίριο για να το αξιοποιήσουν για τις ανάγκες των προσφύγων. Στην πορεία έρχονται σε επαφή με κάποιους από αυτούς που ήταν αρκετά τυχεροί ώστε να επιβιώσουν, αλλά και με κάποιον που δεν ήταν τόσο τυχερός. Μέσα από αυτά κάνουν την εμφάνισή τους και άλλες ιστορίες από το παρελθόν, ιστορίες προσφυγιάς, κοινωνικού αποκλεισμού, μυστικών του παρελθόντος που επηρεάζουν άμεσα το παρόν και γενικότερα ένα σύνολο ανθρώπινων εμπειριών που μας το προσφέρει ο συγγραφέας με τον γνωστό ήρεμο και απλό τρόπο που γνωρίζει πολύ καλά και δημιουργεί ένα κλίμα συγκίνησης με τη διαπίστωση της δύναμης της ανθρώπινης καλοσύνης.
Ένα βιβλίο που πηγαίνει πέρα από τις απλές καταγγελίες που κυριαρχούν στα θέματα που πραγματεύεται και φτάνει στην ουσία μέσα από μία ιστορία που ακροβατεί ανάμεσα στο παρόν και στο παρελθόν, με πρωταγωνιστές απλούς ανθρώπους που έχουν τις δικές τους αντιλήψεις αλλά πάνω από όλα συμφωνούν πως πρέπει ο καθένας με το δικό του τρόπο να κάνει ότι καλύτερο μπορεί για να βοηθήσει τους συνανθρώπους του, όσο και αν αυτές οι προθέσεις δεν έχουν πάντα το επιθυμητό αποτέλεσμα και εκφράζονται με πράξεις που μπορεί να γίνονται για το καλό αλλά μπερδεύουν περισσότερο τα πράγματα. Μία ακόμα υπέροχη προσπάθεια του συγγραφέα να μιλήσει για τους ανθρώπους, τις μεταξύ τους σχέσεις και τις πράξεις τους, λογικές ή παραλογές που όταν έχουν γνώμονα την καλοσύνη μπορούν να προσφέρουν πάρα πολλά.
Ένα βιβλίο που πηγαίνει πέρα από τις απλές καταγγελίες που κυριαρχούν στα θέματα που πραγματεύεται και φτάνει στην ουσία μέσα από μία ιστορία που ακροβατεί ανάμεσα στο παρόν και στο παρελθόν, με πρωταγωνιστές απλούς ανθρώπους που έχουν τις δικές τους αντιλήψεις αλλά πάνω από όλα συμφωνούν πως πρέπει ο καθένας με το δικό του τρόπο να κάνει ότι καλύτερο μπορεί για να βοηθήσει τους συνανθρώπους του, όσο και αν αυτές οι προθέσεις δεν έχουν πάντα το επιθυμητό αποτέλεσμα και εκφράζονται με πράξεις που μπορεί να γίνονται για το καλό αλλά μπερδεύουν περισσότερο τα πράγματα. Μία ακόμα υπέροχη προσπάθεια του συγγραφέα να μιλήσει για τους ανθρώπους, τις μεταξύ τους σχέσεις και τις πράξεις τους, λογικές ή παραλογές που όταν έχουν γνώμονα την καλοσύνη μπορούν να προσφέρουν πάρα πολλά.
August 11, 2017
Δυο κηδείες,μια γέννα,πρόσφυγες στη θάλασσα,μερικά μεγάλα μυστικά σε μικρή κοινωνία ολα μαγειρεμένα με τη γραφή του Μακριδακη.Υπέροχο,δροσερό και καλοκαιρινό.
March 26, 2017
Είναι μια αγκαλιά ο Μακριδάκης, την ανοίγει κι εσύ πας και λουφάζεις εκει μέσα. Σου μιλάει με μια τραγουδιστή φωνή, σαν ποίημα, όπως μιλάνε οι ήρωές του. Ετσι μιλάει και κανονικά. Μουσικά, ποιητικά, λιτά και γήινα. Αμα σου λείπει το κλάμα, θα κλάψεις κι αμα θες να γελάσεις κι αυτό θα το κάνεις. Τα αγάπησα τα κείμενά του γιατί έχουν ήρωες καλούς, ανθρώπους με καρδιά, με ψυχή αγνή, που έμαθαν να δίνουν και να σε κοιτάν στα μάτια. Το "Όλα για το καλό" είναι ένα συγκλονιστικά λιτό βιβλίο. Σαν τον Γιάννη.
April 1, 2017
Στο συγκεκριμένο μυθιστόρημα ο Γιάννης Μακριδάκης για άλλη μια φορά μας μιλάει για το νησί του, την Χίο και την ιστορία της, χθες αλλά και σήμερα. Το βιβλίο διηγείται την κατάσταση του σήμερα, με όλα τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Χίος με το προσφυγικό ζήτημα. Όλοι μας, όπως και οι ήρωες αυτού του βιβλίου, έχουμε παρελθόν. Μόνο που για κάποιους αυτό το παρελθόν είναι σκοτεινό. Αυτό συμβαίνει λοιπόν με τους ήρωες αυτού του βιβλίου και κάποια στιγμή αυτό το παρελθόν γεμάτο μυστικά και αμαρτίες έρχεται η ώρα να έρθει στο φως. Σε αυτό θα συμβάλλουν στην ιστορία του βιβλίου δύο αλλόκοτες κηδείες , μια απρόσμενη γέννηση, τρία διαδοχικά δείπνα, ένας κίτρινος φάκελος με παλιά χαρτιά που ξαναζωντανεύουν ιστορίες, έρωτες, ενοχές και ξεθάβουν μυστικά. Ποιες κρυμμένες αλήθειες θα βγουν στο φως;
Προσωπικά το βιβλίο το βρήκα τρομερά ενδιαφέρον γιατί δεν είχα ιδέα ότι η Χίος είχε λεπροκομείο. Μπράβο του λοιπόν γιατί μόνο για την Σπιναλόγκα ξέρουμε. Επίσης η αφήγηση κυλάει σαν γάργαρο νεράκι και δεν σ’ αφήνει να αφήσεις το βιβλίο από το χέρι, αν και με τις τόσες σπόντες του Δημοσθένη είσαι υποψιασμένος που θα καταλήξει το όλο πράγμα. Επίσης γέλασα πολλές φορές με τα καμώματα του Μιχάλη γιατί βρήκα σε αυτόν πολλά στοιχεία του Γιάννη μέσα του. Αυτό που δεν πολύ κατάλαβα ήταν το τέλος και η απόφαση του Δημοσθένη. Θα ήθελα πολύ να βρεθεί η ευκαιρία να βρεθώ με τον Γιάννη και να το συζητήσουμε.
Λίγα πράγματα για το λεπροκομείο της Χίου :
http://www.ribandsea.com/waves/1672-l...
Προσωπικά το βιβλίο το βρήκα τρομερά ενδιαφέρον γιατί δεν είχα ιδέα ότι η Χίος είχε λεπροκομείο. Μπράβο του λοιπόν γιατί μόνο για την Σπιναλόγκα ξέρουμε. Επίσης η αφήγηση κυλάει σαν γάργαρο νεράκι και δεν σ’ αφήνει να αφήσεις το βιβλίο από το χέρι, αν και με τις τόσες σπόντες του Δημοσθένη είσαι υποψιασμένος που θα καταλήξει το όλο πράγμα. Επίσης γέλασα πολλές φορές με τα καμώματα του Μιχάλη γιατί βρήκα σε αυτόν πολλά στοιχεία του Γιάννη μέσα του. Αυτό που δεν πολύ κατάλαβα ήταν το τέλος και η απόφαση του Δημοσθένη. Θα ήθελα πολύ να βρεθεί η ευκαιρία να βρεθώ με τον Γιάννη και να το συζητήσουμε.
Λίγα πράγματα για το λεπροκομείο της Χίου :
http://www.ribandsea.com/waves/1672-l...
August 9, 2020
Θα το δηλώσω από την αρχή και ξεκάθαρα. Αγαπώ τη ξεχωριστή και αξιοδιάβαστη γραφή του Γιάννη Μακριδάκη. Με ένα περίεργο τρόπο τα βιβλία του αιχμαλωτίζουν το μυαλό και συναίσθημα μου και με οδηγούν σε όμορφους αναγνωστικούς τόπους.
Αυτό που θαυμάζω στον τρόπο που καταθέτει τη σκέψη του στο χαρτί ο Γιάννης Μακριδάκης είναι αυτή η συγγραφική του ψυχραιμία, η αφηγηματική του δεινότητα, ο άκρατος ρεαλισμός του με όχημα την απέριττη απλή γλώσσα που συχνά-πυκνά διανθίζεται με τη Χιώτικη ντοπιολαλιά.
Η ζωντάνια της πένας του έχει τη χάρη να σε εντάσσει μέσα στην πλοκή των ιστοριών του, να δημιουργεί μια ζεστή οικειότητα με τους ήρωες του, ανθρώπους ‘’λαϊκούς’’ κάτοικους του νησιού του, που μοιάζουν να φωτίζονται από μέσα τους, με τους οποίους θα ήθελες να καθίσεις να τα πιεις και να αρχίσουν να σου λένε ιστορίες σε ένα παραδοσιακό καφενέ εκεί στα χωρία της Χίου.
Ο Μακριδάκης κάθε φορά γίνεται ο οικοδόμος της εποχής που περιγράφει και προσπαθεί να σε επανεισαγάγει στη ζωή, να βγάλει στην επιφάνεια τη γήινη πλευρά σου, να σε προβληματίσει με το θέμα που εκάστοτε διαπραγματεύεται.
Εδώ ακριβώς βρίσκεται ο δεύτερος λόγος που με κάνει να αγαπώ το έργο του Μακριδάκη και είναι το ιδεολογικό-πολιτικό πλαίσιο με το οποίο ‘’ντύνει’’ κάθε φορά τις ιστορίες του. Σε μια ταραγμένη πολιτικά εποχή την οποία ζούμε έρχεται με τη γραφή του να πάρει θέση, να δημιουργήσει μύθους με πολιτικό και κοινωνικό περιεχόμενο που σε απομακρύνουν από τον εφησυχασμό και την ''απολιτίκ'' στάση ζωής που τόσο πολύ προβάλλεται σήμερα.
Μετά από ένα δύσκολο χειμώνα, ο τίτλος του βιβλίου του Γιάννη Μακριδάκη ‘’Όλα για καλό’’ μου δημιούργησε προσδοκίες για ένα αισιόδοξο ανάγνωσμα και δεν έπεσα έξω. Πράγματι, παρά τα συνεχόμενα χτυπήματα που επιφυλάσσει η μοίρα στους ήρωες του βιβλίου, αυτοί μονολογούν ‘’ότι όλα γίνονται για καλό’’, δεν υποκύπτουν στην αδράνεια και τη μοιρολατρία. Ενώ όλα γύρω τους φαίνονται να καταρρέουν, εξεγείρονται και στρατεύονται ολόψυχα σε αλληλέγγυες ανθρωπιστικές δράσεις και πρακτικές. Ενώ κλυδωνίζονται συθέμελα ψυχικά, κινητοποιούνται και απαντούν στις προκλήσεις των καιρών.
Δύο απρόσμενοι θάνατοι, δύο πολιτικές κηδείες, μια χαρμόσυνη γέννηση στο αναστυλωμένο λεπροκομείο της Χίου και κάποια τελετουργικά φαγοπότια θα φέρουν κοντά ανθρώπους με διαφορετικά βιώματα. Θα αποκαλύψουν απρόσμενες σχέσεις και δεσμούς ανάμεσα σε πρόσωπα και καταστάσεις που μοιάζουν φαινομενικά άσχετες και ασύμβατες. Ο ρυθμός της αφήγησης και η πλοκή γεμάτη με αλλεπάλληλους αιφνιδιασμούς κρατάει το ενδιαφέρον του αναγνώστη σε εγρήγορση μέχρι το τέλος του μυθιστορήματος εκεί που η κάθε ιστορία «κουμπώνει» με τις υπόλοιπες και επέρχεται η τελική κάθαρση με ένα έξοχο και ανθρώπινο τρόπο, χωρίς τυμπανοκρουσίες και υπερβολικές κορυφώσεις.
Το κεντρικό θέμα του βιβλίου είναι η προσφυγική κρίση και στις σελίδες του περιγράφεται το ανθρωπιστικό δράμα με τους εκατοντάδες πρόσφυγες να καταφθάνουν από την γειτονική χώρα στα παράλια της Χίου διαπλέοντας το Αιγαίο, κυνηγημένοι και απελπισμένοι, θαλασσοδαρμένοι και εξαντλημένοι, για να βρουν καταφύγιο και φιλόξενη γη.
Λόγω βιωμάτων με άγγιξε συναισθηματικά αυτό το κομμάτι του βιβλίου. Ο Μακριδάκης το προσέγγισε με εξαιρετικό τρόπο χωρίς μελοδραματισμούς διδακτισμό και ηθικολογίες, παρά με μια πανανθρώπινη και αλληλέγγυα θέση θέτοντας τους προβληματισμούς του για τη στάση του καθενός εξ’ ημών απέναντι σε αυτή την άκρατη βία απέναντι στον άνθρωπο…
Μέσα στο βιβλίο του όμως ο συγγραφέας θέτει και ερωτήματα που αφορούν τον έρωτα και την απώλεια, το θάνατο και τη γέννηση, τη γενναιοδωρία και τον εφησυχασμό, το βίο και την εξέλιξη του, το άλγος και το νόστο, τον ντόπιο και τον ξένο, το ρόλο της εκκλησίας στις κλειστές κοινωνίες, τα τοπικά έθιμα στις χαρές και τις λύπες, τις δυσκολίες της ζωής στα νησιά, τον κοινωνικό ρατσισμό απέναντι στους Χανσενικούς, την αλληλεγγύη και τον εθελοντισμό ως πολιτικές πράξεις…
Για μια ακόμα φορά βρήκα αναγνωστική απόλαυση στο έργο του Μακριδάκη, αναρωτήθηκα για το πώς στέκομαι στις τωρινές κοινωνικές προκλήσεις της προσφυγιάς, της ανάγκης, της δυστυχίας, που θέλει να μας κυριεύει σε κάθε βήμα μας, αναρωτήθηκα πόση αλήθεια αντέχει και χωράει η ζωή μου…
Έφερα στη μνήμη σαν σε όνειρο εικόνες να ξυπνάμε Κυριακές χαράματα από ένα βουερό ποδοβολητό κάτω στο δρόμο, να αντικρίζουμε εκατοντάδες γυναικόπαιδα να περπατούν προς το άγνωστο για μια ζωή χωρίς βία και πολέμους, να κατεβαίνουμε να τους ξεδιψάμε με νερό από τα λάστιχα, να χαρίζουμε τα μωρουδιακά καρότσια μας σε μάνες που κράταγαν 2 μικρά παιδιά στην αγκαλιά, να οργανώνουμε ομαδικά συσσίτια, να στηρίζουμε όλοι μαζί με περίσσια ανθρωπιά αυτούς τους ξεριζωμένους ανθρώπους…
Έτσι θα συνεχίσουμε μονολογώ και ‘’Όλα θα είναι για καλό’’…
Αυτό που θαυμάζω στον τρόπο που καταθέτει τη σκέψη του στο χαρτί ο Γιάννης Μακριδάκης είναι αυτή η συγγραφική του ψυχραιμία, η αφηγηματική του δεινότητα, ο άκρατος ρεαλισμός του με όχημα την απέριττη απλή γλώσσα που συχνά-πυκνά διανθίζεται με τη Χιώτικη ντοπιολαλιά.
Η ζωντάνια της πένας του έχει τη χάρη να σε εντάσσει μέσα στην πλοκή των ιστοριών του, να δημιουργεί μια ζεστή οικειότητα με τους ήρωες του, ανθρώπους ‘’λαϊκούς’’ κάτοικους του νησιού του, που μοιάζουν να φωτίζονται από μέσα τους, με τους οποίους θα ήθελες να καθίσεις να τα πιεις και να αρχίσουν να σου λένε ιστορίες σε ένα παραδοσιακό καφενέ εκεί στα χωρία της Χίου.
Ο Μακριδάκης κάθε φορά γίνεται ο οικοδόμος της εποχής που περιγράφει και προσπαθεί να σε επανεισαγάγει στη ζωή, να βγάλει στην επιφάνεια τη γήινη πλευρά σου, να σε προβληματίσει με το θέμα που εκάστοτε διαπραγματεύεται.
Εδώ ακριβώς βρίσκεται ο δεύτερος λόγος που με κάνει να αγαπώ το έργο του Μακριδάκη και είναι το ιδεολογικό-πολιτικό πλαίσιο με το οποίο ‘’ντύνει’’ κάθε φορά τις ιστορίες του. Σε μια ταραγμένη πολιτικά εποχή την οποία ζούμε έρχεται με τη γραφή του να πάρει θέση, να δημιουργήσει μύθους με πολιτικό και κοινωνικό περιεχόμενο που σε απομακρύνουν από τον εφησυχασμό και την ''απολιτίκ'' στάση ζωής που τόσο πολύ προβάλλεται σήμερα.
Μετά από ένα δύσκολο χειμώνα, ο τίτλος του βιβλίου του Γιάννη Μακριδάκη ‘’Όλα για καλό’’ μου δημιούργησε προσδοκίες για ένα αισιόδοξο ανάγνωσμα και δεν έπεσα έξω. Πράγματι, παρά τα συνεχόμενα χτυπήματα που επιφυλάσσει η μοίρα στους ήρωες του βιβλίου, αυτοί μονολογούν ‘’ότι όλα γίνονται για καλό’’, δεν υποκύπτουν στην αδράνεια και τη μοιρολατρία. Ενώ όλα γύρω τους φαίνονται να καταρρέουν, εξεγείρονται και στρατεύονται ολόψυχα σε αλληλέγγυες ανθρωπιστικές δράσεις και πρακτικές. Ενώ κλυδωνίζονται συθέμελα ψυχικά, κινητοποιούνται και απαντούν στις προκλήσεις των καιρών.
Δύο απρόσμενοι θάνατοι, δύο πολιτικές κηδείες, μια χαρμόσυνη γέννηση στο αναστυλωμένο λεπροκομείο της Χίου και κάποια τελετουργικά φαγοπότια θα φέρουν κοντά ανθρώπους με διαφορετικά βιώματα. Θα αποκαλύψουν απρόσμενες σχέσεις και δεσμούς ανάμεσα σε πρόσωπα και καταστάσεις που μοιάζουν φαινομενικά άσχετες και ασύμβατες. Ο ρυθμός της αφήγησης και η πλοκή γεμάτη με αλλεπάλληλους αιφνιδιασμούς κρατάει το ενδιαφέρον του αναγνώστη σε εγρήγορση μέχρι το τέλος του μυθιστορήματος εκεί που η κάθε ιστορία «κουμπώνει» με τις υπόλοιπες και επέρχεται η τελική κάθαρση με ένα έξοχο και ανθρώπινο τρόπο, χωρίς τυμπανοκρουσίες και υπερβολικές κορυφώσεις.
Το κεντρικό θέμα του βιβλίου είναι η προσφυγική κρίση και στις σελίδες του περιγράφεται το ανθρωπιστικό δράμα με τους εκατοντάδες πρόσφυγες να καταφθάνουν από την γειτονική χώρα στα παράλια της Χίου διαπλέοντας το Αιγαίο, κυνηγημένοι και απελπισμένοι, θαλασσοδαρμένοι και εξαντλημένοι, για να βρουν καταφύγιο και φιλόξενη γη.
Λόγω βιωμάτων με άγγιξε συναισθηματικά αυτό το κομμάτι του βιβλίου. Ο Μακριδάκης το προσέγγισε με εξαιρετικό τρόπο χωρίς μελοδραματισμούς διδακτισμό και ηθικολογίες, παρά με μια πανανθρώπινη και αλληλέγγυα θέση θέτοντας τους προβληματισμούς του για τη στάση του καθενός εξ’ ημών απέναντι σε αυτή την άκρατη βία απέναντι στον άνθρωπο…
Μέσα στο βιβλίο του όμως ο συγγραφέας θέτει και ερωτήματα που αφορούν τον έρωτα και την απώλεια, το θάνατο και τη γέννηση, τη γενναιοδωρία και τον εφησυχασμό, το βίο και την εξέλιξη του, το άλγος και το νόστο, τον ντόπιο και τον ξένο, το ρόλο της εκκλησίας στις κλειστές κοινωνίες, τα τοπικά έθιμα στις χαρές και τις λύπες, τις δυσκολίες της ζωής στα νησιά, τον κοινωνικό ρατσισμό απέναντι στους Χανσενικούς, την αλληλεγγύη και τον εθελοντισμό ως πολιτικές πράξεις…
Για μια ακόμα φορά βρήκα αναγνωστική απόλαυση στο έργο του Μακριδάκη, αναρωτήθηκα για το πώς στέκομαι στις τωρινές κοινωνικές προκλήσεις της προσφυγιάς, της ανάγκης, της δυστυχίας, που θέλει να μας κυριεύει σε κάθε βήμα μας, αναρωτήθηκα πόση αλήθεια αντέχει και χωράει η ζωή μου…
Έφερα στη μνήμη σαν σε όνειρο εικόνες να ξυπνάμε Κυριακές χαράματα από ένα βουερό ποδοβολητό κάτω στο δρόμο, να αντικρίζουμε εκατοντάδες γυναικόπαιδα να περπατούν προς το άγνωστο για μια ζωή χωρίς βία και πολέμους, να κατεβαίνουμε να τους ξεδιψάμε με νερό από τα λάστιχα, να χαρίζουμε τα μωρουδιακά καρότσια μας σε μάνες που κράταγαν 2 μικρά παιδιά στην αγκαλιά, να οργανώνουμε ομαδικά συσσίτια, να στηρίζουμε όλοι μαζί με περίσσια ανθρωπιά αυτούς τους ξεριζωμένους ανθρώπους…
Έτσι θα συνεχίσουμε μονολογώ και ‘’Όλα θα είναι για καλό’’…
July 16, 2018
Θα το λεω καθε φορα που τελειωνω ενα βιβλιο του Γιαννη Μακριδακη: οι ιστοριες του κι ο τροπος με τον οποιο τις αφηγειται κανουν καλο στην ψυχη μας. Την ηρεμουν και τη γαληνευουν. Μας υπενθυμιζουν πού βρισκεται κρυμμενη η ομορφια της ζωης (στην απλοτητα, στην επαφη με τη φυση, στις ανθρωπινες σχεσεις) και μας παρακινουν να ανακαλυψουμε ξανα τις μικρες καθημερινες χαρες. Για παραδειγμα, ενα πιατο "μακαρονια χερισια" με σπιτικη "γλυκια σαλτσα ντοματας" φερει εναν ιδιαιτερο συμβολισμο στον κοσμο τον οποιο πλαθει ο συγγραφεας. Συμβολιζει την ομορφια και συναμα την αγαπη. Η ομορφια βρισκεται στην απλοτητα του. Ειναι ενα πιατο εξολοκληρου χειροποιητο φτιαγμενο με αγνα υλικα και μερακι και αρα παρα πολυ νοστιμο. Το οτι δεν ειναι ενα ακομη βιομηχανοποιημενο προιον ειναι που το κανει ξεχωριστο. Γιατι ειναι ενα φαγητο φτιαγμενο με ολη τη φροντιδα και την αγαπη της μαγειρισσας για αυτους που θα το γευτουν αλλα κι ενα φαγητο που το μοιραζονται σε ενα κοινο γευμα ανθρωποι που νοιαζονται ο ενας για τον αλλο.
Επομενως αν, επειτα απο τις νουβελες της οικονομικης κρισης, ο Μακριδακης, με την "Πρωτη φλεβα", εστρεψε και παλι το ενδιαφερον του στον ανθρωπο, με το "Ολα για καλο" καταφερε να τον θεοποιησει: "Δεκαπεντε χρονια, Δημοσθενη, ξαναπε, εψαχνα τον τροπο να επικοινωνησω με τον Θεο, αλλα τελικα καταλαβα οτι το μονο που αξιζει στη ζωη ειναι να επικοινωνεις με τον ανθρωπο. Ο ανθρωπος ειναι ο Θεος, Δημοσθενη".
Ετσι και μενα, το τελευταιο του μυθιστορημα με γεμισε αισιοδοξια. Με εκανε να πιστεψω στον ανθρωπο και στο οτι τελικα ολα γινονται για καλο. Κι ας προσπαθουν τα γεγονοτα της καθημερινοτητας να μας πεισουν για το αντιθετο. Ισως κι ο ιδιος ο συγγραφεας να προσπαθησε, δινοντας τον τιτλο αυτο και βαζοντας την κυρα-Καλη να επαναλαμβανει συνεχως πως γινονται "ολα για καλο", να ξορκισει τους φοβους, τις ανησυχιες και τις δικες του στεναχωριες. Βιβλια σαν αυτο μας κανουν καλυτερους ανθρωπους. Μας θυμιζουν πως δεν υπαρχουν μονο εκεινοι που η ψυχη τους ειναι γεματη μισος, κακια κι αρνηση, αλλα κι εκεινοι που ακτινοβολουν φως, καλοσυνη κι αγαπη για το συνανθρωπο, εκεινοι που δε βαζουν ταμπελες και προσφερουν τη βοηθεια τους ανιδιοτελως.
Εκτος αυτων, το βιβλιο διαβαζεται και μονορουφι γιατι στο πρωτο κεφαλαιο ο αναγνωστης πληροφορειται πως στις επομενες σελιδες θα ακολουθησουν μεγαλες αποκαλυψεις. Γεννιεται ετσι μεσα του η αγωνια και η επιθυμια να παει παρακατω οσο γινεται πιο γρηγορα, για να μεινει τελικα εμβροντητος με οσα απιστευτα φανερωνονται. Αυτο λοιπον το σασπενς και αυτες τις ανατροπες δεν τα εχω ξανασυναντησει σε καποιο απο τα προηγουμενα βιβλια του συγγραφεα που εχω διαβασει (το "Ολα για καλο" ειναι το εκτο μου) και για το λογο αυτο προσθετουν ενα επιπλεον συν σε τουτο το βιβλιο.
Επομενως αν, επειτα απο τις νουβελες της οικονομικης κρισης, ο Μακριδακης, με την "Πρωτη φλεβα", εστρεψε και παλι το ενδιαφερον του στον ανθρωπο, με το "Ολα για καλο" καταφερε να τον θεοποιησει: "Δεκαπεντε χρονια, Δημοσθενη, ξαναπε, εψαχνα τον τροπο να επικοινωνησω με τον Θεο, αλλα τελικα καταλαβα οτι το μονο που αξιζει στη ζωη ειναι να επικοινωνεις με τον ανθρωπο. Ο ανθρωπος ειναι ο Θεος, Δημοσθενη".
Ετσι και μενα, το τελευταιο του μυθιστορημα με γεμισε αισιοδοξια. Με εκανε να πιστεψω στον ανθρωπο και στο οτι τελικα ολα γινονται για καλο. Κι ας προσπαθουν τα γεγονοτα της καθημερινοτητας να μας πεισουν για το αντιθετο. Ισως κι ο ιδιος ο συγγραφεας να προσπαθησε, δινοντας τον τιτλο αυτο και βαζοντας την κυρα-Καλη να επαναλαμβανει συνεχως πως γινονται "ολα για καλο", να ξορκισει τους φοβους, τις ανησυχιες και τις δικες του στεναχωριες. Βιβλια σαν αυτο μας κανουν καλυτερους ανθρωπους. Μας θυμιζουν πως δεν υπαρχουν μονο εκεινοι που η ψυχη τους ειναι γεματη μισος, κακια κι αρνηση, αλλα κι εκεινοι που ακτινοβολουν φως, καλοσυνη κι αγαπη για το συνανθρωπο, εκεινοι που δε βαζουν ταμπελες και προσφερουν τη βοηθεια τους ανιδιοτελως.
Εκτος αυτων, το βιβλιο διαβαζεται και μονορουφι γιατι στο πρωτο κεφαλαιο ο αναγνωστης πληροφορειται πως στις επομενες σελιδες θα ακολουθησουν μεγαλες αποκαλυψεις. Γεννιεται ετσι μεσα του η αγωνια και η επιθυμια να παει παρακατω οσο γινεται πιο γρηγορα, για να μεινει τελικα εμβροντητος με οσα απιστευτα φανερωνονται. Αυτο λοιπον το σασπενς και αυτες τις ανατροπες δεν τα εχω ξανασυναντησει σε καποιο απο τα προηγουμενα βιβλια του συγγραφεα που εχω διαβασει (το "Ολα για καλο" ειναι το εκτο μου) και για το λογο αυτο προσθετουν ενα επιπλεον συν σε τουτο το βιβλιο.
November 24, 2021
Πολύ χαμηλότερο των προσδοκιών μου. Είχα ξαναδιαβάσει Μακριδάκη και περίμενα κάτι καλύτερο. Η ιστορία είναι ενδιαφέρουσα, γεμάτη ανατροπές της μοίρας και συμπτώσεις που θα ζήλευαν σεναριογράφοι καθημερινών σειρών, ωστόσο αφηγηματικά δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο. Το διάβασα σε ένα σαββατοκύριακο, σε ταξίδι με τρένο Θεσσαλονίκη – Αθήνα μετ’ επιστροφής και δε νομίζω ότι θα μου μείνουν και πολλά, πέρα από το γεγονός ότι μου κράτησε συντροφιά για να περάσουν οι ώρες.
May 20, 2017
Έχοντας διαβάσει σχεδόν όλα τα βιβλία του Γιάννη Μακριδάκη θεωρώ ότι το συγκεκριμένο είναι ανέμπνευστο. Γραμμένο με ευκολία , θυμίζει σενάριο παλιάς ελληνικής ταινίας( ο μετανοηθείς για τα σφάλματα του καλόγερος που επανέρχεται στα εγκόσμια, αφού έχει ήδη εν αγνοία του ένα παιδί, η Γερμανίδα που βρίσκεται στο νησί να βοηθήσει τους πρόσφυγες και παράλληλα να αναζητήσει τις ρίζες της και αυτές μπλέκονται τόσο με τη μοίρα του πρώην καλόγερου όσο και με την ιστορία του λεπροκομείου). Χωρίς ουσιαστικές ανατροπές, χωρίς πρωτοτυπία, χωρίς αυτή την πρωτόγονη ομορφιά των προηγούμενων βιβλίων του Μακριδάκη. Αυτό που συγκινεί τον αναγνώστη είναι η γλωσσική δύναμη του βιβλίου - ο Μακριδάκης χειρίζεται με ιδιαίτερη μαεστρία το λόγο και οι ήρωες του μιλούν απλά, λιτά και χωρίς φιοριτούρες.Θα κρατήσω την αγνότητα των χαρακτήρων του βιβλίου και τις όμορφες απόψεις τους , όπως και τις δυνατές μέσα στην απλότητα τους σκηνές της κηδείας και του αποχαιρετιστήριου δείπνου.
May 28, 2017
Οι ιστορίες του Μακριδακη είναι καλές. Αλλά ο τρόπος που τις διηγείται είναι αριστουργηματικός. Τα γλωσσικά ιδιώματα,οι λέξεις που ανασύρει ,ο τρόπος που τις συνταιριάζει,είναι ο λόγος για τον οποίο ότι γράφει είναι αξιόλογο. Η συγκεκριμένη ,μου φάνηκε αδύναμη σε σχέση με άλλες νουβέλες ,με λιγότερο πικρό κρυμμένο χιούμορ και ίσως λίγο τραβηγμένη. Αλλά η ρέουσα αφήγηση και η δομή της ιστορίας,είναι εξαιρετικές.
December 31, 2019
Υπέροχο βιβλίο. Η σημασία του τίτλου δίνεται από την ίδια την κατάληξη της ιστορίας. Ο ανεκπλήρωτος έρωτας έχει λιγότερη σημασία από μια νέα αρχή για ένα προσφυγόπουλο. Οπότε η οπτική γωνία είναι πραγματικά αισιόδοξη και δίνεται η σωστή προοπτική σε όσα συμβαίνουν.
December 9, 2019
Από την πρώτη φορά που διάβασα βιβλίο του συγγραφέα, αμέσως κατάλαβα ότι έχουμε να κάνουμε με έναν άνθρωπο που θα αφήσει εποχή στα ελληνικά γράμματα εάν ο ίδιος το θελήσει.
Με αυτό το βιβλίο νομίζω ότι μάλλον πάει προς τα εκεί. Μια εξαιρετική ιστορία, ανθρώπινη και που θα μπορούσε να γίνει ταινία.
Με αυτό το βιβλίο νομίζω ότι μάλλον πάει προς τα εκεί. Μια εξαιρετική ιστορία, ανθρώπινη και που θα μπορούσε να γίνει ταινία.
July 4, 2017
Για μια ακόμα φορά πείσθηκα για τη χαρισματική πένα του Γιάννη Μακριδάκη. Με φόντο τη σύγχρονη προσφυγική κρίση ξετυλίγεται η ιστορία, η οποία χάρη στην πολυεπίπεδη πλοκή της, την αφήγηση που ρέει αβίαστα και τη γλώσσα με τα γοητευτικά στοιχεία ντοπιολαλιάς που κουβαλά, καταφέρνει να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Μπράβο!
August 22, 2019
Εξαιρετικό.
December 26, 2017
Δυστυχώς ένα απ' τα χειρότερα βιβλία που έχω διαβάσει πρόσφατα. Εξαιρετικά επιδερμικό με ένα διαρκές άγχος του συγγραφέα να "ταιριάξει" την προσφυγική κρίση με τους Έλληνες πρόσφυγες και μετανάστες (!) του παρελθόντος. Α, και μερικές τοπικές λέξεις από δω κι από κει κάνουν το όλο διήγημα ένα συνοθύλευμα ενώ την κατάληξη της "πλοκής" την καταλαβαίνεις από πολύ νωρις.
July 20, 2019
Ο Γιάννης Μακριδάκης είναι σταθερή αξία, για μένα. Ό,τι δικό του έχω διαβάσει, το έχω χαρεί. Έχει μια προσωπική, αυθεντική «συνταγή», που όπως η κυρά Καλή της ιστορίας (κι όλες οι παραδοσιακές, παλιές νοικοκοκυρές), δεν την αλλάζει εύκολα αφού πετυχαίνει πάντα. Αυτό δεν με ενοχλεί: εξακολουθεί να δίνει ένα φρέσκο, ζωντανό κι ενδιαφέρον κείμενο. Έτσι και στο «Όλα για καλό», η νησιωτική ατμόσφαιρα, οι εικόνες της επαρχιακής καθημερινότητας, η φύση μέσα από τη χλωρίδα και την πανίδα της, τα τοπικά έθιμα και οι συνήθειες και φυσικά ο κύκλος της ζωής είναι ο καμβάς όπου ο συγγραφέας περιγράφει τρυφερά τις ανθρώπινες ιστορίες του. Ίσως λίγο «τραβηγμένη» η πλοκή της στγκεκριμένης, δεν παύει πάντως να είναι συγκινητική. Ιδιαίτεροι και ξεχωριστοί -μέσα στην απλότητά τους- οι χαρακτήρες: άνθρωποι με τα καλά τους, τα κακά τους, τις αρετές, τις αδυναμίες τους, τις σκοτεινές και τις φωτεινές τους στιγμές, τους φόβους, τα όνειρα και τα μυστικά τους. Κι όταν τα μυστικά αποκαλύπτονται το «όλα για καλό» ακούγεται περισσότερο σαν τραγική ειρωνία παρά σαν παρηγοριά. Μάλλον αυτό με επηρέασε περισσότερο απ'όσο φανταζόμουν στη συγκεκριμένη φάση ζωής μου που οι απώλειες πληθαίνουν. Το βιβλίο με άφησε λυπημένη.
June 17, 2019
Πολύ καλό, πολύ ωραία γραμμένο, ζωντανά και πειστικά και πολύ ελληνικό, κατά μια έννοια. Πολύ "ήρεμο", χωρίς σασπένς, χωρίς ατάκες και ποιητικές παρομοιώσεις, χωρίς καμία προσπάθεια εντυπωσιασμού, χωρίς καν ιδιαίτερη φαντασία και ιδέες, μέσα στην ήδη γνωστή πραγματικότητα. Παραλίγο να το βαρεθώ λόγω βραδύτητας στην εξέλιξη και παραλίγο να με νευριάσει η ντοπιολαλιά, αλλά δεν το παρακάνει σε αυτούς τους τομείς και μου άρεσε. Ξέρω πολλούς που θα το βαριούνταν και δε συνιστώ να διαβάζει κανείς πολλά τέτοια το ένα μετά το άλλο. Αλλά σίγουρα χρειάζεται να υπάρχουν και βιβλία με τέτοιο γράψιμο, για να μην ξεχάσουμε τελείως πώς είναι.
March 8, 2020
Ισως, σαν αναγνώστης, ένα από τα πράγματα που με απογοητευουν και με εκνευρίζουν περισσότερο δεν ειναι τόσο η απουσία πραγματικά ενδιαφέρουσας δράσης και αξιόλογων καταστάσεων. Αυτό μπορεί να είναι και επιλογή για μια αφήγηση πιο υποτονική, μα μεθοδικη και επιδραστικη με τον δικό της τρόπο.
Αυτο που με απωθεί είναι η προσπάθεια και το άγχος του συγγραφέα να σε πείσει ότι τώρα διαβάζεις κάτι πολύ σπουδαίο και σημαντικό, κάποια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συνθήκη.
Μέτρησα πολλές σκηνές και διαλόγους μες το βιβλίο που έφεραν αυτό το άγχος του συγγραφέα και την προσπάθεια του να σε πείσει ότι διαβάζεις κάτι "μεγαλύτερο" και σπουδαιότερο από αυτό που ήταν στην πραγματικότητα.
Αυτο που με απωθεί είναι η προσπάθεια και το άγχος του συγγραφέα να σε πείσει ότι τώρα διαβάζεις κάτι πολύ σπουδαίο και σημαντικό, κάποια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συνθήκη.
Μέτρησα πολλές σκηνές και διαλόγους μες το βιβλίο που έφεραν αυτό το άγχος του συγγραφέα και την προσπάθεια του να σε πείσει ότι διαβάζεις κάτι "μεγαλύτερο" και σπουδαιότερο από αυτό που ήταν στην πραγματικότητα.
November 4, 2017
το γνωστό αγαπημένο στυλ του Μακριδακη Αυτή τη φορά όχι απλώς περιγραφικό, αλλά με ενδιαφέρουσα "σύγχρονη"πλοκή.
Ξεχωρίζει η φράση
δεκαπέντε χρόνια έψαχνα τον τρόπο να επικοινωνήσω με τον Θεό, αλλά τελικα κατάλαβα ότι το μόνο που αξίζει στη ζωή είναι να επικοινωνείς με τον άνθρωπο. Ο άνθρωπος είναι ο Θεός.
Πολύ ενδιαφέρουσα και η περιγραφή της ζωής στη Χιου, του τρόπου αντιμετώπισης των μεταναστών. Ίσως φαίνεται λίγο πολύ καλό για να είναι αληθινό, αλλά από την άλλη είναι δεν είναι απαραίτητα κακό να εστιάζει κάνεις στα θετικά που βλέπει γύρω του..
Ξεχωρίζει η φράση
δεκαπέντε χρόνια έψαχνα τον τρόπο να επικοινωνήσω με τον Θεό, αλλά τελικα κατάλαβα ότι το μόνο που αξίζει στη ζωή είναι να επικοινωνείς με τον άνθρωπο. Ο άνθρωπος είναι ο Θεός.
Πολύ ενδιαφέρουσα και η περιγραφή της ζωής στη Χιου, του τρόπου αντιμετώπισης των μεταναστών. Ίσως φαίνεται λίγο πολύ καλό για να είναι αληθινό, αλλά από την άλλη είναι δεν είναι απαραίτητα κακό να εστιάζει κάνεις στα θετικά που βλέπει γύρω του..
January 2, 2024
Όλα για καλό του Γιάννη Μακριδάκη. Το πρώτο βιβλίο αυτού του συγγραφέα που διαβάζω και πραγματικά ήταν απολαυστικό.Διαβάστηκε σε μια μέρα μονορούφι.Ενα βιβλίο με κυρίως θέμα την προσφυγιά ,πολύ όμορφα δώσμενο με πολύ συναίσθημα και τρυφεράδα ,με χαρακτήρες καλόκαρδους και δοτικούς που σε κάνουν να αγαπήσεις τον άνθρωπο.Με ανατροπές που μας θυμίζουν πως είμαστε έρμαια της μοίρας ,όμως ας χαλαρώσουμε και ας δεχτούμε ότι έρχεται γιατί "όλα για καλό" γίνονται!
August 7, 2018
Η αλήθεια είναι ότι το βαθμολογώ με 3,5/5. Θέλω όμως τόσο πολύ να διαβάσω ένα βιβλίο του Μακριδάκη και να του βάλω 5 χορταστικά αστέρια. Και στα τρία του βιβλία που έχω διαβάσει ως τώρα, πάντα με αφήνει με μια αίσθηση μισή. Στο "Όλα για καλό" είχα επίσης μια αίσθηση βιασύνης, συμπύκνωσης καταστάσεων και συναισθημάτων, τα οποία ενώ θα μπορούσαν να ξεχειλίζουν, τα ένιωθα περιορισμένα.
August 22, 2019
Πολύ ωραία ιστορία με μηνύματα και αναπάντεχες ανατροπές!
Έδειξε να μην έχει συγκεκριμένο τέλος οπότε ο αναγνώστης χτίζει αυτό που θέλει!
Η φωτογραφία του εξώφυλλου εξαιρετική (σσ. έχω πάθος με τη φωτογραφία).
Τα χιώτικα ιδιώματα ίσως δυσκολέψουν κάποιους, αλλά τίποτα που δεν μπορεί να αναζητηθεί και να βρεθεί με ευκολία, εν ανάγκη ρωτήστε εμένα! :)
Έδειξε να μην έχει συγκεκριμένο τέλος οπότε ο αναγνώστης χτίζει αυτό που θέλει!
Η φωτογραφία του εξώφυλλου εξαιρετική (σσ. έχω πάθος με τη φωτογραφία).
Τα χιώτικα ιδιώματα ίσως δυσκολέψουν κάποιους, αλλά τίποτα που δεν μπορεί να αναζητηθεί και να βρεθεί με ευκολία, εν ανάγκη ρωτήστε εμένα! :)
August 26, 2019
Δεν ήταν για μένα. Αλήθεια ήθελα να μου αρέσει πολύ μα το βρήκα φλύαρο, αναμενόμενο, σε κάποια σημεία άβολο. Δεν κατάφερα να συνδεθώ με κανένα χαρακτήρα και αντιπάθησα ιδιαίτερα τον πρωταγωνιστή. Ακόμα κι η γραφή του Μακριδάκη που με είχε ενθουσιάσει στη Δεξιά τσέπη του ράσου, εδώ με κούρασε.
August 9, 2023
Καθώς διάβαζα, συχνά αντιμετώπιζα την πρόκληση να διακρίνω αν αναφερόταν στο παρελθόν ή στο παρόν. Επίσης, δεν παρουσιάζει συχνά παραγράφους κάτι που το δυσκόλευε ακόμα παραπάνω.
Παρά ταύτα, η συγγραφική του προσέγγιση με εξέπληξε θετικά. Ανυπομονώ να εξερευνήσω και άλλα έργα του.
Παρά ταύτα, η συγγραφική του προσέγγιση με εξέπληξε θετικά. Ανυπομονώ να εξερευνήσω και άλλα έργα του.
June 20, 2025
Όταν το σήμερα και η σκληρή πραγματικότητα μπερδεύονται με το χθες και τα καλά κρυμμένα μυστικά του. Άλλη μια εξαιρετική δουλειά από το Γιάννη Μακριδάκη, που έχοντας μελετήσει όσο λίγοι την ανθρωπογεωγραφία του νησιού μας, της δίνει μυθιστορηματική υπόσταση . Όλα για καλό …
December 26, 2025
Υπέροχος Μακριδακης, το βιβλίο αυτό είναι γεμάτο εικόνες, κίνηση, συναίσθημα και ρεαλισμό. Είναι ενδιαφέρον το θέμα που καταπιανεται, αυτό της προσφυγιάς αλλά και της μοίρας. Με μάγεψε με τις περιγραφές του, ταξίδεψα με τις εικόνες του κι έγινα ένα με την παρέα των ηρώων!
Displaying 1 - 30 of 34 reviews